II SA/Bd 553/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nałożono na Spółkę A. Sp. z o.o. w G., która następnie została przejęta przez spółkę G. Sp. z o.o. w S. Ś., karę pieniężną w wysokości [...] zł, po ustaleniu, iż Spółka prowadziła działalność związaną z rozbiorem drobiu bez stosownego zatwierdzenia przez właściwy organ Inspekcji Weterynaryjnej, co wynikało z protokołu kontroli sporządzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G.. Na skutek złożonego odwołania, K. - P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W decyzji K. - P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. stwierdzono, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. wcale nie miał obowiązku samodzielnego sporządzania protokołu z kontroli, co więcej nie miał także prawa i obowiązku kontroli z uwagi na to, że skarżący, jako podmiot, który nie wykonał obowiązku zatwierdzenia, nie podlegał kompetencjom Powiatowego Lekarza Weterynarii. Ponadto organ II instancji stwierdził, że kluczowym problemem w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy skarżący prowadził działalność podlegającą zatwierdzeniu. W tym zakresie organ I instancji powinien być precyzyjny zarówno jeśli chodzi o uzasadnienie faktyczne, jak i o uzasadnienie prawne. Tymczasem organ I instancji nie wskazał precyzyjnie, jakie konkretnie okoliczności świadczą o tym, że podmiot podlega zatwierdzeniu w trybie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr [...]. Wskazano zatem, że w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego organ powinien szczegółowo, dokładnie i konkretnie przytoczyć te okoliczności faktyczne i prawne, które przemawiają za przyjęciem tezy, iż skarżący prowadzi działalność podlegającą zatwierdzeniu. Dopiero po precyzyjnym ustaleniu, że taki obowiązek zatwierdzenia istnieje, Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. może przejść do oceny zastosowania art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. K. - P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B. wskazał, że skarżący zasadnie zakwestionował podanie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. podstawy prawnej rozstrzygnięcia- rozporządzenia, według którego określono stawkę wysokości kary, gdyż rozporządzenie nie ma jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, oznaczonej jako § 1 pkt 1 lit. c, a zawiera przepis oznaczony jako § 1 ust. 1 lit. c. Rozpatrując ponownie sprawę Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., działając na podstawie art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 lit. a, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia [...] stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1482 ze zm.) art. 6, art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret 2, art. 27 ustawy z dnia [...] grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1577 ze zm.), § 1 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 93, poz. 600) art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), nałożył na firmę: G. Sp. z o.o. w S. Ś. - karę pieniężną w wysokości: [...] zł na podstawie § 1 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. Nr 93, poz. 600). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu [...] listopada 2015 r., w firmie A.-M. Sp. z o.o. w G., na skutek informacji z dnia [...] października 2015 r. oraz wcześniejszych informacji dotyczących prowadzenia przez ten podmiot działalności w zakresie rozbioru tuszek drobiowych, przeprowadzono kontrolę interwencyjną przy współudziale przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w G. i przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego w G. oraz w obecności przedstawicieli Komendy Miejskiej P. w G.. Wyniki kontroli potwierdziły informacje dotyczące prowadzenia przez firmę A. rozbioru tusz drobiowych (kurcząt). Kontrolę udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., sporządzonym i podpisanym przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w G. oraz podpisanym przez przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego w G.. Podczas kontroli stwierdzono niewłaściwy stan sanitarnohigieniczny pomieszczenia magazynowego, w którym prowadzono rozbiór tuszek drobiowych, w tym prowizoryczne stanowiska przeznaczone do rozbioru tusz drobiowych, utworzone ze skrzynek, wiadro z wodą, noże, świeże tuszki drobiowe, elementy drobiowe pochodzące z rozbioru, ścinki drobiowe, puste opakowania foliowe po tuszkach drobiowych obok stanowisk rozbiorowych oraz na posadzce zastoiny wody z pozostałościami po rozbiorze. W czasie kontroli stwierdzono 719,95 kg filetu z kurczaka, 573,25 kg ćwiartek z kurczaka, 211,55 kg skrzydeł z kurczaka, 396,90 kg udek z kurczaka, 308 kg porcji rosołowych, 1200 kg tuszek z kurczaka, które nie posiadały oznakowania. Produkty te zostały wycofane z obrotu i zutylizowane na podstawie decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. Sporządzony na miejscu protokół został odczytany kontrolowanemu oraz podpisany przez osobę reprezentującą kontrolowanego, który wyjaśnił, iż rozbioru drobiu dokonywano w celach szkoleniowych, przed planowanym rozbiorem drobiu w zakładzie w Ś.. Kontrolowany nie wniósł zastrzeżeń do protokołu i otrzymał go po zakończonej kontroli interwencyjnej. W związku z powyższym Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. uznał protokół nr [...] i zawarte w nim ustalenia za wiążące i stanowiące istotny dowód w sprawie. W dalszej kolejności orzekający organ wyjaśnił, że kontrolowany podmiot znajdował się w chwili kontroli pod nadzorem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., który decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. zatwierdził zakład do prowadzenia działalności handlowej w zakresie obrotu detalicznego oraz hurtowego mięsem wieprzowym, wołowym, drobiem, wyrobami wędliniarskimi oraz nabiałem w postaci serów żółtych, dlatego uznać należy, że działalność związana z rozbiorem drobiu prowadzona była poza zakresem decyzji Inspekcji Sanitarnej. Organ I instancji zauważył też, co podkreślono w powyższym protokole, że do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. zgłaszano interwencje dotyczące prowadzenia nielegalnego rozbioru, a przeprowadzona kontrola interwencyjna w dniu [...].02.2015 r. potwierdziła, że w zakładzie strony dokonuje się rozbioru drobiu. Protokół z kontroli nr [...] został przekazany do Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. i włączony do akt sprawy wraz z dokumentacją fotograficzną zawierającą zdjęcia prowizorycznych stołów rozbiorowych, noży, wiader, elementów tuszek drobiowych pochodzących z rozbioru. Przeprowadzone w dniu [...].12.2014 r. czynności kontrolne, podczas których nie stwierdzono co prawda rozbioru drobiu, pozwoliły organowi I instancji na ustalenie, że w pomieszczeniach zakładu znajdowały się dwa stoły rozbiorowe, które mogą wskazywać na dokonywanie czynności rozbiorowych drobiu. Odnotowano również, że spółka A.-M. Sp. z o.o. w G. została przejęta przez spółkę G. Sp. z o.o. w S. Ś., która na zasadzie sukcesji uniwersalnej przejęła wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej, co wynika wprost z art. 494 § 1 ustawy z dnia [...] września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm.). Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. zwrócił uwagę, że zgodnie z regulacjami prawa żywnościowego, a w szczególności art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1577 ze zm.) i rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego ( Dz. Urz. UE PL 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.), prowadzenie działalności w zakresie rozbioru tuszek drobiowych wymaga zatwierdzenia w formie decyzji przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii, natomiast z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 853/2004 wynika, że podmioty prowadzące działalność w zakresie obróbki produktów pochodzenia zwierzęcego, dla których wymogi ustanawia załącznik III niniejszego rozporządzenia, w tym dla mięsa drobiowego w sekcji II, podlegają zatwierdzeniu lub warunkowemu zatwierdzeniu przed rozpoczęciem takiej działalności przez właściwy organ. Organ I instancji podkreślił, że zamiar prowadzenia działalności w zakresie rozbioru tuszek drobiowych, nie został zgłoszony do Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. w celu uzyskania zatwierdzenia i wpisu do rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii, który nadzoruje tego typu działalność. W świetle okoliczności powołanych w protokole kontroli inspekcji sanitarnej, takich jak stwierdzone prowizoryczne stanowiska przeznaczone do rozbioru tusz drobiowych, utworzone ze skrzynek, świeże tuszki drobiowe i elementy drobiowe pochodzące z rozbioru ścinki drobiowe, puste opakowania foliowe po tuszkach drobiowych obok stanowisk rozbiorowych oraz na posadzce zastoiny wody z pozostałościami po rozbiorze, a także wiadro z wodą, noże i brak oznakowania części drobiowych oraz wyjaśnienia przedstawiciela strony w czasie kontroli, zdaniem organu I instancji pozwalały przyjąć, że Spółka prowadziła działalność polegającą na rozbiorze drobiu bez uprzedniego uzyskania zatwierdzenia, a przez to naruszyła wyżej powołane przepisy. Powiatowy Lekarz Weterynarii nie dał wiary wyjaśnieniom przedstawiciela Spółki, który wskazywał, że rozbioru dokonywano jedynie w celach próbnych i szkoleniowych, gdyż takiemu ustaleniu sprzeciwia się ilość nieoznakowanych elementów pochodzących z rozbioru oraz zgłaszane interwencje o prowadzeniu działalności polegającej na rozbiorze drobiu. Ponadto stwierdzono, że za uznaniem prowadzenia działalności w zakresie rozbioru drobiu przemawiają także wyniki kontroli interwencyjnej z dnia [...].02.2016 r., podczas której stwierdzono prowizoryczne stoły rozbiorowe, noże, wiadra, elementy tuszek drobiowych pochodzących z rozbioru. Rozpatrując ponownie sprawę Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. przyjął, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na ustalenie, iż prowadzenie działalności przez stronę polegającej na rozbiorze tuszek drobiowych trwało powyżej 6 miesięcy, a kontrole przeprowadzane w zakładzie strony, będącym pod nadzorem inspekcji sanitarnej i zgłaszane interwencje potwierdziły prowadzenie takiej działalności co najmniej od dnia [...] lutego 2015 r. do dnia [...] listopada 2015 r. Z tych względów wymierzono karę w oparciu o § 1 ust. 1 lit. c powołanego wyżej rozporządzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji G. Sp. z o.o. w S. Ś. wskazała, że w dniu [...] grudnia 2015 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. wydał decyzję nr [...] nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł, jednakże Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. na mocy swojej decyzji nr [...] z dnia [...].01.2016 r. ([...]) uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. nr [...] oraz umorzył postępowanie prowadzone w powyższej sprawie przez organ PPIS w G., w wyniku czego w ocenie odwołującej - wszelkie dowody zebrane w sprawie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego i Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. zostały anulowane, straciły swoją moc dowodową i nie mogły być wykorzystane ponownie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. wydającego decyzję nakładającą karę finansową na stronę skarżącą. Podniesiono również, że w piśmie dotyczącym zakończenia postępowania dowodowego (pismo [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.) Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. poinformował stronę skarżącą, iż zakończył postępowanie dowodowe w związku z nałożeniem kary pieniężnej oraz przywołał jako dowód w sprawie protokół kontroli [...] z dnia [...].11.2015 r., lecz zdaniem skarżącej spółki w istocie Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. naruszył prawo, gdyż w rzeczywistości nie mógł zakończyć postępowania dowodowego w sprawie, gdyż: o zakończył postępowanie znacznie wcześniej (pismo z dnia [...] listopada 2015 r., [...]), o w dniu [...].12.2016 r. wiadomym było już (zarówno dla strony jaki dla Powiatowego Lekarza Weterynarii w G.), że wszystkie dowody zostały anulowane - z uwagi na fakt, iż PLW w G. oparł się na dowodach "sanepidowych", które razem z postępowaniem Inspekcji Sanitarnej zostały anulowane przez organ II instancji (PWIS w B.). W związku z powyższym Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie mógł się wypowiadać co dowodów, bo ich w tym momencie już nie było, o nie wskazano wszystkich stron - wskazano jedynie jako stronę podmiot G. Sp. z o.o. w S. Ś., natomiast Powiatowy Lekarz G. pominął hurtownię w G. ul. [...], 86-300 G.), w której miała miejsce kontrola inspektora sanitarnego w towarzystwie inspektora weterynaryjnego. o brak wskazania w uzasadnieniu kto przeprowadził kontrolę (PPIS czy PLW). Zdaniem strony odwołującej się jest to o tyle istotne, gdyż Powiatowy Lekarz Weterynarii nie ustalił materiału dowodowego i opierał się wyłącznie na ustaleniach Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., ponieważ w uzasadnieniu faktycznym przedmiotowej decyzji Powiatowy lekarz Weterynarii w G. stwierdził "Za prowadzeniem działalności w zakresie rozbioru drobiu przemawiają także wyniki kontroli interwencyjnej z dnia [...].02.2016 r." Zdaniem strony w dniu [...].02.2016 r. nie miała miejsca żadna kontrola weterynaryjna w zakładzie do niej należącym, który zlokalizowany jest pod adresem: ul. [...] w G.. Strona skarżąca nie otrzymała od Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. do wglądu dokumentacji z kontroli przeprowadzonej w dniu [...].02.2016 r. co naruszyło art. 10. § 1 K.p.a. K. - P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii po rozpatrzeniu odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. (nr sprawy [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie zauważył, że umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie wydanie decyzji kasatoryjnej, w żaden sposób nie dotyczy kwestii dowodów przeprowadzonych przez organy, ponieważ umorzenie postępowania oznacza tyle, że postępowanie albo od samego początku, albo od jakiegoś momentu, staje się bezprzedmiotowe. Z kolei wydanie decyzji kasatoryjnej ma ten skutek, że uchyla jedynie decyzję administracyjną, przekazując sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia, jednak ani w jednym, ani w drugim przypadku nie dochodzi do jakiegokolwiek zanegowania, zaprzeczenia, unieważnienia czy anulowania przeprowadzonych w postępowaniu dowodów. Umorzenie postępowania, czy też wydanie decyzji kasatoryjnej, w żaden sposób nie powoduje, iż dowody przeprowadzone w tym postępowaniu stały się bezprzedmiotowe. Przy umorzeniu postępowania dowody przeprowadzone w postępowaniu nie będą mogły rzutować na rozstrzygnięcie merytoryczne, co jednak w ocenie organu II instancji nie oznacza ich nieistnienia. Natomiast wobec wydania przez organ administracji weterynaryjnej decyzji kasatoryjnej sprawa wraca do ponownego rozpatrzenia z zachowaniem skuteczności dokonanych przez organ I instancji czynności. Co więcej, Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii nie tylko nie zakwestionował ustalonego stanu faktycznego, ale wręcz zobowiązał organ I instancji do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przeprowadzenie dowodów świadczących o tym, że skarżąca Spółka popełniła delikt administracyjny. W przekonaniu organu odwoławczego zakończenie postępowania prowadzonego przez organy administracji sanitarnej oraz wydanie decyzji kasatoryjnej przez organy administracji weterynaryjnej w żaden sposób nie uniemożliwiają skorzystania z dowodów zgromadzonych w tych postępowaniach. Podniesiono również, że dyskwalifikacja określonego dowodu jest możliwa wyłącznie wtedy, jeżeli norma prawna dany rodzaj dowodu eliminuje jako niedopuszczalny, jednak żaden z dowodów, na które powołuje się Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie jest obarczony ustawowo określoną niedopuszczalnością; nie wynika ona również ani z faktu umorzenia postępowania przez organy administracji sanitarnej, ani z faktu wydania uprzedniej decyzji kasatoryjnej przez organy administracji weterynaryjnej. Żaden przepis k.p.a., ani jakikolwiek inny, nie dyskredytuje dowodów zgromadzonych w postępowaniu umorzonym lub zgromadzonych w postępowaniu, w którym uprzednio uchylono decyzję przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu II instancji bez wątpienia dowód z kontroli przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2015 r. może być dowodem w sprawie, a skarżący ani w poprzednim odwołaniu, ani obecnie, nie zaprzeczył prawdziwości ustaleń poczynionych przez organy administracji weterynaryjnej, kwestionując jedynie wymogi formalne. Skarżący w odwołaniu stanął na stanowisku, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. mógł wszcząć postępowanie, a następnie wydać decyzję tylko w sytuacji, gdyby samodzielnie przeprowadził postępowanie kontrolne, z którego sporządziłby protokół, jednocześnie odmawiając Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w G. możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy wszczęcie tego postępowania nie zostało stricte poprzedzone samodzielnie przeprowadzonym postępowaniem kontrolnym. Zdaniem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii sformułowanie takiego zarzutu jest konsekwencją niezrozumienia, iż czym innym jest postępowanie kontrolne, a czym innym jest postępowanie jurysdykcyjne. Istotą postępowania kontrolnego, którego dotyczy przywoływany przez skarżącą Spółkę art. 19d ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej jest ustalenie stanu faktycznego i porównanie tego stanu ze stanem, jaki być powinien. Postępowanie kontrolne może następnie prowadzić do wszczęcia postępowania jurysdykcyjnego, ale nie musi. Organ może poprzestać na przeprowadzeniu postępowania kontrolnego i nie jest zobowiązany za każdym razem po wszczęciu postępowania kontrolnego przeprowadzić postępowanie jurysdykcyjne. Art 19f ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej stanowi, iż ustalenia poczynione w postępowaniu kontrolnym mogą, ale nie muszą być podstawą do wszczynania dalszych postępowań. Zdaniem organu odwoławczego organ administracji publicznej może wszcząć postępowanie jurysdykcyjne bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania kontrolnego, gdyż z żadnej normy prawnej nie wynika, by organy administracji w publicznej mogły wszcząć postępowanie jurysdykcyjne tylko wtedy, jeśli uprzednio wszczęły i przeprowadziły postępowanie kontrolne. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. był zatem uprawniony do wszczęcia postępowania administracyjnego niezależnie od tego, że nie przeprowadził samodzielnie czynności kontrolnych i nie sporządził protokołu. Protokół sporządzony przez inny organ korzysta z waloru dowodu w sprawie i jak każdy inny dowód podlegał regułom swobodnej oceny. Wskazano też, że NSA w wyroku z dnia [...] maja 2016 r., wydanym w sprawie II OSK 2249/14 dnia podkreślił, że protokół z kontroli organów administracji weterynaryjnej jest tylko jednym z dowodów w sprawie i jako taki podlega swobodnej ocenie. Zdaniem Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów i wobec braku zanegowania treści wynikających z tego protokołu miał pełne prawo przyjąć, że doszło do działalności objętej normą sankcyjną, przy czym sama skarżąca podniosła, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie mógł przeprowadzić kontroli samodzielnie, gdyż prowadzony przez nich zakład nie został przez niego zatwierdzony. W sytuacji, gdyby Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. przeprowadził kontrolę, należałoby się spodziewać zarzutu przekroczenia norm o właściwości organu, dlatego protokół z kontroli pełni w przedmiotowej sprawie rolę jedynie jednego z dowodów w sprawie, który został pozyskany zgodnie z normami prawnymi. Bezzasadny w ocenie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii jest również zarzut, jakoby w decyzji nie wskazano wszystkich stron, gdyż nie ulega wątpliwości, iż stroną postępowania administracyjnego jest Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością G. z siedzibą w S. Ś.. Nie istnieje jako odrębny podmiot prawa, hurtownia w G.. Hurtownia w G., (A. , G. przy ul. [...]), jest przedmiotem stosunków prawnych. Nie było zatem jakiejkolwiek potrzeby wskazywania, że stroną postępowania jest również hurtownia. W poprzedniej decyzji kasatoryjnej z dnia [...] lutego 2016 r. wskazano, iż organ I instancji zobowiązany był prawidłowo określić podstawę prawną oraz wyjaśnić, ze wskazaniem okoliczności uzasadniających stanowisko organu I instancji, czy skarżący prowadził działalność podlegającą zatwierdzeniu. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji wyeliminował dostrzeżone uchybienia i w sposób prawidłowy ustalił status skarżącej z punktu widzenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr [...]. Wskazano na okoliczności przesądzające o statusie skarżącej, jak również dokonano właściwej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji normy prawnej. Organ nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, a jego wywody są spójne, logiczne i konsekwentne. W skardze do sądu G. Sp. z o.o. w S. Ś. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie, podnosząc, te argumenty, które powoływała w odwołaniu- że w piśmie dotyczącym zakończenia postępowania dowodowego (pismo [...] z dnia [...] grudnia 2016 r.) Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. poinformował stronę skarżącą, iż zakończył postępowanie dowodowe w związku z nałożeniem kary pieniężnej oraz przywołał jako dowód w sprawie protokół kontroli [...] z dnia [...].11.2015 r. Zdaniem skarżącej spółki Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. naruszył prawo, gdyż w rzeczywistości nie mógł zakończyć postępowania dowodowego w sprawie, gdyż: o zakończył postępowanie znacznie wcześniej (pismo z dnia [...] listopada 2015 r., [...]), o w dniu [...].12.2016 r. wiadomym było już, że wszystkie dowody zostały anulowane. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. oparł się na dowodach "sanepidowych", które razem z postępowaniem Inspekcji Sanitarnej zostały anulowane przez organ II instancji (PWIS w B.). W związku z powyższym, Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie mógł się wypowiadać co dowodów, gdyż były one bezprzedmiotowe i nie miały mocy prawnej. Zdaniem strony skarżącej wydana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. jest nieważna i powinna zostać anulowana ze względu na : o brak mocy prawnej materiału dowodowego - wszystkie dowody (na podstawie których została wydana decyzja), zostały anulowane wobec umorzenia postępowania PPIS w G. przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B., o powołanie się PLW w G. na stwierdzenie, Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B., że PLW w G. nie miał obowiązku samodzielnego sporządzenia protokołu, jest niezgodne z art. 19d ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, o brak wskazania w uzasadnieniu, kto przeprowadził kontrolę (PPIS czy PLW). Powiatowy Lekarz Weterynarii nie ustalił własnego materiału dowodowego i opierał się wyłącznie na ustaleniach Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G.. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. powołał się na wyniki kontroli interwencyjnej z dnia [...].02.2016 r. lecz w tym dniu nie miała miejsca żadna kontrola weterynaryjna w zakładzie. Strona skarżąca nie otrzymała od Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. do wglądu dokumentacji z kontroli przeprowadzonej w dniu [...].02.2016 r. co naruszyło art. 10. § 1 K.p.a. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B. myli zakończenie postępowania administracyjnego z jego umorzeniem, gdyż w przypadku zakończenia postępowania, dowody zgromadzone w sprawie są przedmiotowe i na ich podstawie może być wydana decyzja administracyjna przez organ I instancji, jednak postępowanie prowadzone przez organ Inspekcji Sanitarnej nie zostało zakończone, gdyż zostało umorzone. Postępowanie organu Inspekcji Sanitarnej (w trakcie którego PPPIS zgromadził dowody w sprawie) zostało umorzone po wydaniu pierwszej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. (decyzja nr [...] z dnia [...].12.2015 r. -uchylonej przez organ II instancji). W tym momencie Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. mógł oprzeć się na dowodach zgromadzonych przez Inspekcję Sanitarną, jednakże druga decyzja weterynaryjnego organu I instancji (decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. - podtrzymana przez organ II instancji) została wydana już po umorzeniu postępowania przez organ Inspekcji Sanitarnej. Dowody istniały w momencie, gdy postępowanie Inspekcji Sanitarnej istniało w znaczeniu prawnym. To właśnie w owym postępowaniu znajdowały się dowody, na których weterynaryjny organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] stycznia 2017 r. W swojej decyzji z dnia [...] marca 2017 r. organ II instancji nie odniósł się do faktu braku dopełnienia obowiązku zgromadzenia i udokumentowania materiału dowodowego przez weterynaryjny organ I instancji - PLW w G.. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. nie miał ani prawa, ani możliwości wydania ponownej decyzji, gdyż wszystkie czynności wykonywane przez inspektorów sanitarnych, postępowanie, protokół kontroli i wszystkie dowody stały się bezprzedmiotowe i wbrew opinii organu II instancji - nie można z nich skorzystać. Postępowanie prowadzone przez organ I instancji tj. Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. stało się bezprzedmiotowe w związku z wystąpieniem przesłanek o bezprzedmiotowości postępowania, które polegają na umorzeniu postępowania organu Inspekcji Sanitarnej, w którym to zawarty został cały materiał dowodowy. Weterynaryjny organ I instancji nie zgromadził własnych dowodów. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie zasady prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność, bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Tym samym legalność orzeczenia organu administracji publicznej oznacza jego zgodność nie tylko z prawem materialnym, ale również z przepisami postępowania. Kontrolując zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy administracji przy ich wydawaniu nie naruszyły obowiązujących przepisów i prawidłowo zinterpretowały mające tu zastosowanie przepisy prawa krajowego i unijnego. Stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2014 r., poz. 1577 ze zm.) i rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. Urz. UE PL 139 z 30.04.2004, str. 55, z późn. zm.), prowadzenie działalności w zakresie rozbioru tuszek drobiowych wymaga zatwierdzenia w formie decyzji przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii. Zgodnie z art. 4 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia nr 853/2004, zakłady poddające obróbce produkty pochodzenia zwierzęcego, dla których wymogi ustanawia załącznik III niniejszego rozporządzenia, nie mogą podejmować działalności do czasu uzyskania zatwierdzenia właściwego organu zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu (...);przy czym zakład podlegający zatwierdzeniu zgodnie z ust. 2 nie podejmuje działalności, chyba że, zgodnie z rozporządzeniem nr 854/2004, właściwy organ: a) udzielił zakładowi zgody na działalność w następstwie wizyty w miejscu lub b) udzielił zakładowi zatwierdzenia warunkowego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, w oparciu o wyniki kontroli, udokumentowanej protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., sporządzonym i podpisanym przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w G. oraz podpisanym przez przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego w G., że w zakładzie należącym do skarżącej, prowadzono rozbiór tuszek drobiowych w pomieszczeniu o niewłaściwym stanie sanitarnohigienicznym. W pomieszczeniu tym utworzono prowizoryczne stanowiska przeznaczone do rozbioru tusz drobiowych, które organ szczegółowo opisał. W czasie kontroli stwierdzono 719,95 kg filetu z kurczaka, 573,25 kg ćwiartek z kurczaka, 211,55 kg skrzydeł z kurczaka, 396,90 kg udek z kurczaka, 308 kg porcji rosołowych, 1200 kg tuszek z kurczaka, które nie posiadały oznakowania. Skarżąca nie posiadała stosownego zatwierdzenia, pomimo prowadzenia działalności wymagającej takiego dokumentu. Kontrolowany podmiot, w chwili kontroli znajdował się tylko pod nadzorem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., który decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r. zatwierdził zakład do prowadzenia działalności handlowej w zakresie obrotu detalicznego oraz hurtowego mięsem wieprzowym, wołowym, drobiem, wyrobami wędliniarskimi oraz nabiałem w postaci serów żółtych. Oznacza to, że działalność związana z rozbiorem drobiu, prowadzona była poza zakresem kompetencji Inspekcji Sanitarnej a jednocześnie brak zatwierdzenia takiej działalności powodował, że służby weterynaryjne nie sprawowały koniecznego nadzoru. Zatwierdzenia zakładu w zakresie obrotu detalicznego oraz hurtowego mięsem wieprzowym, wołowym, drobiem, wyrobami wędliniarskimi oraz nabiałem w postaci serów żółtych nie można bowiem utożsamiać z zatwierdzeniem w zakresie rozbioru drobiu. Taki stan nie mógł być tolerowany, by poza jakąkolwiek kontrolą znajdowała się omawiana działalność. Słusznie zatem organ wszczął postępowanie w sprawie, opierając się na ustaleniach i dowodach posiadanych przez organ inspekcji sanitarnej, zwłaszcza, że protokół z [...] listopada 2015 r. był podpisany również przez przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego w G.. W takim przypadku nie można twierdzić, że dowody zgromadzone przez inny organ nie mają żadnej mocy, ewentualnie należy zmierzyć się z zarzutem braku bezpośredniości. Główne zarzuty skarżącej koncentrują się jednak wokół braku podstawy do wszczęcia i prowadzenia postępowania w oparciu o dowody innego organu i wykorzystaniu tych dowodów w postępowaniu prowadzonym przez organy weterynaryjne. W opinii strony skarżącej postępowanie prowadzone przez organ I instancji tj. Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. stało się bezprzedmiotowe w związku z umorzeniem postępowania prowadzonego równolegle przez organy Inspekcji Sanitarnej a także brakiem możliwości wykorzystania dowodów zgromadzonych w postępowaniu prowadzonym przez organy weterynaryjne, zakończonym wydaniem decyzji, która następnie została uchylona. Skarżący z faktu uchylenia decyzji przez organ administracji weterynaryjnej oraz uchylenia decyzji i umorzenia postępowania przez organ administracji sanitarnej, wywodzi skutek, który nazywa "anulowaniem dowodów" i odmawia jakiejkolwiek mocy dowodowej dokumentom zgromadzonym w tej sprawie. W świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ponadto jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Powyższe zasady stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych oraz wydawania zaświadczeń. Stosownie do art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym jest dokument pochodzący od organu, a więc np. protokół kontroli, decyzja, zwrotne potwierdzenie odbioru. Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W razie zaś obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie (zob. wyrok SA w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 805/12). W przedmiotowej sprawie w dniu [...] listopada 2015 r. w firmie A.-M. Sp. z w G., przeprowadzono kontrolę interwencyjną przy współudziale przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w G. i przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego w G. oraz w obecności przedstawicieli Komendy Miejskiej P. w G.. Wyniki kontroli potwierdziły informacje dotyczące prowadzeniu przez firmę A. M. rozbioru tusz drobiowych (kurcząt). Kontrolę udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., sporządzonym i podpisanym przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w G. oraz podpisanym przez przedstawiciela Powiatowego Inspektoratu Weterynaryjnego w G.. Wcześniej kontrola taka przeprowadzona została w dniu [...].02.2015 r., i udokumentowana w protokole nr [...] (choć w tym przypadku wyłącznie przez przedstawiciela organu sanitarnego). Protokoły zawierały wymagane elementy, w tym pouczenie o prawie, sposobie i terminie wniesienia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli i złożenia wyjaśnień oraz o prawie odmowy podpisania protokołu kontroli, wzmiankę o wniesieniu zastrzeżeń; omówienie dokonanych w protokole kontroli poprawek, skreśleń i uzupełnień oraz wzmiankę o odmowie podpisania protokołu kontroli przez skarżącego. Skarżącemu przysługiwało przed podpisaniem protokołu kontroli, prawo zgłoszenia zastrzeżeń do ustaleń zawartych w protokole kontroli, z czego nie skorzystał. Kontrolowany mógł odmówić podpisania protokołu kontroli, składając w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania wyjaśnienie przyczyn odmowy podpisania, czego również skarżący nie uczynił, przy czym odmowa podpisania protokołu kontroli nie stanowi przeszkody do podpisania go przez kontrolującego i realizacji ustaleń kontroli. Wobec powyższego, ustalenia ujęte w protokole stanowią podstawę do podjęcia dalszych czynności, w tym dokonania ocen, sporządzenia wniosków, zaleceń pokontrolnych, wydania decyzji i sporządzenia informacji dla jednostek nadrzędnych oraz do powiadomienia właściwego organu w przypadku popełnienia przestępstwa lub wykroczenia. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, iż w postępowaniu, w którym przeprowadzono określony dowód, następnie doszło do jego umorzenia, czy też innego sposobu jego zakończenia. Określony dowód włączony do akt innej sprawy administracyjnej stanowi dowód tego, co nim zostało stwierdzone i tak jak pozostałe dowody zgromadzone w sprawie - podlega swobodnej ocenie organu przeprowadzającego postępowanie wyjaśniające. W żadnym razie nie można przyjąć, iż wskutek określonego rozstrzygnięcia przedmiotu danego postępowania, dochodzi do jakiegokolwiek zanegowania, zaprzeczenia, unieważnienia czy anulowania przeprowadzonych w tym postępowaniu dowodów. Umorzenie postępowania, czy też wydanie decyzji kasatoryjnej, w żaden sposób nie powoduje, iż dowody przeprowadzone w tym postępowaniu stały się - jak to określa strona skarżąca - "bezprzedmiotowe". W ten sposób zarówno protokół z kontroli interwencyjnej przeprowadzonej w dniu [...].02.2015 r., nr [...] jak i protokół nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., przekazane do Powiatowego Lekarza Weterynarii w G. i włączone do akt sprawy wraz z dokumentacją fotograficzną zawierającą zdjęcia prowizorycznych stołów rozbiorowych, noży, wiader, elementów tuszek drobiowych pochodzących z rozbioru, stanowią odrębne, równoprawne dowody okoliczności stwierdzonych w ich treści i jako takie podlegały ocenie organu administracji w toku rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Orzekające organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) a w toku postępowania podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy wyjaśniły powody korzystania z dowodów zgromadzonych przez organy inspekcji sanitarnej. Skarżąca podlegała kontroli PIS a nie mając stosownego zatwierdzenia działalności, nie podlegała kontroli weterynaryjnej. Istniały zatem obiektywne przeszkody, by na podstawie własnych dowodów wszcząć postępowanie. Nie oznacza to jednak braku możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania przez organy weterynaryjne z wykorzystaniem dowodów zgromadzonych również przez inny organ. Jak wyjaśnił również organ, nie ma znaczenia dla oceny wartości dowodowej fakt, że postępowanie prowadzone przez organy sanitarne zostało umorzone. W konsekwencji organ miał podstawy do nałożenia kary na skarżącą. Organy weterynaryjne orzekające w przedmiotowej sprawie uzasadniły wymiar kary wymierzonej skarżącej, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał, że wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu, skalę naruszeń prawa weterynaryjnego, niebezpieczeństwo dla jakości produktów pochodzenia zwierzęcego zwłaszcza, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż prowadzenie działalności przez stronę, polegające na rozbiorze tuszek drobiowych trwało powyżej 6 miesięcy, gdyż kontrole przeprowadzane w zakładzie strony, będącym pod nadzorem inspekcji sanitarnej i zgłaszane interwencje, potwierdziły prowadzenie takiej działalności co najmniej od dnia [...] lutego 2015 r. do dnia [...] listopada 2015 r. Z tych względów wymierzono karę w oparciu o § 1 ust. 1 lit. c) powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] maja 2010 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 93, poz. 600) powiązanego z art. 26 ust. 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia [...] grudnia 2005 r. Nie można więc twierdzić, że kara została wymierzona w sposób dowolny, gdyż jej wysokość kształtowała się w minimalnych przewidywanych rozporządzeniem wysokościach, aby w przyszłości skarżąca dokładała większej staranności w celu niedopuszczenia do kolejnych naruszeń wymagań prawa weterynaryjnego. Należy też pamiętać, że przepis obligujący do stosowania kary pieniężnej, który ma charakter represyjny i prewencyjny, uwzględnia rodzaj i zakres nieprawidłowości. Kara powinna być proporcjonalna do popełnionego czynu w aspekcie niezbędności regulacji dla ochrony bezpieczeństwa żywności i zdrowia konsumentów, powinna także uwzględniać osiągnięcie zamierzonych skutków (celów), zachowanie proporcji pomiędzy efektami regulacji, a ciężarami. W ocenie Sądu, zastosowana wobec spółki kara spełnia powyższe wymagania. Mając powyższe wywody na uwadze Sąd uznał, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie, nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów i wydając zaskarżoną decyzję podjęły działania zgodne z przywołanymi wyżej przepisami. Dlatego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.