II SA/Bd 387/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lipca 2021 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko oddala skargę. Komendant Miejski Policji w T. (KMP) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] września 2020 r., wydanym na podstawie m.in. art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa o Policji"), skierowanym do skarżącej sierż. szt. W. J., będącej referentem Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji (KP) z powierzeniem pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku referenta Zespołu ds. Profilaktyki Społecznej i Wykroczeń Wydziału Prewencji Komisariatu Policji w C. – z dniem [...] września 2020 r. cofnął powierzenie pełnienia obowiązków na ww. stanowisku, zwolnił z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] września 2020 r. przeniósł z urzędu i mianował na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu ds. Kryminalnych Posterunku Policji (PP) w Z. W. Komisariatu Policji w C., w dotychczasowych składnikach uposażenia miesięcznie. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że skarżąca w trakcie powierzenia obowiązków na dotychczasowym stanowisku prowadziła postępowania w sprawach o wykroczenia, wywiązując się z nałożonych obowiązków na poziomie zadowalającym. W odwołaniu od powyższego rozkazu skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając: - rażące naruszenie art. 6, art. 8, art. 10 i art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"), poprzez wydanie decyzji bez przeprowadzenia przez organ postępowania administracyjnego i uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie, - rażące naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z art. 7 kpa, polegające na wydaniu zaskarżonego rozkazu na zasadzie całkowitej dowolności z pominięciem dobrze pojętego interesu społecznego oraz interesu funkcjonariusza objętego postępowaniem, - naruszenie art. 130 § 1 i 2 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia terminu wyznaczenia skarżącej na nowe stanowisko służbowe na etapie postepowania międzyinstancyjnego, z pominięciem nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, - naruszenie zasad opisanych w art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 kpa polegające na braku należytego wskazania podstaw faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto, w uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła w szczególności, że organ nie uwzględnił, tego iż skarżąca wykonując obowiązki służbowe w Z. W. nie będzie miała możliwości przechowywania broni służbowej w miejscu pełnienia służby, a także nie wziął pod uwagę ograniczeń kadrowych w jednostce, w której skarżąca obecnie wykonuje obowiązki. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Komendant Policji (KWP) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. postanowił: uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącej z dotychczasowego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko; określić nowy termin zwolnienia z ww. stanowiska na dzień [...] stycznia 2021 r. oraz określić na dzień [...] lutego 2021 r. przeniesienie z urzędu i mianowanie na stanowisko referenta Zespołu ds. Kryminalnych PP w Z. W. KP w C.; w pozostałym zakresie utrzymać w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu rozkazu KWP wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem KMP wyrażonym w piśmie z dnia [...] października 2020 r., mianowanie skarżącej na równorzędne stanowisko w Zespole ds. Kryminalnych PP w Z. W. było spowodowane koniecznością wzmocnienia stanu osobowego tego zespołu z uwagi na realizację licznych spraw z zakresu postępowań o wykroczenia. Skarżąca posiada bowiem doświadczenie zawodowe z zakresu wskazanych postępowań. Ponadto, jak wskazał organ odwoławczy, KMP w piśmie z dnia [...] października 2020 r. obszernie przedstawił sytuację kadrową PP w Z. W. (gdzie na 3 etaty z zakresem obowiązków obejmującym pracę w ramach służby kryminalnej obecnie obsadzone są tylko 2 stanowiska, przy czym jeden z funkcjonariuszy posiada skierowanie do odbywania studiów stacjonarnych, co utrudnia funkcjonowanie tej komórki) oraz Wydziału Kryminalnego KP w C. (w którym zauważalny jest brak funkcjonariuszy pionu operacyjnego, których zadaniem jest także wykonywanie czynności związanych ze zdarzeniami oraz osobami z rejonu działania PP w Z. W.). Uwolnienie etatu w ww. Wydziale Kryminalnym KP w C. umożliwi zatem, w ocenie KMP, przesunięcie bądź pozyskanie na to stanowisko innego policjanta, który posiada predyspozycje do służby w tej komórce. Jednocześnie organ wskazał na doświadczenie zawodowe skarżącej które powoduje, że w PP w Z. W. z pewnością będzie znacznym wzmocnieniem w zakresie prowadzenia czynności zarówno z katalogu wykroczeń, jak i przestępstw. W związku z powyższym, KWP wskazał, że w jego ocenie organ I instancji podjął decyzję o przesunięciu skarżącej do PP w Z. W. uwzględniając konkretne okoliczności, co znajduje potwierdzenie w materiale sprawy, a tym samym przyjął rozwiązanie najbardziej optymalne dla realizacji zadań ustawowych przez KP w C. oraz PP w Z. W.. Organ podkreślił jednocześnie, że art. 32 ustawy o Policji stanowi samodzielną podstawę podjęcia decyzji o przeniesieniu policjanta na inne równorzędne stanowisko służbowe, a decyzja ta ma charakter uznaniowy, nie wymaga zgody policjanta i pozostaje wyłącznie w gestii przełożonego. Wskazał również, że zarzut dotyczący nieuwzględnienia braku możliwości przechowywania broni w PP w Z. W., uznać należy za niemający wpływu na dokonywanie zmian kadrowych przez przełożonego. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżącej umożliwiono czynny udział w sprawie, wskazując, że mogła ona przedstawić swoje stanowisko w odwołaniu, została prawidłowo pouczona o przysługujących jej w ramach tego postępowania prawach, na wniosek pełnomocnika strony - skarżącej przesłano kopię akt sprawy. Ponadto, organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. odmówił uwzględnienia większości wniesionych przez skarżącą wniosków dowodowych – dotyczących okoliczności przechowywania broni oraz okoliczności związanych ze złożeniem wniosku o zwolnienie skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska, jak również okoliczności ustalenia obecnego obłożenia skarżącej ilością prowadzonych spraw na dotychczasowym stanowisku – które uznano za niemające istotnego znaczenia dla sprawy. Uwzględniono natomiast wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci włączenia do akt postępowania wniosku Komendanta KP w C. o zwolnienie skarżącej z dotychczasowego stanowiska i mianowanie na stanowisko referenta Zespołu ds. Kryminalnych PP w Z. W., wraz z potwierdzeniem zaewidencjonowania tego dokumentu, który zainicjował procedurę zmiany stanowiska służbowego. Skarżąca na powyższe rozstrzygnięcie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o uchylenie rozkazów wydanych przez organy obu instancji, podnosząc zarzuty tożsame z podniesionymi już na gruncie odwołania i zarzucając ponadto organowi II instancji naruszenie: - art. 136 kpa, przez pobieżne i lakoniczne przeprowadzenie czynności w zakresie ustalenia prawidłowości postępowania przed organem I instancji, co doprowadziło do braku ustalenia okoliczności niedoręczenia stronie oryginału decyzji organu I instancji, lecz potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii tego rozkazu i tym samym naruszenia art. 109 § 1 kpa, - art. 7, art. 61, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 75 kpa poprzez pominięcie wniosków dowodowych skarżącej, dot. m.in. kwestii przechowywania broni, - art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu w sposób ogólnikowy, bez wskazania jakie konkretnie przyczyny spowodowały konieczność zwolnienia skarżącej z dotychczasowego stanowiska i wyznaczenia na nowe stanowisko oraz niewykazanie na podstawie jakich dowodów uznano rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia skarżącej decyzji przez organ I instancji, KWP wskazał, że okoliczność ta – jako niemająca istotnego wpływu na wynik sprawy – nie może stanowić podstawy wzruszenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego w sprawie rozstrzygnięcia w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi wydany przez Komendanta Policji rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2021 r., którym utrzymany został w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego P. w T. nr [...] z dnia [...] września 2020 r., w zakresie zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na równorzędne stanowisko służbowe sierżant sztabowej W. J.. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis powyższy ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o zwolnieniu i mianowaniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Nie do przyjęcia byłby bowiem pogląd, że funkcjonariusz Policji, a więc służby, która ze swojej istoty wymaga podporządkowania oraz dyspozycyjności, nie mógłby zostać przeniesiony bez swojej zgody na inne równorzędne stanowisko służbowe, gdy przemawiałoby za tym dobro tej służby. Przy czym, wskazać należy, że zwolnienie funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska na podstawie omawianego przepisu połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić jedynie na stanowisko równorzędne z poprzednio zajmowanym, co wynika a contrario z regulacji przepisów art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z 22 września 2009 r. I OSK 77/09 – dostępny na stronie https://cbois.nsa.gov.pl/cbois/query). W doktrynie i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że ww. decyzja (rozkaz personalny) wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jest decyzją podejmowaną w ramach instytucji tak zwanego uznania administracyjnego, której granice wyznacza norma procesowa wyrażona w art. 7 kpa, w świetle której w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności tego rodzaju decyzji (rozkazów personalnych) zmierza przede wszystkim do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jej wydanie było dopuszczalne, a w szczególności czy podjęty rozkaz personalny dokonany został przez właściwego przełożonego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Rozstrzygnięcie organu musi zatem opierać się na wskazaniu konkretnych przesłanek, którymi organ się kierował w kontekście także sformułowanej w art. 7 kpa powinności organu do uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Badaniu zatem podlega, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Poza granicami kontroli sądowej pozostaje natomiast wybór kierunku rozstrzygnięcia dokonywany przez organ Policji na podstawie kryteriów słuszności i celowości. Polityka kadrowa w formacjach Policji należy bowiem do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował, z wyjątkiem sytuacji określonych w art. 38 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 1225/11, wyrok WSA we Wrocławiu z 2 lipca 2019 r. sygn. akt IV 163/19 – dostępne jw.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że w niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia równorzędności dotychczasowego stanowiska skarżącej oraz stanowiska, na które została mianowana zaskarżonym rozkazem personalnym. Stanowiska równorzędne w rozumieniu ustawy o Policji, to takie które mają takie same elementy składowe (stopień etatowy, parametry uposażenia), natomiast nie są takie same. Równorzędność stanowisk nie oznacza więc takich samych zadań czy też warunków służby. Charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, że ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jej warunki. Gwarancje co do równorzędności zajmowanego stanowiska związane z przeniesieniem funkcjonariusza, nie obejmują zatem poszczególnych warunków służby, a dotyczą przede wszystkim elementów związanych ze stopniem służbowym i uposażeniem zasadniczym (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2095/19 – dostępny jw.). Jak wykazano w zaskarżonej decyzji, stanowisko referenta Wydziału Kryminalnego KP w C. z powierzeniem pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku referenta Zespołu ds. Profilaktyki Społecznej i Wykroczeń Wydziału Prewencji KP w C. oraz stanowisko referenta Zespołu ds. Kryminalnych PP w Z. W. KP w C. - są równorzędne pod względem grupy zaszeregowania, mnożnika kwoty bazowej i stopnia etatowego. Ponadto, skarżąca w toku postepowania nie zakwestionowała równorzędności ww. stanowisk. Wobec tego, Sąd przyjął, że w niniejszej sprawie spełniona została omawiana powyżej przesłanka równorzędności stanowisk. Przechodząc do analizy wskazanych przez skarżącą na gruncie skargi nieprawidłowości zaskarżonej decyzji - sprowadzających się w istocie do zarzucenia KWP wydania rozkazu personalnego na zasadzie dowolności i zmierzających do zakwestionowania polityki kadrowej przełożonego - wskazać należy, że w ocenie Sądu nie zasługują one na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego aktu wykazała bowiem, że został on wydany zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, przez właściwy organ, który kierował się w niniejszej sprawie ważnym interesem społecznym, polegającym na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostek organizacyjnych Policji. Jednocześnie Sąd ustalił, że przedmiotowy rozkaz personalny wydany został po uprzednim należytym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy oraz że mieści się w granicach uznania administracyjnego. Organ odwoławczy wyczerpująco przedstawił bowiem przesłanki, które legły u podstaw wydanych w sprawie rozkazów personalnych (sytuację kadrową w jednostkach organizacyjnych Policji), odniósł się do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, wykazał, że stanowisko na jakie mianowana została skarżąca jest stanowiskiem równorzędnym z dotychczas zajmowanym oraz wytłumaczył skarżącej motywy wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Jak wskazał KWP powodem przeniesienia skarżącej na równorzędne stanowisko z KP w C. do PP w Z. W. była konieczność wzmocnienia struktury etatowej Zespołu ds. Kryminalnych PP w Z. W. oraz doświadczenie skarżącej w zakresie prowadzenia postępowań w sprawach o wykroczenia. Okoliczności te organ II instancji ustalił na podstawie znajdujących się w aktach sprawy pism organu I instancji z dnia [...] października 2020 r. oraz z dnia [...] października 2020 r., zawierających obszerne wyjaśnienia oraz analizę sytuacji kadrowej w obu ww. jednostkach organizacyjnych Policji. W wyjaśnieniach tych KMP podkreślił w szczególności, że uwolnienie etatu w Wydziale Kryminalnym KP w C. – gdzie w realizacji codziennych zadań zauważalny jest brak funkcjonariuszy pionu operacyjnego - umożliwi pozyskanie w to miejsce policjanta z predyspozycjami do służby w tej komórce, natomiast skarżąca zajmująca stanowisko referenta w ww. Wydziale Kryminalnym z powierzeniem obowiązków referenta w Wydziale Prewencji KP C., ze swoim doświadczeniem służbowym będzie stanowić znaczne wzmocnienie w PP w Z. W. w zakresie prowadzenia czynności zarówno w sprawach wykroczeń, jak i przestępstw. Ponadto, potrzebę przeniesienia skarżącej na równorzędne stanowisko z uwagi na sytuację kadrową w ww. jednostkach organizacyjnych P., potwierdza także treść uzasadnienia wniosku personalnego Komendanta Komisariatu P. w C. z dnia [...] lipca 2020 r. (identyfikator: [...]), którym zainicjowano postępowanie w niniejszej sprawie, a w którym wskazano na: dotychczasowe doświadczenie skarżącej, zwłaszcza w zakresie prowadzenia postępowań w sprawach o wykroczenia, wolny wakat w 3 grupie zaszeregowania w Zespole ds. Kryminalnych PP w Z. W. KP w C. oraz konieczność wzmocnienia struktury etatowej tegoż Zespołu - jako na przesłanki uzasadniające dokonanie zmiany kadrowej objętej zaskarżoną decyzją. Powyższe okoliczności – wynikające z akt sprawy - zdaniem Sądu jednoznacznie świadczą o tym, że zaskarżonego rozkazu personalnego nie można uznać za dowolny, nieuzasadniony i wydany z przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Skoro stosując przepis art. 32 ustawy o Policji organ działa w granicach uznania administracyjnego - między innymi na gruncie art. 7 kpa nakazującego ważenie interesu społecznego ze słusznym interesem strony postępowania – to powodem przeniesienia na inne, równorzędne stanowisko może być zatem przesłanka istnienia w konkretnym przypadku interesu społecznego związana z zaspokojeniem niezbędnych potrzeb personalnych w określonej, wewnętrznej jednostce organizacyjnej Policji. Przejawem interesu społecznego niewątpliwie jest bowiem interes Policji by realizować potrzeby tej służby zapewniając jej optymalne wykonywanie powierzonych tej formacji zadań. Jeżeli więc, jak wykazano powyżej, organy kierowały się uzasadnionym interesem społecznym, który w niniejszej sprawie sprowadzał się do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania PP w Z. W. oraz KP w C., i który z uwagi na charakter pełnionej przez skarżącą służby miał prymat nad jej interesem indywidualnym - to tym samym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie została podjęta na zasadzie dowolności. Za niemającą znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, uznać należy przy tym, okoliczność, że wyczerpujące uzasadnienie podjętego rozkazu personalnego przedstawione zostało dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Ograniczenie się organu I instancji w uzasadnieniu wydanego rozkazu personalnego, jedynie do krótkiego scharakteryzowania obowiązków pełnionych przez skarżącą na dotychczas zajmowanym stanowisku, ze szczególnym uwzględnieniem jej doświadczenia w prowadzeniu postępowań w sprawach o wykroczenia, nie może być bowiem uznane za istotne naruszenie prawa mające wpływ na jej wynik, tym bardziej, że KMP w toku postępowania odwoławczego obszernie przedstawił sytuację kadrową w podległych mu jednostkach organizacyjnych Policji – z którą to bezpośrednio związane było przeniesienie skarżącej na równorzędne stanowisko. Ponadto przełożony wyższego stopnia jako organ odwoławczy dokonał sprawdzenia wszelkich okoliczności faktycznych pod kątem weryfikacji, czy zwolnienie strony skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowanie jej na inne, równorzędne, było obiektywnie uzasadnione, zwracając się w tym celu o wyjaśnienia do organu I instancji oraz włączając do akt postępowania wniosek personalny, który zainicjował niniejszą sprawę. Nie można zatem przyjąć aby podnoszone przez skarżącą uchybienia uzasadnienia decyzji organu I instancji mogły mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy. Podkreślić należy przy tym, że wniesienie w sprawie odwołania przeniosło kompetencję na organ odwoławczy celem rozpoznania jej na nowo w całokształcie nie tylko prawnym, ale nade wszystko faktycznym. Organ drugiej instancji miał zatem uprawnienie do wdrożenia trybu z art. 136 kpa i wystąpienia o dodatkowe wyjaśnienia tak by spełnić wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa i konwalidować wady uzasadnienia rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego po dogłębnym zbadaniu wszystkich aspektów sprawy. Jako bezzasadną z punktu widzenia przedmiotu niniejszej sprawy ocenić należało ponadto argumentację skarżącej, dotyczącą pominięcia przez organy podnoszonej przez nią okoliczności braku możliwości przechowywania broni w PP w Z. W.. Zdaniem Sądu okoliczność ta, związana wyłącznie z technicznymi aspektami funkcjonowania jednostki organizacyjnej P., nie mogła realnie rzutować na kształtowanie polityki kadrowej w P.. W związku z tym organy zasadnie tę kwestię pominęły. Z tych samych przyczyn – tj. braku znaczenia dla rozpatrywanej sprawy z punktu widzenia mających w niej zastosowanie norm materialnoprawnych – organ odmówił (a nie pominął – jak wskazała skarżąca) uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej, których przeprowadzenia domagała się w celu ustalenia wyżej wspomnianych okoliczności związanych z przechowywaniem broni oraz z aktualnym obłożeniem prowadzonych spraw przez skarżącą oraz przez funkcjonariuszy PP w Z. W.. Skoro zatem organ odniósł się do podnoszonych przez skarżącą wniosków dowodowych i wyjaśnił jej powody ich nieuwzględnienia - wskazując, że okoliczności, które w oparciu o te dowody strona chciałaby wykazać nie są przesłankami uniemożliwiającymi przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych dokonywanie zmian kadrowych, a tym samym nie mają znaczenia dla rozpatrywanej sprawy - to za całkowicie bezpodstawne uznać należy zarzuty skarżącej w tym zakresie. Jako niemające wpływu na końcowy wynik sprawy Sąd ocenił także pozostałe podnoszone w toku postępowania przez skarżącą zarzuty dotyczące uchybień proceduralnych przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzucanego na gruncie odwołania pozbawienia skarżącej czynnego udziału w sprawie, wskazać należy, że w toku postępowania nie wykazała ona, aby naruszenie to miało wpływ na jej wynik. Przy czym, zarzut naruszenia art. 10 kpa odnosi skutek dopiero wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Natomiast w sprawie, skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania od wydanego rozkazu personalnego, a następnie na etapie postępowania odwoławczego aktywnie korzystała ze swoich uprawnień poprzez składanie wniosków dowodowych czy też skorzystanie z możliwości udostępnienia jej kopii zgromadzonych w sprawie materiałów. Nie powiązała również ograniczenia jej czynnego udziału w sprawie – na które wskazała - z konkretnymi negatywnymi dla niej skutkami. Jednocześnie, z uwagi na okoliczności sprawy podkreślenia wymaga to, że nie należy utożsamiać "czynnego udziału w sprawie" z wyrażaniem swoich subiektywnych odczuć i osobistych oczekiwań przez funkcjonariusza. Wynika to przede wszystkim z charakteru służby w Policji oraz tego, że kształtowanie polityki kadrowej – która determinuje należytą realizację ustawowych zadań Policji – pozostaje w wyłącznej gestii przełożonego. Decyzja, wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jak już wskazano powyżej, jest decyzją uznaniową, pozostającą w gestii przełożonego i jako decyzja mająca bezpośredni wpływ na zapewnienie ciągłości służby i prawidłowego funkcjonowania jednostek Policji nie może być uzależniona od osobistych oczekiwań funkcjonariuszy. Sąd nie podzielił również zarzutu dotyczącego niedoręczenia skarżącej oryginału rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji, lecz potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii tego rozkazu i tym samym naruszenia art. 109 § 1 kpa. Wskazać należy, że ani art. 109 § 1 kpa, ani inny przepis prawa nie warunkuje skuteczności doręczenia decyzji (rozkazu) od doręczenia jej oryginału (tak NSA m.in. w wyroku z dnia 10 października 2003 r., sygn. akt II SA 13/03, Lex nr 149501). Wydanie kopii decyzji (w sprawie poświadczonej za zgodność z oryginałem) jest więc w istocie jej doręczeniem, o którym mowa w art. 109 kpa, czyli czynnością o charakterze materialno-technicznym polegającą na przekazaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. także postanowienie NSA z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt I SAB 2/01, Lex nr 75530). Artykuł 109 § 1 kpa należy więc rozumieć w ten sposób, iż doręcza się de facto kopię decyzji (rozkazu), ale na prawach oryginału (tak: NSA w wyroku z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1578/08, por. też wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1304/17 – obydwa dostępne jw.). Nadto podnieść należy, że w okolicznościach sprawy skarżąca mimo doręczenia jej poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii rozkazu personalnego w pełni wykonała swoje uprawnienia składając w ustawowym terminie odwołanie od niego i podnosząc argumentację odnoszącą się do treści rozkazu personalnego. Doręczenie jej zatem poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii rozkazu, a nie oryginału nie miało wpływu na przebieg postępowania (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 718/12, wyrok NSA z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III OSK 2898/21 – dostępne jw.). Podsumowując, Sąd zważył, że organ II instancji w zaskarżonym rozkazie personalnym wskazał zarówno na zindywidualizowane przesłanki faktyczne, powodujące konieczność zwolnienia skarżącej funkcjonariuszki z zajmowanego stanowiska i mianowania jej na równorzędne stanowisko służbowe (związane z opisaną w sprawie sytuacją kadrową jednostek organizacyjnych Policji oraz doświadczeniem skarżącej w prowadzeniu postępowań w sprawach dotyczących wykroczeń), jak i określił na podstawie jakich dowodów oparł swoje ustalenia, podał przepisy prawa, które były podstawą podjętej decyzji oraz uzasadnił należycie swoje rozstrzygnięcie, spełniając wymagania art. 107 § 3 kpa, a tym samym nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie doszło zatem do naruszenia prawa materialnego, ani do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który wymagałby eliminacji zaskarżonego rozkazu personalnego z porządku prawnego. Z tych powodów skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.