II SA/Bd 529/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w I. z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...](35)/2014/2015, którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono M. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych polegających na wykonaniu nadbudowy piętra oraz klatki schodowej nad istniejącym budynkiem mieszkalno-usługowym na działce [...] przy ul. [...] w K. oraz nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy R. Ł. (będący stroną postępowania administracyjnego), obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. Wniosek nie zawierał odrębnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że jest on niezasadny. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanych przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i uzasadnione jest jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Jedną z tych okoliczności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, rozumianej jako szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20.12.2004 r., GZ 138/04, niepubl.). Z kolei druga z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sprowadza się do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi w tym przypadku o skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3.08.2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 4.10.2010 r., II FZ 460/10, LEX nr 742514). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, że zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że wniosek skarżącego w tym przedmiocie nie został poparty żadną argumentacją. Podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą natomiast stanowić zarzuty co do jej legalności, albowiem argumenty te mogą być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Niezależnie natomiast od braku stosownego uzasadnienia przedmiotowego wniosku Sąd, dokonując analizy akt sprawy, również nie dopatrzył się podstaw dla jego uwzględnienia, mając przy tym na uwadze interesy wszystkich stron postępowania. Wyjaśnić należy, że niewątpliwie w sytuacji, gdy inwestor będzie prowadził na podstawie zaskarżonej decyzji roboty budowlane przed rozpoznaniem skargi, istnieć będzie ryzyko, iż w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, lecz nie po stronie skarżącego, a właśnie po stronie inwestora. To na inwestorze spoczywać bowiem będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja udzielająca pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zostanie uchylona. Zasadności wniosku nie można upatrywać również w ewentualnej wadliwości zaskarżonego aktu. Nie jest to bowiem, jak ju z wskazano wyżej, ustawowa przesłanka, w oparciu o którą sąd może wstrzymać jego wykonanie. Bowiem o ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Dlatego też podnoszone przez skarżącego zarzuty merytoryczne, dotyczące zaskarżonej decyzji, które nie wpływają na ocenę wniosku w świetle przesłanek art. 61 § 3 p.p.s.a., a które będą przedmiotem merytorycznej kontroli ze strony sądu. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z 28.04.2005r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.