II SA/Bd 425/12

Dnia 7 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. II SA/Bd 425/12 Uzasadnienie Dyrektor Izby Celnej w [...]decyzją wydaną w dniu[...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] stwierdzającą wygaśnięcie w części, dot. pkt II poz. 128- punkt gier "[...], ul. [...]" zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa[...], udzielonego na 6 lat, spółce z o.o. [...], decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w dniu [...]r. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym: Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] r., udzielił ww. spółce z o.o. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa[...]. W punkcie 128 jako miejsce urządzania gier wskazano[...]. Ustalono jednocześnie nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności – 5 marca 2010 r. (pkt V decyzji). Od Naczelnika Urzędu Celnego w [...] (pismem z dnia [...]r.) Dyrektor Izby Celnej w [...] uzyskał informację, że spółka wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z wnioskiem o przeprowadzenie urzędowego sprawdzenia dot. punktu gier – Klub[...]. Jednocześnie poinformowano, że spółka nie rozpoczęła w tym punkcie działalności. Również wcześniej spółka nie wnioskowała o przeprowadzenie urzędowego sprawdzenia. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotny jest też fakt, że decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w [...] zmienił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w pkt 2 poz. 128 w zakresie właściciela i nazwy lokalu z "[...] na "[...]". Na podstawie udzielonych informacji Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wygaśnięcia przedmiotowego zezwolenia w zw. z zaniechaniem rozpoczęcia działalności określonej w zezwoleniu. Następnie decyzją z dnia [...] stwierdzono wygaśnięcie w części, dot. pkt II poz. 128- punktu gier[...]" zezwolenia z [...] r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Skarżąca spółka złożyła do Dyrektora Izby Celnej w [...] odwołanie od powyższej decyzji. Odwołująca się podniosła, [...] r. zmieniona została pierwotna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...]w zakresie właściciela i nazwy lokalu. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu z [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania organ pierwszej instancji jednoznacznie ustalił, że spółka nie podjęła działalności w terminie wyznaczonym w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w punkcie określonym w poz. 128 decyzji zezwalającej. Tym samym ustalenia, że spółka nie rozpoczęła działalności w terminie wyznaczonym decyzją Dyrektora Izby Skarbowej należało uznać za prawidłowe. Zmiana decyzji przez wskazanie w zezwoleniu dla spółki innego podmiotu niż wymieniony w punkcie II poz. 128 decyzji zezwalającej nie ma wpływu na prawidłowość wydanej decyzji, gdyż obecna decyzja ma charakter deklaratoryjny i potwierdza wyłącznie stan prawny, który zaistniał z mocy prawa, wobec bezskutecznego upływu terminu określonego w zezwoleniu. Stosownie do art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu, zezwolenie wygasa w całości lub w części. W skardze [...] sp. z o.o. zarzuciła naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów oraz naruszenie zasady uwzględniania słusznego interesu strony. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała jednak zmiana pierwotnej decyzji w zakresie zmiany właściciela i nazwy lokalu, w którym był punkt urządzania gier. Pomimo tej zmiany, organ stwierdził wygaśnięcie decyzji zezwalającej w części. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 lub 2 p.p.s.a.). W dniu 31 października 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), na podstawie której Dyrektor Izby Celnej stał się organem właściwym do wydawania i zmiany zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i przejął od Dyrektora Izby Skarbowej akta zakończonych i toczących się spraw w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...]r. udzielił skarżącej zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] m.in. dla [...] i zobowiązał do rozpoczęcia działalności w terminie 12 miesięcy od daty zezwolenia, tj. do dnia 5 marca 2010 r. Strona nie wnioskowała o przedłużenie tego terminu i nie został on przedłużony. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie natomiast do przepisu art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie ustawodawca nakazał stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749). Przepis art. 258 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte pod rządami nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie zaś z art. 117 ustawy udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Stosownie do art. 121 ustawy o grach hazardowych do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Wobec powyższego należy uznać ten przepis jako lex specialis wobec ordynacji. Pewne wątpliwości budzi wykładnia przepisu art. 121 ustawy o grach hazardowych w zakresie konkurencji między przepisami art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z pierwszym przepisem zezwolenia w zakresie gier na automatach niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Natomiast zgodnie z drugim - w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Wedle poglądu wyrażonego w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 54/12 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 454/12 (opubl. w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA) przepis art. 121 ustawy o grach hazardowych może mieć zastosowanie tylko i wyłącznie w stosunku do podmiotów, które w ogóle nie rozpoczęły działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych. Zdaniem obu sądów pogląd ten koresponduje ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r., (sygn. akt II GSK 480/08), w którym wskazano, że zawarte w przepisie art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych pojęcie "podjęcia działalności", należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym, gdyż przepis ten ma na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy do podjęcia działalności, chociażby w jednym punkcie w przeciągu roku od dnia otrzymania zezwolenia. Tym samym ma on zastosowanie jedynie w przypadku, gdy nie podjęto działalności w żadnym z punktów gier objętych zezwoleniem i daje podstawę do wygaśnięcia zezwolenia w całości, nie zaś w części. W ustalonym stanie faktycznym w pkt II poz. 128 nie rozpoczęto działalności przed wyznaczonym w decyzji zezwalającej terminem, wobec tego wygaśnięcie działalności w części mogło znaleźć oparcie w art. 48 art. 2 ustawy o grach hazardowych. Należy zgodzić się z organem, że zaniechanie rozpoczęcia działalności powoduje wygaśnięcie zezwolenia z mocy prawa, zatem decyzja organu potwierdza wyłącznie zaistniały skutek. Skoro nie rozpoczęto działalności w miejscu o którym mowa w decyzji - pkt II poz. 128, to zmiana podmiotu który miał prowadzić w tym samym miejscu działalność nie konwaliduje skutków, które zaistniały z mocy prawa. Z tego względu organ słusznie stwierdził wygaśnięcie zezwolenia udzielonego w dniu [...] r. w części określonej w sentencji rozstrzygnięcia. Uznając zatem, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i nie dopatrując się z urzędu naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd skargę oddalił.