II SA/Bd 246/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r. sprawy ze skargi U.P. na decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. W związku z dokonanym przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. zgłoszeniem z dnia [...] podejrzenia u skrzącej U. P. choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym pod postacią niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (poz. 15.3 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1367, dalej powoływanego też jako rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych), Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. (dalej PPIS) przeprowadził ponownie postępowanie w sprawie podejrzenia wystąpienia u skarżącej ww. choroby zawodowej, w efekcie którego, na postawie wyników dochodzenia epidemiologicznego ujętych w dwóch Kartach oceny narażenia zawodowego (ocena narażenia zawodowego związanego z pracę Zespole Szkół [...] w T. przeprowadzona w dniu [...]; ocena narażenia zawodowego związanego z pracą w Związku [...] – Oddział w T. przeprowadzona w dniu [...]) oraz orzeczenia lekarskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. z dnia [...] Nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. nie stwierdził u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych, tj. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Od ww. decyzji skarżąca wniosła odwołanie zarzucając, że PPIS działając jako I instancja nie podjął się wydania orzeczenia medycznego i skierował ją do jednostki orzeczniczej II instancji - Instytutu Medycyny Pracy w Ł. na konsultacje, i tym samym nie wziął pod uwagę dokumentacji medycznej i rozpoznania lekarza foniatry, konsultanta wojewódzkiego, że pomimo, iż jest uczestnikiem postępowania administracyjnego nie została powiadomiona o odczycie badań wykonanych w Instytucie i o przesłaniu ich do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T., których to Ośrodek bez zapoznania skarżącej z wynikami badań wydał orzeczenie nr [...], co w ocenie skarżącej narusza zapisy ustawy z dnia [...] o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta poprzez brak udostępnienia informacji o stanie zdrowia oraz drastyczną przewlekłość postępowania. Zdaniem skarżącej orzeczenie lekarskie nr [...] posiada wadę prawną, gdyż w pozycji okres narażenia zawodowego wskazano w nim okres od [...] do [...]. Wskazała nadto, że PPIS nie wydając samodzielnie decyzji w I instancji i kierując skarżącą podczas postępowania pierwszoinstancyjnego na badania do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. zamknął jej drogę odwoławczą do II instancji. U. P. oświadczyła, że w celu zdiagnozowania stanu zdrowia jest gotowa poddać się hospitalizacji. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. (dalej PWIS) decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję PIS z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia PWIS wskazał, że postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej narządu głosu skarżącej było już prowadzone przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w latach [...] i że wówczas nie stwierdzono u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych tj. przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Wobec jednak kolejnego zgłoszenia (w dniu [...] – data wpływu) podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej i stanowiska Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T., iż nie można wykluczyć, że nastąpiły w okresie po zakończeniu ww. postępowania zmiany w stanie zdrowia skarżącej spowodowane wykonywaną pracą zawodową, PPIS wszczął kolejne postępowanie w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej skarżącej, ramach którego przeprowadził z udziałem strony dochodzenie epidemiologiczne i zebrany materiał (wraz z załącznikami wskazanymi przez skarżącą) przesłał do jednostki orzeczniczej I stopnia, która w dniu [...] wydała orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wskazując, że stwierdzone u skarżącej zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych. W dalszej kolejności PWIS podkreślając, że stosownie do zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne zatrudniony w jednostce orzeczniczej, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, stwierdził że wbrew zarzutom skarżącej, właściwy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, nie ma uprawnień do wydania orzeczenia medycznego. Zdaniem PWIS również zarzuty skarżącej o braku powiadomienia o wynikach badań przeprowadzonych w IMP w Ł., na podstawie których WOMP w T. wydał orzeczenie nr [...] i tym samym naruszeniu ustawy o prawach pacjenta i rzeczniku praw pacjenta poprzez brak udostępnienia informacji o stanie zdrowia oraz drastyczną przewlekłość postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W tym kontekście PWIS wskazał, iż skarżąca była w trakcie procesu orzeczniczo-diagnostycznego konsultowana dwukrotnie w IMP w Ł., że jednostka orzecznicza I stopnia poinformowała skarżącą, że badania przeprowadzone w IMP w Ł. były wykonywane na wniosek Poradni Chorób Zawodowych WOMP w T. i stanowiły materiał dowodowy do wydania stosownego orzeczenia, a także, że całość dokumentacji dostępna jest w ww. Poradni. PWIS podkreślił przy tym, że skarżąca pomimo wielu zastrzeżeń w stosunku do przedmiotowego orzeczenia lekarskiego nie skorzystała z prawa złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania do jednostki orzeczniczej II stopnia, a w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo strony informujące o zagubieniu przesyłki z orzeczeniem lekarskim WOMP w T. Skarżąca wniosła zastrzeżenia dotyczące treści orzeczenia do PPIS, które organ przesłał do WOMP w T., a WOMP w T. ustosunkował się do nich. Przed wydaniem przez organ I instancji rozstrzygnięcia skarżąca zapoznała się z całością zgromadzonej dokumentacji, nie wnosząc żadnych uwag. W odwołaniu od decyzji PPIS ponownie wniosła zastrzeżenia dotyczące orzeczenia lekarskiego i w związku z tym PWIS dwukrotnie zwrócił się do WOMP w T. z prośbą o weryfikację orzeczenia lekarskiego nr [...]. Organ zaznaczył również, że skarżąca nie skorzystała z możliwości zapoznania się z dokumentacją zebraną w toku postępowania odwoławczego, m.in. z pismami wyjaśniającymi jednostki orzeczniczej I stopnia. Zdaniem PWIS zarzuty dotyczące braku udostępnienia przez jednostki orzecznicze wyników badań oraz drastycznej przewlekłości postępowania jednostek orzeczniczych nie mogą być rozpatrywany przez PWIS, gdyż organ ten nie ma wpływu na proces diagnostyczno-orzeczniczy oraz na terminy jego zakończenia. W kwestii zarzutu skrzącej dotyczącego nie wydania przez PPIS samodzielnie decyzji w I instancji i skierowania skarżącej na badania do Instytutu, a poprzez to zamknięcie jej drogi odwoławczej do II instancji PWIS wskazał, iż w sprawie zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza medycyny pracy WOMP w T., co oznacza, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, skierowanie do jednostki orzeczniczej nie jest stosowane. Podkreślił także, że organ I instancji nie skierował skarżącej do Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Zaznaczył, że w sprawie z uwagi na trudności diagnostyczne skarżąca była konsultowana w ww. Instytucie i na podstawie m.in. tych konsultacji WOMP w T. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Tym samy więc, w ocenie organu, zarzut skarżącej o skierowaniu jej na badania do IMP w Ł., co miało spowodować brak możliwości odwołania do II instancji, nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku konsultowania pacjenta w trakcie procesu orzeczniczo-diagnostycznego prowadzonego przez WOMP w IMP w Ł., jednostką orzeczniczą II stopnia od orzeczenia wydanego przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I stopnia jest inny instytut badawczy w dziedzinie medycyny pracy. Ze względu na powyższe, w przypadku złożenia przez U. P. wniosku o przeprowadzenie ponownego badania do jednostki orzeczniczej II stopnia, WOMP w T. z uwagi na konsultację przeprowadzoną w Instytucie w Ł., przekazałby - jak podkreślił PWIS - wniosek do innego instytutu. Reasumując organu II instancji stwierdził, iż w sprawie nie ma podstaw do zmiany decyzji PPIS. Postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej skarżącej zostało bowiem przeprowadzone przez organ I instancji w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami. Stosownie do § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydają decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji uwzględnił wszystkie materiały dowodowe niezbędne do wydania decyzji w przedmiocie choroby zawodowej tj. wyniki przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego oraz stosowną opinię lekarską. Skarżąca była informowana o możliwości czynnego udziału w postępowaniu, z czego korzystała. Zdaniem PWIS, wobec braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych przez WOMP w T., organ I instancji nie mógł uznać schorzenia skarżącej za chorobę zawodową i słusznie wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie WOMP w T. nr [...] wskazuje bowiem jednoznacznie na brak podstaw do rozpoznania u skarżącej przedmiotowej choroby zawodowej. Wobec tego w przypadku skarżącej nie zostały spełnione warunki niezbędne do rozpoznania choroby zawodowej. Przepis art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks pracy (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 1502) stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W przypadku skarżącej – jak podkreślił organ - nie można stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że sposób wykonywania przez nią pracy, polegający na obciążeniu narządu głosu, spowodował skutki zdrowotne pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Sam fakt wykonywania pracy związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym, a także rozpoznanie przewlekłego prostego nieżytu krtani i dysfonii dysfunkcyjnej, nie są wystarczające do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Organ zaznaczył, że stwierdzone u skarżącej zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych. Podniósł również, iż organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz jednostki orzecznicze nie kwestionowały wieloletniego narażenia zawodowego skarżącej, jednakże w wyniku przeprowadzonej diagnostyki orzeczniczej stwierdzony został brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. W ocenie PWIS z zebranego materiału jednoznacznie wynika, że nie ma merytorycznych podstaw do uznania rozpoznanego u skarżącej schorzenia narządu głosu za następstwo narażenia zawodowego, gdyż nie zostały spełnione wszystkie konieczne warunki do stwierdzenia choroby zawodowej. Z uwagi na powyższe PWIS nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji i orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji PPIS. Na powyższą decyzję PWIS skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji, ewentualnie decyzji organu II instancji, a także przeprowadzenia dowodu z wymiennych w skardze dokumentów, zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. przepisów § 8 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie nieodpowiadające wymogom formalnym, a także poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całości materiału dowodowego przedmiotowej sprawy; 1. § 6 ww. rozporządzenia poprzez niedoręczenie skarżącej przez organ II instancji pism WOMP w T. zmieniających orzeczenie lekarskie z dnia [...],a także poprzez niedoręczenie wskazanego orzeczenia lekarskiego wraz z pismami zmieniającymi lekarzowi kierującemu skarżącą na badania celem ustalenia choroby zawodowej; 3. § 7 ww. rozporządzenia poprzez niedoręczenie przez organy I i II instancji pism WOMP w T. zmieniających orzeczenie lekarskie z dnia [...] wraz z odpowiednim pouczeniem; 4. poz. 15 pkt 3 załącznika do ww. tj. Wykazu chorób zawodowych poprzez stwierdzenie przez organ II instancji, iż schorzenie, na jakie cierpi skarżąca nie stanowi niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, w sytuacji, gdy pozostała dokumentacja medyczna skarżącej daje podstawy do stwierdzenia niniejszego schorzenia; 5. § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie nieodpowiadające warunkom formalnym określonym w załączniku nr 6 do niniejszego rozporządzenia; 6. § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób poprzez utrzymanie przez organ II instancji decyzji organu I instancji w mocy, w sytuacji, gdy decyzja ta nie odpowiada warunkom formalnym określonym w załączniku 8 do niniejszego rozporządzenia; 7. przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 84 § 1 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wszechstronnej oceny dowodu w postaci orzeczenia lekarskiego z dnia [...] w sytuacji, gdy z materiału dowodowego zebranego z przedmiotowej sprawie, a w szczególności z pozostałej dokumentacji medycznej skarżącej wynika, iż schorzenie, na jakie cierpi skarżącą mieści się w wykazie chorób zawodowych; 8. przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak skierowania skarżącej na ponowne badania celem ustalenia rozbieżności pomiędzy treścią orzeczenia lekarskiego z dnia [...], a pozostałą dokumentacją skarżącej; 9. przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz 104 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie przez organ II instancji decyzji organu I instancji w mocy, w sytuacji gdy zawarte w niniejszej decyzji rozstrzygnięcie jest niepełne i nie odpowiada wymogom formalnym, co powoduje brak rozpoznania przez organy I i II instancji istoty sprawy; 10. podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie przez organ II instancji zasady czynnego udziału stron poprzez niedoręczenie skarżącej pism WOMP w T. zmieniających orzeczenie lekarskie z dnia [...] wraz z odpowiednim pouczeniem i tym samym uniemożliwienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i skorzystania z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o ponowne badanie zgodnie z § 7 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych; 11. podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez działanie organu II i I instancji w sposób sprzeczny z przepisami prawa; 12. podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywatela do organów państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej wykonywana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego orzeczenia kontroluje je z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierować się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie przez Sąd, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ppsa). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1367, dalej powoływanego też jako rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych) oraz Kodeksu pracy (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm., dalej powoływanego też jako kp). W myśl art. 235¹ Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Zgodnie zaś z art. 235² kp rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Z treści przepisu art. 235¹ kp wynika, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej muszą wystąpić jednocześnie trzy przesłanki warunkujące taką możliwość: po pierwsze schorzenie, na które cierpi dana osoba musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych, po drugie musi być ono spowodowane występowaniem czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy tej osoby albo w związku ze sposobem wykonywania przez nią pracy (narażenie zawodowe), a po trzecie wskazany związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym winien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Przepis art. 235² kp wymaga zaś, aby udokumentowane objawy chorobowe danego schorzenia wystąpiły w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych Użyte w treści omawianych przepisów odniesienie do "wykazu chorób zawodowych" należy rozpatrywać z uwzględnieniem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ kp. Rozporządzenie to określa wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§1). Wykaz chorób zawodowych oraz okres wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych, o którym mowa w § 1, określony został w załączniku do rozporządzenia (§2). Pod pozycją 15 pkt 3 tegoż załącznika wskazuje się, jako chorobę zawodową - przewlekłą chorobę narządu głosu spowodowaną nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat w postaci niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią, zaś okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym został określony jako 2 lata. Okolicznością bezsporną jest, że w przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowania w kierunku podejrzenia wystąpienia u skarżącej choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 15 pkt 3 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (tej jednostki chorobowej dotyczyło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej z dnia [...], ta jednostka chorobowa została też wskazana w Kartach oceny narażenia zawodowego z dnia [...] i z dnia [...]) oraz, że wykonywana przez skarżącą praca zarówno jako nauczyciela prowadzącego zajęcia dydaktyczne w Liceum Ogólnokształcącym w G. od [...] do [...] i w Zespole Szkół [...] w T. od [...] do [...] oraz jako działacza od [...] w Związku [...] – Oddział w T. bez godzin dydaktycznych i jako radnej, wiązała się z koniecznością pracy głosem i wymagała nadmiernego wysiłku głosowego. Nie budzi również sporu, że skarżąca w związku z wykonywaną pracę głosem cierpi na dolegliwości narządu głosu. Sporną natomiast w sprawie stała się kwestia, czy dolegliwości skarżącej można zakwalifikować jako chorobę zawodową, określoną w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 15 pkt 3, jako warunku koniecznego rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, oraz czy w sprawie zaistniały podstawy do skutecznego podważenia wydanego w stosunku do skarżącej orzeczenia w przedmiocie rozpoznania choroby zawodowej. Punktem wyjścia do rozstrzygnięcia tych spornych między stronami kwestii uczynić należy w pierwszej kolejności regulacje rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jako aktu określającego tryb postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. I tak zgodnie z § 5 w zw. z § 6 ust. 1 tego aktu, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, a więc do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o barku podstaw do jej rozpoznania jest wyłączne lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Wskazany lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na postawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudniania i oceny narażenia zawodowego (§ 5 i § 6 ust. 1). Decyzję o stwierdzeniu lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje zaś właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w ww. orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1). Na tle przytoczonych przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych utrwalił się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych, mające charakter opinii biegłego, wiąże organ prowadzący postępowanie i, że organ nie ma w związku z tym prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z faktu, że tyko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej (§ 5 ust. 1 ww. rozporządzenia) oraz z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, w tym sensie, że bez pozytywnej opinii lekarskiej lub sprzecznie z nią, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. W sytuacji zaś, gdy orzeczenie lekarskie nie wyjaśnia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (jest niewystarczające do wydania decyzji) organ może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału sprawy - § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 listopada 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 256/08, publ. lex nr 5091999; wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2429/06, publ. lex nr 334113). Organ administracyjny nie ma więc uprawnienia do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek orzeczniczych oraz do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Zakwestionowanie natomiast orzeczeń lekarskich może dotyczyć jedynie względów formalnych np. że orzeczenie zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce orzeczniczej, a także może mieć ono miejsce w przypadku, gdy w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w tym ostatnim przypadku, ani organ ani sąd administracyjny nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ. lex nr 315089). Odnosząc poczynione uwagi do przedmiotu postępowania należy wskazać, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do skutecznego zakwestionowania wydanego przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą I stopnia tj. Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej oraz wydanych na jego podstawie decyzji organów obu instancji. W trakcie procesu orzeczniczo-diagnostycznego jednostki orzeczniczej I stopnia skarżąca była konsultowana w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., gdzie przeprowadzono dwukrotnie ([...] oraz [...]) ocenę wydolności głosowej krtani strony metodą wideostroboskopową. Badania wykazały, że fałdy głosowe są symetryczne przy fonacji i oddychaniu, gładkie, z pełnym zwarciem fonacyjnym oraz, że wydłużona jest faza zamykania głośni, co może powodować błędną interpretację niedomykalności głośni. W związku z tym, iż wykonana dwukrotnie próba obciążenia głosu była ujemna, jednoznacznie wykluczono niedomykalność głośni. Badaniem laryngologicznym i foniatrycznym rozpoznano zaś przewlekły prosty nieżyt krtani i dysfonię dysfunkcyjną. Nie wykazano natomiast zmian w obrębie narządu głosu w postaci guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych bądź niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. W konsekwencji zatem przeprowadzonych badań uprawniony lekarz orzecznik w wydanym w sprawie orzeczeniu lekarskim nr [...] stwierdził, iż występujące obecnie u skarżącej zmiany morfologiczno-czynnościowe w zakresie krtani nie są objęte wykazem chorób zawodowych i wobec tego wydał orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat. Skarżąca nie zaskarżyła przedmiotowego orzeczenia i nie wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Zgłosiła natomiast w toku postępowania administracyjnego i sądowego szereg uwag do orzeczenia lekarskiego nr [...], zarzucając, iż nie wskazuje ono prawidłowo okresu narażenia zawodowego oraz stanowiska i rodzaju pracy skarżącej, nie określa pełnej nazwy choroby zawodowej oraz niewłaściwie wskazuje okres pracy u konkretnego pracodawcy. Poza tym podniosła, że przeprowadzone w IMP w Ł. badania wraz z diagnozą, w oparciu o które wydano ww. orzeczenie lekarskie były wykonane przewlekle i bez realizacji uprawnień strony w zakresie prawa do informacji. W związku ze zgłoszonymi zastrzeżeniami do orzeczenia lekarskiego nr [...] zarówno PPIS (pismem z dnia [...]), jak i w toku postępowania odwoławczego PWIS (pismami z dnia [....] i [...]) zwrócili się do WOMP w T. o zajęcie stanowiska i weryfikację wydanego orzeczenia w zakresie objętym zarzutami skarżącej. W udzielonych odpowiedziach Dyrektor WOMP w T. wskazał na oczywiste omyłki orzeczenia w odniesieniu do szczegółowych miejsc pracy obejmujących okres narażenia zawodowego, a związanych z nie dokonaniem podziału okresu pracy jako czynny zawodowo nauczyciel w latach [...] na pracę w Liceum Ogólnokształcącym w G. w latach [...] i w Zespole Szkół [...] w T. w latach [...], a ponadto wyjaśnił iż podany w części wstępnej orzeczeniu okres narażenia zawodowego – [...] odnosił się do okresu pracy zawodowej skarżącej jako nauczyciela czynnego zawodowo, że z dalszej właściwej opisowej części orzeczenia wynika, że za okres narażenia zawodowego skarżącej brany był pod uwagę cały okres jej zatrudnia, a więc też od [...] i nadal, tj. od kiedy to pracowała w Związku [...] bez godzin dydaktycznych i wykonywała obowiązku radnej, że prowadzone postępowanie w kierunku rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu od początku uwzględniało cały okresu pracy zawodowej skarżącej, zarówno jako nauczyciela pracującego czynnie w szkole, jaki i działającego w Związku [...] i jako radnej, a także, że badania przeprowadzone w IMP w Ł. były wykonana na wniosek WOMP w T. i stanowiły materiał dowodowy do wydania orzekania, do którego to materiału dostęp i wgląd wraz z możliwością wykonania ewentualnych kserokopii strona może mieć miejsce w WOMP w T. W świetle powyższego w ocenie Sądu nie ma żadnych podstaw do uwzględniania zarzutów skarżącej dotyczących orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] Przede wszystkim nie budzi ono żadnych wątpliwości w zakresie jego merytorycznej treści. Zawarte w nim stwierdzenie o brak podstaw do rozpoznana u skarżącej zgłoszonej jednostki chorobowej zostało w sposób jasny, jednoznaczny i logiczny uzasadnione. Jednostka orzecznicza I stopnia oceniając stan zdrowia skarżącej, dodatkowo się przy tym dwukrotnie konsultując z IMP w Ł. wyraźnie wskazała, powołując się na przeprowadzone badania, iż choć skarżąca narażona była na czynnik narażenia zawodowego w postaci nadmiernego wysiłku głosowego, to jednak występujące u niej dolegliwości narządu głosu nie są objęte wykazem chorób zawodowych, który zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, w przypadku choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, wymaga dla jej rozpoznania wystąpienia objawów w formie: guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych, lub też niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Jak wynika z jednoznacznej treści orzeczenia lekarskiego, żadnego z tych objawów nie stwierdzono u skarżącej. Zarzuty zaś strony dotyczące nieprawidłowego bo długotrwałego diagnozowania skarżącej, z naruszeniem jej prawa do informacji, oraz dotyczące poczynienia niewłaściwości wniosków co do stanu zdrowia skarżącej nie mogły być wzięte pod uwagę, gdyż związane są one z czynnościami, do których podejmowania uprawnieni są jedynie lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych właściwych do orzekania w sprawie chorób zawodowych, do których to kontroli, jak wskazano powyżej, nie jest uprawniony oni organ orzekający w sprawie choroby zawodowej, ani też sąd administracyjny. Należy wyraźnie podkreślić, że zawarte w orzeczeniu lekarskim nr [...] stwierdzenie o braku podstaw do rozpoznana u skarżącej choroby zawodowej stanowi wyłączną kompetencję uprawnionych do orzekania w tym zakresie lekarzy i jako takie nie może zostać zakwestionowane przez organ czy sąd administracyjny w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości w świetle innych dowodów. W przypadku skarżącej nie budziło ono pod względem merytorycznym żadnych wątpliwości w świetle materiału dowodowego sprawy. Powoływane bowiem przez skarżącą dokumenty w postaci załączony do skargi wyników badań nie znajdowały się w aktach administracyjnych postępowania zainicjowanego zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej z dnia [...]. Tym samym więc zarzut dotyczący braku uwzględniania dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy i wydania decyzji w oparciu o orzeczenie lekarskie bez uwzględniania całości materiału dowodowego sprawy, należy uznać za chybiony. Na załączenie tych dokumentów do akt sprawy nie wskazuje również adnotacja poczyniona w dniu [...] w Karcie Badań przez lekarza-specjalistę medycyny pracy (k.37 akt). Wpis ten potwierdza jedynie dostarczenie przez skarżącą wyników badań laboratoryjnych, a nie laryngoskop[owych. Wbrew zatem stanowisku skarżącej w sprawie nie zaistniały podstawy uzasadniające konieczność skorzystania z instrumentów, o których mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Co istotne, organy obu instancji przed wydaniem decyzji zawiadomiły skarżącą o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i zgłoszenia do niego uwag, co w przypadku skarżącej nie zaskutkowało zgłoszeniem jakichkolwiek uwag do materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Zdaniem Sądu, wydane w sprawie orzeczenia lekarskie nie budzi również wątpliwości pod względem formalnym, skutkujących koniecznością uchylenia opartych na nim decyzji. Wszelkie zgłoszone przez skarżącą wątpliwości i zastrzeżenia co do formalnych elementów orzeczenia były przez organ obu instancji wyjaśniane z WOMP w T., które to wyjaśnienia w ocenie Sądu są jasne, precyzyjne i nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości co do okresu narażenia zawodowe skarżącej, rodzaju choroby zawodowej w kierunku rozpoznania i stwierdzenia której prowadzone było postępowanie, stanowiska i rodzaju pracy skarżącej w związku z którym wystąpiło narażenie zawodowe oraz poszczególnych okresów pracy u konkretnego pracodawcy, w trakcie których wystąpiło narażenie zawodowe. Ocena treści orzeczenia lekarskiego czy decyzji administracyjnej nie może być fragmentaryczna i odnosząca się do ich poszczególnych elementów bez uwzględnienia pozostałych treści zawartych w tych aktów. Skoro więc w dalszej treści kwestionowanego orzeczenia lekarskiego oraz opartej na nim decyzji PPINS zostało wprost wskazane, że postępowanie w sprawie prowadzone było w związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 15 pkt 3 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, a dodatkowo wskazana jednostka chorobowa została wymieniona w przesłanych do jednostki orzeczniczej I stopnia Kartach oceny narażenia zawodowego oraz Zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej, to tym samym nie zachodzą przesłanki do skutecznego podważania zarówno orzeczenia lekarskiego czy też decyzji organu I instancji z tego tylko powodu, że w pierwszej części orzeczenia lekarskiego oraz sentencji decyzji organu I instancji powołuje się ogólnie jednostkę chorobową określoną pod pozycją 15 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, bez uszczegółowienia jej postaci, w formie objawów wymienionych w pkt 3 wskazanej pozycji. W sprawie nie budziło wątpliwości, że postępowanie dotyczy choroby zawodowej określonej pod pozycją 15 pkt 3 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych; ta też jednostka została wskazana w treści opisowej spornego orzeczenia lekarskiego oraz decyzji organu I instancji. Co istotne, brak rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej określonej pod pozycją 15 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych bez sprecyzowania jej postaci oznacza, iż w przypadku skarżącej nie wystąpiła żadna z trzech wymienionych pod tą pozycją postaci tej choroby, a zatem także i ta określona w pkt 3. Poczynione uwagi należy odnieść również do pozostałych zarzutów dotyczących błędów formalnych orzeczenia lekarskiego. Skoro więc z treści orzeczenia lekarskiego wprost wynika, że w sprawie jako miejsca zatrudnienia oraz wykonywania pracy, w których wystąpiło narażenie zawodowe wymienione zostały: Liceum Ogólnokształcące w G., Zespół Szkół [...] w T., Związek [...], Rada Miasta T., to tym samym nie ulega wątpliwości, że w przypadku skarżącej wzięto pod uwagę po pierwsze cały okres narażenia zawodowego, a więc zarówno okres od [...] do [....], w którym to skarżąca wykonywała pracę jako nauczyciel czynny zawodowo oraz okres od [...] do nadal, kiedy to stała się działaczem Związku [...] bez godzin dydaktycznych i wykonywała obowiązku radnej, a po drugie wszystkie z wymienionych stanowisk i rodzajów pracy w związku z którymi wystąpiło narażenie zawodowe (nauczyciel czynny zawodowo, działacz Związku [...], radna). Reasumując stwierdzić należy, że drobne niejasności i nieścisłości orzeczenia, w tym te dotyczące okresu zatrudniania w Liceum Ogólnokształcące w G. nie mogę stanowić samodzielnej podstawy do skutecznego zakwestionowania orzeczenia lekarskiego, jeżeli całość jego treści nie budzi wątpliwości co do tych podważanych elementów orzeczenia zważywszy, że nie miały one żadnego wpływu na wynik sprawy, były trzykrotnie wyjaśniane przez orzekające w sprawie organy z jednostką orzeczniczą I stopnia, a całość materiału dowodowego sprawy, w tym zwłaszcza dokumentacja dochodzenia epidemiologicznego, nie nasuwa żadnych wątpliwości co do któregokolwiek z elementów przedmiotu postępowania. Za całkowicie bezpodstawne Sąd uznał również zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organ II instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez uniemożliwienie jej złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia w związku z niedoręczeniem stronie wraz z odpowiednimi pouczeniami - pism WOMP w T. stanowiących odpowiedź na wezwanie PWIS o zajęcie stanowiska i weryfikację wydanego orzeczenia w zakresie objętym zgłoszonymi przez stronę zastrzeżeniami do orzeczenia lekarskiego nr [...]. Przepisy § 6 ust. 6 oraz § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych obligują do przesłania zainteresowanemu pracownikowi odpowiednio orzeczenia lekarskiego oraz decyzji o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Powoływane przez skarżącą pisma jednostki orzeczniczej nie stanowiły nowego orzeczenia lekarskiego lecz pisma wyjaśniające, których adresatem nie była skarżąca, lecz organ II instancji. Ani więc organ nie miał obowiązku przesłania ich do skarżącej, ani też skarżącej nie przysługiwało uprawnienie do złożenia w związku z nimi wniosku o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wbrew twierdzeniem skarżącej, w sprawie nie naruszono zatem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżąca została poinformowana o fakcie zwrócenia się przez organ II instancji do WOMP w T. o zajęcie stanowiska i weryfikację wydanego orzeczenia lekarskiego, a także o możliwości zapoznania się przed wydaniem decyzji z całością zgromadzonej dokumentacji i zgłoszenia do niej uwag, czego nie uczyniła. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu postępowanie w przedmiocie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej zostało przeprowadzone prawidłowo i zgodnie z przepisami rozporządzania w sprawie choroby zawodowej oraz wymogami kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów nie stwierdzające u skarżącej choroby zawodowej zostały oparte na prawidłowo zgromadzonym i rozpatrzonym materiale dowodowym sprawy, a w szczególności orzeczeniu lekarskim jednostki orzeczniczej I stopnia, od którego skarżąca nie złożyła wniosku o ponowne przeprowadzenie badania, oraz formularzach oceny narażenia zawodowego. Kwestionowane natomiast przez skarżącą orzeczenie lekarskie nie budzi jakichkolwiek wątpliwości merytorycznych, wskazując jednoznacznie na brak podstaw do rozpoznania u skrzącej choroby zawodowej w związku z tym, iż stwierdzone zmiany w krtani skarżącej nie są objęte wykazem chorób. Wykonywanie pracy w warunkach narażenia zawodowego związanego z nadmiernym wysiłkiem głosowym oraz wynikające z tej okoliczności dolegliwości narządu głosu nie stanowią wystarczającej podstawy do rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej. Niezbędne bowiem do tego jest wystąpienie wszystkich przesłanek określonych w art. 235¹ i w art. 235² kp, w tym więc i przesłanki, aby dane schorzenie było wymienione w wykazie chorób zawodowych. Warunek ten jednak nie został w sprawie spełniony, co zostało logicznie i jasno uargumentowane w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I stopnia. Ani Sąd, ani organ administracyjny nie ma zaś uprawnienia do kwestionowania nie budzącej wątpliwości merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego i stanowiącej jego postawę dokumentacji medycznej. Takich wątpliwości ani w związku z zarzutami skarżącej, ani z urzędu Sąd nie dostrzegł. Wszelkie natomiast zarzuty formalne dotyczące orzeczenia oraz zastrzeżenia co do zachowania w sprawie wymogów proceduralnych nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy, a ponadto – jak wykazano wyżej - były przez organy administracyjne wyjaśnienia z jednostką orzeczniczą I stopnia. Z uwagi zatem na fakt, że w przeprowadzonym zgodnie z prawem postępowaniu orzeczniczym uprawniona jednostka orzecznicza, po dwukrotnych konsultacjach z IPM w Ł. nie stwierdziła u skarżącej choroby zawodowej, a swoje stanowisko wiarygodnie uzasadniła, organy inspekcji sanitarnej nie mogły, w świetle znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, wydać decyzji o odmiennej treści w stosunku do wynikającej z wydanej w sprawie opinii jednostki orzeczniczej. Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja PPIS zostały wydane zgodnie z prawem, wobec czego wniesiona w sprawie skarga jako niezasadna, na podstawie art. 151 ppsa, podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.