II SA/Bd 389/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi S. M. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wynagrodzenie w kwocie 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Prezydent [...] decyzją z [...]2010 r., na podstawie art. 9 ust. 1pkt 14 lit b w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415), art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej powoływany jako: k.p.a., orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]2010 r. W uzasadnieniu decyzji, organ stwierdził, że orzeczenie o utracie prawa do świadczenia nastąpiło z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił powyższej decyzji naruszenie: - art. 10 k.p.a., poprzez niezapewnienie udziału stronie postępowania na każdym jego etapie, - art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie postępowania zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu, co w konsekwencji powoduje, iż żadna okoliczność faktyczna nie może zostać uznana za udowodnioną, - art. 15 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu przed organem I instancji, - art. 6, 7, 8 i art. 9 k.p.a., w związku z naruszeniem art. 10 k.p.a. i art. 81 k.p.a., - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie spowodowane niezebraniem materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, że utrata zasiłku przez skarżącego nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, co można było jednoznacznie ustalić poprzez dopuszczenie dowodu z przesłuchania strony postępowania czy takie okoliczności zachodzą. W ocenie strony oznacza to naruszenie art. 80 k.p.a., gdyż taka ocena materiału dowodowego, zebranego w sposób niepełny, jest dowolna. Skarżący zarzucił tez naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego w decyzji, w szczególności brak dowodów na których oparł się organ I instancji, co w konsekwencji powoduje, iż zaskarżona decyzja administracyjna nie podlega kontroli instancyjnej. Wojewoda [...] decyzją z [...]2011 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...]2009 r., a decyzją z [...]2009 r., nr [...], Prezydent [...] przyznał mu prawo do zasiłku od dnia [...]2009 r. Organ na podstawie przedłożonej dokumentacji ustalił, że strona legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku dłuższym niż 20 lat i jest jednocześnie osobą powyżej 50 roku życia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że osoba bezrobotna, która legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku dłuższym niż 20 lat i jest jednocześnie osobą powyżej 50 roku życia ma prawo pobierać zasiłek dla osób bezrobotnych przez 12 miesięcy. Organ ustalił, że skarżący pobierał zasiłek przez okres 12 miesięcy. W odniesieniu do zarzutów skargi, organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent [...] dysponował pełnym materiałem dowodowym pozwalającym stwierdzić przez jak długi okres strona pobierała zasiłek. W opisywanej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego nie ma potrzeby przeprowadzania jakiegokolwiek dodatkowego postępowania wyjaśniającego, tym bardziej, że skarżący w złożonym odwołaniu nie negował faktu odbierania zasiłku, przez cały okres, na który zasiłek został przyznany. Organ wyjaśnił też, że zasiłek dla osób bezrobotnych nie jest świadczeniem wypłacanym w sposób ciągły, lecz na ściśle określony w ustawie okres, a ustawodawca nie przewidział sytuacji, która uzasadniałaby przedłużenie pobierania zasiłku przez skarżącego i dlatego też w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo orzekł o utracie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych po upływie 12 miesięcy od jego przyznania. W skardze złożonej do Sądu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne przyjęcie, że zarzuty zawarte w odwołaniu, nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie skarżącego organ odwoławczy błędnie przyjął, że nie było potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i że nie ma potrzeby umożliwienia stronie zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji administracyjnej. Ponadto zakwestionował ustalenia faktyczne organu II instancji, nie wskazując jednak o jakie ustalenia chodzi. Podtrzymał też swe zarzuty podniesione w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...]zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zgodnie z którym, okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy dla bezrobotnych powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku. W zaskarżonej decyzji organ ustalił, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] 2009 r., a decyzją Prezydenta [...] z [...]2009 r., uznano stronę za osobę bezrobotną i przyznano jej prawo do zasiłku od dnia [...]2009 r. Okoliczność ta ma potwierdzenie w materiale dowodowym (dowód: k. 30 akt administracyjnych). Organ odwoławczy ustalił też, że skarżący legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku dłuższym niż 20 lat i jest jednocześnie osobą w wieku powyżej pięćdziesięciu lat. Okoliczności te również mają potwierdzenie w materiale dowodowym (dowód: k. 7, 9-28, 31-34 w/w akt). W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy doszedł do konkluzji, że w stosunku do skarżącego ma zastosowanie w/w przepis art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co należy uznać za trafne stanowisko. Organ zasadnie uznał też, że brak było podstaw do przeprowadzenia w sprawie jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, tym bardziej, że ustawodawca nie przewidział sytuacji, która uzasadniałaby przedłużenie pobierania zasiłku przez stronę. Należy stwierdzić bowiem, że przepisy omawianej ustawy przewidują, iż najdłuższym okresem pobierania zasiłku dla bezrobotnych jest dwanaście miesięcy, z jednym wyjątkiem, który nie może jednak dotyczyć skarżącego. Przepis art. 73 ust. 3 wskazanej ustawy stanowi, że w razie urodzenia dziecka przez kobietę pobierającą zasiłek w okresie pobierania zasiłku, lub w ciągu miesiąca po jego zakończeniu, okres ten ulega przedłużeniu o czas, przez który przysługiwałby jej, zgodnie z odrębnymi przepisami. Wówczas ów okres ulega przedłużeniu o czas, przez jaki przysługiwałby jej, zgodnie z przepisami kodeksu pracy, zasiłek macierzyński. Długość tego urlopu jest określona w art. 180 oraz art. 180¹ Kodeksu pracy. Nie chodzi tu rzecz jasna o okres dodatkowego urlopu macierzyńskiego, o jakim stanowi się w art. 182¹ Kodeksu pracy. Z pewnością wobec wyraźnego brzmienia przepisu wyeliminować należy przypadek, kiedy z urlopu macierzyńskiego korzysta ojciec dziecka, a także urlopu przysługującego w razie przyjęcia dziecka na wychowanie (vide: Komentarz do art.73 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zbigniew Góral, LEX). Z powyższego wynika, że okres dwunastu miesięcy pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych, tj. okres od [...]2009 r. do [...]2010 r., był najdłuższym prawnie dopuszczalnym okresem pobierania tego świadczenia przez mężczyznę. Okoliczności tej nie można pominąć przy ocenie zawartych w skardze zarzutów procesowych, albowiem skarżący, nie mógł tym samym uzyskać korzystniejszej dla siebie decyzji, skoro pobierał świadczenie nieprzerwanie przez 12 miesięcy. Z uwagi więc na powyższe, jak też biorąc pod uwagę, iż zgłaszając zarzuty procesowe, strona nie wskazała ani nie wykazała, czy i w jaki sposób naruszenia przepisów postępowania wpłynęły na wynik sprawy, należało uznać, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że zachodzi w sprawie sytuacja, iż przytoczone przez skarżącego naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem niezbędnym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide: wyrok WSA w Białymstoku z 14.12.2010 r., sygn. akt II SA/Bk 518/10, LEX 752342). Trzeba zwrócić uwagę, że w orzecznictwie konsekwentnie podnosi się, że warunkiem niezbędnym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy tutaj przytoczyć podjętą na tle oceny znaczenia przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), odpowiednika przepisu art. 10 kpa, uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, publ. ONSAiWSA 2005, z.4, poz. 66), w której zawarto stwierdzenie, iż warunkiem niezbędnym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (vide: wyroki NSA z dnia 15 maja 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 199/00; z dnia 29 marca 2001 r., sygn. akt II SA/Gd 215/99; wyrok WSA w Opolu z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Op 15/08). W świetle powyższego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z [...]2010 r. Jakkolwiek w decyzji tej organ pierwszoinstancyjny nie poczynił wystarczających ustaleń faktycznych, a w konsekwencji nie dokonał ich analizy prawnej, to jednak błędy te wyeliminował organ odwoławczy. Dlatego też pozostawienie w obrocie prawnym decyzji pierwszoinstancyjnej jest zasadne. Należy przytoczyć tu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1418/09, w którym stwierdzono, że: "Sąd Administracyjny kontrolując zaskarżony akt (decyzję, postanowienie) nie może oceniać decyzji organu I instancji w oderwaniu od oceny zaskarżonej decyzji, tak jakby jej w ogóle nie było, gdyż to właśnie narusza istotę dwuinstancyjności postępowania. Po to ustanawiano mocą art. 78 Konstytucji RP dwuinstancyjne postępowanie administracyjne, aby organ II instancji mógł poprawić, uzupełnić, wyjaśnić i ustalić, to, czego nie zrobił bądź zrobił źle organ I instancji, i nie zawsze muszą mieć tu zastosowanie przepisy art. 138 § 1 pkt 2 lub 3 czy też § 2 k.p.a. Organ odwoławczy może, bowiem korygować zarówno wady prawne decyzji, jak też wady polegające na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych bądź powodujące inne nieprawidłowości" (vide: LEX nr 746523). Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.