II SA/Bd 336/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA: Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Asesor WSA: Grzegorz Saniewski Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi A. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia [...] 2004r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę II SA/Bd 336/06 UZASADNIENIE A. wniosło na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001r. nr 142 poz. 1591) skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego wzdłuż torów kolejowych i ul. [...] w T., między P. i granicą miasta (opubl. Dz. Urzęd. Woj. [...]) w zakresie zawartego w § 4 ust. 3 pkt 12 zapisu zakazującego lokalizacji na oznaczonym symbolem O 11a KK terenie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających obowiązkowo sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko oraz mogących powodować zanieczyszczenia wód podziemnych – nie związanych z funkcją podstawową określoną jako tereny kolejowe. W skardze zawarto wniosek o stwierdzenie zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz. U. 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.) nieważności wskazanej uchwały z uwagi na naruszenie procedury obowiązującej przy uchwaleniu planu w zakresie określonym w art. 18 ust. 2 pkt 11 wymienionej ustawy poprzez podjęcie tejże uchwały przed wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzeczenia w sprawie ze skargi A. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia [...] 2004r. nr [...] odrzucającą protest kwestionujący ustalenia § 4 ust. 3 pkt 12 projektu planu. Według skarżącego Rada Miasta nie uwzględniła naruszenia przez ustalenia projektu planu interesu prawnego i uprawnień przedsiębiorstwa uznając błędnie w uchwale nr 446/04 wymienione przezeń zarzuty i protest jako protest. W załączonych do skargi zarzutach (kserokopii) z dnia 12 marca 2004r. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący podnosił, iż pozostawienie zapisu § 4 ust. 3 pkt 12 może doprowadzić do likwidacji działalności gospodarczej w zakresie unieszkodliwienia odpadów prowadzonej przez niego w wynajmowanej od P. hali samochodowej, położonej przy ul. [...] na objętym projektem planu obszarze o symbolu O 11a KK. Poza tym w zarzutach skarżący powoływał się na posiadane , wydane przez Prezydenta Miasta decyzje niezbędne do prowadzenia działalności w zakresie unieszkodliwiania i odzysku odpadów przy ul. [...], uzyskaną w 1998r. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu P. dla punktu utylizacji lamp luminescencyjnych, poczynione przezeń wieloletnie plany rozwojowe i podjęte kosztowne inwestycje oraz niezbędność dla miasta działalności w zakresie zagospodarowania odpadów niebezpiecznych. Wprowadzenie w planie zagospodarowania zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak wskazano w zarzutach, oznaczać będzie brak konsekwencji w poczynaniach władz miasta oraz stanowić będzie wyraz dyskryminacji prowadzonej przez skarżącego działalności. W odpowiedzi na skargę dotyczącą uchwały nr [...] z dnia [...] 2004r. Prezydent Miasta T. wniósł o jej oddalenie wywodząc, iż wiążącej oceny, że pismo skarżącego z dnia 12 marca 2004r. zatytułowane jako "zarzuty" jest "protestem" dokonała, dysponująca kompletem niezbędnych dokumentów, Rada Miasta T. nie podzielając argumentów o naruszeniu interesu prawnego oraz uprawnień skarżącego, zaś zaskarżenie do sądu administracyjnego uchwały odrzucającej protest nie wstrzymuje, w przeciwieństwie do uchwały o odrzuceniu zarzutu, możliwości uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W myśl powołanego w skardze art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. 2001r. nr 142 poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego: Wynika stąd, że wniesienia skargi w trybie określonym w powyższym przepisie jest możliwe wówczas, gdy spełnione są trzy przesłanki prawne. Po pierwsze, przedmiotem zaskarżenia musi być uchwała organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, iż przesłanka ta została spełniona, bowiem kwestionowana uchwała miała na celu realizację zadań własnych gminy w zakresie ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym), a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym (art. 7 wym. ustawy). Po drugie skierowane musiało zostać do organu gminy wezwanie do usunięcia naruszenia i było ono bezskuteczne. Z akt administracyjnych wynika, że na wezwanie A. z dnia 5 sierpnia 2004r. Rada Miasta T. nie udzieliła odpowiedzi. A więc i ten warunek został spełniony. Wreszcie po trzecie, skarżącym może być ten, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Oznacza to, że skarżący musi wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje między jego własną prawnie zagwarantowaną (chronioną) sytuacją, a kwestionowaną przezeń uchwałą, związek polegający na tym, że uchwała ta narusza (pozbawia lub ogranicza) właśnie jego interes prawny lub uprawnienia. W ocenie Sądu ta przesłanka dopuszczalności skargi nie została w niniejszej sprawie spełniona. Interes prawny lub uprawnienie w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy to interes – uprawnienie związane z przepisami prawa materialnego, z których wynikają dla określonego podmiotu prawa lub obowiązki. W świetle treści art. 33 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym będącego przepisem materialnoprawnym, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa właściwości nieruchomości, interes prawny w kwestionowaniu ustaleń planu może mieć tylko podmiot posiadający tytuł prawno – rzeczowy do gruntu położonego na obszarze objętym planem, a więc właściciel, względnie wieczysty użytkownik. Interes ten znajduje ochronę w przepisach kodeksu cywilnego. Tymczasem skarżący swe uprawnienia do kwestionowania uchwały w przedmiocie planu wywodzi z umowy najmu hali samochodowej, w której prowadzi działalność gospodarczą, zawartej z podmiotem mającym tego rodzaju tytuł prawny do terenu przy ul. [...]. Roszczenia jego oparte są zatem jedynie na uprawnieniach obligacyjnych. Skoro brak jest po stronie skarżącego interesu prawnego, nie może być w konsekwencji mowy o jego naruszeniu. Ustalenie zawarte w § 4 ust. 3 pkt 12 planu może godzić tylko w jego interes faktyczny, co nie daje legitymacji do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001r. poz. 1591) skargi. Podobnie na interes faktyczny skarżącego w rezygnacji przez Radę Miasta T. z zapisu wymienionego w punkcie 12 § 4 planu wskazuje dysponowanie przezeń decyzjami uprawniającymi do prowadzenia w wynajmowanej hali działalności gospodarczej, czy też posiadanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu P., jak również pozostałe argumenty podnoszone w załączonych do skargi proteście i zarzutach skarżącego od uchwały nr [...] w przedmiocie projektu planu. Związany z niewykazaniem naruszenia kwestionowanym w skardze zapisem planu interesu prawnego brak po stronie skarżącego legitymacji do zaskarżenia uchwały nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] 2004r. skutkujący niedopuszczalnością skargi, obliguje Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) do orzeczenia o jej oddaleniu z przyczyn formalnych, bez ustosunkowania się do podniesionego w tejże skardze merytorycznego zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zauważyć jednak w tym miejscu należy, że ocenę, czy doszło do naruszenia przez Radę Miasta T. przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały powyższego przepisu należy wywieść z treści prawomocnego wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. II SA/Bd 713/04 z dnia 14 marca 2005r., w którym Sąd zajął stanowisko co do prawidłowości potraktowania przez organ samorządu zarzutów i protestu z dnia 12 marca 2004r. jako protestu, które to stanowisko, z uwagi na unormowanie art. 153 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. byłoby dla składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, w razie jej merytorycznego rozpoznania, wiążące.