II SA/Bd 384/15

Dnia 19 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody K-P z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta B., po rozpatrzeniu wniosku spółki K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku hali magazynowej (hala namiotowa) w zabudowie wolnostojącej na działce nr [...] w miejscowości C. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zamierzona inwestycja jest zgodna z decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla spornej inwestycji (zmienioną decyzją z dnia [...]) oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. W tym kontekście wyjaśnił, że ostateczną decyzją Wójta Gminy B. z dnia [...] ustalono względem działki nr [...] warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hali namiotowej o przeznaczeniu magazynowym i że zgodnie z tą decyzją przedmiotowa działka jest przeznaczona pod zabudowę usługową. Podniósł, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dokonanej przez Wójta Gminy B. wynika, iż w sąsiedztwie działki nr [...] istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa produkcyjna oraz zabudowa usługowa. W związku z powyższym hala magazynowa będąca przedmiotem inwestycji stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy i jest zgodna z ustaleniami ww. decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie organu projektowana inwestycja nie narusza interesu osób trzecich. Każda bowiem inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, niemniej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim kwestia, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych oraz przepisów ustawy Prawo budowlane. Organ wskazał, że zgodnie ze złożoną dokumentacją projektową realizacja przedmiotowego obiektu nie narusza art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej powoływanej jako prawo budowlane), że planowana inwestycja nie ograniczy swobodnego korzystania z sąsiednich nieruchomości przez ich właścicieli, że inwestor zachował warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej (§ 12-13), nasłonecznienia i oświetlenia nieruchomości sąsiednich (§ 57-60), bezpieczeństwa pożarowego (§ 207 i następne), ochrony środowiska, itd., a także, że projekt budowlany po jego uzupełnieniu jest kompletny i posiada wymaganą formę, uzyskał niezbędne uzgodnienia, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i aktualny wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, a osoby te dołączyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ podkreślił również, ze inwestor złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jego wniosek o udzielenie pozwalnia na budowę został przedłożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy. W tym stanie rzeczy, stwierdzając spełnienie w sprawie warunków z art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 prawa budowlanego, organ stwierdził, że w świetle art. 35 ust. 4 prawo budowlane nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła skarżąca M. D. (właścicielka działki nr [...]) i R. T. (właścicielka działki nr [...]). M. D. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, § 12-13, § 57-60, § 323-327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 144 i 145 Kodeksu cywilnego i art. 2 pkt 1 oraz pkt 14, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja nie narusza przywołanych przepisów w zakresie stosunków sąsiedzkich. Natomiast R. T. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 144 Kodeksu cywilnego wskazując, że planowana inwestycja zakłóci spokój i ciszę oraz odbierze światło dzienne jej nieruchomości, a ponadto, że w wyniku działań inwestora spada wartość jej nieruchomości. Po rozpatrzeniu ww. odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji, odnosząc się do zarzutów R. T. wskazał, iż w sąsiedztwie działki [...] istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zabudowa produkcyjna oraz zabudowa usługowa, jak stwierdzone to zostało w załączniki nr 3 (analiza funkcji i cech zabudowy) do decyzji o warunkach zabudowy, zatem planowana zabudowa usługowa nie spowoduje pojawienie się nowej funkcji w zagospodarowaniu terenu, która by zakłócała korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Organ zaznaczył też, że sytuowanie planowanej inwestycji na działce spełnia wymagania ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Odległość projektowanego obiektu od granicy działki nr [...] wynosi bowiem 6,0 m, co jest zgodne z § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, w którym minimalną odległość budynku dla ściany bez otworów okiennych i drzwiowych określono na 3,0 m. Odległość budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce odwołującej nr [...] od projektowanej hali magazynowej wynosi zaś ok. 10 m. Okoliczność, że planowana hala namiotowa ma wysokość w kalenicy 7,66 m, oznacza w świetle § 13 ww. rozporządzenia, że w sprawie spełniony został również warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku odwołującej. Ustosunkowując się natomiast do odwołania skarżącej organ w pierwszej kolejności wskazał na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 2 pkt 1 i pkt 14 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z tym, iż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie ocenia się decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 35 ust. 1 prawa budowlanego oraz art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ II instancji podzielił także stanowisko organu I instancji, że realizacja planowanej hali namiotowej nie naruszy art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, w tym poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Stwierdził, że zarzuty skarżącej w tym zakresie w rzeczywistości sprowadzają się do negacji decyzji o warunkach zabudowy, która nie podlega ocenie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Podkreślił, że uciążliwości będące przedmiotem obaw skarżącej są związane z planowaną zabudową usługową, na którą wyrażono zgodę w decyzji o warunkach zabudowy. Podkreśli, że z decyzji o warunkach zabudowy (załącznik nr 3) wynika, iż planowana hala magazynowa nie spowoduje pojawienia się nowej funkcji w zagospodarowaniu terenu (na terenie sąsiednim stwierdzono zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną, produkcyjną oraz usługową), lecz będzie raczej kontynuacją istniejącej zabudowy. Wskazał jednocześnie, że decyzja o warunkach zabudowy chroni interesy osób trzecich, jako że w pkt V.4. tej decyzji zapisano, że inwestycja nie może powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem objętym inwestycją w zakresie: poziomu hałasu, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowania oraz zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, że parametry techniczne planowanej inwestycji wskazują, że jej funkcjonowanie narazi sąsiednią nieruchomość na oddziaływanie uciążliwych immisji i nie będą spełnione wymagania określone w ww. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie poziomu hałasu i gwarancji ochrony zdrowia, odpoczynku i snu, organ zaznaczył, że skarżąca nie podała, jakie parametry techniczne planowanej inwestycji spowodują nadmierny hałas oraz, że zwiększony ruch samochodowy i osób trzecich po wybudowaniu planowanego obiektu nie stanowi działania, które według art. 144 Kodeksu cywilnego zakłócałoby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych na obszarze, na którym funkcjonuje obok zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej również zabudowa produkcyjna i usługowa. Uznając zatem zarzuty R. T. i skarżącej za niezasadne, oraz powołując się na treść art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 i art. 32 ust. 4 prawa budowlanego, organ stwierdzi, że zaskarżona decyzji odpowiada przepisom prawa. Na ww. decyzję Wojewody [...] skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty B. z dnia [..]. Skarżąca zarzuciła organom obu instancji naruszenie art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, § 12-13, § 57-60, § 323-327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 144 i 145 Kodeksu cywilnego oraz art. 2 pkt 1 i pkt 14, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez przyjęcie, że decyzje organów nie naruszają ww. przepisów prawa oraz przepisów w zakresie stosunków sąsiedzkich. W motywach skargi skarżąca wskazała, że stanowiąca jej własność działka nr [...], którą nabyła w roku [...], z przeznaczeniem na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, graniczy bezpośrednio z działka nr [...] oraz, że w dacie nabywania jej nieruchomości nie liczyła się z możliwością zasadniczo odmiennego sposobu korzystania z działki nr [...], który byłby dla niej uciążliwy ponad normalne przeznaczenie nieruchomości, jako że dla działki nr [...] przewidywana była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i z taką też zabudową się liczyła realizując znacznym nakładem finansowym dom jednorodzinny wolnostojący na działce nr [...]. Podnosząc, że w decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określone zostały wymagania dotyczące m.in. stosunków sąsiedzkich i oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, które w sprawie nie zostały zachowane skarżąca stwierdziła, że w konsekwencji na każdym etapie, w tym na etapie pozwolenia na budowę może ona dochodzić ochrony swoich praw, a organ jak i inwestor zobligowany jest do uwzględniania praw podmiotowych innych osób (sąsiada). Wskazała również, że przy działalności magazynowej działka winna być kwalifikowana jako przemysłowa nieuciążliwa, gdzie główną funkcją dominującą jest magazynowanie i składowanie. W takiej jednak sytuacji mamy do czynienia z oddziaływaniem, które nie jest ograniczone do obszaru danej działki, lecz wykracza poza nią. Zdaniem skarżącej realizacja spornej inwestycji w oparciu o decyzje o warunkach zabudowy jest prawidłowa, gdy przy projekcie budowlanym uwzględniającym postanowienia decyzji, tryb postępowania administracyjnego kończy się wydaniem pozwolenia na budowę zgodnie z warunkami decyzji, pod warunkiem jednak aprobaty właścicieli sąsiadujących działek, na realizację konkretnej inwestycji. Dostateczną przyczyną odwołania od takiej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę może być naruszenie zasad dobrych stosunków sąsiedzkich. Zaznaczając, że prawo sąsiedzkie jest przede wszystkim przedmiotem prawa cywilnego skarżąca wskazała, odnosząc się do użytego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwrotu "działka sąsiednia", że ustawodawca miał na celu zachowanie harmonii architektonicznej na danym terenie, ochronę walorów estetycznych przestrzeni stanowiących dobro wspólne, także w zakresie wykonywania w sposób niezakłócony prawa własności przez sąsiadów i wyeliminowanie immisji. W tym kontekście, w ocenie skarżącej, budowa hali magazynowej o parametrach technicznych określonych w zaskarżonej decyzji stoi w sprzeczności z treścią tego artykułu jako, że warunki w nim określone zostaną naruszone. Tego typu usługi, co zamierzone w ramach spornej inwestycji, powodują bowiem na działce sąsiedniej wzmożony ruch samochodowy, sprzętu i osób trzecich, a także hałas (załadunki, rozładunki towarów) w różnych porach dnia oraz ingerencję w środowisko naturalne. Stanowi to o powstaniu niedopuszczalnych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich, które mają być eliminowane poprzez przestrzeganie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy przez organy wydające decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie decyzje o pozwoleniu na budowę. Zatem, zdaniem skarżącej, warunek zabudowy działki sąsiedniej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy będzie spełniony wówczas, gdy w ramach sąsiedztwa zostaną utrzymane lub wręcz podniesione walory architektoniczne przestrzeni. W przypadku natomiast spornej inwestycji naruszona została harmonia między działką już zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a inwestycją w postaci hali magazynowej, co uzasadnia zakwestionowanie rozstrzygnięć organów obu instancji. Reasumując skarżąca podniosła, że nawet realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa budowlanego, biorąc pod uwagę jej parametry techniczne określone w decyzji, nie wyklucza oddziaływania na sąsiednią nieruchomość uciążliwych immisji. Spełnienie więc warunków określonych przepisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie poziomu hałasu i gwarancji ochrony zdrowia, odpoczynku i snu, będzie tylko teorią, która w praktyce nie będzie eliminować uciążliwości. Dlatego też, zdaniem skarżącej, organy wydając decyzję o pozwoleniu na budowę powinny brać pod uwagę także ochronę i zachowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. W sprawie zaś ze względu na charakter inwestycji, jak podsumowała skarżąca, takie warunki nie zostały i nie zostaną spełnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, zważył co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści przepisów art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 zez zm., dalej powoływanej jako ppsa), Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja PINB odpowiadają prawu, w związku z czy wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że proces inwestycyjny, którego ostatecznym celem jest zrealizowania zamierzonej inwestycji, ze swej istoty jest procesem wieloetapowym, w ramach którego spełnienie kolejno każdego z etapów procesu inwestycyjnego, umożliwia przystępnie do następnego i w konsekwencji prowadzi do uzyskania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, a więc w efekcie wykonania konkretnych robót budowlanych. Zatem pozwolenie na budowę stanowi rozstrzygnięcie administracyjne, wieńczące całe postępowanie, które ma na celu zbadanie, czy zamierzona inwestycja może być w ogóle realizowana i w jakim zakresie oraz czy nie narusza ona przepisów prawa. Wymagania ograniczające swobodę działalności inwestycyjno-budowlanej, jakie prawo stawia poszczególnym stadiom procesu inwestycyjnego zamieszone są w wielu aktach normatywnych, obejmujących różnorodną problematykę procesu inwestycyjnego i podlegają w związku z tym weryfikacji przez właściwe organy administracyjne na różnych etapach procesu inwestycyjnego. Z jednej strony pomiędzy tymi etapami zachodzi ścisły związek, gdyż ustalenia poprzedzającego etapu (np. sposób zagospodarowania i zabudowy terenu) warunkują dalszy przebieg procesu budowlanego, z drugiej zaś cały ten proces został ukształtowany w taki sposób, aby kompetencje organów wypowiadających się w ramach poszczególnych stadiów inwestycyjnych nie dublowały się i aby poszczególne przesądzone w nich ostatecznie kwestie miały moc wiążącą na dalszym etapie inwestycyjnym. Poczynione uwagi znajdują potwierdzenie m.in. w treści przepisu art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 199, dalej powoływanej jako ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym oraz jako ustawa), a także w regulacjach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej powoływanej jako prawo budowlane) określających przedmiot weryfikacji i zakres kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej w ramach postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 35 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. art. 28 ust. 1 prawa budowlanego roboty budowlane - poza wyjątkami z art. 29-31, które w niniejszej sprawie nie mają zastosowania - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenie na budowę obiektu budowlanego w świetle art. 32 ust. 4 prawa budowlanego może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli jest wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, z taką sytuacją jedynak nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, pozwolenie na budowę może być wydane po przeprowadzeniu takiej oceny (art. 32 ust. 1 pkt 1). Z przytoczonymi regulacjami koresponduje przepis art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, który nakazuje aby, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdził: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 punkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia powyższych wymagań oraz wymagań z art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu administracyjnym (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Użyte w art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia ww. przesłanek, nie ma żadnego luzu decyzyjnego i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, a więc wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja wydawana w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego, gdyż regulacja art. 35 ust. 4 stanowi normę prawną o charakterze związanym. Tym samym więc jedynie brak wystąpienia którejkolwiek z przesłanek z art. 35 ust. 1 art. 32 ust. 4 uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 374/12, lex nr 1250097; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1503/12, lecz nr 1341223; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 77/13, lex nr 1316944). Wobec tego, iż w sprawie wydana została dla przedmiotowej inwestycji przez Wójta Gminy B. decyzja z dnia [...] nr [...] ustalająca warunki zabudowy (obszar inwestycji nie jest objęty planem miejscowym), orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej zobligowane były, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, do sprawdzenia zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z wydaną w sprawie decyzją o warunkach zabudowy. Zbadanie zgodności projektu budowlanego z tą decyzją nie uprawnia jednak, wbrew twierdzeniom skarżącej, do dokonania ponownie oceny tych okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z omówionej na wstępie istoty i charakteru procesu inwestycyjnego, a także z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, który nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie daje im podstaw do oceniania materiału dowodowego, na podstawie którego została wydana ww. decyzja, czy też tym bardziej ingerowania w zapisy zawarte w tej decyzji. Niedopuszczalnym jest objęcie zakresem postępowania o udzielnie pozwalnia na budowę kwestii przekazanych mocą ustawy do zakresu postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie należy bowiem do kompetencji organów wydających decyzję o pozwoleniu na budowę zmiana warunków zabudowy czy zagospodarowania terenu określonych w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Organ architektoniczno-budowlany musi zatem ocenić jedynie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Nie ma natomiast prawa we własnym zakresie uchylić się od respektowania warunków określonych w tej decyzji. Ustalenia zawarte w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wiążą bowiem zarówno organy orzekające w sprawie udzielenia pozwolenie na budowę, jak i w konsekwencji sąd administracyjny. Stanowi o tym wprost przepis art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do treści którego, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie, o którym mowa we wskazanym przepisie oznacza, że organ ten nie może postępować wbrew postanowieniom określonym w tego rodzaju decyzji. Ocenia on zatem, czy warunki inwestycji odpowiadają warunkom ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy, lecz nie weryfikuje we własnym zakresie pod względem merytorycznym ich zasadności. W tym stanie rzeczy odnosząc poczynione uwagi do przedmiotu sprawy, stwierdzić należy, że zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 2 pkt 1 i pkt 14 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca zarzuciła w ich ramach naruszenie harmonii pobliskiej przestrzeni poprzez dopuszczenie do realizacji inwestycji w postaci hali magazynowej w przestrzeni, w obrębie której znajduje się zabudowa mieszkalna jednorodzinna, w tym dom skarżącej. Wskazując, że prawidłowe zastosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 wymaga zachowania harmonii architektonicznej na danym terenie oraz ochrony walorów estetycznych przestrzeni, stanowiących dobro wspólne, także w zakresie wykonywania w sposób niezakłócony prawa własności przez sąsiadów i wyeliminowania immisji, zarzuciła organom obu instancji naruszenie ww. przepisu na skutek zezwolenia na realizację inwestycji, która spowoduje na działce sąsiedniej wzmożony ruch samochodowy, sprzętu i osób trzecich, a także hałas i ingerencję w środowisko naturalne, a tym samym powstanie niedopuszczalnych uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Odnosząc się do ww. stanowiska skarżącej wskazać należy, że kwestie ładu przestrzennego i architektonicznego, a także wymagań dotyczących nowej zabudowy w powiązaniu z analizą stanu istniejącego, w ramach zasady dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozpatrywane są i rozstrzygane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku planu miejscowego), stanowiącej o możliwości i sposobie zagospodarowania trenu oraz warunkach jego zabudowy. Na etapie natomiast wydawania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej nie bada już zasadności zastosowania w sprawie przepisów art. 61 ust. 1 ww. ustawy, i tym samym prawidłowości przesądzenia o dopuszczeniu do realizacji na danym terenie określonego rodzaju inwestycji (zabudowa usługowa) w ramach określonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym przytoczone zarzuty skarżącej, jako dotyczące okoliczności, które stanowiły podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie odnoszą się do decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowiącej przedmiot kontroli tut. Sądu, lecz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, a jako takie, jak podkreślono wyżej, nie mogą być oceniane w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę oraz postępowania sądowoadministracyjnego, kontrolującego legalność decyzji o pozwoleniu na budowę Jeżeli więc skarżąca nie podzielała któregokolwiek z elementów decyzji o warunkach zabudowy, powinna kwestionować ją w drodze odpowiednich środków zaskarżenia tej decyzji, nie wyłączając nadzwyczajnych środków weryfikacji decyzji ostatecznej. W ramach natomiast postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, nie ma już uprawnienia do podważania warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...]. Inne są bowiem cele i przedmioty tych postępowań. Sąd podziela stanowisko organu I instancji, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę kwestia naruszenia interesów osób trzecich podlega ocenie, ale nie w aspekcie dopuszczalności określonej zabudowy terenu i tym samym realizacji na nim danej inwestycji, to bowiem należy do zakresu decyzji o warunkach zabudowy, lecz w aspekcie ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych oraz przepisów prawa budowlanego. Jeżeli chodzi o ten ostatni aspekt skarżąca nie przedstawiła żadnego szczegółowego zarzutu naruszenia konkretnego przepisu prawa. Nie wskazała również, jakie parametry techniczne inwestycji spowodują nadmierny hałas, zagrożenie ochrony zdrowia, środowiska czy tez inne uciążliwości. W tym więc zakresie należy uznać zarzuty skarżącej za gołosłowne i ogólnikowe. Sąd dokonując kontroli legalność zaskarżonej decyzji także z urzędu nie stwierdził, aby decyzja ta naruszała warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej (§ 12-13 – odległość projektowanego budynku od granicy działki nr [...] wynosi 6 m, a od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce ok. 10 m, ściana budynku od granicy działki nr [...] i nr [....] nie posiada otworów okiennych i drzwiowych, na granicy działki nr [...] wzdłuż działki nr [...] i nr [...] zaprojektowano zieleń izolacyjną), nasłonecznienia i oświetlenia nieruchomości sąsiednich (§ 57-60), bezpieczeństwa pożarowego (§ 207 i następne), ochrony środowiska. Zdaniem Sądu, realizacja spornej inwestycji ani nie narusza art. 5 ust. 1 prawa budowlanego, ani uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym i nie ograniczy korzystania z sąsiednich nieruchomości ponad przeciętną miarę (art. 144 i 145 Kodeksu cywilnego). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, ze w sprawie nie było postaw do uwzględnienia któregokolwiek ze zgłoszonych w skardze zarzutów, te bowiem albo dotyczyły kwestii stanowiących przedmiot oceny w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, albo też były bezpodstawne i niekonkretne. Zdaniem Sądu, organy w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniły i zbadały w sposób wystarczający wszystkie istotne kwestie dla postępowania sprawdzającego, o którym mowa w art. 35 prawa budowlanego. Wyjaśniły także powody, dla których uznały, że sporna inwestycja jest zgodna z warunkami określonymi w art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz normami i przepisami techniczno-budowlanymi, a które Sąd w całości podziela. Uznając zatem, że skarżąca nie powołała skutecznie żadnej okoliczności wskazującej na niezgodność przedstawionego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami i wymaganiami określonymi w wydanej w spawie decyzji o warunkach zabudowy, jak też innymi wymaganiami określonymi w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oraz że Sąd nie dostrzegł takiej niegodności z urzędu, zwłaszcza w zakresie warunków technicznych obiektu budowlanego oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, należy stwierdzić, że orzekające w sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 prawa budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.