II SA/Bd 516/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. A. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. A. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego z infrastrukturą techniczną, zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe oraz [...] miejsc postojowych na terenie działki oznaczonej nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym L. [...], gmina L.. W skardze na powyższą decyzję K. T. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy L. podnosząc, że jej wykonanie oznaczałoby rozpoczęcie budowy obiektu, co mogłoby narazić stronę na koszty z tym związane w przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej jako "CBOSA"), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z 14.12.2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z 19.07.2012 r., sygn. akt II OZ 609/12, z 29.02.2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, z 8.10.2015 r., sygn. akt II OZ 966/15, CBOSA). Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na swój przedmiot nie podlega wykonaniu (por. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 205, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II OZ 1168/09, CBOSA). Ma ona jedynie charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Tym samym nie może ona powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. np. postanowienie NSA z 8.01.2015 r., sygn. akt II OZ 1376/14, CBOSA). Z tego też powodu wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.