II SA/Bd 369/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Inowrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej Inowrocławia z dnia 25 lutego 2009 r. nr XXX/416/2009 w przedmiocie skargi na uchwałę rady miasta w sprawie utrzymania czystości i porządku 1. stwierdza nieważność § 1, § 2 punkty 5 – 8, § 8 ust. 3, § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, § 18 ust. 1 i 2 i § 35 ust. 3 zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części wymienionej w punkcie 1 nie podlega wykonaniu. Dnia [...] lutego 2009 r. Rada Miejska I. podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta I. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2009 r. Nr 24, poz. 480. Prokurator Rejonowy w I. złożył skargę na powyższą Uchwałę, zarzucając jej naruszenie m. in. przepisów art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. – o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008 z późn. zm.), § 115, § 135 i § 137 w zw. z § 143 oraz § 146 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 98), poprzez zamieszczenie w uchwale przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe rady, powtórzenie w niej przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz innych ustaw, formułowanie w uchwale pojęć zawartych już w ustawie upoważniającej i w innych aktach. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów § 115, § 135, i § 137 w zw. z § 143 oraz § 146 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 98) poprzez zamieszczenie w uchwale przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe, powtórzenie w niej przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz innych ustaw, formułowanie w uchwale pojęć zawartych już w ustawie upoważniającej i w innych ustawach. Skarżący wskazuje, iż rada gminy uchwalając akt prawa miejscowego może poruszać się tylko w ściśle określonym zakresie, wyznaczanym przez ustawowe upoważnienie i w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym wynikającym z Konstytucji RP. Prokurator wskazał, że art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach sprecyzował osiem zagadnień, których mają dotyczyć szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określone regulaminem. Regulamin w intencji ustawodawcy ma natomiast określać jedynie sposób realizacji obowiązków, o których mowa w ustawie. Brak jest, zatem podstaw prawnych do poszerzania ich zakresu w uchwale (wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 października 2009 r. sygn. II OSK 1621/08). Skarżący wskazuje również na brak podstaw do przywoływania w treści uchwały obowiązków nakładanych na określone podmioty przez inne akty prawne (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 stycznia 2009 r. sygn. II SA/Bd 61/08). Prokurator wskazuje, że art. 4 ust. 2 pkt 8 cytowanej ustawy przewiduje, że regulamin ma określać zasady wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Tymczasem w § 35 ust. 3 uchwały przyjęto, że w przypadku wystąpienia populacji gryzoni w innych terminach (niż ust. 2 § 35) to Prezydent Miasta I. ustala i podaje do publicznej wiadomości w lokalnej prasie terminy przeprowadzenia obowiązkowej deratyzacji, pomimo, że ustawowe upoważnienie w tym zakresie dotyczy wyłącznie rad gmin i nie przewiduje ono możliwości przekazania tych kompetencji innym organom. Ponadto, na co wskazuje skarżący, zaskarżona uchwała powiela szereg uregulowań zawartych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, jak i innych ustawach wykraczając w tym zakresie także poza przypisane jej upoważnienie. Skarżący powołuje w tym zakresie przepisy § 1 uchwały w całości powiela art. 4 ust. 2 ww. ustawy określający zakres regulaminu gminy, § 3 ust. 1 uchwały, w którym Rada Gminy zobowiązuje właścicieli nieruchomości do wyposażenia ich w pojemniki służące do gromadzenia odpadów komunalnych powielając tym samym zapis zawarty w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, wskazuje ponadto, iż poza ustawowe umocowanie wykracza zawarty w § 8 ust. 3 uchwały zakaz gromadzenia w pojemnikach na odpady azbestu i wyrobów zawierających azbest - stosowne obostrzenia w tym zakresie zawarte są, bowiem w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 19 maja 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz.U. z 2004 r., Nr 8 poz. 20), z kolei w § 18 ust. 1 uchwały bezpodstawnie powiela zapisy zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zobowiązując właścicieli nieruchomości do utrzymania pojemników na odpady w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Kolejne zarzuty, które skarżący stawia regulaminowi dotyczą nieprawidłowości w jego redakcji - związanych z powtórzeniami uregulowań zawartych już w ustawie, w oparciu o którą został wydany bądź w innych ustawach poprzez przytaczanie umieszczonych tam definicji, bez wskazania konkretnego cytowanego przepisu bądź tworzenia własnych definicji pojęć występujących w aktach wyższej rangi – bez ustawowego upoważnienia: w § 2 pkt 6 uchwały definiuje pojęcie "selektywna zbiórka odpadów" - powielając określenie zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 1a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w § 2 pkt 8 z kolei definiuje pojęcie "nieczystości ciekłe" - powielając określenie zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Wobec powyższego Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że stanowisko zaprezentowane przez Prokuratora Rejonowego w I. jest niesłuszne. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, iż żadna z norm, tj. § 146, § 147 i § 149 załącznika do rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" nie ma zastosowania do aktu prawa miejscowego, jakim jest przecież zaskarżona uchwała Rady Miejskiej I. Normy te zostały zamieszczone w dziale VIII ww. załącznika. Natomiast, zgodnie z § 143 tegoż załącznika - do aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale II oraz w dziale I rozdziały 2-7. Ponadto w odczuciu rady nie może zasługiwać na aprobatę założenie, iż zarówno sformułowanie przez Radę Miejską I. w zaskarżonej uchwale definicji pojęć zawartych w ustawie upoważniającej jak i przyjęcie w jej § 35 ust. 3, iż w przypadku wystąpienia populacji gryzoni w innych terminach - Prezydent Miasta I. ustala i podaje do publicznej wiadomości w lokalnej prasie terminy przeprowadzania obowiązkowej deratyzacji oraz powtórzenie w § 1, § 3 ust. 1, § 8 ust. 3 i § 18 ust. 1 uregulowań zawartych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i innych ustawach - stanowi zamieszczenie w zaskarżonej uchwale przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe. Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w intencji ustawodawcy ma określać jedynie sposób realizacji obowiązków, o których mowa w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Do takich zaś obowiązków, jak można wywieść z art. 4 ust. 2 pkt 8 tejże ustawy, należy deratyzacja. Natomiast wykładnia językowa art. 4 ust. 2 pkt 8 prowadzi do wniosku, iż zadaniem rady gminy jest wyłącznie określenie reguł, zgodnie z którymi wyznaczane mają być obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji terminy przeprowadzania tej deratyzacji. Rada nie zgodziła się również z poglądem Prokuratora, treść § 1 uchwały Rady Miasta I. Nr [...] stanowi powtórzenie uregulowania zawartego w art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zamieszczenie, bowiem, w zaskarżonej uchwale normy odpowiadającej treścią temuż § 1 było niezbędne ze względu na konieczność określenia przedmiotu tejże uchwały, czy inaczej zakresu spraw regulowanych tą uchwałą. Przy czym podkreślenia wymaga okoliczność, iż w przypadku pominięcia w zaskarżonym regulaminie regulacji zawartej w jego § 1, byłby on dla jego adresatów, czyli mieszkańców Miasta I., jeśli nie całkowicie, to na pewno w znacznym stopniu niezrozumiały, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do jego nieprzestrzegania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), obowiązany jest skontrolować, czy zaskarżona uchwała odpowiada prawu, czy też to prawo narusza, i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 147 § 1 lub art. 151 p.p.s.a. Na wstępie zwrócić należy uwagę, że obowiązek opracowania regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie nakłada na organy stanowiące gmin znowelizowana ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach – zwana dalej u. c. p. g., (Dz. U. z 2005 r., Nr 236, poz. 2008). W myśl art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy w związku z art. 10 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin jest aktem prawa miejscowego, który określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i odpadów z remontów, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 2) rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych urządzeń; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów; 5) innych wymagań wynikających z gminnego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Regulamin utrzymania czystości i porządku w gminach jako akt prawa miejscowego, po myśli art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje na terenie jednostki samorządu terytorialnego, którego rada akt ten uchwaliła. Zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (tekst jednolity – Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1561), gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie tej ustawy w zakresie określonym w art. 40 ust. 2, a na podstawie art. 40 ust. 3 w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących rada gminy może wydawać przepisy porządkowe, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku spokoju lub bezpieczeństwa publicznego. Uchwała taka, jako podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 40 ust. 1 ww. ustawy z 8 marca 1990 r.) zawartego w art. 4 ust.1 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, nie może jednak wykraczać poza granice przedmiotowe tego upoważnienia. Granice te zakreślone zostały w cyt. wyżej przepisie art. 4 ust. 2 przywoływanej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP. Dlatego też Rada Miejska I. wykroczyła w sposób istotny poza zakres ustawowego upoważnienia powtarzając i uzupełniając w przepisach Regulaminu przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i innych aktów normatywnych powszechnie obowiązujących. Należy podkreślić, że zgodnie z § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908) – w uchwale rady gminy nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność tych przepisów. Ponadto sprzeczne z prawem jest dokonywanie zmian w przepisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Oznacza to, że powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez radę gminy raz jeszcze tego co zostało już uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego, lecz również modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w graniach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego. Ponadto, należy podkreślić, że naruszenie delegacji ustawowej w powyższym zakresie jest istotne także z tego względu, że te same pojęcia zdefiniowane w akcie normatywnym, jakim są przepisy Regulaminu, mogą być inaczej interpretowane niż w "otoczeniu prawnym", przepisów przedmiotowej ustawy. Założenie racjonalności prawodawcy oznacza bowiem, że poprzez sam fakt zdefiniowania w akcie normatywnym określonych pojęć, prawodawca daje wyraz temu, że zamierza przypisać definiowanym zwrotom nie tylko inne znaczenie niż w języku potocznym, ale też inne znaczenie niż powszechnie przyjmuje się to w innych aktach normatywnych. Dlatego też przepisy Regulaminu odwołujące się do "powtórnie" zdefiniowanych pojęć prawnych z różnych ustaw mogłyby być interpretowane inaczej niż gdyby to nastąpiło przy zastosowaniu rozumienia tych pojęć poddanych wykładni w ramach przepisów danej tylko ustawy. Ponadto należy podkreślić, że skoro przepisy Regulaminu mają na celu tylko "uzupełnienie" przepisów rangi ustawowej kształtujących prawa i obowiązki wymienionych w nim podmiotów, to także z tego powodu nie jest dozwolone dokonywanie w nim powtórzeń i modyfikacji pojęć prawnych użytych w innych aktach normatywnych powszechnie obowiązujących. Odnosząc powyższe uwagi i stwierdzenia do zaskarżonej uchwały należy przychylić się do stanowiska skarżącego prokuratora i stwierdzić, że w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasta I. dokonano powtórzeń definicji występujących w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj.: 1. w § 2 pkt 6 regulaminu zdefiniowano pojęcie - "selektywna zbiórka odpadów" uprzednio zdefiniowane w art. 4 ust. 2 pkt 1a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, 2. w § 2 pkt 8 regulaminu zdefiniowano pojęcie - "nieczystości ciekłe" uprzednio zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, 3. w § 3 ust. 1 regulaminu powtórzono uregulowania art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skoro brak jest w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach odpowiedniego upoważnienia, istotne naruszenie prawa stanowi też ustalenie w § 2 pkt 5 i 7, przez Radę na potrzeby Regulaminu oznaczenia określeń: odpady komunalne wielkogabarytowe i odpady roślinne. Jak już wcześniej zostało wyjaśnione, powtarzanie i uzupełnianie w przepisach regulaminu przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i innych aktów normatywnych powszechnie obowiązujących jest istotnym wykroczeniem poza zakres upoważnienia ustawowego. W świetle powyższych rozważań za naruszenie prawa uznać należy określenie przez Radę obowiązków, które wynikają z odrębnych aktów rangi ustawowej lub wykraczają poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 1 - 8 u. c. p. g. Brak jest podstaw do uregulowania tej materii w regulaminie, co w przedmiotowej uchwale nastąpiło poprzez powtórzenia w § 1 uchwały w całości powiela art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określający zakres regulaminu gminy. Stworzony w regulaminie wymóg wyposażenia nieruchomości przez ich właścicieli w niezbędną ilość urządzeń służących do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych i gromadzonych selektywnie oraz utrzymywania ich w należytym stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym wynika wprost z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Należy wskazać, iż upoważnienie ustawowe w tym zakresie zawarte zostało w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy i dotyczy ono szczegółowego określenia przez radę gminy rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz warunków ich rozmieszenia i utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym porządkowym i technicznym, co też zostało przez radę określone w dalszych przepisach regulaminu. Zatem niezgodność z prawem tej regulacji wynika z powielania zapisu ustawowego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, co istotnie narusza w/w przepisy § 118 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej oraz konstytucyjny porządek prawny. Uwagi te odnoszą się również do regulacji § 8 ust. 3 Regulaminu nakładającego na właściciela nieruchomości obowiązek oddzielnego gromadzenia i odbioru azbestu i wyrobów zawierających azbest powiela przepisy wykonawcze do ustawy z dnia 19 maja 1997 r. o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 20 ze zm.) Z taką samą sytuacją, a więc z powtórzeniem niemalże dosłownym przepisu ustawowego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, mamy do czynienia także w przepisie § 18 ust. 1 i 2 uchwały, w którym określa się obowiązek utrzymywania pojemników do zbierania odpadów komunalnych w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, oraz ich okresowego dezynfekowania. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy nakłada na właścicieli nieruchomości identyczne obowiązki. Z kolei w art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. ustawodawca uregulował kwestię utrzymywania w czystości chodników położonych wzdłuż nieruchomości, obligując właścicieli tychże nieruchomości do uprzątnięcia z nich błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń. Brak jest w związku z tym możliwości ramach delegacji określonej w art. 4 ust. 2 pkt 1b nałożenia na nich obowiązku podejmowania dodatkowych działań usuwających lub ograniczających śliskość chodnika (np. przez posypywanie piaskiem lub z zastosowaniem środków chemicznych), jak to uczyniono w § 11 ust.1 pkt 1 i 2 Regulaminu. Art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określa dokładny zakres, w jakim właściciele nieruchomości zobowiązani są do utrzymania czystości i porządku, co do uprzątnięcia błota, śniegu i lodu i innych zanieczyszczeń. Obowiązek ten w ustawie jest sprecyzowany, co do obszaru chodników położonych wzdłuż takiej nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Taka sama regulacja znalazła się w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2 Regulaminu, co skutkuje stwierdzeniem, że dokonane powtórzenie w przepisach regulaminu przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest istotnym wykroczeniem poza zakres upoważnienia ustawowego. Ponadto należy przychylić się do stanowiska skarżącego prokuratora i stwierdzić, że art. 4 ust. 2 pkt 8 u. c. p. g. przewiduje, że regulamin ma określać zasady wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania, tymczasem w § 35 ust. 3 regulaminu przyjęto, że w przypadku wystąpienia populacji gryzoni w innych terminach (niż ust. 2 § 35) to Prezydent Miasta I. ustala i podaje do publicznej wiadomości w lokalnej prasie terminy przeprowadzania obowiązkowej deratyzacji, pomimo że ustawowe upoważnienie w tym zakresie dotyczy wyłącznie rad gmin i nie przewiduje ono możliwości przekazania tych kompetencji innym organom. Oznacza to, że dokonana przez radę gminy swoista subdelegacja przedmiotowego obowiązku na wójta gminy nie ma ustawowego unormowania, tym samym rada przekroczyła swoje kompetencje. Rada gminy jest wyłącznie uprawniona do wyznaczenia obszarów, które podlegają obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzenia bez możliwości jednak przekazania tej kompetencji na rzecz innego podmiotu, czyli w tej sprawie Prezydenta Miasta I. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. uznając, że w określonym wyżej zakresie zaskarżona uchwała narusza prawo – na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.