II SA/Bd 285/18

Dnia 26 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi W. J. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.), art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej powoływana jako u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej powoływana jako K.p.a.) Wójt Gminy odmówił A. i W. J. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch budynków garażowych i zmianie sposobu użytkowania terenu na punkt do zbierania odpadów na działce nr [...] - obręb K., położonej w miejscowości K., gm. O., określonej w załączniku graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, wnioskodawcy wystąpili o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji w dniu [...].04.2015 r. Decyzją z dnia [...].05.2015 r., nr [...] (znak: [...]), Wójt Gminy odmówił wnioskodawcom ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez nich inwestycji. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez wnioskodawców, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wskutek wniesienia przez wnioskodawców skargi na ww. decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 2 lutego 2016 r. (sygn. IISA/Bd 1126/15), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy. Decyzją z dnia [...].11.2016 r., nr [...] (znak: [...]), Wójt Gminy ponownie odmówił wnioskodawcom ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez nich inwestycji. Od tej decyzji wnioskodawcy wnieśli ponowne odwołanie do SKO. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. (znak: [...]), SKO uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] lutego 2017 r. Wójt Gminy decyzją nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. SKO, po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] maja 2017 r. (znak: [...]) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji z [...].10.2017 r. organ pierwszej instancji wskazał, że wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku, w odpowiedzi na co inwestorzy wskazali, iż planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko. Organ wskazał, że w jego ocenie dokument ten nie odzwierciedla w pełni charakterystyki parametrów technicznych inwestycji, bowiem nie można wykluczyć, iż przedmiotowa inwestycja będzie negatywnie oddziaływała na środowisko, np. wskutek rozszczelnienia się zbiorników czy beczek ze składowanymi odpadami. Organ pierwszej instancji dokonał również analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. oraz ustalił, że w obszarze analizowanym nie znajdują się działki i obiekty wykorzystywane na cele szeroko rozumianej działalności gospodarczej. Organ zwrócił uwagę na to, że dla terenu objętego inwestycją gmina nie posiada aktualnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wójt wskazał, że przeanalizował wniosek w kontekście studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2000 r. uznając, że nie zachodzi okoliczność dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedmiotowej inwestycji. Organ pierwszej instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., na podstawie której ustalono, że proponowana inwestycja nie wypełnia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. i A. J. zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 8, art. 36 § 1 i art. 37 K.p.a. Odwołujący się podnieśli, że prowadzenie planowanej działalności w oparciu o istniejącą zabudowę będzie kontynuacją istniejącej funkcji urbanistycznej. Zarzucili jednocześnie organowi zbyt ogólne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności specyfiki otoczenia działek objętych decyzją o warunkach zabudowy oraz specyfiki planowanej inwestycji, bez uwzględnienia interesu właściciela działki. Zdaniem odwołujących, Wójt zakłada, że planowana inwestycja może negatywnie oddziaływać na środowisko, mimo iż wielokrotnie udowadniali, że ewentualna uciążliwość zamykać się będzie w granicach działki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podniósł, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji uzyskał od wnioskodawców wyjaśnienia dotyczące oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. W piśmie z [...].09.2017 r. wskazali oni, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wskazali ponadto, że oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie wykraczało poza granice działki objętej wnioskiem. Organ odwoławczy wskazał również, że ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji uznał, iż frontem działki jest część północnej granicy działki przylegającej do drogi gminnej. Tak ustalona szerokość frontu działki wynosi 4,2 m. Z uwagi na przyjętą przez organ szerokość frontu działki, granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 w odległości 50 m od granic działki objętej wnioskiem. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały zgodnie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. SKO zwróciło uwagę na to, że w obszarze analizowanym na działkach zabudowanych dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z towarzyszącą jej zabudową gospodarczą, w ramach istniejących siedlisk (zagród) związanych z gospodarstwami rolnymi. Grunty niezabudowane to grunty rolne. W obszarze analizowanym nie występuje zabudowa wykorzystywana na cele pozarolniczej działalności gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego nie ma uzasadnionych podstaw, aby przyjąć, że istnienie wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa dla planowanego sposobu zagospodarowania działki nr [...], tj. prowadzenia działalności związanej ze zbieraniem odpadów, można było wywieść z faktu, że budynki gospodarcze istniejące w ramach gospodarstw rolnych również służą składowaniu płodów rolnych, czy środków służących produkcji rolnej, tj. pełnią funkcję magazynów. W ocenie organu odwoławczego na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma również wpływu fakt, że planowana inwestycja ma być realizowana na terenie, który wcześniej służył działalności kółka rolniczego i również pełnił m.in. funkcję składową. Skargę na powyższą decyzję wnieśli W. i A. J. zarzucając jej naruszenie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 7 K.p.a. Skarżący podnieśli, że w sprawie niniejszej istotna do rozstrzygnięcia jest kwestia kontynuacji funkcji zabudowy. Przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała, że w obszarze analizowanym nie znajdują się działki i obiekty wykorzystywane na cele szeroko rozumianej działalności gospodarczej. Na badanym obszarze znajdują się wyłącznie budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze i budynki inwentarskie, z czego część tworzy zabudowę zagrodową. Jak wynika z opisu obszaru analizowanego, nie jest na tym obszarze prowadzona działalność gospodarcza. Skarżący zwrócili również uwagę na to, że należąca do nich nieruchomość od samego początku wykorzystywana była na cele prowadzonej działalności gospodarczej, jako SKR. Na analizowanym obszarze znajdują się gospodarstwa rolne, w których zbierane są także odpady pochodzące z produkcji roślinnej czy zwierzęcej. Skarżący podkreślili, że prowadzona przez nich działalność polegać ma na zbieraniu i magazynowaniu odpadów, a nie na ich składowaniu, zwracając uwagę na różnicę tych dwóch pojęć w ustawie o odpadach. W ocenie skarżących, obiekty znajdujące się w sąsiedztwie, pełniące według organów funkcję rolniczą z zabudową zagrodową, pełnią również funkcję magazynowania, m.in. środków produkcji rolnej i zwierzęcej oraz odpadów z prowadzonej przez siebie działalności. W rozpatrywanej sprawie analiza urbanistyczna została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy i na jej podstawie sformułowano błędne ustalenia co do wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. W ramach przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu organ pierwszej instancji nie uwzględnił okoliczności mającej kluczowe znaczenie dla przedmiotowej sprawy, a mianowicie, że planowana inwestycja miałaby być prowadzona w oparciu o infrastrukturę, która powstała w tym miejscu kilkadziesiąt lat temu. W miejscu planowanej inwestycji znajdowała się wcześniej baza SKR, która zajmowała się w pewnej mierze także działalnością polegającą na zbieraniu i magazynowaniu odpadów. Skarżący natomiast planują prowadzenie działalności gospodarczej jedynie w oparciu o istniejącą zabudowę, w związku z czym uznać należy, że dochodzi tutaj do kontynuacji funkcji urbanistycznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wraz z argumentacją wynikającą z treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, ponieważ organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego. Wskazać bowiem należy, że zaskarżona decyzja administracyjna może zostać uchylona jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, powoływana dalej jako P.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch budynków garażowych i zmianie sposobu użytkowania terenu na punkt do zbierania odpadów rozpoznawany był przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze po raz czwarty i sprawa była rozpoznawana również przez tut. Sąd, który wydał wyrok dnia 2 lutego 2016 r., sygn. IISA/Bd 1126/15. W związku z powyższym należy mieć na względzie treść art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną, o którym mowa w art. 153 P.p.s.a., oznacza, że skutki wydanego orzeczenia obejmują nie tylko postępowanie, w którym wydane zostało orzeczenie sądu, ale także przyszłe postępowania – zarówno administracyjne, jak i sądowoadministracyjne – prowadzone w ramach tej samej sprawy administracyjnej. Zwrócić uwagę należy na to, że art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć wiążącej ich oceny prawnej wyrażonej w uprzednio wydanym orzeczeniu. Zatem również Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę zobowiązany jest do stosowania wykładni dokonanej w wyroku wydanym w sprawie II SA/Bd 1126/15, a rozważania poczynione w niniejszym wyroku nie mogą pozostawać z nim w sprzeczności. Uchylając decyzję SKO z dnia [...] lipca 2015 r. oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu ww. wyroku ustalił, że w kontrolowanej decyzji zabrakło przytoczenia treści odwołania oraz ustosunkowania się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Sąd zwrócił również uwagę na nieudostępnienie przez organy skarżącym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy. Sąd zarzucił ponadto organowi drugiej instancji brak rozpoznania całokształtu sprawy. W szczególności, w uzasadnieniu SKO, podobnie zresztą jak w decyzji organu pierwszej instancji, zabrakło w uzasadnieniu wyjaśnienia przyjęcia obszaru analizowanego w określonym w załączniku do decyzji kształcie i rozmiarze. Organy nie wyjaśniły, jaka jest szerokość frontu działki. Organy nie wskazały także, co przyjęły za tak rozumiany front działki. Poza tym z załącznika w postaci mapy wynika, że zaznaczony obszar mający stanowić analizowaną działkę jest większy niż sama działka (wchodzi on w obręb sąsiedniej drogi). Sąd podkreślił również to, że nie jest wiadomo, na jakiej kopii mapy został sporządzony załącznik do decyzji. Z kopii tej nie wynika bowiem, czy jest to kopia mapy zasadniczej (ewentualnie katastralnej) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a tylko na kopii takiej mapy może być zaznaczony obszar analizowany (§ 3 ust. 2 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Ponadto, z uwagi na złą jakość kopii mapy nie jest wiadome, w jakiej skali została ona sporządzona, tymczasem przytoczone przepisy wymagają, aby była to kopia mapy w skali 1:500 lub 1:1000. Sąd zalecił organowi wyznaczenie obszaru analizowanego w prawidłowy sposób oraz wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, czym kierował się w tym zakresie, przy czym obszar ten musi być wyznaczony na czytelnej kopii mapy określonej w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Przedmiot skargi w sprawie niniejszej stanowi zatem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy odmawiającą skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch budynków garażowych i zmianie sposobu użytkowania terenu na punkt do zbierania odpadów. Do decyzji organu pierwszej instancji załączono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierającą część tekstową i część graficzną w skali 1:1000. Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, co wynika z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), rozumie się podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, o czym stanowi art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Jednym z załączników, jakie należy do wskazanego zgłoszenia dołączyć, jest wymienione w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W sprawie niniejszej, teren na którym zlokalizowany jest budynek, którego dotyczy zmiana zagospodarowania, nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego konieczne było wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Jak stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, co wynika z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej powoływane jako rozporządzenie). Jak stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Kopia mapy, o której mowa w tym przepisie, oznacza kopię mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopię mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., przeprowadzonej na podstawie § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, urbanista dokonał charakterystyki obszaru objętego analizą, wskazując, że parametry istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu wynikają z załącznika graficznego do analizy, o której mowa, sporządzonego na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 dołączonej do wniosku i pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego Starosty wykonanej w dniu [...] czerwca 2016 r. Jako front działki objętej wnioskiem przyjęto zachodni odcinek północnej granicy działki objętej wnioskiem. W tym miejscu bowiem, jak zauważył sporządzający analizę uprawniony urbanista, granica działki przylega do drogi gminnej na długości ok. 4,2 m, w związku z czym trzykrotna szerokość frontu działki wynosi 12,6 m (3x4,2 m). Zgodnie z § 2 pkt 5 cyt. rozporządzenia, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o froncie działki - należy przez to rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Zgodnie z cyt. wcześniej § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Biorąc pod uwagę dolną granicę wyznaczoną treścią rozporządzenia urbanista przyjął, że granice obszaru analizowanego zostaną powiększone do granic zabudowanych działek wchodzących w skład tego obszaru. Wskazać należy, że sposób wyznaczenia obszaru analizowanego i jego przedstawienia na mapie dokonany został zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z wyroku tut. Sąd z dnia 2 lutego 2016 r. (II SA/Bd 1126/15) w sposób prawidłowy. W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, że planowana inwestycja nie wypełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa". W analizowanym przypadku bowiem żadna z działek sąsiednich posiadających zabudowę (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]) nie pozwala na określenie wymagań dotyczących planowanej funkcji polegającej na zbieraniu odpadów i ich czasowym magazynowaniu. Na działkach objętych analizą i w budynkach, które leżą w obszarze analizowanym, nie jest też prowadzona działalność gospodarcza nawet w szerokim rozumieniu. Na w/w działkach sąsiednich leżących w obszarze analizowanym zlokalizowane są wyłącznie budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze i budynki inwentarskie, z czego część tworzy zabudowę zagrodową, w której prowadzona jest działalność rolnicza. Pozostałe działki niezabudowane leżące w obszarze analizowanym stanowią grunty użytkowane w sposób rolniczy. Brak jest na działkach sąsiednich obiektów i terenów składowych, które mogłyby być porównywalne pod względem kontynuacji funkcji oraz cech i wskaźników kształtowania zagospodarowania terenu. Planowana przez wnioskodawców funkcja magazynowania odpadów nie stanowiłaby kontynuacji istniejącej funkcji rolniczej z zabudową zagrodową. Nie można bowiem uznać, że taką samą funkcję magazynową pełnią zlokalizowane w tym obszarze budynki i budowle rolnicze, takie jak: stodoły, silosy zbożowe, płyty gnojowe itp. Są to bowiem obiekty budowlane przeznaczone do przechowania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych, a także służące do obsługi rodzinnych gospodarstw rolno-hodowlanych i ściśle związane z istniejącą zabudową zagrodową, a charakter nowego sposobu użytkowania terenu oraz budynków objętych wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania byłby wręcz sprzeczny z rolniczym i mieszkalnym charakterem działek sąsiednich i występującej na nich zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej. Zwrócić uwagę należy na to, że zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga dokładnego odzwierciedlenia charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie planowanej inwestycji. Kontynuacja funkcji oznacza brak sprzeczności z funkcją dotychczasową, harmonijne z nią współistnienie, a niekiedy także jej uzupełnienie. Jak wynika z wniosku wszczynającego przedmiotowe postępowanie, inwestycja, której dotyczy wniosek, polega na zmianie sposobu użytkowania dwóch budynków garażowych i placu utwardzonego na zbieranie i magazynowanie odpadów. W dalszej części wniosku wskazano, że obu budynkom inwestor chce nadać funkcję magazynowania odpadów, placowi utwardzonemu natomiast funkcję składowania odpadów. W skardze skarżący podnieśli, że, jak wynika z decyzji, "planowana funkcja składowa nie stanowiłaby kontynuacji istniejącej funkcji rolniczej z zabudową zagrodową, podczas, gdy planowana przez skarżących działalność gospodarcza polegać ma na zbieraniu i magazynowaniu odpadów, a nie na ich składowaniu." Różnica w funkcjach magazynowania i składowania podkreślona została w skardze i wynika z art. 25 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 21), bowiem art. 25 ust. 4 i 5 rozróżnia magazynowanie odpadów przeznaczonych do innego postępowania niż składowanie - mogą być one magazynowane, jeżeli taka konieczność wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych przez czas uzasadniony tymi procesami, ale nie dłużej niż przez 3 lata, oraz magazynowanie odpadów przeznaczonych do składowania - mogą być one magazynowane wyłącznie w celu zebrania odpowiedniej ilości do transportu na składowisko, ale nie dłużej niż przez rok. Z punku widzenia niniejszej sprawy różnica powyższa nie ma większego znaczenia. Brak bowiem w zabudowie znajdującej się na działkach sąsiednich funkcji choćby zbliżonej, zarówno do funkcji magazynowania, jak i składowania odpadów. Na analizowanym terenie dominuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z budynkami gospodarczymi i inwentarskimi, służącymi obsłudze gospodarstw rolnych, do których przynależą. W budynkach gospodarczych i inwentarskich składowane są i przechowywane przedmioty użyteczne, nie natomiast odpady. Odpady stanowią przedmioty zbędne, przeznaczone do utylizacji, rzeczy natomiast w budynkach gospodarczych i inwentarskich przechowywane są w celu uchronienia przed przykładowo niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, aby móc je wykorzystać, czy to w gospodarstwie rolnym, czy to w gospodarstwie domowym. Również odpady pochodzące z produkcji roślinnej, czy zwierzęcej gromadzone w gospodarstwach rolnych nie mogą być porównywane z odpadami gromadzonymi przemysłowo. Nie można przyjąć, wbrew twierdzeniem skarżących, że planowana funkcja dotycząca magazynowania odpadów nie będzie odbiegać od funkcji przeważającej na obszarze analizowanym. Funkcja planowana przez inwestorów może stanowić funkcję bardziej uciążliwą od przeważającej w obszarze analizowanym. Jak wynika z pisma stanowiącego załącznik do wniosku o wydanie decyzji, skarżący planują magazynowanie 85 rodzajów odpadów z siedemnastu spośród dwudziestu grup odpadów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1923), w tym 30 rodzajów odpadów niebezpiecznych. Brak jest na działkach sąsiednich obiektów, które w spełnianej funkcji i rodzaju mogłyby być porównywalne z funkcją planowanej inwestycji. Planowaną funkcję uznać można wręcz za sprzeczną z istniejącą zabudową. Nie mógł również zostać uwzględniony podniesiony w skardze argument, że w miejscu planowanej inwestycji znajdowała się wcześniej baza SKR, która zajmowała się w pewnej mierze także działalnością polegającą na zbieraniu i magazynowaniu odpadów, a planowana działalność gospodarcza prowadzona ma być przez skarżących jedynie w oparciu o istniejącą zabudowę. Kontynuacja funkcji oznacza brak sprzeczności z funkcją dotychczasową, rozumianą jako dotychczasowa funkcja na terenie wokół terenu objętego inwestycją, a nie niegdysiejszą funkcję samego terenu objętego inwestycją. W związku z powyższym, w ocenie składu Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, nie budzi wątpliwości, że organy orzekające prawidłowo stwierdziły, iż w sąsiedztwie terenu objętego planowaną inwestycją nie znajduje się zabudowa o tej samej, czy choćby zbliżonej funkcji, która uzasadniałaby przyjęcie, że został spełniony warunek "dobrego sąsiedztwa", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskazać należy, że decyzja o warunkach zabudowy jest przykładem aktu związanego, czyli takiego, w przypadku którego organ bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Przeciwieństwem aktu związanego jest akt wydany w oparciu o uznanie administracyjne, w którym organ ma możliwości decyzyjne. Cechą aktu związanego jest natomiast to, że w przypadku stwierdzenia niezgodności z prawem, organ zobowiązany jest wydać decyzję odmowną. Decyzja zgodna z żądaniem wnioskodawcy jest dopuszczalna tylko w sytuacji, w której zamierzenie zgodne jest z obowiązującymi przepisami prawa powszechnego. W sprawie niniejszej organy słusznie zatem nie uwzględniły wniosku skarżących uznając, że planowana inwestycja nie wypełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.