II SA/Bd 508/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: sędzia WSA Leszek Kleczkowski sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia [...]., wydaną na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2015 poz. 199 ze zm. ) - dalej jako: "u.p.z.p.", Burmistrz Miasta K. P., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ustalił J. i K. P. solidarnie opłatę w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (tzw. renty planistycznej) dla nieruchomości oznaczonej nr. geod. 88, położonej w obrębie ewidencyjnym F. gm. K. P. o pow. [...] ha, w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu wskazano, że nieruchomość została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Rady Miejskiej w Kowalewie Pomorskim nr Xl/110/12 z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie wsi Frydrychowo w gminie Kowalewo Pomorskie z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-rzemieślniczą, zabudowę handlowo-usługową oraz funkcję rolniczą (Dz.Urz. Województwa Kujawsko-Pomorskiego z 2012, poz. 1379), który przewiduje dla niej przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną i jednorodzinną z usługami oraz tereny komunikacyjne. Przed uchwaleniem planu, teren, na którym położona jest przedmiotowa działka był wykorzystywany rolniczo, a w poprzednio obowiązującym planie, który utracił moc obowiązującą na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działka położona była w terenach upraw polowych. W ocenie organu, takie przeznaczenie nieruchomości spowodowało, iż jej wartość uległa wzrostowi wziąwszy pod uwagę jej dotychczasowe przeznaczenie. Organ zauważył, że z uwagi na zbycie nieruchomości, wystąpiły przesłanki uzasadniające ustalenie opłaty planistycznej. W uzasadnieniu odniesiono się do kwestii faktycznego wykorzystania terenu przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i możliwości ustalenia potencjalnego, hipotetycznego wykorzystania nieruchomości. Odniesiono się też do operatu szacunkowego i dokonano jego analizy. Przedstawiono także szczegółowy sposób ustalenia wysokości opłaty, z uwzględnieniem rożnych stawek dla terenów o rożnym przeznaczeniu. W złożonym odwołaniu J. i K. P. zarzucili wadliwe ustalenie stanu faktycznego, szczególnie w zakresie przeznaczenia nieruchomości przed uchwaleniem planu, z pominięciem możliwości uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości. Wskazali, że nie nastąpiła zmiana sposobu zagospodarowania nieruchomości, gdyż w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości znajdowały się budynki mieszkalne jak i przemysłowo- handlowe. W ich ocenie powoduje to, że wadliwie ustalono, iż zbyte nieruchomości są gruntami rolnymi, podczas gdy w rzeczywistości powinny być uznane za grunty mieszkaniowo przemysłowe. Dodatkowo podniesiono zarzuty dotyczące operatu szacunkowego, poprzez niewłaściwy dobór nieruchomości przyjętych do porównań. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ przytoczył treść przepisów zawartych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które znalazły zastosowanie w sprawie. Organ podkreślił, że ustalenie opłaty planistycznej jest możliwe w przypadku wykazania, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie wsi F. uchwalonego [...] roku zmieniły dotychczasowe przeznaczenie działki nr [...] i zmiana ta spowodowała wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z zebranych w sprawie dowodów wynika, że nieruchomość była wykorzystywana rolniczo, a przy tym nie występowano o ustalenie dla niej warunków zabudowy. W ocenie składu Kolegium orzekającego w sprawie, w świetle ustaleń niniejszej sprawy, niewątpliwym jest, iż nieruchomość była do dnia wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykorzystywana rolniczo, co zostało wszechstronnie i jednoznacznie udowodnione przez organ pierwszej instancji. W związku z tym, w ramach tej konkretnej sprawy, nie było podstaw do badania hipotetycznej, potencjalnej możliwości innego wykorzystania nieruchomości, skoro była ona wykorzystywana rolniczo. Organ odwoławczy za wiarygodny i posiadający moc dowodową uznał, znajdujący się w aktach sprawy, operat szacunkowy. W jego ocenie spełnia on wymogi określone w przepisach prawa. Operat został sporządzony na piśmie, jest opatrzony datą oraz podpisem i pieczęcią rzeczoznawcy majątkowego. Treść operatu szacunkowego została poparta istotnymi dokumentami wykorzystanymi przy jego sporządzaniu (§ 56 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego; Dz.U. z 2004r. Nr 207, poz. 2109 ze zm. ). Operat szacunkowy zawiera również wyciąg z operatu szacunkowego, zawierający określenie celu wyceny, opisu nieruchomości oraz jej wartości (art. 158 u.g.n. i § 56 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wyceny). W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, rzeczoznawca majątkowy przyjął do porównania nieruchomości w sposób spełniający wymogi przepisu art. 4 pkt 16 i art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz wskazał istotne cechy porównywanych nieruchomości. W niniejszej sprawie, rzeczoznawca majątkowy zastosował współczynniki korygujące wartości przypisane poszczególnym parametrom nieruchomości, w szczególności położenia i atrakcyjności lokalizacji, bonitacji, infrastruktury, kształtu i wielkości, sąsiedztwa i otoczenia, co pozwoliło na dokonanie wyceny nieruchomości w oparciu o dane transakcyjne dotyczące nieruchomości o innych parametrach. W ocenie organu odwoławczego, operat szacunkowy jest spójny, niesprzeczny i w należyty sposób przedstawia sposób dokonania wyceny nieruchomości (§ 56 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny). W związku z tym argumenty odwołania odnoszące się do operatu szacunkowego organ uznał za chybione. W Złożonej skardze, K. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Miasta K. P. z dnia [...]., zarzucając naruszenie art. 36-37 u.p.z.p. przez błędną interpretację oraz naruszenie zasad sporządzania operatu szacunkowego. Zdaniem skarżącego, w rozpatrywanej sprawie zarówno organ odwoławczy jak i organ pierwszej instancji dokonały błędnej wykładni przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pomijając istniejącą w tym zakresie wykładnię operatywną dokonywaną przez sądy administracyjne. Skarżący powołując orzecznictwo sądów podkreślił, że o możliwości przeznaczenia terenu pod zabudowę mieszkaniową nie decyduje to, czy zabudowa taka faktycznie już istnieje lub jest realizowana, czy też wydano decyzję o warunkach zabudowy, ale to, czy taka zabudowa na określonym terenie była dopuszczalna. Zdaniem strony, dla nieruchomości objętej ustaleniami renty planistycznej było możliwe ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji mających identyczne przeznaczenie, jakie zostało zapisane w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podkreślił, że na nieruchomościach graniczących ze zbytą nieruchomością znajduje się zabudowa o charakterze mieszkalnym, a także zabudowa przemysłowo-usługowa. Ponadto w dalszym sąsiedztwie nieruchomości została zlokalizowana stacja benzynowa wraz zabudową hotelową (około 500 m od nieruchomości). Przy sporządzeniu projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy, z uwagi na szerokość frontu działki wskazane nieruchomości znajdowałby się w zakresie sporządzanej analizy i stanowiłby tzw. dobre sąsiedztwo dla zbytej nieruchomości. Zbyta nieruchomość nie podlegała także ochronie z uwagi na przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (klasa R1V). Skarżący zauważył, że z uzasadnienia sporządzonego operatu wynika, iż "Otoczenie (nieruchomości) stanowią obiekty przemysłowo-usługowe, mieszkalne oraz działki niezabudowane". Takie sąsiedztwo nieruchomości oznacza zdaniem strony, że byłoby możliwe zabudowanie nieruchomości w oparciu o ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w sposób wskazany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są jedynie potwierdzeniem takiej możliwości. Skarżący zwrócił uwagę, że we wcześniejszych wywodach zawartych w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji w istocie potwierdza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzając istnienie dobrego sąsiedztwa - zbieżnego z funkcją istniejącą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, istnienie dostępu do drogi publicznej, a także braku ochrony z punktu widzenia ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Natomiast konkluzje dokonane na podstawie ustaleń faktycznych są sprzeczne z ustaleniami przepisu art. 61 u.p.z.p. Ustalenie powyższych okoliczności pozwala na stwierdzenie, że postępowanie w sprawie ustalenia renty planistycznej jest bezprzedmiotowe. Skarżący zarzucił także organom, że dokonały oceny operatu szacunkowego wyłącznie pod względem formalnym. Zdaniem strony, operat jest wadliwy, a zaniechanie oceny tego dokumentu doprowadziło organ do błędnych wniosków i bezzasadnego naliczenia renty planistycznej. Wartość nieruchomości nie wzrosła w wyniku uchwalenia planu miejscowego i nie ma podstaw do naliczenia opłaty planistycznej w ogóle lub wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji. W ocenie strony, nieruchomości przyjęte do porównania nie stanowią nieruchomości podobnych z uwagi na znaczne różnice w ich powierzchni. W operacie nie znajdują się szczegółowe dane dotyczące opisu nieruchomości wziętych do porównań. Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że rzeczoznawca dokonywał wyceny na dzień [...]., podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony z dniem 14 czerwca 2012r. W tej sytuacji trudno polemizować, z cenami wziętymi do porównania, gdyż nie zostały odniesione do transakcji dokonanych bezpośrednio przed wejściem w życie m.p.z.p., co stanowi proste (oczywiste) naruszenie art. 37 ust. 1 u.p.z.p. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku nieruchomości wziętych do porównania po wejściu w życie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z ustaleń operatu szacunkowego, w tym zakresie, nie wynika jaki jest charakter powyższych działek w zakresie sposobu ich zagospodarowania. Rzeczoznawca nie wskazuje, czy przyjęte do porównania nieruchomości objęte są ustaleniami m.p.z.p., a także czy są to działki o charakterze budowlanym, czy rolnym. Ponadto działka przyjęta do porównania znajdująca się w P. znacząco odbiega obszarem od nieruchomości zbywanej - jest to nieruchomość tylko o powierzchni [...] m , w sytuacji gdy nieruchomość zbyta wynosi [...] ha. Najważniejsza jest jednak, zdaniem skarżącego, ocena, czy dla nieruchomości wziętych pod uwagę do dokonania wyceny istnieją zapisy m.p.z.p. Powyższa kwestia ma o tyle istotne znaczenie, że w przeciwnym przypadku zagospodarowanie terenu jest tylko możliwe w oparciu o ustalenia decyzji o warunkach zabudowy podobnie jak w przypadku zbytej nieruchomość przed wejściem w życie m.p.z.p. Dodatkowo skarżący zauważył, że transakcje, z których zostały wzięte ceny nieruchomości, zostały wzięte zarówno sprzed wejścia w życie m.p.z.p. - styczeń 2012r. - nieruchomości 1 i 2, jak i po wejściu w życie lipiec 2014r. - nieruchomość 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014, poz. 1647 ze zm. ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik spławy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. II. z ustalonych, niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący wraz z małżonką, byli właścicielami niezabudowanej nieruchomości oznaczonej nr. geodezyjnym 88, położonej w obrębie ewidencyjnym F. gm. K. P. o pow. [...] ha, którą w dniu [...]. sprzedali w całości za cenę [...] zł. Nieruchomość ta została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Rady Miejskiej w Kowalewie Pomorskim nr Xl/110/12 z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w rejonie wsi F. w gminie K. P. z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, mieszkaniowo-rzemieślniczą, zabudowę handlowo-usługową oraz funkcję rolniczą ( ogłoszonym w Dz. Urz. Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 26 czerwca 2012r., poz. 1379), który przewiduje dla niej przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną i jednorodzinną z usługami oraz tereny komunikacyjne. W poprzednio obowiązującym miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego gminy K. P., zatwierdzonym Uchwałą Nr XXVIII/170/93 Rady Miejskiej z dnia 20 października 1993r. ( ogłoszonego w Dz.Urz. Woj. Tor., nr 5/94, poz. 36 z dnia 4 marca 1994r. ), który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003r., na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nieruchomość ta znajdowała się w terenie przeznaczonym pod uprawy połowę. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów sporządzonym przez Starostwo Powiatowe w Golubiu-Dobrzyniu, działka oznaczona nr, geod. 88, sklasyfikowana była, według użytków i klas bonitacyjnych jako: RIVa - 1.58 ha, RIVb - 2.62 ha i RV - 0.20 ha., a zatem stanowiła grunty orne. W okresie tzw. "luki planistycznej", tj. od daty utraty mocy obowiązującej miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr XXVIII/170/93 Rady Miejskiej z dnia 20 października 1993r., a wejściem w życie Uchwały Rady Miejskiej w Kowalewie Pomorskim nr Xl/110/12 z dnia 14 czerwca 2012 r., dla nieruchomości tej nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynika z pisma Urzędu Miejskiego w K. P. z dnia [...] r. Natomiast, z informacji udzielonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział Regionalny w T. pismem z dnia [...] r. wynika, że w latach 2006-2012 przedmiotowa nieruchomość zgłaszana była do płatności i beneficjent otrzymał płatność bezpośrednią w związku z użytkowaniem rolniczym działki nr [...] obr. F.. Nadto, zgodnie z informacją z Urzędu Miasta K. P. z dnia [...] r., w okresie od 01 stycznia 2004 r. do dnia [...] r. dla nieruchomości tej opłacany był podatek rolny. III. Zasadniczym zagadnieniem spornym w sprawie jest ustalenie, czy w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] z dnia [...] r. nastąpił wzrost wartości nieruchomości oraz, czy zostały naruszone zasady sporządzania operatu szacunkowego. Wobec tego, w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 36 ust. 4 u.p.z.p., jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Z kolei, w myśl art. 37 ust.1 tej ustawy wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem. W sprawie określenia opłaty planistycznej konieczne jest wobec tego ustalenie, że do wzrostu wartości nieruchomości doszło wskutek uchwalenia lub zmiany planu, a więc że zachodzi bezpośredni związek przyczynowy między zmianą wartości nieruchomości a przyjętymi ustaleniami uchwalonego lub zmienionego planu. W rozpoznawanej sprawie nie może budzić wątpliwości, że taka właśnie sytuacja wystąpiła. W sprawie jednoznacznie bowiem ustalono, że w pierwotnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr XXVIII/170/93 Rady Miejskiej z dnia 20 października 1993r., obowiązującym do 31 grudnia 2003r., nieruchomość znajdowała się w terenie przeznaczonym pod uprawy połowę i stanowiła grunty orne. Od daty utraty mocy obowiązującej tego planu, do dnia uchwalenia nowego planu z dnia [...] r., dla nieruchomości tej nie wydano decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ani decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nadto, w latach 2006-2012 nieruchomość zgłaszana była do płatności i skarżący otrzymał płatność bezpośrednią w związku z użytkowaniem rolniczym nieruchomości, dla której do dnia [...] r. opłacany był podatek rolny. Uchwalony nowy plan zagospodarowania przestrzennego nr Xl/110/12 z dnia 14 czerwca 2012 r. w sposób zasadniczy zmienił przeznaczenie nieruchomości, ustalając jej przeznaczenie pod zabudowę jednorodzinną i jednorodzinną z usługami oraz tereny komunikacyjne. Zmiana planu uwzględnia wniosek skarżącego i jego małżonki, złożony pismem z dnia [...]. do Burmistrza Miasta K. P., w którym wnioskowano o zmianę przeznaczenia działki nr [...] z przeznaczeniem terenów obecnie rolnych, na teren pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Zatem nie tylko ze względów obiektywnych, ale również subiektywnych, wynikających z możliwości wykorzystania nieruchomości po zmianie planu w celach zarówno mieszkalnych, jak i usługowych, wartość nieruchomości wzrosła i jest wyższa, od wartości możliwej do uzyskania w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego nr Xl/110/12 z dnia 14 czerwca 2012 r. Należy przy tym podkreślić, że opłata obciążająca właściciela zbywającego nieruchomość z tytułu wzrostu jej wartości nie jest zależna od tego, czy wskutek zbycia nieruchomości osiągnął on zysk i w jakiej wysokości. Decydujące jest bowiem zbycie w drodze czynności prawnej (umowy) nieruchomości, której wartość obiektywnie wzrosła, wskutek przekwalifikowania takiej nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego. IV. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie, ( co nie jest sporne ) sprzedaż nieruchomości nastąpiła w dniu [...]., a więc przed upływem 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące (art. 37 ust. 3 w zw. z ust. 4 u.p.z.p.), organ, wobec kategorycznej i jednoznacznej treści przepisu art. 36 ust. 4 u.p.z.p., był nie tylko uprawniony, ale również zobowiązany do wszczęcia postępowania i wymierzenia oraz poboru jednorazowej opłaty, ustalonej w planie miejscowym, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Z uwagi na to, że zbyta przez J. i K. P. nieruchomość objęta była wspólnością ustawową, co wynika z aktu notarialnego z dnia [...]., zobowiązanie z tytułu ustalonej opłaty ma charakter solidarny w rozumieniu art. 366 kodeksu cywilnego. Wydanie decyzji w przedmiocie opłaty planistycznej nie zależy od uznania organu, lecz jest obligatoryjne i uzależnione jedynie od spełnienia przesłanek określonych w art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 4 u.p.z.p., przy uwzględnieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących wyceny nieruchomości i określenia wartości nieruchomości. Sąd nie podziela przy tym argumentacji skarżącego, że jeśli na nieruchomościach graniczących ze zbytą nieruchomością znajduje się zabudowa o charakterze mieszkalnym, a także zabudowa przemysłowo-usługowa, to oznacza, że byłoby możliwe zabudowanie nieruchomości w oparciu o ustalenia decyzji o warunkach zabudowy w sposób wskazany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są jedynie potwierdzeniem takiej możliwości. Te okoliczności zdaniem skarżącego pozwalają na stwierdzenie, że postępowanie w sprawie ustalenia renty planistycznej jest bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu, skoro skarżący nie podważył skutecznie ustaleń organu co do przeznaczenia nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego oraz jego kwalifikacji i sposobu wykorzystywania po wygaśnięciu tego planu, a przed uchwaleniem nowego planu, zmieniającego przeznaczenie nieruchomości, to organy administracji nie miały obowiązku badania z urzędu, czy wyceniana nieruchomość spełniała potencjalnie przesłanki do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Możliwość ubiegania się przez właściciela nieruchomości o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma normatywnego znaczenia, w świetle jednoznacznego brzmienia art. 37 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi o faktycznym sposobie wykorzystywania nieruchomości przed uchwaleniem planu, a więc uwzględniającym stan rzeczywisty nieruchomości, a nie potencjalną możliwość jej zagospodarowania. Z przeznaczenia gruntu na określony cel wskazany w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy wynika dopuszczalny sposób jego użytkowania. W sytuacji braku decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego, brak jest podstaw prawnych do poszukiwania i ustalania w postępowaniu zmierzającym do wymierzenia opłaty planistycznej możliwości innego, niż rzeczywisty, sposobu wykorzystania nieruchomości oraz badania, czy spełniała ona, przed uchwaleniem planu lub jego zmianą, przesłanki do uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z uchwalonym następnie miejscowym planem. Skład orzekający podziela tym samym stanowisko wyrażone w tej kwestii w powołanych przez organ pierwszej instancji wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2014r., II OSK 1146/13, z 7 maja 2013r, II OSK 2688/11 i z 13 grudnia 2012r., II OSK 1496/11 - wszystkie dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, z powyższych względów, organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów, dokonując prawidłowej wykładni art. 36 ust. 3 i 4 oraz art. 37 ust. 1 u.p.z.p. V. Zdaniem skarżącego, sporządzony przez biegłego operat szacunkowy jest wadliwy, a zaniechanie jego oceny doprowadziło organ do błędnych wniosków i bezzasadnego naliczenia renty pianistycznej. Wartość nieruchomości nie wzrosła w wyniku uchwalenia planu miejscowego i nie ma podstaw do naliczenia opłaty pianistycznej w ogóle lub wysokości wskazanej w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, stanowisko skarżącego o wadliwości operatu szacunkowego nie jest zasadne. Z przepisu art. 37 ust. 11 u.p.z.p. wynika, że w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami. Przepisy tej ustawy stanowią w art. 7, że jeżeli istnieje potrzeba określenia wartości nieruchomości, wartość tę określają rzeczoznawcy majątkowi. Wyceny nieruchomości dla potrzeb ustalenia opłaty planistycznej dokonuje zatem rzeczoznawca majątkowy w operacie szacunkowym, sporządzonym wg zasad określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109, ze zm.) - dalej "rozporządzenie w sprawie wyceny". Wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art.154 ust. 1 u.g.n. ). Operat szacunkowy stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych odnośnie szacowania nieruchomości. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji i sąd nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby weryfikować wiadomości specjalne rzeczoznawcy majątkowego. W przypadku zastrzeżeń co do rzetelności i prawidłowości wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, strona może skorzystać z możliwości oceny operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych w celu skontrolowania prawidłowości sporządzenia tego operatu, co umożliwia jej przepis art. 157 u.g.n. Nie można także przyjąć, że obowiązek taki obciąża każdorazowo organ, w sytuacji gdy strona kwestionuje operat, zwłaszcza nie przedkładając żadnego opracowania konkurencyjnego, ograniczając się do własnych zarzutów i argumentów. O potrzebie zewnętrznej weryfikacji operatu, o jakiej mowa w art. 157 ust. 1 u.g.n. decyduje nie żądanie strony, lecz powstanie po stronie organu uzasadnionych wątpliwości, co do prawidłowości jego sporządzenia (por. wyroki NSA z 16 maja 2013r., sygn. I OSK 2088/11 i I OSK 2138/11). VI. W rozpoznawanej sprawie organy uznały, że sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy z dnia [...]. został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, jest wiarygodny i posiada moc dowodową. Operat stanowiąc opinię biegłego jest dowodem w sprawie administracyjnej i stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. podlega ocenie jak każdy dowód. Ocena wartości dowodowej operatu jest możliwa, gdy prosta analiza treści operatu budzi wątpliwości, co do ich spójności, logiczności, zupełności, nieścisłości, pominięciu istotnych dla ustalenia wartości nieruchomości elementów. W operacie rzeczoznawca powinien wykazać wzrost wartości nieruchomości w związku ze zmianą dotychczasowego przeznaczenia tej nieruchomości w uchwalonym planie Organy administracji, a w szczególności organ pierwszej instancji, przedstawiły szeroką analizę operatu szacunkowego, wskazując z jakich przyczyn oceniły go jako prawidłowy. Organ pierwszej instancji wskazał m.in. na kompletność operatu oraz jego wykonanie Zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa, w tym z wytycznymi zawartymi w § 56 rozporządzenia w sprawie wyceny. Organ wskazał na przyjętą przez rzeczoznawcę majątkowego procedurę czynności, który określił przedmiot, zakres i cel wyceny, wskazał podstawy opracowania operatu ( formalne, podstawy prawne i uwarunkowania dokonywanych czynności, źródła danych merytorycznych ), ustalił daty istotne dla określenia wartości nieruchomości, opisał stan nieruchomości ( otoczenia, zagospodarowania, stan prawny), przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania, określił sposób wyceny ( zastosowano podejście porównawcze, metodą porównywania parami ), przedstawił charakterystykę rynku nieruchomości, określił wartość nieruchomości (dokonał określenia rodzaju wartości rynkowej, wartości rynkowej prawa własności do nieruchomości gruntowej przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu przed 1 stycznia 1995r., według faktycznego sposobu jej wykorzystywania przed uchwaleniem planu oraz po uchwaleniu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego ), ustalił wynik końcowy oraz określił klauzule i ograniczenia. VII. w skardze skarżący podnosi, że rzeczoznawca dokonywał wyceny na dzień [...] r. (strona 14 operatu), podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony z dniem [...] r. W tej sytuacji trudno polemizować, z cenami wziętymi do porównania, gdyż nie zostały odniesione do transakcji dokonanych bezpośrednio przed wejściem w życie m.p.z.p., co stanowi proste (oczywiste) naruszenie art. 37 ust. 1 u.p.z.p. Skarżący formułując ten zarzut nie dostrzega, że biegła w operacie szacunkowym dokonała określenia wartości rynkowych prawa własności do nieruchomości przy uwzględnieniu: przeznaczenia w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, - faktycznego sposobu jej wykorzystywania przed uchwaleniem planu miejscowego (tj. dla terenu, na którym występowała tzw. luka planistyczna), - przeznaczenia w poprzednio obowiązującym miejscowym ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego ( ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Woj. Toruńskiego [...].). Ponieważ poprzedni plan, uchwalony przed dniem [...] roku utracił moc obowiązującą z końcem 2003 roku, a kolejny, nowy plan zagospodarowania przestrzennego nr Xl/110/12 został uchwalony 14 czerwca 2012 r. pomiędzy obowiązywaniem obu planów istniała tzw. "luka planistyczna". W takim wypadku, jak słusznie wskazała biegła w operacie, należało mieć na uwadze przepis art. 87 ust. 3a u.p.z.p. stanowiący, że jeżeli uchwalenie planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przed dniem [...] r., przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie niniejszej ustawy, w odniesieniu do wzrostu wartości nieruchomości, nie stosuje się, o ile wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem [...] r. jest większa, niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej wykorzystywania po utracie mocy tego planu. W takim przypadku wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu ustalonego w planie miejscowym uchwalonym przed dniem [...] r. Wobec powyższego, dla ustalenia prawidłowej relacji pomiędzy wartościami wskazanymi w tym przepisie i zastosowania właściwego sposobu obliczenia wzrostu wartości nieruchomości w związku z jej sprzedażą, konieczne było określenie wartości nieruchomości według jej przeznaczenia w nowym i starym planie miejscowym oraz według faktycznego sposobu jej wykorzystania w okresie "luki planistycznej". Takie też wyodrębnienie i określenie wartości nieruchomości w podanych sekwencjach zawiera operat szacunkowy, w którym wartość rynkową prawa własności do nieruchomości przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu przed dniem [...]. oraz w okresie "luki planistycznej" biegła określiła na tożsamym poziomie wynoszącym [...] zł, natomiast po uchwaleniu nowego planu miejscowego na poziomie wynoszącym [...] zł. Zatem wzrost wartości nieruchomości, przy zastosowaniu w tym wypadku przepisu art. 37 ust. 1 zdanie drugie u.p.z.p., stanowił różnicę między tymi wartościami, wynoszącą [...] zł. VIII. W skardze skarżący podnosi również, że nieruchomości przyjęte do porównania nie stanowią nieruchomości podobnych z uwagi na znaczne różnice w ich powierzchni, w operacie nie ma szczegółowych danych dotyczących opisu nieruchomości przyjętych do porównań. Z ustaleń operatu szacunkowego nie wynika także, jaki jest charakter działek w zakresie sposobu ich zagospodarowania, rzeczoznawca nie wskazuje, czy przyjęte do porównania nieruchomości objęte są ustaleniami m.p.z.p., a także czy są to działki o charakterze budowlanym, czy rolnym. W ocenie Sądu, z tymi zarzutami nie sposób się zgodzić. W sporządzonym operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy zawarła określenie sposobu wyceny oraz charakterystykę rynku nieruchomości, wskazała również na dokonaną w dniu 9 listopada 2015r. wizję lokalną, uwzględniającą szczegółowe oględziny wycenianej nieruchomości oraz nieruchomości przyjętych do porównań. W sporządzonym operacie zastosowano podejście porównawcze oraz metodę porównywania parami. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości (§ 4 ust. 3 rozporządzenia). Biegła szczegółowo opisała sposób wyceny oraz zastosowaną procedurę czynności. Podała, że określiła rynek lokalny na którym znajduje się wyceniana nieruchomość poprzez ustalenie jego rodzaju, obszaru i okresu badania cen transakcyjnych. Ustaliła wpływ czasu na zmiany poziomu cen na rynku lokalnym, rodzaj i liczbę cech rynkowych wpływających na poziom cen wraz z określeniem wag cech rynkowych. Do porównania wybrano trzy nieruchomości najbardziej podobne pod względem cech rynkowych do nieruchomości stanowiącej przedmiot wyceny. Utworzono pary porównawcze nieruchomości i porównano cechy nieruchomości z kolejnymi cechami każdej z wybranych nieruchomości. Wyliczono poprawki stanowiące wynik uwzględnienia różnicy cech i przypisanych im wag pomiędzy nieruchomością wycenianą a nieruchomościami wybranymi do porównań. Określono wartość nieruchomości z każdej pary porównawczej, jako ceny transakcyjnej, skorygowanej o sumę poprawek. Określono wartość nieruchomości wycenianej, jako średniej arytmetycznej z wartości uzyskanych z porównań w poszczególnych parach. Biegła podała, że ponieważ bardzo trudna rzeczą jest znalezienie obiektów porównawczych identycznych z obiektem wycenianym, w stosowanej metodzie wyceny, do porównania wprowadzono odpowiednie poprawki korygujące, które odzwierciedlają w wymiarze ekonomicznym, różnice w cechach nieruchomości lub praw wycenianych i przyjętych do porównań. Wielkość poprawek wynika z prowadzonych porównań wpływu cech nieruchomości na ich wartość. Za właściwe metody określania wielkości poprawek, uznano obserwację preferencji potencjalnych nabywców na lokalnym rynku nieruchomości, pozwalające na odpowiednią standaryzację wielkości różnic wynikających z wpływu poszczególnych czynników. Wpływ cech na wartość rynkową wycenianej nieruchomości opisano w pkt 8 i 9 operatu. Analizą rynku objęto nieruchomości na obszarze gminy K. P. - działki gruntu pod uprawy połowę oraz niezabudowane o przeznaczeniu pęd zabudowę mieszkaniową i usługi. Na podstawie zebranych danych biegła dokonała zestawienia cech rynkowych dla nieruchomości gruntowych niezabudowanych o najniższej i najwyższej cenie, charakterystycznych dla opisywanego rynku i mających wpływ na kształtowanie się cen nieruchomości. Wartość rynkową nieruchomości określono według wartości rynkowej dla optymalnego sposobu użytkowania. W odniesieniu do każdej z ustalanych wartości rynkowych nieruchomości, a więc przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu przed dniem [...]., faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości w okresie luki planistycznej oraz jej przeznaczenia po uchwaleniu nowego planu miejscowego biegła omówiła założenia do wyceny, w tym obszar i rodzaj rynku, okres badania rynku, ustalenie wag cech rynkowych, dokonała charakterystyki rynku i szacowanej nieruchomości gruntowej w aspekcie cech rynkowych. Określając wartość rynkową prawa własności do nieruchomości według jej przeznaczenia po uchwaleniu nowego planu miejscowego, biegła określiła odrębnie wartość poszczególnych części nieruchomości, odpowiednio do symboliki i konkretnego przeznaczenia, ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o analizę bazy danych o cenach i cechach nieruchomości będących wcześniej przedmiotem obrotu rynkowego w okresie badania cen, biegła ustaliła wagi cech rynkowych, porównując nieruchomości różniące się - o ile to możliwe - tylko jedną cechą rynkową. To pozwoliło na wyodrębnienie następujących cech rynkowych i ich wag; 1/ położenie, atrakcyjność lokalizacji ( waga cechy 36% ). 2/ sąsiedztwo i otoczenie (15% ). 3/ Infrastruktura ( 22% ). 4/ Kształt i wielkość działki ( 27% ). X. Jeśli chodzi o kształt oraz wielkość ( powierzchnie ) działek, który to element skarżący kontestuje w skardze, to biegła ustaliła trzy poziomy mające wpływ na atrakcyjność; a tym samym wartość działki: bardzo dobry - dla działek o powierzchni do 1000 m , zadawalający - dla działek o powierzchni do 3.000 m oraz średni dla pozostałych. Działka o nr [...] jak chodzi o kształt i wielkość została zaliczona do ostatniej grupy ( średniej) podobnie jak wskazywana w skardze działka w [...]. Trudno zatem, wobec logicznej, spójnej i przekonującej argumentacji biegłej, popartej analizą lokalnego rynku nieruchomości będących wcześniej przedmiotem obrotu, kwestionować wybór porównywanych nieruchomości, uznanych z podobne pod względem cech rynkowych, do nieruchomości stanowiącej przedmiot wyceny. Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z art. 4 pkt 16 u.g.n. przez "nieruchomość podobną" należy rozumie nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością stanowiącą przedmiot wyceny ze względu na położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania oraz inne cechy wpływające na jej wartość. Przepis ten wskazuje, jakie okoliczności bądź cechy, muszą być brane pod uwagę, aby można było mówić o porównywalności nieruchomości. Zdaniem Sądu, w zakresie wykładni pojęcia "nieruchomości podobnej" wskazać należy, że nie chodzi w tym przepisie o to, aby porównywane nieruchomości były identyczne, tożsame, w szczególności jak chodzi o ich kształt i wielkość. W analizowanym przypadku, różnice w powierzchni porównywanych działek, z uwagi na uwarunkowania rynkowe i uzyskiwane ceny, nie były istotnym kryterium, dyskwalifikującym porównywanie działek o rożnej wielkości. Biegła, w sporządzonym operacie przekonująco uzasadniła dobór porównywanych nieruchomości, dokonując ich opisu i charakterystyki, także jak chodzi o lokalizację. Wbrew zarzutom skargi, biegła w założeniach do wyceny podała, że do oszacowania wartości nieruchomości wykorzystano transakcje gruntami przeznaczonymi w planach zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami oraz transakcje gruntami, które są objęte studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i leżą w "obszarze działalności inwestycyjnej jako tereny zurbanizowane". Zastosowana metoda była zatem poprawna, co potwierdza treść przepisu art. 154 ust. 1 i ust. 2 u.g.n., z którego wynika, że wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności m.in. przeznaczenie w planie miejscowym ( ust. 1 ). Natomiast w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( ust. 2 ). W operacie szacunkowym, biegła uzasadniła również przyjęty okres badania rynku. Wskazała, że przyjęła okres od stycznia 20121 r. do dnia zbycia nieruchomości, co pozwala z zadowalającą dokładnością określić wartość nieruchomości wycenianej. Podała, że przyjęto większy okres badania, z uwagi na możliwość zdefiniowania wiarygodnego rynku nieruchomości gruntowych dla wyceny. Przy obecnym rynku niewielkiego popytu, zbyt mała ilość zawartych transakcji, konieczne było rozszerzenie badania rynku nieruchomości gruntowych. Biegła na podstawie analizy ce transakcyjnych, po odrzuceniu transakcji najwyższych i najniższych określiła, że osiągane ceny kształtują się w granicach [...] zł do [...] zł za m powierzchni gruntu. Oceniając miesięczny trend zmiany cen z uwagi na sytuację na rynku podała m.in., że ceny utrzymują się na stałym poziomie. X. W ocenie Sądu, operat został sporządzony w sposób zgodny z wymogami ustawy o gospodarce nieruchomościami i rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości. Operat przyjęty jako podstawa do ustalenia wysokości opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, jest wyczerpująco uzasadniony w sferze faktycznej i prawnej. Operat ten, z uwagi na swą szczegółowość, wskazanie kryteriów ustalenia wartości, przekonujący opis metody i wnikliwą analizę istotnych czynników, trafnie został uznany za wiarygodny. Nie ma również podstaw do kwestionowania prawidłowości przyjętych przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym nieruchomości podobnych, a w operacie szacunkowym rzeczoznawca wyjaśniła, czym się kierowała przyjmując określone nieruchomości do porównania. Organy dokonały oceny operatu szacunkowego pod względem zgodności z przepisami prawa. Natomiast wybór właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, a w konsekwencji zasadności wybrania do porównań wskazanych nieruchomości, doboru nieruchomości pod względem podobieństwa, rozważań dotyczących czynników skutkujących wzrostem wartości nieruchomości, a niezależnych od zmiany przeznaczenia gruntu w planie miejscowym, przyjęcia korzystnego bądź niekorzystnego położenia konkretnych działek, pozostaje poza zakresem rozważań organów, które nie są uprawnione do samodzielnej ustaleń w tym zakresie, które wymagają wiedzy specjalistycznej, którą posiadają rzeczoznawcy majątkowi. W zakresie wymagającym wiadomości specjalnych, ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego może być dokonana wyłącznie przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych zgodnie z art. 157 ust. 1 u.g.n. Z tych względów za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kwestionujące sporządzony w sprawie operat szacunkowy, który mógł stanowić podstawę do wyliczenia wysokości opłaty planistycznej. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu sposób ustalenia wysokości opłaty planistycznej, szczegółowo przedstawiony przez organ I instancji na stronie 13 decyzji, z zastosowaniem stawek procentowych ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym Uchwałą Rady Miejskiej w Kowalewie Pomorskim nr Xl/110/12 z dnia 14 czerwca 2012 r. Z tych względów, uznając podniesione w skardze zarzuty za niezasadne. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.