II SA/Bd 414/11

Dnia 9 czerwca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant: Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) po wznowieniu postępowania, uchylił decyzję z dnia [...] orzekającej o utracie przez A. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 12 maja 2009 r. i jednocześnie na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) orzekł o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 26 marca 2009 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podniósł, iż w dniu 1.06.2009 r. wydana została decyzja o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 12.05.2009 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, jednak w dniu 24.07.2009 r. organ uzyskał zaświadczenie wydane przez Prezydenta Miasta [...] (Referat Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta T.), iż w dniu 26.03. 2009 r. strona dokonała wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem[...], a zgodnie z cyt. przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - z dniem dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej następuje utrata prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. wyjaśniła, iż faktycznie w dniu 26 marca 2009 r. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...] i obecnie prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest pośrednictwo ubezpieczeniowe. Zastrzegła jednak, że z uwagi na konieczność spełnienia szeregu wymagań niezbędnych do wykonywania zawodu pośrednika ubezpieczeniowego, faktycznie swoją działalność gospodarczą rozpoczęła z dniem 9 lipca 2009 r., co zostało zgłoszone do ZUS oraz Urzędu Skarbowego, dlatego jej zdaniem, dopiero z dniem 9 lipca 2009 r. tj. dniem zgłoszenia w ZUS i Urzędzie Skarbowym rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej, utraciła status osoby bezrobotnej, co zostało zgłoszone w Urzędzie Pracy. Ponadto strona zarzuciła, że przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa mówiąca o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną w przypadku, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, w niniejszej sprawie nie zachodziła, gdyż wpis potwierdzony zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej został dokonany przez Prezydenta Miasta [...], czyli ten sam organ, który następnie wydał postanowienie jak i skarżoną decyzję. W ocenie strony powoływanie się na argument, iż wydając decyzję z dnia [...] r. o utracie prawa do zasiłku od dnia 12 maja 2009 r. organ nie wiedział, iż uzyskany został wpis do prowadzonej przez ten organ ewidencji, jest niezasadne i niezgodne z prawdą. Zdaniem odwołującej się, dotychczasowe działania organów administracji uprawniają również do podniesienia zarzutów w stosunku do organu I instancji tj. Prezydenta Miasta [...] jak i organu II instancji tj. Wojewody [...] naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 9, 11, 16 Kpa., polegających na działaniu bez podstawy prawnej, nadinterpretacji przepisów, wydawaniu wadliwych rozstrzygnięć, a wszystko to powoduje, iż w niniejszej sprawie, po półtorarocznym postępowaniu, na skutek działania tych organów nie zapadło jej ostateczne rozstrzygnięcie. Takie działanie organów administracji rażąco naruszają również zasadę szybkości postępowania wynikająca z art. 12 kpa. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, uzupełniając niejako stan faktyczny sprawy, iż A. P. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 4 listopada 2008 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku przyznanym od dnia 12.11.2008 r., przy czym zasiłek ten strona pobierała do dnia 11.05.2009 r., a utrata z dniem 12.05.2009 r. nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, co dokumentuje decyzja z dnia 1.06.2009 r. Podkreślono, że w dniu rejestracji strona została poinformowana o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, natomiast w dniu 3.03.2009 r. w związku z nowelizacją ustawy o promocji zatrudnienia (...) strona uzyskała dodatkową informację, która w punkcie drugim wskazuje, iż bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić PUP w ciągu 7 dni, o podjęciu każdej pracy lub dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Podniesiono, że w dniu 17.07.2009 r. A. P. zgłosiła w PUP, iż z dniem 9.07.2009 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej, prosząc w związku z tym o wyrejestrowanie z ewidencji osób bezrobotnych. Następnie w dniu 24.07.2009 r. do organu I instancji wpłynęła kopia zaświadczenia wydanego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] informująca o dokonanym przez Panią P. w dniu 26.03.2009 r. wpisie do ewidencji działalności gospodarczej ze wskazaniem daty rozpoczęcia tej działalności na dzień 10.05.2009 r. Zdaniem organu odwoławczego, pozyskanie przez PUP w dniu 24.07.2009 r. informacji o posiadanym przez panią P. od dnia 26.03.2009 r. wpisie do ewidencji działalności gospodarczej wypełnia znamiona przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa odnoszącej się do nadzwyczajnego trybu wznowienia postępowania administracyjnego. Podniesiono również, że Powiatowe Urzędy Pracy nie są jednym z wydziałów urzędów miasta; stanowią odrębną jednostkę organizacyjną powiatu, która przy wykonywaniu swoich zadań korzysta z ogólnokrajowego specjalistycznego programu komputerowego nadzorowanego przez MPiPS, zawierającego potężną bazę informacji o osobach bezrobotnych i pracodawcach, co - z uwagi na ochronę danych osobowych - stwarza konieczność zamkniętego dostępu osób uprawnionych do korzystania z tego programu. Niniejsze w praktyce oznacza techniczny brak możliwości ustalenia przez pracownika starostwa (urzędu miasta) zajmującego się ewidencją działalności gospodarczej, czy wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonuje osoba, która jest bądź była klientem powiatowego urzędu pracy. Zdaniem Wojewody, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu obowiązującym w okresie od dnia 26.10.2007 r. do dnia 31.01.2011 r., pozwala stwierdzić, iż status osoby bezrobotnej może posiadać osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, dlatego w związku z treścią art. 71 ust. 1 ustawy, w myśl którego prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...), fakt utraty posiadanego statusu osoby bezrobotnej stanowi automatyczną przesłankę do pozbawienia osoby również prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ponadto wskazano, że w sytuacji jednoznacznie brzmiącego zapisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy, argumenty strony o okolicznościach towarzyszących zakładaniu działalności gospodarczej, nie mogą w żaden sposób wpłynąć na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się zaś do argumentów dotyczących naruszenia przez organ I i II instancji zasad ogólnych procedury administracyjnej, wyjaśniono, że dotyczą one działania występującego na wcześniejszych etapach postępowania, co zostało skutecznie i ostatecznie naprawione decyzjami Wojewody [...] z dnia [...] r. W skardze do Sądu A. P. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w związku z art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez uznanie, iż utraciła status osoby bezrobotnej z dniem 26.03.2009 r., tj. z dniem uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej; 2. naruszenie przez organy I i II instancji prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędne zastosowanie powyższych norm prawa. Argumentacja podniesionych wyżej zarzutów w znakomitej części odpowiada treści wniesionego przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji. Ponadto strona wskazała, że w niniejszej sprawie stosować należy wykładnię celowościową, a nie literalną przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem za taką wykładnią opowiedział się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 2010 r. (sygn. I OSK 118/10) stwierdzając, że "w zaistniałej sytuacji błędne było dokonanie przez Sąd I instancji wyłącznie literalnej wykładni wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Należało odczytać normę prawną mając na uwadze cel ustawy i uwzględniając regulacje prawne, powyżej opisane, a ściśle związane z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej." Zdaniem skarżącej przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. który powołano jako podstawę prawną wydania niniejszego postanowienia, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wpis potwierdzony zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej został dokonany przez Prezydenta Miasta [...], czyli ten sam organ, który następnie wydał postanowienie jak i skarżoną decyzję. Wskazała też, że przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kpa. nie wprowadza rozróżnienia organu ze względu na wykonywane przez niego zadania, przy czym zadania z zakresu ewidencji działalności gospodarczej i z zakresu zwalczania bezrobocia wykonuje w tym przypadku ten sam organ, a przepływ informacji pomiędzy jednostkami organizacyjnymi tego organu jest kwestią organizacji i zapewnienia przepływu informacji, co w dzisiejszych czasach nie powinno być dużym utrudnieniem. Skarżąca zauważyła również, iż ewidencja działalności gospodarczej jest rejestrem jawnym. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem (legalności). W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej jako ppsa). Powołana regulacja oznacza, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, nie ocenia też decyzji organu pod kątem jej słuszności, zgodności z zasadami współżycia społecznego czy celowości, a jedynie bada czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w sposób o którym mowa w art. 145 ppsa tj. stopniu mającym (w odniesieniu do naruszenia prawa materialnego) czy mogącym mieć (w odniesieniu do naruszenia prawa procesowego) wpływ na wynik sprawy. Nadto wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 133 § 1 i 134 § 1 ppsa sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy; nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.). Stosownie do treści art. 33 ust. 1 tej ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (art. 33 ust. 2). Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 33 ust. 4 pkt 1 i 71 ustawy. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Z powyższego wynika, że ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od spełnienia określonych w ustawie kryteriów. Z kolei art. 71 ustawy zawiera generalną regułę, iż prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, spełniającemu dodatkowo warunki określone w tym przepisie. W wyroku z dnia 20 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 742/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że definicja bezrobotnego ewoluowała na przestrzeni rozwoju przepisów prawa materialnego dotyczącego zatrudnienia. Pod rządami ustawy z dnia 29 grudnia 1989 r. o zatrudnieniu (Dz. U. Nr 75, poz. 446 ze zm.) bezrobotnym była osoba pozostająca bez pracy i zarejestrowana we właściwym urzędzie zatrudnienia, zdolna do pracy i gotowa do jej podjęcia w ramach stosunku pracy, o ile nie pobierała emerytury, nie była właścicielem lub posiadaczem gospodarstwa rolnego i nie prowadziła działalności gospodarczej, lub nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu. Powyższa definicja nie wiązała zatem uzyskania statusu bezrobotnego z zarejestrowaniem działalności gospodarczej, a z faktycznym jej prowadzeniem. Ustawa z dnia 16 października 1991r. o zatrudnianiu i bezrobociu (Dz. U. Nr 106, poz. 457 ze zm.) wprowadziła bardziej rozbudowaną definicję bezrobotnego, uzależniając możliwość uzyskania statusu bezrobotnego od dalszych przesłanek. Bezrobotną zatem mogła stać się, w rozumieniu tej ustawy, osoba nieprowadząca pozarolniczej działalności gospodarczej lub niepodlegająca ubezpieczeniu społecznemu z tytułu innej działalności. Następnym aktem regulującym przedmiotową materię stała się ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1996 r., Nr 47, poz. 211 ze zm.), znacznie zaostrzająca wymagania dotyczące uzyskania statusu bezrobotnego, w rozumieniu której bezrobotnym mogła być osoba która, oprócz spełnienia innych ustawowych przesłanek, nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, albo nie podlegała - na podstawie odrębnych przepisów - obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, lub zaopatrzenia emerytalnego. Zauważyć należy, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt OPS 5/96 (LEX nr 29269) został wyrażony pogląd, zgodnie z którym osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej może być pozbawiona statusu bezrobotnego w wyniku wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego z tego powodu, że jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej, chyba, że wykaże, iż nie podjęła pozarolniczej działalności gospodarczej. Powyższa teza odnosi się do ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W niniejszej sprawie organy administracji orzekały na podstawie regulacji zawartych w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ustawa powyższa została zmieniona ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r., Nr 176, poz. 1243). Art. 2 ust. 1 pkt 2 litera f) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. zmieniona została przez art. 1 pkt 1 lit. a) tiret trzecie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. zmieniającej nin. ustawę z dniem 26 października 2007 r. Wskazać należy, że w uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw wskazano, że proponuje się zmianę definicji bezrobotnego przez doprecyzowanie pojęcia warunku umożliwiającego posiadanie statusu bezrobotnego, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej (2 ust. 1 pkt 2 lit. f). Zmiana ma na celu usunięcie wątpliwości interpretacyjnych przy stosowaniu ustawy i polega na doprecyzowaniu, że osobą bezrobotną nie może być osoba, która posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracji, bezrobotny - oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spełniającą dodatkowe kryteria zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a - k. Z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f wynika zaś, że za bezrobotnego uznana może być osoba, która - przy spełnieniu innych przesłanek - nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. W ocenie Sądu, powyższa definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną interpretację. Bezsporne jest, że skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 4 listopada 2008 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku przyznanym od dnia 12.11.2008 r., przy czym zasiłek ten strona pobierała do dnia 11.05.2009 r., a utrata z dniem 12.05.2009 r. nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, co dokumentuje decyzja z dnia 1.06.2009 r. Nie ulega również wątpliwości, że w dniu 17.07.2009 r. skarżąca zgłosiła w PUP, iż z dniem 9.07.2009 r. rozpoczęła prowadzenie działalności gospodarczej, prosząc w związku z tym o wyrejestrowanie z ewidencji osób bezrobotnych. Następnie w dniu 24.07.2009 r. do organu I instancji wpłynęła kopia zaświadczenia wydanego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] informująca o dokonanym przez skarżącą w dniu 26.03.2009 r. wpisie do ewidencji działalności gospodarczej ze wskazaniem daty rozpoczęcia tej działalności na dzień 10.05.2009 r. Mając na uwadze treść art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie wskazać należy, że uzyskanie przez osobę bezrobotną wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powoduje utratę statusu bezrobotnego bez względu na okoliczność, czy działalność została rzeczywiście podjęta, organ administracyjny nie dysponuje w tym względzie możliwością zastosowania uznania administracyjnego. Oznacza to, że skarżąca uzyskując wpis do ewidencji działalności gospodarczej przestała spełniać kryteria osoby bezrobotnej określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wskazać należy, że skarżąca została zapoznana z treścią obowiązujących przepisów dotyczących statusu osób bezrobotnych, bowiem w dniu rejestracji strona została poinformowana o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, natomiast w dniu 3.03.2009 r. w związku z nowelizacją ustawy o promocji zatrudnienia (...) strona uzyskała dodatkową informację, która w punkcie drugim wskazuje, iż bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić PUP w ciągu 7 dni, o podjęciu każdej pracy lub dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W związku z powyższym należy przyjąć, że uzyskując wpis do ewidencji działalności gospodarczej skarżąca była obowiązana powiadomić o tym urząd pracy, gdyż nastąpiła zmiana okoliczności podanych przez skarżącą w oświadczeniu z dnia 4.11.2008 r. W ocenie Sądu, nie jest możliwe jednoczesne dysponowanie wpisem do ewidencji działalności gospodarczej i posiadanie statusu bezrobotnego na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji, która podlegała uchyleniu wskutek wznowienia postępowania. Uzyskanie zatem przez skarżącą, jako osobę bezrobotną, wpisu do ewidencji działalności gospodarczej spowodowało konieczność orzeczenia przez organy administracji o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem dokonania wpisu. Spełniona została zatem przesłanka określona w art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do orzeczenia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f powołanej ustawy wymaga, aby osoba bezrobotna spełniała warunek "nieposiadania" wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Wobec tego organy orzekły o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Skoro skarżąca została pozbawiona statusu osoby bezrobotnej, to w konsekwencji należało orzec o pozbawieniu zasiłku dla bezrobotnego. W myśl art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługiwać może tylko osobie bezrobotnej. Z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit f ustawy wynika, że sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bez względu na to czy działalność ta jest prowadzona, nawet w sytuacji nie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego stanowi przesłankę pozbawienia takiej osoby statusu bezrobotnego. W przepisie tym wymienione są dwie niezależne od siebie okoliczności (warunki), których spełnienie pozwala na uznanie określonej osoby za osobę bezrobotną. Pierwsza to nie posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, druga nie powiązana z pierwszą to nie podleganie na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia rolników. Dla utraty statusu bezrobotnego wystarczy niespełnienie jednego z tych warunków (v. wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 674/10 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Aktualnie obowiązujące przepisy odmiennie regulują te kwestie, ale nie mają one zastosowania dla stanu faktycznego, który dotyczy skarżącej. Skarżąca wyjaśniła, iż wystąpiła o wpis do ewidencji działalności gospodarczej ze względu na podjęty zamiar ubiegania się o licencję pośrednika ubezpieczeniowego, co wiązało się z koniecznością uprzedniego uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W sytuacji, gdy o taki wpis ubiegała się osoba bezrobotna, to powinna liczyć się z tym, że z chwilą jego uzyskania przestanie spełniać warunki osoby bezrobotnej określone w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bez względu na to, od kiedy zamierza rozpocząć działalność gospodarczą. Wpis do ewidencji działalności oznacza, że osoba stała się przedsiębiorcą i może podjąć działalność gospodarczą. Reasumując stwierdzić należy, iż z art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia wynika, iż posiadanie statusu bezrobotnego nie jest powiązane z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej, lecz z okolicznością formalnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Dlatego nie ma znaczenia, czy skarżąca rzeczywiści prowadziła w dniu rejestracji działalność gospodarczą. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie sygn. III SA /Lu 454/09). Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie mogły one zmienić rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy szczegółowo rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy i rzetelnie odniósł się do zarzutów skarżącej, wobec czego nie sposób zarzucić naruszenia art. 77 kpa. Wojewoda oparł swoje twierdzenia na dokumentach zebranych w sprawie, których treść nie wywołuje żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Organ odwoławczy szeroko przedstawił i ocenił stan faktyczny sprawy i odniósł się do twierdzeń skarżącej, w szczególności w zakresie wyjaśnienia zasad wydawania decyzji w sprawach dotyczących bezrobotnych oraz uzasadnienia obowiązków bezrobotnego co do przedstawienia wszelkich dokumentów związanych z nabyciem uprawnień. Odnosząc się do zarzutu braku podstaw do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (tj. niewiedzy organu o istnieniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, z uwagi na tożsamość podmiotu ewidencyjnego i orzekającego w sprawie przyznania prawa do zasiłku, należy zauważyć, że wprawdzie wpis potwierdzony zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej został dokonany przez Prezydenta Miasta [...], czyli ten sam organ, który następnie wydał postanowienie jak i skarżoną decyzję, a Powiatowy Urząd Pracy jest jednostką organizacyjną, pozwalającą Prezydentowi wykonywać jego obowiązki nałożone stosownymi przepisami, to jednak ustawodawca przyznał PUP pewne uprawnienia samodzielne i w takim przypadku realizuje on własne, określone ustawą prawa, a nie prawa osoby prawnej, której jest wewnętrzną jednostką organizacyjną. Skoro tak, to PUP jako jednostka organizacyjna, choć nie posiadająca osobowości prawnej, w pewnym zakresie spraw występuje samodzielnie, co wyłącza bezpośredni wgląd we wszystkie czynności przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto na skarżącej, jako osobie zainteresowanej posiadaniem statusu bezrobotnej, ciążył obowiązek powiadamiania urzędu pracy o wszelkich okolicznościach mogących mieć wpływ na możliwość uzyskania statusu bezrobotnej, w tym w szczególności o posiadaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, nie miało w sprawie znaczenia, czy organ mógł uzyskać informacje na temat tego wpisu. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę