II SA/Bd 389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B.R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Wnioskiem z [...] skarżąca B. R. zwróciła się do Prezydenta Miasta W. o wydanie decyzji zezwalającej na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości stanowiącej własność R. P. (działka nr [...] obręb W. [...] przy ul. [...] we W.), położonej we W. przy ul. [...], w celu dokonania niezbędnych plac budowlanych i remontowych związanych z naprawą przewróconego ogrodzenia murowego, na terenie działki nr [...] przy ul. [...] we W. W następstwie rozpatrzenia ww. wniosku, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezydenta Miasta W. decyzją z dnia [...] znak [...] odmówił wyznaczenia granic niezbędnej potrzeby wejścia na teren działki nr [...], celem wykonania przez skarżącą remontu muru ogrodzeniowego, na terenie działki nr [...]. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda [...] decyzją uchylił w całości ww. decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] i odmówił udzielenia na wniosek skarżącej zezwolenia na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości - działki nr [..], celem wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce i odbudowie muru ogrodzeniowego na działce nr [...], z uwagi na brak wystąpienia w sprawie przesłanki niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania przedmiotowych robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 29/14 oddalił skargę B. R. na ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...], stwierdzając w jego uzasadnieniu, że roboty budowlane mogą być wykonane bez konieczności wejścia na teren działki sąsiedniej. Wnioskiem z dnia [...] skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta W. o wydanie, w trybie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzji zezwalającej na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działki nr [...], celem dokonania niezbędnych prac budowlanych i remontowych związanych z naprawą przewróconego ogrodzenia murowanego, na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta W. na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływanej jako kpa) umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. działki nr [...], celem wykonania robót budowlanych związanych z remontem ogrodzenia usytuowanego na działce nr [...]. Wskazując w uzasadnieniu decyzji, że przedmiot postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] i przedmiot wniosku z dnia [...] są tożsame, że wnioski inicjujące postępowanie w tych sprawach złożone zostały przez tę samą osobę fizyczną oraz, że w sprawach tych stan prawny i stan faktyczny nie uległ zmianie, organ I instancji stwierdził, że wszczęte postępowanie jest bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu, gdyż dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym i nie zostanie w trybie prawem przewidzianym wyeliminowane z obrotu prawnego, dopóty kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii nie może być prowadzone i jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, domagając się jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem wniosku, lub uchylenie decyzji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie: - art. 105 § 1 kpa poprzez jego błędne zastosowanie, w związku z zaniechaniem wyjaśnienia, czy stan faktyczny uległ zmianie w stosunku do stanu w dacie złożenia poprzedniego wniosku; - art. 8 i art. 9 kpa poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie poinformowania skarżącej o okolicznościach prawnych i faktycznych, które mogą mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, w tym o treści art. 16 i art. 154 kpa; - art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 81 kpa poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym ustalenia, czy uległ on zmianie w stosunku do stanu w dacie złożenia poprzedniego wniosku, oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także z uwagi na zaniechanie umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że w sprawie rozstrzygniętej prawomocną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] i stanowiącej przedmiot wniosku z dnia [...] stan prawny i stan faktyczny nie uległ zmianie. Nawet nieskuteczność podjętych starań o uzyskanie zgody właściciela działki nr [...] na wejście na teren tejże działki, celem wykonania zgłoszonych robót, udokumentowano dowodami z roku [...] i [...] z poprzedniego postępowania. Nowością jest Projekt technologii robót naprawczych muru ogrodzeniowego, opracowany w [...], który zastąpił Ocenę techniczną muru ogrodzeniowego, opracowaną w [...] na potrzeby poprzedniego postępowania. Oba opracowania zawierają opis koniecznych do wykonania robót budowlanych. Nowsze opracowanie z [...] różni się od poprzedniego tym, że zakłada w celu zabezpieczenia przechylonego muru wykonanie konstrukcji wsporczej na działce sąsiedniej poprzez wbicie słupów w rozstawie równym szerokości przęseł muru i zamocowanie rygli. Choć zdaniem skarżącej powyższa technologia wykonania robót uzasadniać ma konieczność wejścia na teren działki sąsiedniej, to jednak, jak podkreślił organ, z porównania opracowań z [...] i [...] wynika, że nowa technologia naprawy muru nie jest spowodowana zmianą jego stanu. W jednym i drugim opracowaniu w opisie sytuacyjnym i ocenie stanu technicznego muru zapisano bowiem, że mur wykazuje odchylenie od pionu o ok. 10 cm w stronę działki sąsiedniej. Z powyższego wynika, że nowe opracowanie z [...] opisuje inny sposób naprawy muru, który jest w niezmienionym stanie. Świadczy to w ocenie organu o tym, że można naprawić mur również w sposób opisany w opracowaniu poprzednim z [...] i jak ocenił to WSA w Bydgoszczy bez potrzeby wejścia na sąsiednią nieruchomość. To natomiast potwierdza prawidłowość stanowiska organu I instancji, iż obie sprawy są tożsame. W sytuacji zaś stwierdzenia, że w obu sprawach zachodzi tożsamość podmiotu i przedmiotu rozstrzygnięcia, ewentualne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy dotknięte byłoby wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Dlatego też - jak podsumował organ II instancji - ustalenie, że rozpatrywana sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, obligowało organ I instancji do umorzenia postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa z powodu jego bezprzedmiotowość. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, iż organ pierwszej instancji winien rozważyć, czy w chwili obecnej stan techniczny spornego muru uległ zmianie w taki sposób, że obecnie prowadzenie jego remontu czy rozbiórki wymaga już wejścia na nieruchomość sąsiednią Wojewoda stwierdził, że twierdzenie to jest niezasadne, gdyż do wniosku z dnia [...] odwołująca dołączyła Projekt technologii robót naprawczych z [...], z którego wynika, że stan muru granicznego nie uległ zmianie. W kwestii zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 kpa poprzez nie umożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów organ II instancji wskazał, że tego rodzaju zarzut może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Choć w sprawie, jak wyjaśnił organ, skarżąca stwierdziła, że gdyby umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych materiałów, to rozważyłaby zgłoszenie dokonania oględzin czy opinii biegłego, to jednak z uwagi na okoliczność, że organ I instancji rozstrzygał tylko w oparciu o dokumenty złożone przez odwołującą oraz zawarty w nich Projekt technologii robót naprawczych muru ogrodzeniowego opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, nie było potrzeby, w ocenie organu II instancji, dokonywania dodatkowych oględzin czy opinii biegłego. Zdaniem organu nieuzasadniony jest także zarzut, w ramach którego skarżąca zarzuciła braku podstaw organu I instancji do przyjęcia, że stan faktyczny muru nie uległ zmianie w stosunku do stanu w dacie złożenia poprzedniego wniosku. W tym kontekście Wojewoda wskazał, że organ I instancji nie oceniał obecnego stanu technicznego muru, gdyż jest on opisany w Projekcie technologii robót naprawczych muru, przedstawionym przez skarżącą, i, że z tego Projektu wynika, iż stan techniczny muru nie uległ zmianie. Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jej uchylenie, ewentualnie uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżąca podtrzymała zarzut naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 81 kpa, dodatkowo zarzucając organowi II instancji naruszenie: - art. 15 i art. 136 kpa poprzez faktyczne merytoryczne ograniczenie postępowania odwoławczego do niektórych zarzutów odwołania i zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie; - art. 138 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, w tym art. 10 § 1 i art. 81 kpa oraz art. 8 i art. 9 kpa, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że wbrew stanowisku organów administracyjnych staranne porównanie treści załączonego do ponownego wniosku Projektu technologii robót naprawczych muru ogrodzeniowego z [...] oraz Oceny technicznej muru ogrodzeniowego z [...] prowadzi do wniosku, że obecnie znaczna cześć fundamentów muru, od strony działki [...] została odkryta z powodu wypłukiwania - reprofilacji terenu. Kwestia ta, sygnalizowana już w odwołaniu, została całkowicie pominięta przez organ II instancji. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności podstępowania określoną w art. 15 kpa oraz normy wyrażone art. 7 kpa, ograniczając się do autorytatywnego stwierdzenia, że zastrzeżenia odwołującej są niezasadne i że ocena stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o dokumenty złożone przez skarżącą jest wystarczająca. Wskazane stanowisko organu odwoławczego w ocenie strony nie może zostać uznane za prawidłowe, zważywszy że - jak przyznał Wojewoda - organ I instancji nie oceniał obecnego stanu technicznego muru (a tym samym takiej oceny nie dokonał też organ II instancji), rozstrzygając na podstawie przedłożonego Projektu technologii robót naprawczych muru ogrodzeniowego z [...]. Świadczy to, jak zaznaczyła skarżąca, o rażącym naruszeniu przez organy art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 81 kpa w zw. z art. 140 kpa oraz art. 15 i art. 136 kpa, określających obowiązki organów m.in. w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym zasadę, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (co nie miało miejsca). Skarżąca podkreśliła przy tym, że w odwołaniu jednoznacznie stwierdziła, iż mając możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, rozważyłaby zgłoszenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie oględzin lub sporządzenie opinii przez biegłego. Bezkrytyczne oparcie się jedynie na przedłożonym przez stronę dokumencie prywatnym (Projekcie technologii robót naprawczych muru ogrodzeniowego z [...]), zdaniem skarżącej, stanowi uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej oraz konkretyzujących ją ww. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca stwierdziła, że wydane decyzje godzą nie tylko w interes skarżącej, ale także w interes społeczny, gdyż przewracający się mur, którego naprawa wymaga wejścia na nieruchomości sąsiednią - choćby ze względu na konieczność wyznaczenia przy prowadzeniu prac tzw. strefy niebezpiecznej - stwarza zagrożenie dla życie i zdrowia osób trzecich. Niewykonanie pewnych prac na skutek odmowy wydania decyzji zezwalającej skarżącej na wejście w ograniczonym zakresie na nieruchomość sąsiednią prowadzi do stopniowego pogarszania się stanu technicznego muru, a w konsekwencji zwiększa się zagrożenia dla życia lub zdrowia innych osób, w tym sąsiadów. W perspektywie czasu grozi to całkowitym zawaleniem się muru, choćby ze względu na postępujące, m.in. na skutek działań sąsiada, wypłukiwanie gruntu, które przyspiesza degradację budowli. Skarżąca podtrzymała stanowisko, że naprawa (rozbiórka) muru nie jest możliwa bez wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej, choćby z uwagi na normy regulujące zasady BHP prowadzenia takich robót. Zdaniem skarżącej przesłanka "niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości" z art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane występuje w przedmiotowej sprawie, gdy obiekt budowlany znajduje się praktycznie na granicy działek, czyli nie ma innej możliwości wykonania zgłoszonych robót budowlanych, jak tylko przez wejście na teren działki sąsiedniej. Dodatkowo skarżąca wskazać, że z rozdzielnika zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. wynika, że R. P. (właściciel sąsiedniej nieruchomości) nie brał udziału w postępowaniu, choć był jego stroną, co stanowi o wadliwości tych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia wydanego przez organ administracji publicznej z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa materialnego i prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu z punktu widzenia kryterium legalności stanowi decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] o umorzeniu jako bezprzedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, wszczętego na skutek wniosku skarżącej z dnia [...]. Stanowiący podstawę prawną umorzenia postępowania przepis art. 105 § 1 kpa określa, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Bezprzedmiotowość postępowania występuje w sytuacji, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot postępowania administracyjnego (sprawę administracyjną), określonych w art. 1 pkt 1 kpa. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, jako konsekwencja bezprzedmiotowości sprawy administracyjnej, która miała być rozstrzygnięta w trybie tego postępowania może być spowodowana zarówno przyczynami o charakterze podmiotowym, jak i przedmiotowym, gdyż stanowiąca przedmiot tegoż postępowania sprawa administracyjna, jako sprawa indywidualnie załatwiana w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ administracji publicznej (art. 1 pkt 1 kpa), jest połączeniem elementów tak podmiotowych, jak i przedmiotowych. Na tle art. 1 pkt 1 kpa możemy wyróżnić następujące przesłanki konstruujące postępowania administracyjne (sprawę administracyjną będącą jego przedmiotem), tj. typ organu stosującego normę prawną, właściwość organu, charakter sprawy indywidualnej będącej przedmiotem postępowania oraz rodzaj rozstrzygnięcia. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, aby droga administracyjna była dopuszczalna i jednocześnie istniał przedmiot postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości spełniona jest w szczególności wówczas, gdy w sprawie nie jest dopuszczalne wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Dlatego też koniecznym warunkiem uznania, iż przedmiot postępowania administracyjnego istnieje jest m.in. ustalenie, że nie zostało w sprawie podjęte ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna musi mieć bowiem charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia otwiera możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 738/14; wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98, z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98, z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1292/11). Jeżeli więc sprawa administracyjna została uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji załatwiającej sprawę co do istoty narusza ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Wzruszenie zaś decyzji rozstrzygającej sprawę administracyjną i zastąpienie jej nową decyzją będzie możliwie tylko w drodze zastosowanie jednego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznej. Tryby te wyznacza art. 16 § 1 kpa stanowiąc, że podważenie decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w trybie uchylenia lub zmiany takich decyzji, stwierdzenia ich nieważności oraz wznowienia postępowania, i to tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych, wyrażona w art. 16 kpa ma na celu nie tylko ochronę praw nabytych strony, ale w ogóle ochronę porządku prawnego. Konsekwencją, zarazem gwarancją tej zasady jest przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa, obligujący organ administracyjny do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Wynika to z tego, iż wydanie w tej samej sprawie, rozstrzygniętej decyzją ostateczną, nowej decyzji załatwiającej sprawę co do istoty, narusza ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej. Warunkiem nie pozwalającym na rozstrzygnięcie tej samej sprawy już raz rozstrzygniętej decyzją administracyjną jest uzyskanie przez tę decyzję przymiotu ostateczności. Dla oceny, czy nowa decyzja administracyjna wydana została/zostałaby w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej, istotne znaczenie ma ustalenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość sprawy wyznaczają: element podmiotowy (ta sama strona lub strony postępowania) oraz elementy przedmiotowe, tj. ten sam stan faktyczny, z którego wynikają prawa lub obowiązki stron oraz ta sama podstawa prawna rozstrzygnięcia (Robert Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, str. 425). Wystąpienie tych elementów (te same podmioty, taki sam taki sam stan prawny i taki sam stan faktyczny) oznacza tożsamość spraw administracyjnych. Zatem w postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama pod względem podmiotowym, przedmiotowym, dotycząca tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. Brak więc prawnych możliwości podjęcia przez organ ponownego rozstrzygnięcia konkretnej sytuacji określonej osoby z tej przyczyny, że w tożsamej sprawie wydana już została decyzja ostateczna i dotąd nie została ona wyeliminowana z obrotu. To czyni nowe postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 kpa i wymaga umorzenia postępowania. Zadaniem Sądu, w niniejszej sprawie z taką sytuacją tożsamości sprawy administracyjnej mamy właśnie do czynienia. Wniosek z dnia [...], który zainicjował kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne dotyczy bowiem tego samego stanu faktycznego i prawnego oraz został złożony przez ten sam podmiot, co wniosek z dnia [...] złożony w sprawie rozstrzygniętej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...]. W obu sprawach skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta W. o wydanie decyzji zezwalającej na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości tj. działki nr [...], celem dokonania niezbędnych prac budowlanych i remontowych związanych z naprawą przewróconego ogrodzenia murowanego, na działce nr [...]. Interes prawny skarżącej w obu tych sprawach oparty został na przepisie art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego i związany był potrzebą wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w związku z koniecznością wykonania naprawy tego samego przewróconego ogrodzenia murowanego. Niewątpliwe zatem skarżąca wywodziła swoje uprawnienia w obu sprawach z tego samego stanu faktycznego i oparła jej na tej samej podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Jedyna różnica w obu sprawach dotyczyła opracowania zawierającego opis koniecznych do wykonania robót budowlanych. Skarżąca bowiem w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym przedłożyła nowy dokument tj. Projekt technologii robót naprawczych muru ogrodzeniowego, opracowany w [...], który zastąpił Ocenę techniczną muru ogrodzeniowego, opracowaną w [...] na potrzeby poprzedniego postępowania. Nowsze opracowanie z [...] opisuje inny sposób (technologię) naprawy muru, mający uzasadniać konieczność wejście na teren sąsiedniej nieruchomości. Nie wskazuje ono jednak na zmianę stanu tego muru. W obu opracowaniach bowiem wskazuje się, że mur wykazuje odchylenie od pionu o ok. 10 cm w stronę działki sąsiedniej. W takich okolicznościach rację ma zatem organ II instancji, że opracowanie z [...] opisuje jedynie inny sposób naprawy muru, niepodyktowany jego zmianą i że w związku z tym nadal aktualna pozostaje możliwość naprawy muru również w sposób opisany w poprzednim opracowaniu z [...], który zarówno w ocenie Wojewody [...] zawartej w ostatecznej decyzji z dnia [...], jak i w ocenie WSA w Bydgoszczy wyrażonej w wyroku z dnia 15 kwietnia 2014 r., nie wymagał wejścia na teren sąsiednią nieruchomość. W tym stanie rzeczy należy w pełni podzielić stanowisko organów obu instancji, że kwestia niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości stanowiącej własność R. P. (działka nr [...]), w celu dokonania niezbędnych plac budowlanych i remontowych związanych z naprawą przewróconego ogrodzenia murowego, na terenie działki skarżącej nr [...], została już ostateczne rozstrzygnięta decyzją Wojewody [...] z dnia [...]. Analiza strony podmiotowej i przedmiotowej sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] oraz sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia [...]. nie pozostawia żadnych wątpliwości, że obie te sprawy są tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym, dotyczą tego samego stanu faktycznego i prawnego, a jedyna różnica między nimi wynika jedynie z innej technologii naprawy muru, nie wynikającej jednak ze zmiany stanu tego muru, i tym samym nie mogącej spowodować kwalifikacji sprawy z wniosku z dnia [...] jako nowej sprawy administracyjnej. Sąd analizując postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu uzasadnienia zarówno decyzji organu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji czynią zadość wymaganiom określonym w art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu, na podstawie akt sprawy nie sposób stwierdzić, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania określających wymagania z zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym dotyczące sposobu i zakresu zgromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 80 kpa). Stanowisko organów obu instancji o braku zmiany stanu muru granicznego w stosunku do stanu istniejącego w dacie złożenia wniosku z dnia [...] wynikało z dokumentów przedłożonych przez samą zainteresowana tj. z opracowanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane Projektu technologii robót naprawczych muru ogrodzeniowego z [...]. Stan techniczny muru opisany w tym Projekcie wskazuje, że nie uległ on zmianie w stosunku do stanu poprzedniego. Skoro więc sama skarżąca, jako podmiot zainteresowany przedłożyła dokument, w którym opisany został określony stan muru granicznego, nie było potrzeby poszukiwania z urzędu innych dowodów, które mogłyby wskazywać na inny stan spornego muru. Również skarżącą nie złożyła żadnego wniosku dowodowego w tym zakresie, zwłaszcza w toku postępowania przed organem II instancji. Ta ostatnia okoliczność wskazuje także na nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa. Sąd nie stwierdził również zaistnienia w sprawie okoliczności świadczących o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania czy przepisów art. 8 i art. 9 kpa. Należy podkreślić, że skarżąca składając wniosek z dnia [...], wyznaczyła nim określony przedmiot, zakres i tryb postępowania administracyjnego, co z kolei obligowało organ do określonego sposobu procedowania w sprawie i nie ingerowania w wolę strony w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skoro sprawa administracyjna podlegająca kontroli tut. Sądu jest tożsama ze sprawą, która wcześniej została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...], a zarzuty skarżącej kwestionujące ten stan rzeczy okazały się bezpodstawne, to tym samym prawidłowo organy obu instancji uznały, iż w takich okolicznościach brak jest prawnej możliwości podjęcia ponownego rozstrzygnięcia w sprawie, co jak wykazano wyżej uzasadniało konieczność umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Uznając więc, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.