II SA/Bd 483/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Inspektor Sanitarny z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzania do obrotu środków zastępczych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. M. Ż. (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu wprowadzania do obrotu środków zastępczych. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który skarżąca uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody majątkowej na skutek przeprowadzenia egzekucji administracyjnej wymierzonej kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 178, zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie następstwa, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja osobista daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, 11 maja 2011 r., I FZ 88/11). W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżąca nie wykazała, że po jej stronie w rzeczywistości występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przywołane przez wnioskodawczynię okoliczności – same w sobie – nie miały bowiem jakiegokolwiek wpływu na potwierdzenie sytuacji uzasadniającej przyznanie ochrony tymczasowej. Oczekując wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia skarżąca winna dać Sądowi choćby potencjalną szansę na ocenę jej stanu materialnego. Powołując się więc na znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki była ona zobowiązana do przedstawienia rzetelnie stanu majątkowego, zgromadzonych oszczędności. Nie można bowiem orzec o istnieniu niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków bez dysponowania odpowiednią płaszczyzną porównawczą. Pojęcia te nie są bowiem uniwersalne i powinny być stosowane zawsze w odniesieniu do konkretnego przypadku. Nie zawsze bowiem wyegzekwowanie kwoty [...]złotych może być postrzegane w kategoriach znacznej szkody lub prowadzić do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Reasumując powyższe rozważania należało stwierdzić, że przedstawione okoliczności w żaden sposób nie dowiodły, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie prowadziło do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o przyznaniu ochrony tymczasowej Sąd nie może kierować się wyłącznie samą wysokością wymierzonej kary pieniężnej i twierdzeniami skarżącego nie znajdującymi potwierdzenia w jakichkolwiek dokumentach lub innych dowodach (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1020/14). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia