II SA/Bd 259/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi M.W.-J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. na podstawie art. 17 § 1 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, dalej zwana u.p.e.a.) postanowił przyznać M. W.-J., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w B. przy ul. R. (dalej zwana skarżącą), zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem marki [...] nr rej. [...] oraz wynagrodzenia za dozór w kwocie [...] zł. Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia [...].08.2013 r. skarżąca wniosła o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za ww. pojazd. Postanowieniem z [...] października 2013 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. przyznał skarżącej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem oraz wynagrodzenia za dozór w kwocie: [...] zł, przyjmując stawkę za jeden dzień przechowywania pojazdu na parkingu kwotę [...] zł za okres od dnia [...].01.2008 r. do [...].01.2008 r. oraz kwotę [...] zł za okres od [...].01.2008 r. do [...].07.2008 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że wynagrodzenie za wykonywanie dozoru nad pojazdem dotyczy okresu od [...].01.2008 r. do dnia [...].07.2008 r., tj. okresu liczącego 185 dni. Wnioskodawca uzasadnił swój wniosek faktem, że pojazd nie został odebrany przez właściciela w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej zwana p.r.d.). Ponadto, właściciel porzuconego pojazdu nie uregulował opłaty za usunięcie pojazdu z drogi oraz opłaty za parkowanie pojazdu w okresie 6 miesięcy, które rozpoczęły swój bieg w dniu umieszczenia pojazdu na parkingu strzeżonym. Pismem z [...].09.2013 r. organ wezwał skarżącą do przedłożenia dowodów (kryteria służące do obliczenia wysokości zapłaty, dowody poniesionych wydatków, inne dokumenty), które były podstawą do wyliczenia kwoty za wykonywanie dozoru. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przesłała w dniu [...].09.2013 r. pismo, w którym wyjaśniła, że kwota za przechowywanie samochodu została ustalona na podstawie uchwały Rady Miasta B. Nr [...] i zgodnie z tą uchwałą pierwsza doba parkowania wynosi [...] zł, a każda następna [...] zł brutto. Rozpatrując wniosek organ uznał, że opłaty za parkowanie pojazdów wynikające z ww. uchwały Rady Miasta B. odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczonych na parkingach w trybie art. 130a p.r.d. i nie mają zastosowania do Skarbu Państwa. Ustalając wysokość należności organ wziął pod uwagę, że w okresie, za który skarżąca domaga się wynagrodzenia, zawarte były porozumienia z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z [...].05.2006 r. oraz [...].01.2008 r., na podstawie których organ likwidacyjny powierzył skarżącej sprawowanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 p.r.d. i ustalono, że dozorca będzie otrzymywać wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z dozorem w wysokości [...] zł oraz [...] zł brutto za jedną dobę przechowywania pojazdów. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w B., który postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2013 r. utrzymał je w mocy. Na skutek skargi wniesionej prze skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., I SA/Bd 185/14 Sąd ten uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...). Wykładnia tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stoi na stanowisku, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu. Z uwagi na to, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, należy w tym zakresie odwołać się do art. 836 k.c. Przepis ten stanowi, że o ile wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy, należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Takie rozwiązanie nakłada na organ obowiązek ustalenia wynagrodzenia w oparciu o metodę porównawczą, która pozwala na określenie wysokości wynagrodzenia na poziomie stawek stosowanych na innych parkingach świadczących podobne jak skarżąca usługi, tzn. na parkingach depozytowych. Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że podstawą do obliczenia należności za parkowanie obligatoryjne powinny być stawki przyjęte przez radę miasta na podstawie art. 130a ust. p.r.d. W następstwie powyższego wyroku Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] października 2013 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując ponownie sprawę i mając na uwadze powyższe, organ I instancji wskazał, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania poniesienia tych wydatków i wynagrodzenia przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Na dozorcy ciąży obowiązek wykazania poniesionych kosztów. Dyspozycja art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zakłada ustalenia wydatków odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy danego rodzaju, lecz chodzi o konkretne wydatki. Z cyt. przepisu wynika, że dozorca nie tylko wskazuje konkretne konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić, w jaki sposób kwoty te zostały obliczone. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalenia wysokości wynagrodzenia i w sytuacji, gdy organ sam musi ustalić te wydatki, przyjmuje się, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zastosowanie ma art. 836 Kodeksu cywilnego. Stosownie do ww. artykułu, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowywanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, że zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. Takie rozwiązanie nakłada natomiast na organ obowiązek przyjęcia wynagrodzenia w oparciu o ustalenia stosując metodę porównania, która pozwoliłaby na określenie wysokości wynagrodzenia na poziomie stawek innych podmiotów prowadzących tego rodzaju działalność. Mając powyższe na uwadze organ w pierwszej kolejności ponownie pismem z [...] sierpnia 2014 r. wezwał skarżącą do wskazania, w jaki sposób została wyliczona należność za przedmiotowy pojazd, przedłożenia dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków z uwzględnieniem kosztów funkcjonowania parkingu i zapewnienia dozoru, podania informacji, czy sprawowanie dozoru wiązało się z dodatkowymi obowiązkami, podania informacji o warunkach dozoru i przechowywania ww. ruchomości, sposobie ich zabezpieczenia oraz podania informacji, ile pojazdów było przechowywanych w tym okresie na parkingu. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca złożyła pismo, w którym wskazała, że żądana kwota wynagrodzenia za wykonywanie uwzględniała m.in. wysokość przyjętego wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. W celu ustalenia, jak kształtowały się rynkowe ceny podobnych usług, skarżąca zwróciła się do kilku przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie przechowywania i świadczenia dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi wskazując, że wskazane we wniosku stawki mieszczą się wśród stawek stosowanych na rynku usług związanych z przechowywaniem i dozorem nad pojazdami usuniętymi z drogi, które kształtują się od [...] zł do [...] zł brutto za każdy dzień. Jednocześnie skarżąca przedłożyła oświadczenie P. J. dotyczące kosztów i wydatków związanych z funkcjonowaniem parkingu przy ul. Ż. w B. W oświadczeniu tym wyjaśniono, że koszty wyliczono na podstawie poniesionych opłat, jednak zawarta z Prezydentem Miasta B. umowa jasno określała ceny. Ponadto, w oświadczeniu wykazano koszty miesięczne dotyczące dzierżawy terenu, kosztów zatrudnienia [...] pracowników, opłaty za media, a także wydatki roczne i jednorazowe oraz koszt miesięczny prowadzenia parkingu w B. przy ul. R. Oświadczono również, że poniesiono wiele innych opłat, których na ten czas nie można odtworzyć. Do powyższej odpowiedzi dołączono również listy płac [...] pracowników za rok 2008, listy płac [...] pracowników za rok 2009 oraz różne faktury za ww. lata. Po analizie przedłożonych dokumentów organ ustalił, że nie znajdują one potwierdzenia w oświadczeniu P. J., a wskazywane kwoty, jak np. dotyczące zatrudnienia, opłat za prąd czy dzierżawę, znacząco odbiegają od danych zawartych w oświadczeniu. Ponadto jedynie faktury za dzierżawę terenu, prąd i ubezpieczenie można jednoznacznie powiązać z parkingiem przy ul. Ż., pozostałych faktur m.in. za usługi księgowe, abonament radiotelefoniczny, napoje, materiały budowlane, olej napędowy, nie można połączyć z parkingiem, na którym był przechowywany pojazd, bowiem zostały wystawione na adres siedziby przedsiębiorstwa skarżącej, natomiast nie przedłożono żadnych innych dokumentów, które umożliwiłyby zakwalifikowanie ich do wydatków związanych ściśle z parkingiem przy ul. Ż. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że działalność gospodarcza skarżącej nie ogranicza się wyłącznie do prowadzenia parkingu przy ul. Ż. w B., a część przedłożonych faktur w sposób oczywisty odnosi się do kosztów ogólnych prowadzonej działalności. Stąd też na podstawie przedłożonych dokumentów organ nie był w stanie w sposób prawidłowy i rzetelny ustalić, jakie wydatki zostały przez skarżącą rzeczywiście poniesione w związku ze sprawowaniem dozoru nad przedmiotowym pojazdem. WSA w Bydgoszczy jasno wskazał rozpatrując przedmiotową sprawę, że skoro opłaty, o których mowa w art. 130 ust. 5c p.r.d., stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 cyt. ustawy, to oczywistym jest, że znajdują one zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu w chwili usunięcia go z drogi. Nie mogą być natomiast stosowane w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu i obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawieniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 p.r.d. Z uwagi na znaczny stopień ogólności przedłożonych przez skarżącą oświadczeń przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie przechowywania i świadczenia dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi, które zostały uznane za dowody w sprawie, organ wystosował zapytania do ww. podmiotów o złożenie dodatkowych wyjaśnień w zakresie wskazanych przez nie stawek za świadczone usługi. Otrzymane odpowiedzi potwierdziły, że wykazane stawki dotyczyły przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a p.r.d. i były określane w uchwałach rady miasta lub powiatu. Stąd też przedmiotowe oświadczenia również nie mogły być uwzględnione przy ustalaniu należnego skarżącej wynagrodzenia. Kierując się wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ podjął stosowne działania mające na celu ustalenie stawki za przechowywanie pojazdu możliwie najbardziej zbliżonej do rzeczywiście obowiązującej w stosunkach danego rodzaju i w danym miejscu. Stąd też z powodu braku konkretnego rozliczenia, oprócz wskazania, że stawki wynikają z uchwał organów samorządu terytorialnego oraz ogólnego wskazania wydatków związanych z prowadzoną w kilku punktach działalnością gospodarczą, organ podjął działania zmierzające do ustalenia szacunkowej wartości usługi dozoru pojazdu w czasie i miejscu jego wykonywania tj. w miejscowości B. W tym celu skierowano do kilku podmiotów z terenu miasta B., prowadzących parkingi strzeżone, prośbę o udzielenie informacji w zakresie stosowanych stawek za świadczone usługi, kosztów tej działalności, ilości przechowywanych pojazdów oraz gwarantowanych przez parking warunków dozoru i przechowania pojazdów. Dokonując analizy otrzymanych odpowiedzi organ doszedł do wniosku, że przy dłuższych okresach przechowywania pojazdów regułą jest stosowanie miesięcznych stawek opłat abonamentowych. Z uwagi na fakt, że żądanie zapłaty dotyczy przechowywania pojazdów przez okres 6 miesięcy, zasadnym było przyjęcie do porównania stawek obowiązujących w dłuższych - miesięcznych okresach rozliczeniowych. Oczywistym jest bowiem, że w inny sposób kalkulowane są stawki przy usłudze jedno czy kilkudniowej, a inaczej, gdy czas przechowywania pojazdu jest stosunkowo długi - w niniejszej sprawie sześciomiesięczny. Na podstawie informacji uzyskanych od podmiotów prowadzących parkingi strzeżone na terenie miasta B. ustalono, że w 2008 r. opłata miesięczna za przechowanie pojazdu osobowego wynosiła na parkingu strzeżonym wynosiła do [...] do [...] zł. W cenach stosowanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą mieszczą się zarówno koszty jej prowadzenia, jak i osiągany zysk (wynagrodzenie) przedsiębiorcy. Średnia oszacowana wartość koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór nad pojazdem przy zastosowaniu miesięcznej stawki abonamentowej wynosi [...] zł. Wysokość należności za przechowywanie przedmiotowego pojazdu naliczono za okres 6 miesięcy ustalając, że za ww. pojazd należy się skarżącej kwota [...] zł. Ponadto organ wskazał, że w 2008 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. miał zawarte ze skarżącą porozumienia z [...].05.2006 r. oraz z [...].01.2008 r., na podstawie których powierzono jej sprawowanie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 p.r.d. i nieodebranych w terminie sześciu miesięcy od dnia usunięcia, określające w zaokrągleniu miesięcznie kwotę [...] zł. Powyższe potwierdza, że przyjęta stawka jest porównywalna ze stawkami stosowanymi w innych stosunkach prawnych pomiędzy tymi samymi stronami. Odwołanie od powyższego postanowienia złożyła skarżąca wnosząc o jego zmianę i przyznanie kwoty [...] zł lub alternatywnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że stawki opłat za czynności związane z parkowaniem pojazdów usuniętych z drogi wynikające z wydanych na podstawie właściwych delegacji ustawowych (art. 130a ust. 6 p.r.d.) mogą być uznane za taryfę, o której mowa w art. 836 k.c., co w konsekwencji powoduje, iż wynagrodzenie za czynności dozoru nad pojazdami (wynagrodzenie za przechowanie pojazdów) powinno zostać ustalone w oparciu o wskazane we właściwych przepisach lokalnych stawki. W sytuacji, w której stawki określone w uchwałach właściwych organów samorządu nie będą zakwalifikowane jako taryfa, o której mowa w art. 836 k.c., wysokość wynagrodzenia należnego stronie powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach. Oznacza to, że przy określeniu wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach uwzględnić należy m.in. zakres obowiązków przechowawcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad rzeczą, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię zajętą przez przedmiot w sposób zapewniający zachowanie jego właściwości. Niezbędne przy tym jest uwzględnienie opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność co strona (tak m. in. NSA w wyroku z 4.02.2010 r., I OSK 1194/2009). Organ dokonując ustaleń w tym zakresie pominął jednak istotną okoliczność dotyczącą charakteru parkingu, na jakim pojazdy objęte wnioskiem złożone zostały pod dozór. Organ w sposób całkowicie nieuprawniony uznał, że adekwatne dla ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór będą stawki obowiązujące na prywatnych, osiedlowych parkingach strzeżonych w sytuacji, w której parking wnioskodawczym podobnym parkingiem nie był. Przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach nie można pominąć bowiem charakteru prowadzonego przez stronę parkingu. Skarżąca prowadzi bowiem tzw. parking depozytowy, a więc parking wykorzystywany do świadczenia szczególnych usług m.in. przy przechowywaniu pojazdów usuwanych z dróg na polecenie właściwych organów. Jak słusznie uznaje się w orzecznictwie NSA (tak m. in. NSA w wyroku z 4.02.2010r., I OSK 1194/2009), dla prawidłowego obliczenia wynagrodzenia za dozór niezbędnym jest odwołanie się do stawek stosowanych przez inne parkingi depozytowe. W tym celu zatem skarżąca w postępowaniu administracyjnym złożyła [...] oświadczeń podmiotów zajmujących się prowadzeniem pojazdów depozytowych (zarówno na terenie województwa k.-p., jak i poza granicami województwa) w celu wykazania, jakie średnie stawki wynagrodzenia obowiązują na parkingach depozytowych, świadczących analogiczne usługi, jak te oferowane przez wnioskodawczynię. Działalność parkingów depozytowych w sposób istotny różni się od działalności zwykłych parkingów strzeżonych. Podmioty świadczące usługi w zakresie parkingów depozytowych mają istotnie większy zakres obowiązków od podmiotów świadczących usługi przechowywania pojazdów na parkingach strzeżonych. Dotyczy to w szczególności ciążących na dozorcy obowiązków administracyjnych i dokumentacyjnych związanych z przechowywanymi pojazdami. Dozorca na parkingu depozytowym zobowiązany jest do prowadzenia szczegółowej ewidencji pojazdów, do powiadamiania właściwych organów o fakcie złożenia pojazdu na parkingu, o fakcie odebrania pojazdu oraz o upływie terminu na usunięcie pojazdu złożonego na przechowanie. Dozorca ponosi także pełną odpowiedzialność materialną i odszkodowawczą za ewentualną utratę bądź pogorszenie złożonego pojazdu. Z przedłożonych przez skarżącą zaświadczeń wynikało, że parkingi depozytowe pobierają wynagrodzenie w wysokości od [...] do [...] zł za dzień przechowywania pojazdu na parkingu depozytowym. Średnie dzienne wynagrodzenie wyliczone w oparciu o stawki [...] podmiotów wynosi [...] zł za dzień przechowywania, co daje [...] zł miesięcznie. W uchwale NSA I OPS 1/10 stwierdzono m.in., że opłaty ustalane przez właściwą radę powiatu (a które to opłaty stanowią podstawę do kalkulacji stawek dla parkingów depozytowych) powinny być podstawą do ustalania wynagrodzenia za sprawowanie dozoru, także w sytuacji, w której właściciel nie odebrał pojazdu w wyznaczonym prawem terminie. Zastosowanie zatem przy kalkulacji wynagrodzenia dozorcy innych stawek, niż stawki stosowane przez parkingi świadczące specjalistyczne usługi w zakresie parkingu depozytowego, doprowadziło do ustalenia wynagrodzenia strony w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia przyjętego w warunkach lokalnych przez inne podmioty, które wykonywały działalność analogiczną do strony. Błędnie organ I instancji odmówił stronie także zwrotu wydatków koniecznych do wykonania dozoru. Na żądanie organu skarżąca przedstawiła dokumenty potwierdzające fakt poniesienia wydatków związanych z prowadzeniem parkingu depozytowego, podając jednocześnie szacunkową ilość pojazdów przechowywanych na parkingu każdego miesiąca. Organ miał zatem dane niezbędne do wyliczenia kwoty ogólnych wydatków poniesionych przy prowadzeniu parkingu depozytowego oraz części tychże wydatków przypadających na pojazdy objęte wnioskiem. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy z 2.04.2014 r., I SA/Bd 185/14, że stawki przyjęte przez radę miasta i radę powiatu nie mają zastosowania w relacjach pomiędzy Skarbem Państwa i prowadzącym parking dozorowany w zakresie ustalania należności za dozorowanie pojazdu. Organ odwoławczy nie podzielił zawartego w zażaleniu twierdzenia, że w uchwale z 29.11.2010 r., I OPS 1/10 NSA przesądził, iż dozorcy przysługuje wynagrodzenie według stawek ustalonych przez radę powiatu. W uchwale tej NSA stwierdził, że jeżeli właściciel nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 p.r.d. oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru. Z treści uzasadnienia uchwały wynika, że podstawą ustalenia wynagrodzenia dozorcy oraz zwrotu wydatków jest art. 102 § 2 u.p.e.a., co oznacza obowiązek ustalenia tego wynagrodzenia oraz wydatków z uwzględnieniem zakresu obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszących przechowaniu, warunków sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkości składowego przedmiotu i powierzchni niezbędnej do jego składowania, a nie stosowania wprost stawek ustalonych przez radę powiatu. Odnosząc się do przedłożonego przez skarżącą wyliczenia organ stwierdził, że nie jest możliwe zweryfikowanie faktycznej wysokości poniesionych przez nią kosztów związanych bezpośrednio z parkingiem przy ul. Ż. Skarżąca nie przedłożyła bowiem dokumentów potwierdzających wysokość wyszczególnionych w tym wyliczeniu wydatków, co więcej, wskazała, że nie posiada dokumentów z lat 2003 - 2009, w tym z okresu sprawowania dozoru nad pojazdem wskazanym we wniosku. Z przedstawionych przez skarżącą oświadczeń podmiotów świadczących usługi w zakresie dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi wynika, że podmioty te wykonywały usługi polegające na przechowywaniu i wykonywaniu dozoru nad pojazdami usuniętymi z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d. Wysokość opłat za te usługi była zatem dla tych podmiotów ustalana w uchwałach rady miasta lub rady powiatu. Natomiast podstawą do obliczenia należności za parkowanie nie mogą być stawki przyjęte przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. z racji tego, że znajdują one zastosowanie jedynie w stosunku do właścicieli pojazdów. Wysokość ustalonej na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d. opłaty uwzględnia nie tylko należne przechowawcy wynagrodzenie wraz z kosztami poniesionymi w związku z wykonywanymi obowiązkami, ale również zawiera sankcję wobec właściciela usuniętego z drogi pojazdu za naruszenie porządku prawnego i konieczność podjęcia działania przez organy państwa. Opłata ta nie stanowi zatem jedynie wartości ekonomicznej faktycznie wykonanej "usługi" dozoru i przechowania pojazdu, lecz jest również w pewnym zakresie karą dyscyplinującą za naruszenie przepisów prawa. Analizując przedłożone przez skarżącą dokumenty organ stwierdził, że wskazane w nich kwoty dotyczące na przykład zatrudnienia czy miesięcznych opłat za prąd znacznie odbiegają od kwot wskazanych w oświadczeniu złożonym przez P. J. Ponadto jedynie faktury za dzierżawę terenu, prąd i ubezpieczenie można jednoznacznie powiązać z parkingiem przy ul. Ż., poza tym ani listy płac, ani pozostałych faktur nie można bezpośrednio połączyć z parkingiem, na którym przechowywany był pojazd, bowiem wystawione były na adres siedziby przedsiębiorstwa skarżącej - ul. R., [...] B. Poza tym, objęte fakturami wydatki za np. usługi księgowe, abonament radiotelefoniczny, napoje, materiały budowlane, olej napędowy trudno zaliczyć do kategorii koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem. Na podstawie przedłożonych dokumentów nie można zatem dokonać ustalenia, jakie konkretne wydatki i w jakiej wysokości zostały przez skarżącą faktycznie poniesione w związku ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem przechowywanym na parkingu przy ul. Ż. Brak wskazania przez stronę konkretnych wydatków (które można powiązać z dozorem nad pojazdami) oraz udokumentowanych kosztów spowodował, że celem przyznania zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór organ zmuszony był samodzielnie dokonać ustalenia i wyliczenia kosztów przechowywania pojazdów na parkingach strzeżonych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować posiłkowo art. 836 k.c. Organ odwoławczy w całości podzielił sposób wyliczenia należnej skarżącej kwoty dokonany przez organ I instancji. Dane uzyskane zostały od podmiotów gospodarczych prowadzących działalność o profilu zbliżonym do wnioskodawcy, w podobnych warunkach rynkowych. W konsekwencji ustalając stawkę obowiązującą w stosunkach danego rodzaju, w myśl art. 836 k.c. organ uzyskał odpowiednie dane oraz prawidłowo dokonał ich porównania. Skarżąca na żadnym etapie sprawy nie przedstawiła, w jaki sposób konieczność wykonywania dodatkowych i specjalistycznych usług charakterystycznych dla parkingów depozytowych faktycznie wpłynęła na zwiększenie kwoty wydatków poniesionych na przechowanie pojazdu w porównaniu do innych parkingów strzeżonych. Parkingi przyjęte do analizy porównawczej spełniały niezbędne kryteria wymagane dla parkowania i dozoru samochodów. Podmioty prowadzące parkingi strzeżone, do których organ I instancji wystosował zapytania celem ustalenia stawek za świadczenie usług tego rodzaju, oświadczyły, że pojazdy na ich parkingach przechowywane były na utwardzonym, ogrodzonym i oświetlonym placu. Parkingi były dozorowane całodobowo oraz monitorowane, a do ich obsługi zatrudniano pracowników. Koszty utrzymania stanowiły ponadto opłaty za media (zużycie wody, prądu, wywóz śmieci). Wobec powyższego koszty funkcjonowania parkingu depozytowego w rzeczywistości nie odbiegają od tych, które ponosi zwykły parking strzeżony. Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca zarzucając mu: 1) naruszenie art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 836 k.c. poprzez ich: nieprawidłowe zastosowanie, w wyniku przyznania wynagrodzenia za wykonywanie dozoru nad pojazdem w kwocie zaniżonej, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązującego w warunkach lokalnych; błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ egzekucyjny, przyznając dozorcy wynagrodzenie za dozór pojazdów może ustalić wysokość wynagrodzenia w sposób dowolnie przez siebie ustalony i nie jest zobligowany do przyznania dozorcy odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości przyjętej w danych stosunkach, a w konsekwencji, że organ nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych; 2. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na: przyjęciu, że organ egzekucyjny przyznając dozorcy na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. wynagrodzenie za dozór pojazdów nie jest zobligowany do dokonania ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia za wykonywanie dozoru na parkingach depozytowych przyjętych w danych stosunkach lokalnych; nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie wadliwej oceny zebranych przez organ dowodów. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci szczegółowej specyfikacji określającej warunki uczestnictwa w konkursie ogłoszonym przez Starostę B. mającym na celu wyłonienie jednostki, która będzie usuwać pojazdy z dróg powiatu b., a także przechowywać je na prowadzonych parkingach strzeżonych oraz specyfikacji istotnych warunków uczestniczenia w przetargu w celu wyboru jednostki do usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych Urzędu Miasta w B. W uzasadnieniu skarżąca wywodziła, że wysokość wynagrodzenia należnego jej powinna być ustalona przy uwzględnieniu wynagrodzeń przyjętych w danych stosunkach dla czynności analogicznych, jak czynności podjęte w ramach wykonywanego dozoru. Oznacza to, że przy określeniu wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach uwzględnić należy m.in. zakres obowiązków przechowawcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad rzeczą, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię zajętą przez przedmiot w sposób zapewniający zachowanie jego właściwości. Niezbędne przy tym jest uwzględnienie opłat stosowanych u innych podmiotów prowadzących podobną działalność co strona (tak m. in. NSA w wyroku z 4.02.2010 r., I OSK 1194/2009). Organ dokonując ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia stosowanych przez inne podmioty nie może pomijać charakteru parkingu, na jakim świadczone były usługi dozoru. W szczególności organ zobowiązany jest uwzględnić okoliczność, że parking, na jakim strona wykonywała dozór nad pojazdami, miał charakter parkingu depozytowego - przeznaczonego do przechowywania pojazdów usuwanych z drogi. Organy dokonując ustaleń dotyczących wysokości wynagrodzenia należnego stronie w danych warunkach pominęły charakter prowadzonego przez stronę parkingu. Zwracając się o udzielenie informacji o wysokości obowiązujących stawek organy zwróciły się do parkingów, które nie spełniają wymogów parkingów depozytowych, a są parkingami prywatnymi, często świadczącymi nie usługi przechowania, a wynajmu miejsc parkingowych o charakterze parkingów "osiedlowych", na których czynności związane z przyjmowaniem, wydawaniem i przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi nie są świadczone. Parkingi depozytowe muszą bowiem spełnić szereg dodatkowych wymogów organizacyjnych, technicznych oraz osobowych, których parkingi "osiedlowe" nie spełniają. Te dodatkowe, surowe wymogi i warunki wprost rzutują na wysokość kosztów ponoszonych przez podmiot prowadzący parking, zwiększony zakres obowiązków i odpowiedzialności oraz na wysokość wynagrodzenia za usługi takiej specjalistycznej jednostki. Potwierdza to analiza dowodów, o których przeprowadzenie wnosiła skarżąca. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako p.p.s.a.), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej wykonywana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd oceniając legalność zaskarżonego orzeczenia kontroluje je z punktu widzenia prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny obowiązujących przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia należy w pierwszej kolejności wskazać, że Sąd jest związany, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w cyt. we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 2.04.2014 r., I SA/Bd 185/14. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu, a z uwagi na to, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, należy w tym zakresie odwołać się do art. 836 k.c. Powyższe stwierdzenia przesądzają zatem o sposobie dalszego rozpoznania sprawy. Dodatkowo należy podkreślić, że pogląd ten znalazł potwierdzenie w uchwale składu 7 sędziów NSA z dnia 13.04.2015 r., I OPS 4/14, w której wskazano, że: "Opłaty, o których mowa w art. 130a ustawy z dnia 20 marca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy i mają zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowanie do ustalania wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawieniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu." Podkreślenia wymaga, że uchwała ta posiada ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu tego sądu. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. postanowienie NSA z 10.01.2013 r., II FSK 824/10, LEX nr 1274250). Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje ocenę wyrażoną w ww. uchwale. W tym stanie rzeczy to na dozorcy występującego do organu egzekucyjnego o zwrot wydatków i wynagrodzenie za dozór ciąży obowiązek wykazania poniesionych wydatków oraz wskazania trudów związane ze sprawowaniem dozoru. Nadto, przy określaniu wynagrodzenia należy uwzględniać zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jego warunki, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną dla jego składowania. Dowodzenie tych kwestii należy do dozorcy, albowiem on ma wiedzę w tym zakresie i to on winien przedstawić dowody na okoliczność wysokości poniesionych wydatków, czy udokumentować owe trudy sprawowania dozoru. W przeciwnym wypadku zagadnienie to jest pozostawione organom, co skutkuje przerzuceniem na nie ciężaru ustalenia tych należności we własnym zakresie, ale z konsekwencjami ewentualnych niekorzystnych dla strony wyliczeń (wyrok NSA z 5.02.2013 r., I OSK 2356/12; wyrok NSA z 13.08.2009 r., I OSK 1214/08; uchwała NSA z 29.11.2011 r., I OPS 1/10). Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, że skarżąca nie przedstawiła i nie wykazała konkretnych kosztów wykonywanego dozoru nad pojazdem, pomimo wezwania organu I instancji pismem z [...].08.2014 r., o przedstawienie sposobu wyliczenia określonych we wniosku kosztów przechowywania i wynagrodzenia za dozór pojazdu oraz o udokumentowanie poniesionych z tego tytułu kosztów. Skarżąca bowiem nie przedłożyła dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych przez nią kosztów wykonywania dozoru, wskazując w odpowiedzi na wezwanie organu, że takich dokumentów nie posiada, natomiast samo przedstawione przez nią wyliczenie kosztów sprawowania dozoru jest ogólnikowe, niepełne i niekonkretne. W załączonym do pisma z [...].08.2014 r. w odpowiedzi na ww. wezwanie organu oświadczeniu P. J. wskazuje się wprawdzie pewne koszty związane z prowadzeniem parkingów, to jednak jednocześnie wyjaśnia się w nim, że ponoszono również wiele innych opłat, których nie można już odtworzyć. Również złożone przez skarżącą oświadczenia podmiotów świadczących usługi w zakresie dozoru nad pojazdami usuniętymi w trybie art. 130a ust 1 i 2 p.r.d., nie mogły zostać uznane za odzwierciedlające rzeczywiste koszty przechowywania pojazdów wymienionych w sentencji postanowień organów obu instancji, gdyż nie dotyczyły one kosztów przechowywania pojazdów na parkingu skarżącej, a ponadto określają one ustalone i stosowane przez te podmioty stawki za dozór pojazdów w oparciu o stosowne uchwały rad powiatów. Pomijając okoliczność, że tak określone stawki opłat dotyczą ogólnie podmiotów wyznaczonych do prowadzenia parkingów strzeżonych zgodnie art. 130a ust. 5d p.r.d., i że w związku z tym nie odzwierciedlają rzeczywistych kosztów poniesionych przez skarżącą w związku ze sprawowanym przez nią dozorem nad pojazdem objętym wnioskiem, a ponadto że stanowią one stawki maksymalne, należy podkreślić, że opłaty te odnoszą się do właścicieli pojazdów w chwili usunięcia ich z drogi, a nie Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu, z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w art. 130a ust. 10 p.r.d. Powyższe prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie skarżąca w ogóle nie udokumentowała, ani nawet nie wskazała konkretnych kosztów wynikających z wykonywanego przez nią dozoru nad pojazdami. Obligowało to organ, jak podkreślono wcześniej, do samodzielnego poczynienia ustaleń w tym zakresie i określenia przysługujących skarżącej z tego tylu należności. Ustalenie przez organ należności z tytułu sprawowanego dozoru, w sytuacji nie wykazania ich przez stronę zainteresowaną, wymaga posiłkowania się w tym zakresie przepisem art. 836 k.c., regulującym stosunek prawny przechowania, jako że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalenia wysokości wynagrodzenia za przechowanie rzeczy. Przepis ten stanowi, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Zatem w świetle treści przytoczonego przepisu i braku udokumentowania przez skarżącą rzeczywistych kosztów poniesionych na dozór pojazdu, zadaniem organów było ustalenie w oparciu o przepis art. 836 k.c. odpowiedniego wynagrodzenia dla skarżącej, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia nie została określona w umowie albo w taryfie, a z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Ustalenie wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach wymagało porównania cen stosowanych na innych parkingach, z uwzględnieniem jednak zakresu obowiązku przechowawców (dozorców) i okoliczności towarzyszących przechowaniu, takich jak miejsce przechowania, jego warunki, wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniających jego właściwości (uchwała NSA z 29.11.2010 r., I OPS 1/10). Tak też uczyniły orzekające w sprawie organy określając wysokość należnego skarżącej wynagrodzenia na podstawie cen obowiązujących w okresie objętym wnioskiem na parkingach strzeżonych na terenie miasta B. Sąd podziela stanowisko organów, że nie można było przy ustaleniu stawki za przechowywanie pojazdu najbardziej zbliżonej do rzeczywiście obowiązującej w danych stosunkach oprzeć się na danych wynikających z przedłożonych przez skarżącą oświadczeń podmiotów świadczących usługi w zakresie dozoru nad pojazdami, gdyż podmioty te, zajmując się albo wyłącznie albo przede wszystkim przechowywaniem pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d., stosowały jedynie stawki wynikające z uchwał rady powiatu, o których mowa w art. 130a ust. 6 p.r.d. Stawki te tymczasem, jak wykazano wcześniej, odnoszą się do podmiotów będących właścicielami pojazdów w chwili usunięcia ich z drogi, i jako takie nie mają waloru wiążącego Skarb Państwa. Niewątpliwie parking depozytowy wykazuje pewne cechy szczególne. Niemniej jednak przyjęte w sprawie do porównania parkingi komercyjne (osiedlowe) odpowiadały w zakresie istotnych cech depozytowemu parkingowi skarżącej, gdyż znajdowały się one na oświetlonym, utwardzonym i ogrodzonym placu, były całodobowo dozorowane i monitorowane, a do ich obsługi zatrudniano pracowników. Tym samym więc nie można uznać, jak chce tego skarżąca, że przyjęte przez organ do porównania parkingi nie były miarodajne dla ustalenia obowiązującego w danych stosunkach wynagrodzenia. W szczególności Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, że wskazane przez organy parkingi komercyjne nie zapewniały podstawowych wymogów, o jakich mowa w art. 130a ust. 5d p.r.d. Ustalenie, że przyjęte do porównania parkingi komercyjne cechują się wymogami, o jakich mowa w art. 130a ust. 5d p.r.d. (ogrodzenie, oświetlenie, monitoring, zabezpieczenie pojazdów, zatrudnienie pracowników), przy jednoczesnym braku podstaw do stosowania wprost do Skarbu Państwa stawek opłat ustalanych przez rady powiatów na podatnie art. 130a ust. 6 p.r.d., którymi to posługiwały się wszystkie wskazane przez skarżącą parkingi depozytowe, uprawniało w ocenie Sądu do zakwalifikowania opłat parkingowych stosowanych na parkingach komercyjnych jako opłat mogących stanowić kryterium ustalania opłat za dozorowanie pojazdów przejętych przez Skarb Państwa w trybie art. 130a ust. 10 p.r.d. To, że podmiot prowadzący parking depozytowy musi ponieść określone dodatkowe koszty celem spełniania wymagań związanych z możliwością prowadzenia parkingu o charakterze depozytowym, nie oznacza, że także podmiot prowadzący parking komercyjny nie ponosi wysokich kosztów utworzenia i funkcjonowania parkingu, zważywszy że działa on na zasadach komercyjnych, co wiąże się z koniecznością zaoferowania produktu konkurencyjnego na rynku, a więc spełniającego określone wymogi organizacyjne, techniczne oraz osobowe. Ponadto sama lokalizacja parkingów komercyjnych (centra miast, osiedla) wymusza konieczność poniesienia wyższych kosztów z tym związanych, co nie odnosi się co do zasady do parkingów depozytowych, których lokalizacja nie musi być "atrakcyjna". Poczynione uwagi podważają zatem zasadność zarzutów skargi, że sama konieczność spełnienia przez parkingi depozytowe szeregu dodatkowych wymogów uzasadnia wysokość stosownych przez te parkingi na podstawie przepisów lokalnych stawek, jako stawek przyjętych w danych stosunkach dla czynności analogicznych, jak czynności podjęte w ramach wykonywanego dozoru. Także okoliczność, że stawki stosowane przez wskazane przez skarżącą parkingi depozytowe oparte są na stawkach ustalonych przez rady powiatu, a więc stawkach zawierających w sobie również element sankcyjny, a ponadto stanowiących stawki maksymalne, nie pozwala przyjąć, że tego typu stawki odzwierciedlają przyjęte w danych stosunkach należności za czynność przechowania pojazdu. W związku z tym, iż pojazd objęty wnioskiem skarżącej był przechowywany (dozorowany) na prowadzonym przez nią parkingu przez dłuższy okres czasu, zasadnym było oparcie się na stawkach opłat miesięcznych (abonamentowych). Kalkulacja tych opłat uwzględnia bowiem czas przechowywania pojazdu. Stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca przez krótki czas nieoznaczony. W przypadku jedynie kilkudniowego przechowywania pojazdu związane z tym opłaty są wyższe, bo nie gwarantuje stałego zysku. W sytuacji zaś, gdy pojazd jest przechowywany przez dłuższy okres, co ma zawsze miejsce w przypadku przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa (okres minimum 6 miesięcy), opłaty z tego tytułu są niższe. Składowanie takiego pojazdu nie wymaga bowiem zajęcia większej powierzchni ani przestrzeni manewrowej, gdyż pojazd nie jest w dowolnej chwili odbierany, a to wymaga zapewnienia stałego dostępu i odpowiedniej drogi dojazdowej oraz szerokości miejsca postojowego. Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem, podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu, przy czym "abonamentowe" parkowanie nie jest równoznaczne z ciągłą rotacją, a raczej ze stałym zajmowaniem miejsca i strzeżeniem pojazdu (wyrok WSA w Gliwicach z 28.09.2012 r., II SA/Gl 127/12, wyrok NSA z 5.02.2013 r., I OSK 2356/12). W sprawie orzekające organy wzięły pod uwagę okres sprawowania dozoru jako czynnik determinujący rodzaj miarodajnej do porównania opłaty i zasadnie dokonały ustaleń co do przyjętego w danych stosunkach wynagrodzenia za przechowanie pojazdu w oparciu o stawki abonamentowe stosowane przez podmioty prowadzące w okresie objętym wnioskiem parkingi strzeżone na terenie miasta B. Ustalana w ten sposób kwota wynagrodzenia za dozór jednego pojazdu wyniosła [...] zł miesięcznie, co w ocenie Sądu odpowiada przyjętemu w danych stosunkach wynagrodzeniu za przechowanie pojazdu. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, wbrew zarzutom skargi, że w sprawie prawidłowo ustalone zostało wynagrodzenie za dozór pojazdów w oparciu o miernik wynagrodzenia stosowanego na parkingach strzeżonych na terenie miasta B., gdyż do przyjęcia właśnie takiego trybu ustalania tej należności skłania treść art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 836 k.c. Skoro bowiem skarżąca nie przedstawiła dowodów i wyliczeń dokumentujących wydatki poniesione w związku z dozorem konkretnego pojazdu, to tym samym ciężar poczynienia ustaleń w tym zakresie został przerzucony na organy prowadzące postępowanie. Zdaniem Sądu skarżąca nie zakwestionowała skutecznie dokonanych w ww. sposób przez organy ustaleń odnośnie wynagrodzenia odpowiadającego wynagrodzeniu przyjętemu w danych stosunkach, albowiem argumentacja jej oparta została de facto jedynie na stwierdzeniu, że należne jej wynagrodzenie powinno być ustalone wyłącznie w oparciu o obowiązujące na parkingach depozytowych stawki opłat ustalane przez rady powiatów na postawie art. 130a ust. 6 p.r.d., a skarżąca nie wykazała nawet, że stawki te (nie mające jak wykazano wyżej zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu w sytuacji określonej w art. 130a ust. 10 p.r.d.) odpowiadają zarówno rzeczywistym jak i obowiązującym w danych stosunkach kosztom przechowywania pojazdów. W związku z tym, że rolą Sądu kontrolującego zaskarżone postanowienie nie było ustalenie wysokości opłaty, lecz zbadanie, czy dokonane przez organy ustalenie tej wysokości nie narusza prawa, Sąd pominął wnioski dowodowe skarżącej zawarte w skardze. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Niewątpliwie dokumenty przedłożone przez skarżącą nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie NSA (vide np. wyrok NSA z 7.10.2014 r., II FSK 2290/13, LEX nr 1591729), art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może służyć uzupełnianiu postępowania dowodowego prowadzonego przez organy podatkowe i ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, gdyż byłoby to zaprzeczeniem podstawowych założeń kontroli realizowanej przez sądy administracyjne. Nie były zatem zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 102 § 2 u.p.e.a. i art. 836 k.c. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co skutkowało koniecznością oddalenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.