II SA/Bd 465/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Stanowiącą przedmiot skargi w sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018r., nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego doręczono skarżącej w dniu 31 stycznia 2018r. W dniu 16 marca 2018r. D. S. wniosła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że uchybienie tego terminu wynikało z choroby skarżącej. Zarządzeniem Sędziego z 24 maja 2018 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poprzez - określenie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie braku winy w przekroczeniu terminu do wniesienia skargi polegające na wskazaniu konkretnych faktów lub okoliczności, które okazały się niezawinioną przez stronę przeszkodą uniemożliwiającą dokonanie czynności w terminie np. karty leczenia szpitalnego, zaświadczenia lekarskie - wykazanie, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres strony skarżącej wskazany w skardze. Z adnotacji dokonanych przez doręczyciela na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wynika, że z uwagi na nieobecność adresata 14 czerwca 2018r., przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, umieszczając zawiadomienie o powyższym w oddawczej skrzynce pocztowej. Przesyłkę awizowano powtórnie 21 czerwca 2018 r. Z uwagi na to, że strona skarżąca przesyłki nie odebrała, zwrócono ją Sądowi. W związku z powyższym wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 28 czerwca 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302; dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja, zawierająca pouczenie o sposobie i trybie złożenia skargi na tę decyzję do Sądu, została doręczona skarżącej 31 stycznia 2018 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upływał zatem 2 marca 2018 r. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu powyższego terminu. Jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu, skarżąca upatruje podstaw do uwzględnienia swego żądania w chorobie, jednak nie przedstawiła dokumentów potwierdzających wskazywaną chorobę psychiczną. W ocenie Sądu, nie można uznać, że powyższe okoliczności uniemożliwiały skarżącej – w sposób obiektywny – złożenie w ustawowym terminie skargi. Niewątpliwie obowiązkiem skarżącej, tak jak każdej osoby należycie dbającej o własne interesy, było takie pokierowanie swoim działaniem, by z zachowaniem terminu dokonać opisanej wyżej czynności procesowej. Oczywiste jest więc, że nawet jeśli skarżąca, będąc chora, wykonywała inne obowiązki, to co do zasady miała obowiązek takiego zorganizowania podejmowanych przez siebie zajęć, by w terminie ustawowym wnieść skargę do Sądu. Okoliczność ta nie może zatem uzasadniać uwzględnienia jej wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto wymaga podkreślenia, że podnoszona przez skarżącą okoliczność, jaką jest jej choroba, nie daje podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wprawdzie strona nie musi wykazać okoliczności świadczących o braku winy w uchybieniu terminu, ale uprawdopodobnienie tych okoliczności nie może ograniczać się wyłącznie – tak, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie – jedynie do samego stwierdzenia ich zaistnienia. W ocenie Sądu, wyjaśnienia skarżącej złożone w tej kwestii są mgliste i ogólnikowe, albowiem nie wskazuje ona ani charakteru tych schorzeń, ani okresu ich trwania. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że co do zasady choroba strony bądź jej pełnomocnika nie może być uznana za przeszkodę w dochowaniu terminu. Strona nie wskazała zaś żadnych okoliczności, które uniemożliwiałyby – w sposób obiektywny – złożenie przez nią skargi w terminie. Nie można więc przyjąć, że w związku z chorobą skarżącej wystąpiły takie nadzwyczajne okoliczności, które nie pozwoliły jej wnieść skargi w terminie ustawowym. Należy również podkreślić, że – jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym oraz w literaturze – przywrócenie terminu ma charakter zupełnie wyjątkowy i nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a więc może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że strona składająca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodziewanie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej (por. przykładowo: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 738/09, 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OZ 776/16 oraz 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OZ 1941/17; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Komentarz do art. 86, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, SIP Legalis, nb. 4). Z art. 87 § 2 p.p.s.a. wynika, że strona nie udowadnia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, lecz musi je uprawdopodobnić. Istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania sądu o prawdopodobieństwie tych faktów, na które powołała się strona wnosząca o przywrócenie terminu, a przekonanie winno opierać się na obiektywnych przesłankach wynikających z zawartych we wniosku twierdzeń. W niniejszej sprawie skarżąc także na wezwanie sądu, nie dokonała uzupełnienia swego wniosku w celu uprawdopodobnienia zaistnienia wskazywanej przyczyny, braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Brak było zatem podstaw do przywrócenia uchybionego przez nią terminu. Z tych względów i na podstawie powołanych przepisów, orzeczono jak w sentencji postanowienia.