II SA/Bd 309/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) sędzia WSA Mariusz Pawełczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi M. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. P. z dnia [...] marca 2025 r. M. S. (dalej: Skarżący, Strona) powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm. – dalej u.s.g.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego B. II, gmina O., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa K.-P. w dniu [...] stycznia 2025 r., poz. 208, zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub w części. Zaskarżonemu aktowi prawnemu Skarżący zarzucił: 1. Brak zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dokumentami wyższego rzędu (art. 20 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), gdyż zgodnie z uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa Kujawsko - P. z dnia [...] września 2019 r. w sprawie obszaru chronionego krajobrazu Z. K. został wyznaczony teren chronionego krajobrazu ("OChK Z. K.") obejmujący m.in. miejscowość B., w tym tereny objęte niniejszym wnioskiem (§ 1 uchwały). Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1089), korytarz ekologiczny to "obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów". Jednym z elementów obszaru chronionego krajobrazu są właśnie chronione obszary w postaci korytarzy ekologicznych (art. 23 ust. 1 ustawy). Zdaniem Skarżącego miejscowy plan powinien uwzględniać także warunki, dla których utworzono korytarz KPn-13C. 2. Nierzetelne przeprowadzenie oceny wpływu oddziaływania na środowisko (ocena oddziaływania na środowisko (SOOŚ) art. 46 i 51 ustawy o ochronie środowiska), gdyż podstawą do przygotowania MPZP jest dokument "Prognoza oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. II, gmina O.", jednak stawiane tezy przez autora tegoż dokumentu są dalekie od rzeczywistości (w załączeniu Skarżący przedstawił dokument zawierający zestawienie tez stawianych przez autora opracowania versus rzeczywistość). 3. Nierzetelne przeprowadzenie konsultacji społecznych (art. 17 pkt 9 i art. 18 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), ponieważ proces uchwalania MPZP musi spełniać wymogi transparentności i udziału społeczeństwa i przy opracowywaniu MPZP gmina przestrzegała procedur administracyjnych, tj. informowano, powiadamiano, publikowano w stosowych terminach informacje związane z MPZP, jednak zdaniem Skarżącego na tym się skończyło. Wszelkie zgłaszane uwagi, interpelacje, zapytania, wystąpienia m.in. o uzasadnienia, kierowane przez mieszkańców społeczności lokalnej, były zbywane, traktowane jako nieistotne, niebrane pod uwagę. 4. Naruszenie zasad proporcjonalności i sprawiedliwości społecznej (art. 1 ustawy o planowaniu), gdyż MPZP musi być tworzony w interesie publicznym, a nie pod kątem konkretnego dewelopera czy firmy (tak jest to niestety odbierane przez społeczność lokalną). 4.1. Brak powiadomień mieszkańców i właścicieli nieruchomości o planowanych zamiarach, np. planowane zajęcie części gruntów (m.in. Skarżącego o łącznej powierzchni około 413 m˛) oraz wyłączenie spod zabudowy powierzchni gruntów wynoszącej 1613 m˛). 4.2. Pozorowanie konsultacji - organizowane spotkania związane z MPZP tylko z nazwy były konsultacjami społecznymi, gdyż na wszystkie zgłaszane zapytania, uwagi nie udzielono konstruktywnych, rzeczowych odpowiedzi, bądź zapytania pozostawiono bez odpowiedzi (np. dlaczego rów melioracyjny w okolicy ul. [...] przekształcony będzie na ciąg pieszo-jezdny (KX4), lub dlaczego na MPZP zostaje skrócona granica drogi ul. [...], itd.). 4.3. Brak uzasadnienia dla przyjętych zmian w planie miejscowym - wprowadzane zmiany budziły kontrowersje mieszkańców, a gmina nie wyjaśniła, dlaczego zostały wprowadzone. Dowodem na powyższe są m.in. odrzucane składane uwagi do MPZP, jak również brak odpowiedzi na składane pisma do wójta i gminy. 5. Nadmierne ograniczenie praw właściciela nieruchomości bez uzasadnienia (art. 64 Konstytucji RP oraz orzecznictwo NSA) przez uchwalony MPZP. Wprowadzony MPZP wnosi przejęcie znacznej części powierzchni gruntu działki skarżącego. Skarżący nadmienił, że na planowanej do przejęcia powierzchni gruntu istnieje kluczowe uzbrojenie dla jego budynku jednorodzinnego, który mieści się na tej działce. Jest to m.in. szambo szczelne do 10 mł, przyłącze do opróżniania szamba, przyłącze energetyczne oraz przyłącze wody. Ponadto Skarżący zauważył, że w toku procesu budowlanego uzyskał warunki zabudowy oraz decyzję o pozwoleniu na budowę. Jego dom posadowiony jest w miejscu wynikającym z tych rozstrzygnięć, z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy i na etapie uzyskania tej decyzji nikt nie informował o zamiarze poszerzenia ul. [...]. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie i odnosząc się do zarzutu braku zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dokumentami wyższego rzędu, wskazała, że zaskarżona uchwała uwzględnia wszystkie wymogi zawarte w uchwale nr [...] Sejmiku Samorządowego Województwa K.-P. z dnia [...] września 2019 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Z. K., obejmującego m.in. miejscowość B., ponieważ w trakcie sporządzania projektu planu uzyskano pozytywne uzgodnienia w tym zakresie od Wojewody K.-P., Zarządu Województwa K.-P. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B.. Odnośnie zarzutu nierzetelnego przeprowadzenia wpływu oddziaływania na środowisko, organ podniósł, że po wszczęciu procedury planistycznej W. O. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie uzgodnienia dotyczącego określenia formy, zawartości, stopnia szczegółowości, zakresu merytorycznego oraz źródeł informacji i danych wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. II, gmina O.. Na podstawie uzgodnień w sposób rzetelny i wyczerpujący została opracowana Prognoza oddziaływania na środowisko dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego B. II, gmina O.. Na zarzut dotyczący nierzetelności prowadzenia konsultacji społecznych organ administracji odpowiedział, że Skarżący, nie będąc mieszkańcem B., być może nie brał udziału w prowadzonych na szeroką skalę konsultacjach społecznych, które rozpoczęły się jeszcze przed ogłoszeniem o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu. Raport z przebiegu konsultacji nie jest elementem dokumentacji planistycznej, stanowi jednak załącznik do odpowiedzi na skargę w celu przeprowadzenia właściwej oceny. Przedstawione w raporcie działania w znacznym stopniu wykraczały poza ramy obowiązujących wówczas przepisów. Oprócz tego podkreślono, że projekt planu był trzykrotnie wykładany do publicznego wglądu i przy każdym wyłożeniu planu były organizowane dyskusje publiczne, a składane uwagi w miarę możliwości uwzględniane. Przez cały czas sporządzania planu, przez ponad 2 lata, prowadzone były bezpośrednie konsultacje z właścicielami terenów objętych planem, jak i z wszystkimi zainteresowanymi przedmiotem opracowania. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia zasad proporcjonalności i sprawiedliwości społecznej mających objawiać się brakiem powiadomień mieszkańców i właścicieli nieruchomości o planowanych zamiarach, np. planowane zajęcie części gruntów (m.in. Skarżącego) oraz wyłączenie spod zabudowy powierzchni gruntów wynosząca 1613 m˛, organ administracji wyjaśnił, że procedura uchwalania planu miejscowego zawarta w ustawie nie nakłada obowiązku indywidualnych powiadomień mieszkańców i właścicieli o planowanych zamiarach planistycznych gminy. Wszystkie wymagane prawem obwieszczenia, zawiadomienia dokonywane były prawidłowo i w trybie przewidzianym ustawą, a konsultacje społeczne zostały przeprowadzone w sposób przekraczający ówczesny obowiązek prawny. W ocenie organu zarzut nadmiernego ograniczania praw właściciela nieruchomości bez uzasadnienia (art. 64 Konstytucji RP) przez uchwalony MPZP w całej swej treści mieści się w uprawnieniu wynikającym z władztwa planistycznego gminy, a roszczenia odszkodowawcze z tytułu ograniczenia wykonywania prawa własności można wnosić do gminy na podstawie art 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po wykazaniu, że w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga była niezasadna. Rozpatrując zarzuty skargi, zwrócić należy uwagę, że Skarżący powołuje się na naruszenie przez zaskarżoną uchwałę prawa własności, jak i uchybień dotyczących zasad uchwalania przedmiotowej uchwały, w tym uchwalenie planu z naruszeniem zasady proporcjonalności i równości oraz przekroczenie przez organ granic władztwa planistycznego. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd dokonuje zatem kontroli legalności aktów prawa miejscowego pod względem ich zgodności z prawem, jak i zachowania przez organy planistyczne przepisów postępowania. Sąd nie ocenia natomiast celowości podjętych przez organ rozwiązań Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm. – dalej u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Podstawową przesłanką konieczną dla skutecznego podważenia uchwały organu gminy w drodze zaskarżenia jej do sądu administracyjnego jest więc wykazanie przez stronę skarżącą, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W wykonaniu tego warunku trzeba wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją Skarżącego a zaskarżaną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Skarżący jest właścicielem nieruchomości gruntowej położonej na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym zaskarżoną uchwałą, tj. działki nr [...] przy ul. [...] w B.. Prawo do zaskarżenia uchwały o planie na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego oraz przywołają okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. W tym kontekście sąd uznał, że Skarżący ma interes prawny legitymujący go do kwestionowania postanowień planu odnoszących się do jego działki, gdyż kształtują one bezpośrednio sposób wykonywania przez niego prawa własności. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej - u.p.z.p.), jedynie istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu ich sporządzania powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Uchwała, aby uznać ją za nielegalną, musi nie tylko naruszać interes prawny skarżącego, ale też naruszać go nielegalnie, bądź poprzez nieuzasadnione, nieproporcjonalne ingerowanie w prawo własności bądź poprzez nieprawidłowości związane z procedurą planistyczną – wadliwym trybem uchwalania planu miejscowego, na skutek których to uchybień interes prawny skarżącego zostałby naruszony. Nie każde zatem naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego będzie podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę w przedmiocie uchwalenia bądź zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wniesionej na podstawie art. 101 u.s.g., a tylko takie, które wpływa na sferę prawną wnoszącego skargę (por. wyrok NSA w sprawie II OSK 2296/19, wyrok WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 1037/17). Oś sporu w niniejszej sprawie dotyczy konsekwencji dla Skarżącego wynikających z zaskarżonej uchwały w postaci przeznaczenia części jej powierzchni (413 m˛) pod projektowaną drogę publiczną, co prowadzi do realnego ograniczenia możliwości jej wykorzystania zgodnie z dotychczasowymi planami zagospodarowania. Dodatkowo, ponad 1600 m˛ działki objęte zostanie nową strefą ograniczeń zabudowy, co pogarsza jej wartość i użyteczność. Wszystko to w sytuacji, gdy działka Skarżącego jest użytkowana od wielu lat z konkretnym przeznaczeniem, zgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę - a obecna zmiana jest w ocenie Skarżącego arbitralna i godzi w prawo do spokojnego życia i poszanowania własności. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd wskazuje, że prawo własności nie stanowi prawa absolutnego, ani naczelnej wartości, której należy dawać prymat nad innymi w trakcie procesu sporządzania planu miejscowego. Może ono podlegać ograniczeniom w granicach wyznaczonych obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym ze źródeł takich ograniczeń mogą być ustalenia planu miejscowego ingerujące w uprawnienie do rzeczy. Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również art. 1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów u.p.z.p. gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym, stanowiące wyłączną kompetencję rady gminy. Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p., interes publiczny jest jednym z czynników podlegających uwzględnieniu w planowaniu przestrzennym (pkt 9), obok prawa własności. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 4 u.p.z.p., ilekroć w ustawie jest mowa o "interesie publicznym" - należy przez to rozumieć uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Jest to pojęcie wieloznaczne, niemniej da się uchwycić jego istotną treść. Nie ma sporu, że organ w procesie planowania przestrzennego musi wyważyć interes publiczny i interes jednostki, o ile na tej linii dochodzi do kolizji, jak również, że nie ma ogólnej, nadrzędnej zasady przyznającej prymat jednemu lub drugiemu (por. przykł. wyrok NSA w sprawie II OSK 2304/16, LEX nr 2412713, wyrok WSA w Krakowie w sprawie II SA/Kr 1308/12, LEX nr 1342970). Jednak nie budzi wątpliwości, że interes publiczny jest czymś innym, niż interes jednostki (poszczególnego właściciela), polegający na chęci skorzystania z atrybutów prawa własności poprzez zabudowę działki. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenie prawa, tj. art. 64 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 140 ustawy - Kodeks cywilny, poprzez nadużycie władztwa planistycznego i bezpodstawne ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw i ingerencję w prawo własności przez organy planistyczne gminy bez zachowania racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, a w konsekwencji uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który ogranicza prawo własności Skarżącego w zakresie zabudowy mieszkaniowej jednororodzinnej. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w niniejszej sprawie jego interes jednostkowy musiał zostać skonfrontowany z polityką przestrzenną gminy i oczekiwaniami innych właścicieli nieruchomości w tym obszarze. Prawo własności nie ma bowiem charakteru bezwzględnego i w pewnych warunkach może ulec ograniczeniu, jak ma to miejsce w tym przypadku. Wykonywanie tego prawa nie może polegać na nadużywaniu go i dopuszczaniu za wszelką cenę oddziaływania jednej nieruchomości na szereg innych nieruchomości, w interesie jednego z właścicieli, zważywszy, że inwestycja drogowa oddziaływać będzie na wszystkie działki występujące w jej przebiegu, a finalnie służyć będzie wszystkim także polepszeniu jakości zamieszkania wszystkich mieszkańców. W związku z powyższym nie sposób uznać, że doszło do naruszenie art. 1 ust. 3 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. poprzez określenie przeznaczenia spornego terenu oraz jego potencjalnego sposobu zagospodarowania bez jakiegokolwiek wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego oraz bez uzasadnienia, dlaczego w przedmiotowej sprawie Rada Gminy dała prymat interesowi społecznemu nad interesem właściciela nieruchomości. Część działki Skarżącego ma być przeznaczona na cele związane z poszerzeniem drogi publicznej. Niewątpliwie prawidłowe skomunikowanie istniejących nieruchomości stanowi racjonalne uzasadnienie dla wywłaszczenia tej części nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zgodności MPZP z dokumentami wyższego rzędu, odnotowania wymaga, że zgodnie z tym przepisem prawa plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu zgodności z ustaleniami planu ogólnego, rozstrzygając jednocześnie o sposobie realizacji zapisanych w planie miejscowym inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu miejscowego stanowi treść uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, a część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do tej uchwały. Z akt sprawy wynika, że W. O., jako organ sporządzający projekt planu, w trakcie czynności wynikających z art. 17 ust. 6 u.p.z.p., wystąpił do Wojewody K.-P., Zarządu Województwa K.-P. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska celem uzgodnienia projektu planu. W odpowiedzi Wojewoda Kujawsko - P. uzgodnił przedłożony projekt w zakresie zadań rządowych. Zarząd Województwa K.-P. również uzgodnił projekt planu, stwierdzając, że po zbadaniu ustaleń projektu planu, rekomendacje i wnioski zawarte w audycie krajobrazowym dla przedmiotowego terenu zostały w nim uwzględnione. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2024 r., odnosząc się do zgodności projektu planu miejscowego z uchwałą w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Z. K., stwierdził, że planowane zagospodarowanie terenu, w tym szczegółowe ustalenia projektu planu z uwagi na charakter i skalę nie kolidują z zakazami obowiązującymi na terenie obszaru chronionego, ani nie stoi w sprzeczności z ustaleniami dotyczącymi czynnej ochrony ekosystemów ww. obszaru chronionego krajobrazu. Uchwała Rady Gminy w swojej treści wyraźnie określiła, że w realizacji miejscowego planu oprócz ustaleń przepisów zawartych w uchwale mają zastosowanie przepisy szczególne wraz z aktami wykonawczymi i odrębnymi. Z uwagi na powyższe nie znajduje uzasadnienia argumentacja Skarżącego, że procedowany plan miejscowy nie uwzględnia ograniczeń wynikających z postanowień z uchwały nr [...] Sejmiku Województwa K.-P. z dnia [...] września 2019 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Z. K., na mocy którego został wyznaczony teren chronionego krajobrazu, gdyż zaskarżona uchwała została w całokształcie uzgodniona przez właściwe organy administracji, w tym Zarząd Województwa K.-P.. Odnosząc się do zarzutu nierzetelności prognozy oddziaływania na środowisko, to po pierwsze wyjaśnić należy, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, zobowiązani są sporządzić prognozę oddziaływania na środowisko, co wynika z art. 17 pkt 4 u.p.z.p. Prognoza ta jest wyłącznie załącznikiem do projektu planu, a nie załącznikiem do podjętej uchwały, stanowiącej jej integralną część. Nie można jej przypisać charakteru normatywnego. W ocenie Sądu należy przypisać jej walor informacyjny, pozwalający dokładnie określić skutki dla środowiska wywołane realizacją ustaleń projektowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie wiąże ona bezwzględnie rady gminy przy ustalaniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji poczynionych rozważań Sąd stwierdza, że nawet wadliwość prognozy oddziaływania na środowisko nie może stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały, a tym bardziej rozbieżność. Zdaniem Sądu przedmiotowa Prognoza zawiera wszystkie wymagane przepisami prawa elementy i informacje, a wnioski w niej zamieszczone, jakkolwiek nie pokrywające się z przemyśleniami Skarżącego w tym przedmiocie, nie zostały w żaden sposób skutecznie podważone. Nie jest zasadny zarzut Skarżącego, że w trakcie uchwalania planu miało miejsce nierzetelne przeprowadzenie konsultacji społecznych (art. 17 pkt 9 i art. 18 u.p.z.p.) przy jednoczesnym wskazaniu, że gmina przestrzegała procedur administracyjnych, tj. przestrzegała informowania, powiadamiania, publikowania w stosowych terminach informacji związanych z MPZP, lecz zgłaszane uwagi nie były uwzględniane. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić dopiero wtedy, gdy działanie gminy jest dowolne i nieuzasadnione. Organy planistyczne, decydując ostatecznie o uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu wniesionych w toku postępowania planistycznego uwag oraz uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, nie mają obowiązku uwzględniania wniosków i uwag właścicieli nieruchomości. Jeżeli organy planistyczne działają na podstawie i w ramach obowiązującego prawa, a samo uwzględnienie interesu indywidualnego byłoby sprzeczne z interesem publicznym lub chronioną przez ustawodawcę wartością wysoko cenioną, to nie można im zarzucić bezprawności działania, chociażby organy te nie uwzględniły złożonych w trakcie postępowania wniosków lub uwag. W przeciwnym wypadku planowanie straciłoby jakikolwiek sens i ograniczyłoby się tylko do terenów będących własnością podmiotów publicznoprawnych, albo uzależnione byłoby od zgody lub żądań właścicieli nieruchomości kierujących się interesem indywidualnym. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Podjęcie zatem uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tego władztwa, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (por. wyrok WSA w Łodzi w sprawie II SA/Łd 556/20). Nie można także podzielić poglądu Skarżącego o naruszeniu prawa własności oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Kompetencja do ustalania przez gminy pod rządami u.p.z.p. przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu w planie miejscowym składa się na przysługujące gminie tzw. władztwo planistyczne. Jak trafnie wskazał NSA w wyroku w sprawie II OSK 2081/11, badając granice ww. władztwa: "Prawo własności w RP jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), lecz prawo to nie jest prawem bezwzględnym, doznając w określonych sytuacjach ograniczeń. Możliwości tych ograniczeń dopuszcza wskazywana w kasacji Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczana, tyle że tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki". I dalej, jak słusznie zaznaczył NSA w przywołanym wyroku, "Stosownie do regulacji art. 32 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i wolności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do ww. celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. Takimi przepisami ustawowymi w niniejszej sprawie były regulacje, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Upoważnia ona gminy do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których gminy ustalały przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu, w konsekwencji ograniczając sposób wykonywania prawa własności. Ograniczenia te mają zatem swe źródło w ustawie, tak jak tego wymaga Konstytucja RP." Koncepcja władztwa planistycznego zakłada więc nie tylko samodzielność gminy, ale i możliwość ingerencji w prawa prywatne (w granicach określonych prawem). Oznacza zatem, że zainteresowane podmioty (w tym właściciele nieruchomości położonych w granicach planu) nie mogą oczekiwać, że rada gminy nie będzie korzystała z przysługujących jej uprawnień w ramach władztwa z powodu niezgodności ustaleń planu z żądaniami właścicieli nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym planem lub w bezpośrednim sąsiedztwie (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Warszawa 2006, s. 197 -198). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że ingerencja w prawo własności Skarżącego nie jest nadmierna i nie uniemożliwia korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu kwestionowana uchwała nie narusza w sposób bezprawny interesu Skarżącego i zasady proporcjonalności, a także nie stanowi nadużycia władztwa planistycznego. Zdaniem Sądu, wprowadzone przez plan ograniczenia polegające na przeznaczeniu części nieruchomości Skarżącego pod planowaną drogę, pozostają w odpowiedniej proporcji do celów koniecznych dla zapewnienia prawidłowej komunikacji na obszarze objętym planem miejscowym, będącej elementem szeroko pojętego porządku publicznego. Organ gminy wykazał jednocześnie, że interes jednostkowy Skarżącego musiał zostać skonfrontowany z polityką przestrzenną gminy i oczekiwaniami innych właścicieli nieruchomości w tym obszarze, co jest na tyle ważne i znaczące, że wymagało ograniczenia jego uprawnień. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie została podjęta ani z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, ani z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania, a także z naruszeniem właściwości organów. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935) oddalił skargę.