II SA/Bd 263/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...]. W ramach wznowionego z urzędu postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania m.in. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezydenta Miasta B. o uznaniu skarżącego Z. S. z dniem [...] stycznia 2010 r. za osobę bezrobotną oraz przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2010 r., Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] października 2016 r., na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej powoływanej jako kpa), stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż z wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) wynika, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2001 r. do dnia [...] listopada 2011 r. skarżący posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej, co oznacza, że na dzień rejestracji jako osoba bezrobotna tj. na dzień [...] stycznia 2010 r. nie spełniał on warunków koniecznych do uznania za osobę bezrobotną. Pomimo jednak tej okoliczności, jak wskazał organ, nie można było w sprawie uchylić decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., gdyż od dnia doręczenia skarżącemu tej decyzji upłynęło 5 lat, a zatem zaistniała przesłanka negatywna do uchylenia decyzji, określona w art. 146 § 1 kpa. W takiej jednak sytuacji zgodnie z art. 151 § 2 kpa organ administracji wydaje decyzję, w której ogranicza się do stwierdzenia wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji. Wskazując na naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego, skarżący w szczególności zarzucił, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w postępowaniu wznowieniowym już ostatecznie zakończonym decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz, że brak jest w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania. W następstwie rozpatrzenia odwołania skarżącego, Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko oraz argumenty organu I instancji, zarówno co do wystąpienia w sprawie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, powołując się w tym zakresie na znajdujący się w aktach sprawy dowód w postaci wydruku z CEIDG dotyczący okresu od dnia [...] kwietnia 2001 r. do dnia [...] listopada 2011 r., jak też co do rodzaju rozstrzygnięcia podjętego we wznowionym postępowaniu, tj. określonego w art. 151 § 2 kpa. Ponadto organ II instancji, wskazując na treść wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] marca 2016 r. o sygn. akt II SA/Bd 79/16, stwierdził że w obrocie prawny nadal funkcjonuje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. dnia [...] stycznia 2010 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, co uzasadniało podjęte przez organ I instancji działania względem tej decyzji, oparte na prawidłowo zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że w sprawie kluczowe znaczenia miała okoliczność pouczenia skarżącego o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej w dniu rejestracji tj. [...] stycznia 2010 r., o czym świadczy podpis skarżącego pod "Oświadczeniem osoby bezrobotnej" w części C Karty rejestracyjnej bezrobotnego, obejmujący m.in. oświadczenie zawarte w pkt 8, iż skarżący nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W tym kontekście organ wskazał, że skarżący zgodnie z udzielonym mu pouczeniem miał obowiązek w dniu rejestracji tj. [...] stycznia 2010 r. zgłosić, iż posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej od dnia [...] kwietnia 2001 r., czego w sprawie nie uczynił. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie może uzyskać statusu osoby bezrobotnej, podmiot mający niewyrejestrowaną działalność gospodarczą, mający wpis do ewidencji działalności gospodarczej, bez względu na to czy ta działalność została podjęta, czy jest prowadzona, i nawet w sytuacji niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Domagają się stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji z uwagi na zaistnienie podstawy z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, ewentualnie ich uchylenia jako wydanych z naruszeniem prawa, oraz umorzenia postępowania, skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15 i art. 16 kpa poprzez wydanie decyzji przez organy obu instancji pomimo, że sprawa ta została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., a także poprzez próbę zmiany lub skorygowania błędnie sformułowanego rozstrzygnięcia w decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., wydanej po wznowieniu postępowania, poprzez wydania w tej samej sprawie kolejnej decyzji w trybie zwykłym, z naruszeniem zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej i zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, b) art. 138 kpa w związku z tym, iż ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. zakończone zostało postępowania wszczęte postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., od decyzji tej nie zostało wniesione odwołanie, a jej wzruszenie nie jest możliwe w trybie wydania kolejnej decyzji w tej samej sprawie, a ponadto z ostrożności procesowej: c) art. 145 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w związku z tym, iż nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonych decyzji i umorzeniem postępowania prowadzonego w tej sprawie, d) art. 7 i art.77 kpa poprzez: - niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie, czy i z jakich przyczyn sporna działalność gospodarcza pojawiła się jako zarejestrowana w stosownej ewidencji i nieuwzględnienie faktu, że skarżący nie był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, - niepodjęcie postępowania wyjaśniającego odpowiednio w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (ZUS), Urzędzie Skarbowym (US) i przed Prezydentem Miasta B. jako organem ewidencyjnym dla osób prowadzących działalność gospodarczą, aby potwierdzić, czy faktycznie skarżący nie był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym, a ponadto, czy ujawnienie w chwili obecnej skarżącego w ewidencji działalności gospodarczej nie jest spowodowane błędem związanym z przeniesieniem ewidencji do centralnego systemu (CEIDG); 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b w zw. z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z tym, iż stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej w sprawie nie ma podstaw, skoro w momencie przyznania zasiłku skarżący nie prowadził działalności gospodarczej i nie posiadał wówczas wpisu o jej prowadzeniu, co było sprawdzone przez PUP (wpis pojawił się wiele lat później, w momencie przekazywania danych z ewidencji działalności gospodarczej, prowadzonej przez Prezydenta do CEIDG, prowadzonej przez organ centralny, co stanowiło wyłącznie błąd techniczny, a nie fakt – czego żaden z organów nie sprawdził). W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżący opisując przebieg i tok podejmowanych rozstrzygnięć i wydawanych orzeczeń przez WSA w Bydgoszczy, wskazał, że wznowione postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., zostało rozstrzygnięte i zakończone wydaniem przez Wojewodę ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Od decyzji tej strony nie wniosły odwołania, przez co stała się ona ostateczna. Tym samym wyczerpany został dwuinstancyjne tok postępowania, co uniemożliwia wydanie kolejnych decyzji w tej samej sprawie. Zdaniem skarżącego, skoro w niniejszej sprawie takie decyzje zostały wydane, to tym samym zachodzi tożsamość ich i sprawy zakończonej ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., która nie została uchylona żadnym wyrokiem sądu. Wobec więc okoliczności, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. kończąca wznowione postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., to tym samym oznacza to, iż wydanie kolejnej decyzji przez organy obu instancji w tej samej sprawie, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku kwestionowanych decyzji, było niedopuszczalne i powinno skutkować stwierdzeniem ich nieważności. Jednocześnie skarżący podkreślił, że Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji o uchyleniu decyzji ostatecznej, a więc decyzji Prezydenta Miasta B., która nie podlega uchyleniu. Zdaniem skarżącego oznacza to, że pomimo, iż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta B. wydana została z naruszeniem prawa, to nie podlega uchyleniu. Wobec tego, jak stwierdził, decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. zakończone zostało postępowanie wznowieniowe, wszczęte w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej dnia [...] stycznia 2010 r. Ponadto skarżący zarzucił, że organy nie wyjaśniły czy i z jakich przyczyn działalność gospodarcza zarejestrowana na skarżącego nie została wyrejestrowana przez Prezydenta Miasta B., choć działalność ta wyrejestrowana została wiele lat temu w ZUS i US. Zaznaczył też, że Prezydent Miasta B. był w tamtym czasie tj. do [...] grudnia 2011 r. organem prowadzącym ewidencja działalności gospodarczej, jak też organem, który wydał uchylone decyzji i wznowił postępowanie w sprawie ich uchylenia. Oznacza to, że Prezydent, jako organ prowadzący ewidencję działalności gospodarczej, miał pełną wiedzę o tym jaki podmiot jest zarejestrowany w prowadzonej przez niego ewidencji. Nie można więc mówić, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji i nie znane organowi, który wydał decyzję. Skarżący podkreśl ponadto, że stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej nie ma w niniejszej sprawie podstaw, skoro w momencie przyznania zasiłku skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiadał wówczas wpisu o jej prowadzenie, co było sprawdzone przez PUP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć Sąd nie uwzględnił wszystkich wskazanych w niej zarzutów, wniosków i argumentów. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w następstwie trzech relewantnych okoliczności. Po pierwsze obie kontrolowane przez tutejszy Sąd decyzje podjęte zostały w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznych decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnić przy tym należy, że postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. wznowione zostało postępowania w czterech sprawach zakończonej wydaniem ostatecznych decyzji dotyczących skarżącego, tj. poza sprawą zakończoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., także w sprawach zakończonych wydaniem decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. o przyznaniu skarżącemu prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia, decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. o utracie przez skarżącego prawa do stypendium, oraz decyzji z dnia [...] września 2010 r. o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Po drugie obie kontrolowane przez Sąd decyzje wydane zostały w następstwie, mającego moc wiążącą w przedmiotowej sprawie, wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia [...] września 2013 r. o sygn. akt II SA/Bd 762/13, którym to Sąd uchylił wydane w wznowionym postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowaniu: decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. o uchyleniu ww. decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., [...] czerwca 2010 r., [...] lipca 2010 r. i [...] września 2010 r. i odmowie uznania skarżącego w dniu [...] stycznia 2010 r. za osobę bezrobotną, oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2013 r., z uwagi na brak podjęcia rozstrzygnięcia o istocie sprawy w zakresie wszystkich czterech decyzji dotychczasowych, stanowiących przedmiot uchylenia, oraz ze względu na oparcie rozstrzygnięcia odnośnie wszystkich czterech decyzji dotychczasowych na przesłance wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa (posiadanie wpisu w ewidencji działalności gospodarczej) w sytuacji, gdy przesłanka ta mogła dotyczyć jedynie decyzji dotychczasowej z dnia [...] stycznia 2010 r. Po trzecie natomiast istotnym w sprawie jest, że w następstwie ww. wyroku oraz w ramach wznowionego postawieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., Prezydenta Miasta B. wydał decyzję z dnia [...] lutego 2015 r. mocą której uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. i orzekł o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, którą to decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylił i stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji o uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. W ocenie Sądu wymienione powyżej trzy okoliczności są znaczące i relewantne dla rozstrzygnięcia o przedmiocie sprawy, podlegającej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż to one wyznaczyły organom granice możliwego działania (jego braku) w kontrolowanej sprawie administracyjnej. W świetle natomiast tych okoliczności zasługuje na uwzględnienie podstawowy zarzut skargi, że sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną do Sądu decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. i poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., podjętą w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2010 r. Innymi słowy, z powyższych okoliczności wprost wynika, że w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2010 r., została już podjęta ostateczna decyzja, tj. decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. Istnienie w obrocie prawnym tej decyzji, uniemożliwiało wydanie w ramach wznowionego postępowania jakichkolwiek innych decyzji, w tym decyzji stanowiących przedmiot kontroli tutejszego Sądu. Jednocześnie podkreślić należy, że rację ma organ II instancji twierdząc, iż w obrocie prawnym nadal istnieje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. dnia [...] stycznia 2010 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, albowiem pomimo wznowienia postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., nie została wydana decyzja o uchyleniu w trybie wznowieniowym ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. czy też o stwierdzeniu wydania jej z naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia [...] września 2013 r. o sygn. akt II SA/Bd 762/13 WSA w Bydgoszczy uchylił bowiem decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. i utrzymującą ją w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie których to decyzji uchylona została m.in. decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. Natomiast decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., pomimo że została podjęta w następstwie ww. wyroku i w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2010 r., to jednak na jej podstawie Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. o uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. i o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych (co oznacza, że decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. nie została skutecznie uchylona przez Prezydenta Miasta B.) oraz stwierdził, że to decyzja o uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. (a zatem decyzja z dnia [...] lutego 2015 r.) wydana została z naruszeniem prawa, a nie decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. Oznacza to, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje niezakwestionowana ostateczna decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazać należy, że tożsamy pogląd wyraził WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia [...] marca 2016 r. o sygn. akt II SA/Bd 79/16, choć jak słusznie zauważył to skarżący, wyrok ten (ocena prawna i wskazania w nim zawarte), jako odnoszący się do podjętych w trybie wznowieniowym rozstrzygnięć dotyczących sprawy zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2010 r (w sprawie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku), a nie ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. (w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotnej i przyznania mu prawa do zasiłku), nie ma mocy wiążącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym i administracyjnym, których przedmiotem są podjęte w trybie wznowieniowym rozstrzygnięcie dotyczące sprawy zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. Należy wyraźnie wskazać, że treść sentencji decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. w sposób jednoznaczny i wprost stanowi, że z naruszeniem prawa wydana została decyzja o uchyleniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., a nie decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. Tym samym więc Wojewoda stwierdził, iż to decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. wydana została z naruszeniem prawa. W sytuacji niezgodności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem decyduje treści sentencji. Rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Winno ono być wyrażone expressis verbis w osnowie decyzji. Z uzasadnienia mają wynikać okoliczności faktyczne, prawne oraz subsumpcja i cele oraz skutki rozstrzygnięcia. Z tego też względu, w razie rozbieżności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia w sentencji decyzji. Wykazana okoliczność istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r., w sytuacji wyrażenia przez organy stanowiska, że w stosunku do decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 5 kpa (związana z wyjściem na jaw istotnej dla sprawy statusu osoby bezrobotnej nowej okoliczności - posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej - istniejącej w dniu wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., lecz nie znanej organowi który wydał tą decyzję), mogła stanowić podstawę do podjęcia przez organy określonych działań w stosunku do tej decyzji, ale jedynie w sytuacji wcześniejszego wyeliminowania przeszkody uniemożliwiającej organom rozstrzyganie względem tej decyzji w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostateczną decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. Taką przeszkodę stanowiła, wskazywana przez skarżącego, okoliczność podjęcia - w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostateczną decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. – ostatecznej decyzji kończącej to postępowanie, tj. decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. Bez zatem wcześniejszego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, organy nie mogły podjąć rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostateczną decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. Pomimo bowiem, że postępowanie to nie zostało zakończone wydaniem rozstrzygnięcia zgodnego z treścią art. 151 kpa, a więc dotyczącego decyzji dotychczasowej z dnia [...] stycznia 2010 r., to jednak nie ulega wątpliwości, że wznowione postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. zostało ostatecznie rozstrzygnięte decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. W decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. wyraźnie wskazuje się, że podjęte zostały one w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania, i że wznowienie to dotyczy sprawy zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., tj. sprawy dotyczącej przyznania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W decyzjach tych mowa jest o decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. w ramach przesłanki wznowieniowej z art. 145 §1 pkt 5 kpa oraz - w przypadku decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. - w ramach przesłanki negatywnej z art. 146 § 1 kpa. Należy podkreślić, że decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., nie została uchylone, zmienione czy sprostowana w jakimkolwiek trybie administracyjnym, czy sądowoadministracyjnym. W tych okolicznościach, wobec istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., podjętej w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., nie było podstawy i możliwości prawnej do wydania decyzji dotyczącej ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., w ramach wznowionego postępowania, bez uprzedniego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. Okoliczność, że w sprawie takie rozstrzygnięcia zostały podjęte oznacza, co słusznie zarzucił skarżący, że zostały one podjęte z rażącym naruszeniem prawa, gdyż dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Sytuacja, w której w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r., kończąca wznowione postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., uniemożliwia oraz czyni bezprawnym i niedopuszczalnym wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie. Wobec tego, że w sprawie taka sytuacja wystąpiła, gdyż organy obu instancji podjęły decyzje w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania w sprawie dotyczącej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., które to postępowanie zostało rozstrzygnięte i zakończone wydaniem przez Wojewodę ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. Sąd zobligowany był do stwierdzenia, na postawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm, dalej powoływanej jako ppsa) w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa i art. 135 ppsa, nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Mając na uwadze wewnętrzną sprzeczność ostatecznej decyzji Wojewodę z dnia [...] kwietnia 2015 r., a więc okoliczność, że na jej mocy organ jednocześnie uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. i jednocześnie stwierdził, że wydana ona została z naruszeniem prawa, koniecznym i pożądanym jest wyeliminowanie jej przez organy z obrotu prawnego. Tylko taka sytuacja umożliwi organom, podjęcie w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania, zgodnego z prawem rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji dotychczasowej tj. ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., aktualnie bowiem w obrocie prawnym nadal funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r., pomimo że wznowione zostało postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem tej decyzji, niemniej jednak nie zostało ono prawidłowo zakończone wydaniem rozstrzygnięcia dotyczącego tej decyzji, a więc przewidzianego w przepisach art. 151 kpa rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji dotychczasowej, lecz zakończyło się ono wydaniem przez Wojewody nie przewidzianego w przepisach art. 151 kpa, rozstrzygnięcia dotyczącego decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2015 r. Za przedwczesne Sąd uznał orzekanie o przesłance wznowieniowej dotyczącej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., gdyż jak wykazano to wyżej, w aktualnym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie było w ogóle możliwości analizy tej przesłanki, w ramach wznowionego postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. postępowania, albowiem postępowanie to zostało zakończone wydaniem ostatecznej decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2015 r. W tym stanie rzeczy, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 135 ppsa orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy orzeczono, zgonie z art. 200 ppsa, w pkt II wyroku. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z motywów uzasadnienia wyroku Sądu.