II SA/Bd 391/08

Dnia 9 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 9 września 2008 roku sprawy ze skargi R. W. na decyzję Komendanta [...] Policji w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne oddala skargę. II SA/Bd 391/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w B., powołując się na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908; z późn. zm.) skierował skarżącego R. W. na badania psychologiczne, z uwagi na przekroczenie przez niego dozwolonej ilości 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Odwołując się od decyzji skarżący podniósł, że wyrokiem Sądu Grodzkiego w B. z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) został ukarany grzywną oraz zatrzymaniem prawa jazdy na pół roku. Sąd działając na podstawie kodeksu wykroczeń nie ukarał go punktami karnymi, organy policji nie są zaś uprawnione do nakładania punktów karnych ponad zapadły prawomocny wyrok sądu i na jego podstawie. Zdaniem skarżącego ukaranie go przez Sąd Grodzki wyczerpuje prawne możliwości karania go, nie może być karany dwa razy za ten sam czyn. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ustalił, iż skarżący w okresie od 5 maja 2007 r. do 5 lipca 2007 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj. w dniu 5 maja 2007 r. w B. przekroczył dopuszczalną prędkość (w przedziale od 21 do 30 km/h), za co otrzymał 4 punkty karne, oraz w dniu 5 lipca 2007 r. w B. nie zastosował się, w celu uniknięcia kontroli, do sygnału osoby upoważnionej do kontroli ruchu drogowego nakazującego zatrzymanie pojazdu, przekroczył dopuszczalną prędkość (w przedziale od 41 do 50 km/h), naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa przez kierującego pojazdem, spowodował inne niż kolizja drogowa zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego – za co otrzymał 24 punkty karne. Łącznie zatem w powyższym okresie skarżący otrzymał 28 punktów karnych. W tej sytuacji organ pierwszej instancji na mocy art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy - Prawo o ruchu drogowym, wobec przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów, był zobligowany do wydania decyzji o skierowaniu go na badania psychologiczne. Organ odwoławczy uznał za niezasadny podnoszony w odwołaniu zarzut braku podstaw prawnych do nakładania przez Policję punktów karnych. W tej kwestii Komendant Wojewódzki wskazał na art. 130 pkt 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W skardze do sądu administracyjnego R. W. wniósł o "cofnięcie" decyzji Komendanta Wojewódzkiego. Skarżący zarzucił, iż organy w toku postępowania nie wyjaśniły, na jakiej podstawie prawnej został ukarany punktami karnymi i skierowany na badania psychologiczne. Podniósł, że nie przyjął mandatu karnego i o jego winie orzekał Sąd Grodzki, który w wyroku nie wspomniał o punktach karnych. Sąd orzekł o środku karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy. Po wykonaniu tegoż środka skarżącemu zwrócono prawo jazdy, ale następnie został poinformowany o ponownym ukaraniu go za ten sam czyn punktami karnymi przez Komendanta Wojewódzkiego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że wpisu ostatecznego w ewidencji punktów karnych dokonano na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998), wskutek stwierdzenia naruszeń przepisów prawa ruchu drogowego w prawomocnym wyroku Sądu Grodzkiego (wyrok z dnia 29 października 2007 r. uprawomocnił się 6 listopada 2007 r.). Podniósł, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. zostało wyjaśnione jakie normy prawne zostały przez skarżącego naruszone oraz jakie są konsekwencje wynikające z przekroczenia limitu punktów karnych. W decyzjach organów obu instancji wskazana została także podstawa prawna ukarania mandatami i skierowania na badania psychologiczne. Komendant Wojewódzki zwrócił ponadto uwagę, że sąd nie wymierza punktów karnych. Mylny pogląd skarżącego, że może uniknąć wpisu punktów karnych decydując się na drogę sądową zamiast przyjęcia mandatu po dokonanym wykroczeniu. Gdyby poprzez odwołanie się do sądu rzeczywiście można było uniknąć punktów karnych, przepis o ewidencjonowaniu punktów karnych byłby martwy, gdyż każdy, zamiast przyjąć mandat, odwoływałby się do sądu. Pogląd skarżącego nie znajduje, zdaniem organu, oparcia w stanie faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Zgodnie zaś ze wskazanym art. 130 ust. 1 – "Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji." Jak wynika z powyższego – jedyną przesłanką wydania decyzji kierującej na badanie psychologiczne na podstawie ww. art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) jest stwierdzenie, iż kierujący pojazdem silnikowym przekroczył liczbę 24 punktów odnotowanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący we wspomnianej ewidencji przekroczył liczbę 24 punktów karnych. Wystarczającym dowodem na tą okoliczność jest znajdujący się w aktach sprawy raport wygenerowany z systemu informatycznego, przy pomocy którego prowadzona jest ewidencja (k. 17 – 21 akt administracyjnych). Odrębną kwestią jest natomiast, czy wpisanie punktów do ewidencji nastąpiło w sposób prawidłowy. Czynności dotyczące prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego (wpis, skreślenie) to tzw. czynności materialno – techniczne. Także takie czynności organu administracji podlegają kontroli sądowej. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się o podjęcie określonego aktu i czynności do organu właściwego (Komendanta Wojewódzkiego – por. § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego), a w razie jego milczenia skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 275433). Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty skarżącego odnośnie braku wskazania przez organy (Komendanta Powiatowego Policji w B. i Komendanta Wojewódzkiego) na jakiej podstawie dokonano wpisów w ww. ewidencji, które skutkowały przekroczeniem przez skarżącego limitu 24 punktów. Kwestia ta pozostaje bowiem poza zakresem postępowania w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne w oparciu o art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) Prawo o ruchu drogowym. Niezasadny jest także zarzut braku wskazania przez organ podstawy prawnej skierowania skarżącego na badanie psychologiczne. Zarówno w treści decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji został wskazany przepis prawa, tj. art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, będący właściwą podstawą skierowania na badanie w przypadku przekroczenia limitu 24 punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ponadto zdaniem Sądu organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie miały powodów, aby wskutek argumentacji skarżącego podjąć wątpliwości, czy rzeczywiście wpis w ewidencji został dokonany zgodnie z prawem i czy wobec tego nie jest wskazane zwieszenie przedmiotowej sprawy do czasu ewentualnego rozstrzygnięcia w odrębnym postępowaniu (wszczynanym z urzędu lub na wniosek skarżącego) prawidłowości wpisu. Słusznie bowiem Komendant Wojewódzki uznaje za błędne mniemanie skarżącego, iż ukaranie popełnionego przez niego wykroczenia na drodze sądowej tj. przed sądem grodzkim, eliminuje możliwość odnotowania punków w ewidencji. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. "wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, jeżeli naruszenia zostaną stwierdzone prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania albo nakazami lub mandatami karnymi." Tak więc wyrok sądu, stwierdzający popełnienie wykroczenia nie znosi obowiązku odnotowania punktów w ewidencji, ale wręcz przeciwnie – jest podstawą dokonania wpisu w ewidencji. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę.