II SA/Bd 560/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2011r. sprawy ze skargi Spółki A Sp. z o.o. w B. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2011r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia pozostawić skargę bez rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] Departament Wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa K. w T. (Departament Wdrażania RPO WK.) poinformował wnioskodawcę - Spółka H. w B., iż na etapie oceny formalnej, złożony prze niego, w odpowiedzi na ogłoszony przez Zarząd Województwa K. - jako instytucję zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa K. (RPO WK.) na lata 2007-2013 - konkurs nr [...], wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą Odtworzenie historycznego charakteru budynku ujętego w rejestrze zabytków przy ul. [...] w G. dla Działania 7.1. Rewitalizacja zdegradowanych dzielnic miast, w ramach Osi Priorytetowej 7. Wspieranie przemian w miastach i w obszarach wymagających odnowy, RPO WK. na lata 2007-2013, został odrzucony z powodu nie spełnienia kryterium formalnego A.7. Formalna dopuszczalność projektu: Czy projekt jest zgodny z prawem dotyczącym pomocy publicznej, Zgodność dokumentacji projektowej z dokumentacją konkursową. Podjęte rozstrzygnięcie instytucja zarządzająca uzasadniła okolicznością, że złożone przez wnioskodawcę projekty o dofinansowanie w ramach trzech odrębnych konkursów organizowanych dla Działania 6.2 (projekt [...] pod nazwą Zakup wyposażenia do nowopowstałego hotelu przy ul. [...] w G.), Działania 7.1 (przedmiotowy projekt) oraz Poddziałania 5.2.2. (projekt nr [...] pod nazwą Utworzenie nowoczesnego obiektu handlowo-usługowego w zabytkowej części Starego Miasta w G.), nie stanowią trzech niezależnych, samodzielnych ekonomicznie i funkcjonalnie inwestycji, a uzupełniając się wzajemnie, składają się na jednostkowy projekt inwestycyjny, który to projekt w zakresie poszczególnych jego elementów nie spełnia warunku nowej inwestycji, jako przesłanki przyznania wsparcia w ramach wybranego programu pomocowego. Organ wyjaśnił, że przesądzenie, iż złożone przez stronę projekty składają się na jeden całościowy projekt inwestycyjny, implikuje konieczność rozpatrzenia ich łącznie. Konieczność zaś ich łącznego rozpoznania, powoduje że możliwość stwierdzenia, że stanowią one nową inwestycję, istnieje tylko wtedy, gdy każdy z projektów spełni warunki nowej inwestycji. W związku z tym żaden z projektów nie może mieć charakteru odtworzeniowego zarówno w zakresie wydatków kwalifikowanych, jak i niekwalifikowanych. W przedmiotowej sprawie zaś taki charakter mają wydatki związane z modernizacją pomieszczeń znajdujących się na parterze i I piętrze przedmiotowego obiektu, które przed realizacją jednego z projektów (projekt dla Poddziałania 5.2.2. pod nazwą Utworzenie nowoczesnego obiektu handlowo-usługowego w zabytkowej części Starego Miasta w G.) były wykorzystywane pod działalność handlową i które sam wnioskodawca uznał za wydatki niekwalifikowane. Z uwagi na powyższe Departament Wdrażania RPO stanął na stanowisku, że znaczna część projektu nie stanowi nowej inwestycji. Przesądzając, że część rozpatrywanego projektu nie stanowi nowej inwestycji, organ stwierdził, że w takiej sytuacji nie można uznać, że całość projektu taką inwestycję stanowi. Wobec tego organ uznał, że przedmiotowy projekt jako element całości nie stanowi nowej inwestycji w rozumieniu § 5 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007 r., Nr 193, poz. 1399 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie z dnia 11 października 2007 r.). Departament Wdrażania RPO stwierdził także, że w sprawie nie został spełniony również warunek rozpoczęcia inwestycji po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie projektu, o którym mowa w § 6 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie udzielania pomocy na rewitalizację w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 117, poz. 787 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie z 9 czerwca 2010 r.). W odpowiedzi na otrzymaną informację wnioskodawca złożył do Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa K. w T. (Departament PR), za pośrednictwem Departamentu Wdrażania RPO, wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. We wniesionym środku odwoławczym, wnioskodawca zakwestionował stanowisko Departamentu Wdrażania RPO o istnieniu powiązania poszczególnych projektów złożonych w ramach konkursów organizowanych dla Działania 7.1., Działania 6.2. i Poddziałania 5.2.2. Wyjaśnił, że dokumentacja budowlana obejmuje swoim zakresem całą nieruchomość położoną przy ul. [...] w G., gdyż tylko takie podejście do prac projektowych zagwarantuje należytą dbałości o obiekt zabytkowy. Decyzję o zakresie prac dla poszczególnych inwestycji podjęto jednak niezależnie, co daje wnioskodawcy możliwość wprowadzenia zmian w wybranym komponencie lub nawet rezygnacji z jednej inwestycji. Niezrealizowanie jednego z przedsięwzięcia nie wyklucza realizacji kolejnego. Przedstawiając obszerną analizę powiązań natury ekonomicznej, technicznej, fizycznej, funkcjonalnej, strategicznej i geograficznej, oraz odnosząc ją do założeń poszczególnych projektów złożonych w ramach konkursów dla Działania 7.1., Działania 6.2. i Poddziałania 5.2.2., stwierdził że projekty te nie składają się na jednostkowy projekt inwestycyjny. Jednocześnie zaznaczył, że w przypadku podtrzymania przez instytucję zarządzającą twierdzenia o jednostkowym projekcie inwestycyjnym, wyraża on stanowisko, że poszczególne elementy całej inwestycji (tj. poszczególne projekty) spełniają, wbrew opinii instytucji, definicję nowej inwestycji. Wnioskodawca nie podzielił poglądu organu, iż wszelkie nakłady inwestycyjne poniesione w związku z projektem powinny wypełniać definicję nowej inwestycji, wskazując że to projekt musi wypełniać definicję nowej inwestycji, a nie wydatki poniesione na jego realizację. Ponadto wnioskodawca uznał za bezzasadny zarzut Departamentu Wdrażania RPO, że rozpoczął on realizację projektu przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie, podkreślając iż wniosek o dofinansowanie projektu został złożony w dniu 21 września 2010 r., a rozpoczęcie robót nastąpiło dopiero w dniu 19 października 2010 r. Po dokonaniu ponownej weryfikacji wniosku o dofinansowanie przedmiotowego projektu, Departament PR pismem z dnia [....], nr [...] poinformował wnioskodawcę, że złożony przez niego środek odwoławczy rozpatrzył negatywnie. W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że ponowna weryfikacja sprawy została przeprowadzona w dwóch płaszczyznach, tj. z punktu widzenia spełnienia przez przedsięwzięcie (projekt) objęte wnioskiem o dofinansowanie w ramach konkursu dla Działania 7.1., warunków nowej inwestycji w rozumieniu definicji zawartej w § 5 ust. 3 rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r., oraz w dalszej kolejności z perspektywy kontynuacji przedmiotowym przedsięwzięciem wcześniej rozpoczętego zamierzenia budowlanego i tym samym oceny spełnienia warunku z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r. Jednocześnie organ zaznaczył, że rolą jego nie jest ustalanie czy w przypadku pozostałych projektów złożonych w innych konkursach planowane działania spełniają przesłanki nowej inwestycji w rozumieniu rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r. oraz czy wszystkie trzy złożone przez wnioskodawcę projekty są ze sobą powiązane w sposób uzasadniający stwierdzenie, że składają się one na jeden projekt inwestycyjny. Instytucja zarządzająca jest bowiem zobligowana zbadać czy w przypadku konkretnego projektu będącego przedmiotem procedury odwoławczej występują warunki uznania danej inwestycji za nową inwestycję i czy inwestycja ta odpowiada innym wymogom wynikającym z rozporządzeniem z dnia 9 czerwca 2010 r., tj. czy projekt jest zgodny z wybranym przez wnioskodawcę schematem pomocowym. Odnosząc się do wybranego przez odwołującego schematu pomocowego, organ wyjaśnił, że zgodnie z informacją zawartą w sekcji J.3. wniosku o dofinansowanie, przedmiotowy projekt objęty jest pomocą publiczną, że pomoc publiczna w ramach analizowanego projektu jest udzielana zgodnie z rozporządzeniem z dnia 9 czerwca 2010 r. jako regionalna pomoc inwestycyjna na rewitalizacje obszarów zdegradowanych, a także że wnioskodawca wskazał w sekcji C.1.3 wniosku o dofinansowanie, iż projekt jest zgodny z zapisami m.in. rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r. oraz przepisami dotyczącymi regionalnej pomocy inwestycyjnej (rozporządzenie z dnia 11 października 2007 r.). Departament Polityki Regionalnej podkreślił również, że w przypadku wyboru programu pomocowego wynikającego z § 5 pkt 1 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r. (regionalna pomoc inwestycyjna na rewitalizacje obszarów zdegradowanych), do wsparcia takiego należy stosować, w myśl § 11 aktu, przepisy dotyczące udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych, określone w rozporządzeniu z dnia 11 października 2007 r., za wyłączeniem przepisów dotyczących katalogu wydatków kwalifikowanych oraz trybu udzielenia pomocy. Odesłanie do przepisów rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r. i brak zdefiniowania pojęcia nowej inwestycji w rozporządzeniu z dnia 9 czerwca 2010 r., spowodowało konieczność zbadania przedmiotowego projektu w świetle jego zgodności z definicją nowej inwestycji określoną w § 5 ust. 3 rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r., jako wymogu możliwości udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej (§ 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r.). Z przepisu § 5 ust. 3 rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r. wynika zaś, jak wskazał organ, że nową inwestycją jest inwestycja w środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, której rezultatem będzie utworzenie nowego lub rozbudową istniejącego przedsiębiorstwa, albo dywersyfikacja produkcji przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów, bądź też zasadnicza zmiana procesu produkcyjnego w przedsiębiorstwie. Nową inwestycją nie może być natomiast inwestycja prowadząca wyłączenie do odtworzenia zdolności produkcyjnych (inwestycja odtworzeniowa) - § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzeniu z dnia 11 października 2007 r. Ze względu na to, że pomoc publiczna – którą jest regionalna pomoc inwestycyjna, jako pomoc regionalna – jest instytucją regulowana przede wszystkim przez prawo unijne, należało definiując pojęcie nowej inwestycji, uwzględnić także regulacje rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (Dz.U.UE.L.08.214.3, dalej powoływane jako rozporządzenie Komisji nr 800/2008). Wskazując, że przedmiotem analizowanego projektu jest rewitalizacja obiektu wpisanego do rejestru zabytków, w ramach której mają być przeprowadzone prace polegające na: 1) nadbudowie najwyższej kondygnacji budynku wraz ze stromym dachem pokrytym dachówką ceramiczną, ze świetlikiem w centralnej części budynku, oraz odtworzeniu hełmów facjatek; 2) przeprowadzeniu prac remontowo-wykończeniowych pomieszczeń znajdujących się na poddaszu; 3) remoncie elewacji, obejmującym: odtworzenie barierki balkonu ostatniej kondygnacji wraz z pierwotnymi kamiennymi rozetami, odtworzenie detali architektonicznych, odtworzenie pierwotnego wejścia budynku wraz z detalami, wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz witryn, odtworzenie nad witrynami markiz, wykonanie napraw tynku oraz ozdobnych profili; 4) montażu windy; organ stwierdził, że w świetle przytoczonych regulacji rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r. dotyczących definicji nowej inwestycji, a także przepisów rozporządzenia Komisji nr 800/2008, jedynie prace wymienione w pkt 1, 2 i 4 stanowią nową inwestycję (rozbudowa przedsiębiorstwa). Praca natomiast polegając na remoncie elewacji (pkt 3), jako mające stricte odtworzeniowy charakter, nie spełniają kryterium nowej inwestycji. Za odtorzenionwym charakterem tych prac przemawia przede wszystkim, zdaniem organu, fakt że sam wnioskodawca określił je jako "remont" elewacji, że definicja remontu w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane odwołuje się do robót budowlanych polegających na "odtworzeniu" stanu pierwotnego, a także że z samej dokumentacji projektowej wynika, iż remont elewacji polegać ma na pracach polegających na "odtworzeniu" pierwotnego wyglądu obiektu. Jednocześnie organ podkreślił, że w § 10 pkt 4 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r. ustawodawca dopuścił możliwość uzyskania dofinansowania na wydatki poniesione na roboty budowlane, praca konserwatorskie lub restauratorskie, jednakże taka możliwość istnieje tylko w przypadku nowej inwestycji, którą w przypadku przedmiotowego projektu nie jest remont elewacji budynku. Dokonując zaś analizy dokumentacji projektowej pod kątem spełnienia warunku z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r., instytucja zarządzająca stwierdziła, że skoro z dokumentacji projektowej (wniosku o dofinansowanie projektu, wytycznych dotyczących przygotowania Biznes planu, decyzji Prezydenta Grudziądza z dnia [...] o pozwoleniu na budowę i załączonego projektu budowlanego) wynika, że przedmiotowy projekt stanowi część jednego zamierzenia budowlanego – nadbudowa istniejącego budynku usługowo-handlowego oraz zmiana sposobu użytkowaniu budynku, i że prace objęte projektem stanowią w związku z tym uzupełnienie i kontynuację wcześniej rozpoczętych prac wewnątrz budynku w zakresie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń, polegających na remoncie poszczególnych kondygnacji budynku tj. parteru, I, II i III piętra oraz piwnicy, to tym samym w sprawie nie został spełniony także warunek rozpoczęcia inwestycji po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie. Biorąc pod uwagę powyższe Departament PR uznał, że w sprawie prawidłowo rozstrzygnięto, że wnioskodawca nie spełnił warunków uzyskania wsparcia w ramach wybranego programu pomocowego. Po otrzymaniu pisemnej informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, strona wniosła na nią w ustawowym terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, w której zarzucając naruszenie kryterium A.7 poprzez dokonanie błędnej oceny wniosku oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji nr 800/2008 poprzez wadliwą wykładnię definicji nowej inwestycji, wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, strona skarżąca stwierdziła, w uzasadnieniu skargi, że Departament PR nie odniósł się do oceny formalnej przeprowadzonej przez Departament Wdrażania RPO WK., ani też do kwestii poruszonych przez wnioskodawcę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz dokonał jedynie ponownej oceny formalnej projektu w zakresie kryterium A.7. Formalna dopuszczalność projektu. Nie ustosunkowując się do kluczowych kwestii poruszonych w piśmie informacyjnym z dnia [...] jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tj. przede wszystkim do kwestii czy inwestycja jest ekonomicznie niepodzielna (stanowi jedno zadanie inwestycyjne) oraz czy wszystkie złożone projekty wypełniają definicję nowej inwestycji, zdaniem strony, Departament PR w skarżonym rozstrzygnięciu nie dokonał weryfikacji, czy ocena przeprowadzona przez Departament Wdrażania RPO WK. została przeprowadzona w sposób właściwy. Strona skarżąca zaznaczyła, że tylko uznanie, że w sprawie mamy do czynienia z jednostkowym projektem inwestycyjnym (wszystkie trzy projekty złożone przez wnioskodawcę są ze sobą powiązane w sposób ekonomicznie niepodzielny) daje przesłanki zakwalifikowania spornego projektu złożonego w ramach Działania 7.1 do schematu pomocowego na podstawie rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r. z zastosowaniem przepisów dotyczących regionalnej pomocy inwestycyjnej (rozporządzenie z dnia 11 października 2007 r.). Jednocześnie strona podniosła, że § 5 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r. określa, że pomoc publiczna może być udzielona w ramach trzech wariantów tj. 1) jako regionalna pomoc inwestycyjna na rewitalizację obszarów zdegradowanych, 2) jako pomoc na modernizację części wspólnych wielorodzinnych budynków mieszkalnych, 3) pomoc na wspierania kultury i dziedzictwa kulturowego, oraz że przedmiotowy wniosek wpisuje się w dwa warianty – 1 i 3 (obiekt wpisany jest do rejestru zabytków). W sprawie zaś Departament PR z góry przypisał wniosek do schematu pomocy publicznej jako regionalnej pomocy inwestycyjnej na rewitalizację obszarów zdegradowanych, pomimo że strona nie określiła i nie była zobligowana do określenia wariantu w ramach którego pomoc ma być udzielona oraz, że sporny wniosek może być objęty także pomocą na wspierania kultury i dziedzictwa kulturowego, do której nie mają zastosowania przepisy dotyczące regionalnej pomocy inwestycyjnej. Strona wskazała, że przedmiotem projektu jest rewitalizacja obiektu wpisanego do rejestru zabytków. Podkreślając, że projekt jest zgodny z prawem dotyczącym pomocy publicznej (spełnia kryterium A.7), strona skarżąca odniosła się do stanowiska Departamentu Wdrażania RPO WK., iż projekt złożony w ramach działania 7.1 wypełnia definicję nowej inwestycji, jednakże jako część większego zadania inwestycyjnego już jej nie stanowi, z uwagi na fakt że projekt złożony w ramach poddziałania 5.2.2 nie stanowi nowej inwestycji, wskazując że na projekt w ramach poddziałania 5.2.2 została zawarta umowa o dofinansowanie w ramach regionalnej pomocy inwestycyjnej. Strona zakwestionowała także stanowisko Departamentu PR, że wszystkie działania wskazane w projekcie "poza remontem elewacji" spełniają definicję nowej inwestycji. Powołując się na § 3 i 4 rozporządzenia z dnia 11 października 2007 r., zaznaczyła że rozpatrując projekt w kontekście spełnienia wymogów nowej inwestycji, należy zbadać charakter projektu oraz jego cel, a nie jak wskazał Departament PR katalog wydatków, że ocena czy projekt wpisuje się w definicję nowej inwestycji winna nastąpić w oparciu regulację zawartą w § 3 przywołanego aktu, a także że definicja nowej inwestycji dopuszcza nawet inwestycję odtworzeniową jeżeli nie jest ona "wyłącznie" inwestycją o charakterze odtworzeniowym. Wskazała, że do udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej na rewitalizację obszarów zdegradowanych stosuje się przepisy dotyczące regionalnej pomocy inwestycyjnej z wyłączeniem dotyczącym katalogu wydatków (§ 11 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r.), że wydatki w zakresie prac konserwatorskich i restauratorskich kwalifikują się do wsparcia w ramach pomocy publicznej na rewitalizację (§ 10 pkt 4 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r.) i, że w związku z tym wydatki wskazane we wniosku o dofinansowanie są zgodne z katalogiem wydatków kwalifikowanych. Odnosząc się natomiast do zarzutu Departamentu Wdrażania RPO WK. i Departament PR, że projekt nie wypełnia definicji nowej inwestycji z uwagi na rozpoczęcie inwestycji przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie, strona skarżąca stwierdziła, że termin rozpoczęcia inwestycji nie dotyczy wyłącznie nowej inwestycji, bowiem wszystkie projekty realizowane w ramach pomocy publicznej na rewitalizację, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 9 czerwca 2010 r., winny rozpocząć się po złożeniu przez beneficjenta pomocy wniosku. Zarówno Departament Wdrażania RPO WK. jak i Departament PR nie dokonał należytej staranności przy ocenie terminu rozpoczęcia inwestycji. Zgodnie z przedstawionymi w sprawie dokumentami, zapisami wniosku o dofinansowanie oraz korespondencją prowadzoną z instytucją wdrażającą, jak wskazała strona, warunek z § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia został spełniony, a inwestycja rozpoczęła się po dniu złożenia wniosku przez wnioskodawcę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skargę należało pozostawić bez rozpatrzenia. W niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. jedn. Dz.U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa). Stosownie do art. 30 c ust. 1 ustawy po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej powoływanej jako ppsa), który stanowi że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową i stosują środki określone w tych przepisach. Należy wskazać, że omawiana ustawa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób odmienny od przepisów ppsa, a z jej art. 30 e wynika, że przepisy ppsa stosuje się tylko w zakresie w niej nieuregulowanym i odpowiednio, czyli w sposób uwzględniający odrębności postępowania przewidziane w tej ustawie (gdy nie niweczą rozwiązań w niej przyjętych). Zgodnie z art. 30 c ust. 2 ustawy, skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy, tj. informację o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Skarga podlega opłacie sądowej. Stosownie do treści art. 30 c ust. 3 i 4 ustawy sąd rozstrzyga sprawę w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi, przy czym uwzględniając skargę (gdy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo) przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą, w razie jej nieuwzględnienia skargę oddala, zaś jeśli postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, umarza je. Z kolei z art. 30 c ust. 5 ustawy wynika, że wniesienie skargi: po terminie, niekompletnej lub też bez uiszczenia w terminie opłaty sądowej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd obligowany był zbadać, czy zostały spełnione warunki formalne dopuszczalności skargi, uzależnione w istotnym stopniu od staranności strony skarżącej. Z akt sprawy wynika, że skarga złożona została w ustawowym terminie, bezpośrednio w Sądzie, że wcześniej skorzystano ze środka odwoławczego przysługującego w systemie realizacji programu operacyjnego (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) i, że skarga została opłacana poprzez uiszczenie wpisu. W sprawie jednak nie został spełniony wymóg kompletności skargi. Kompletność skargi to kompletność dokumentacji, o której mowa we w/w art. 30 c ust. 2 ustawy. Stosownie do art. 30 b ust. 4 ustawy instytucja zarządzająca, realizując wynikający z niego obowiązek zamieściła w informacji z dnia [...] pouczenie o trybie jej zaskarżenia do Sądu i konieczności dołączenia do skargi kompletnej dokumentacji. Kompletna dokumentacja to wniosek o dofinansowanie z załącznikami, informacja w przedmiocie oceny projektu, kopia wniesionego środka odwoławczego oraz informacja o wynikach procedury odwoławczej. Podkreślić należy, że w postępowaniu sądowadministracyjnym prowadzonym na podstawie omawianej ustawy wyłączone jest stosowanie art. 52-55 ppsa, co oznacza, że na instytucji zarządzającej nie ciąży obowiązek przedłożenia sądowi odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, a więc Sąd rozpoznaje sprawę tylko w oparciu o dokumentację dostarczoną przez skarżącego wraz ze skargą. Zgromadzenie kompletnej dokumentacji nie powinno sprawiać stronie trudności, gdyż winna się ona znajdować w jej posiadaniu. Strona otrzymuje od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedur ocennych, winna także dysponować własnymi egzemplarzami (kopią, drugim egzemplarzem) wniesionego środka odwoławczego, wniosku oraz załączników do wniosku. Wskazać należy, że uregulowanie polegające na nałożeniu na stronę skarżącą obowiązku przedłożenia sądowi kompletnej dokumentacji jest koniecznością, bowiem zakreślony w art. 30 d ustawy 30–dniowy termin do rozpatrzenia skargi od daty jej wpływu w zasadzie wyklucza możliwości korespondencji w tym względzie. Z drugiej zaś strony dołączony do skargi komplet dokumentów ma umożliwić sądowi kontrolę legalności działań instytucji zarządzającej w toku oceny projektu złożonego przez wnioskodawcę. W przedmiotowej sprawie jednak skarga jest niekompletna, gdyż strona skarżąca mimo prawidłowego pouczenia dołączyła do skargi wniosek o dofinansowanie bez kompletu załączników. Ze znajdującego się na stronach 22 – 23 wniosku o dofinansowanie wykazu załączników, wynika iż wnioskodawca inicjując postępowanie przed instytucją zarządzająca złożył wniosek wraz z 16 załącznikami. Tymczasem do wniesionej do Sądu skargi strona dołączyła jedynie 6 spośród nich. W związku z tym skarga nie zawiera: dokumentacji z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (pkt 2 wykazu), formularza do wniosku o dofinansowanie w zakresie OOŚ (pkt 3.1 wykazu), zaświadczenia organu odpowiedzialnego za monitorowanie obszarów Natura 2000 (pkt 3.2 wykazu), oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane/na cele projektu (pkt 8 wykazu), oświadczenia o zabezpieczeniu środków finansowych niezbędnych do zrealizowania projektu (pkt 9 wykazu), dokumentów potwierdzających sytuację finansową beneficjenta (pkt 12 wykazu), formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (pkt 17 wykazu), oświadczenia beneficjenta o niekaralności i niepozostawaniu pod zarządem komisarycznym, w toku likwidacji, postępowania upadłościowego lub naprawczego (pkt 18 wykazu), innych niezbędnych dokumentów wymaganych prawem lub kategorią projektu (pkt 22 wykazu) oraz oświadczenia beneficjenta, iż projekt jest wpisany do Lokalnego Programu Rewitalizacji (pkt 22.1 wykazu). Zauważyć należy, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie posługuje się pojęciem "skarga niekompletna," lecz odwołuje się do pojęcia "warunki formalne," (rozdz. 1, dział III pt. "Pisma w postępowaniu sądowym"). Przez warunki formalne z art. 49 § 1 ppsa trzeba rozumieć warunki określone w art. 46-48 ppsa oraz art. 57 § 1 ppsa. Jeżeli skarga obarczona jest brakami formalnymi, tj. nie spełnia wymogów z wymienionych przepisów, to – z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnia tychże braków w trybie art. 49 ppsa. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej, to jest nie zawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 ustawy. W takim przypadku w przepisie art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy przewidziano wspomniany już wcześniej skutek szczególny w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Powyższy przepis znosi zastosowanie art. 49 § 1 ppsa w stosunku do skargi niekompletnej, a zatem brak skargi w postaci niekompletnych załączników do wniosku o dofinansowanie projektu nie może być uzupełniony na wezwanie Sądu (vide też postanowienia NSA z 27 lipca 2010 r. II GKS 785/10, z dnia 29 lipca 2009 r. II GSK 568/09 i dnia 21 kwietnia 2010 r. II GKS 345/10). Kompletność skargi oznacza bowiem, co należy podkreślić, przedłożenie wszystkich załączników. Nie ma przy tym znaczenia, czy brakujące załączniki mają wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy (por. postanowienie NSA z 15 września 2010 r. II GSK 1042/10, postanowienie WSA w Bydgoszczy z 21 grudnia 2010 r. I SA/Bd 975/10). Jak już wyżej wskazano wymóg złożenia wraz ze skargą kompletnej dokumentacji - w rozumieniu art. 30 c wskazanej ustawy, ciążył wyłącznie na stronie skarżącej, jako podmiocie zobligowanym ustawowo do dostarczenia materiału, który umożliwi sądowi merytoryczne rozpoznanie skargi w zakreślonym 30 dniowym terminie, bez potrzeby jego uzupełniania, co jednoznacznie wynika z przytoczonych przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowiącej unormowania szczególne w stosunku do przepisów ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, że przepis art. 30c ust. 5 omawianej ustawy przewiduje, że w razie wystąpienia braków skargi w nim wymienionych, skargę pozostawia się bez rozpatrzenia, nie było podstaw do uzupełniania braków pisma w trybie art. 49 ppsa. Reasumując należy wskazać, że skoro strona skarżąca wniosła do Sądu skargę, do której dołączyła wniosek o dofinansowanie bez kompletu załączników wymienionych w znajdującym się we wniosku wykazie załączników (brak 10 załączników spośród 16 wymienionych w wykazie), a wiec skarga jej nie zawiera kompletnej dokumentacji w sprawie, obejmującej wniosek o dofinansowanie w rozumieniu art. 30c ust.2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, to tym samym, zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 wskazanej ustawy, należało pozostawić ją bez rozpatrzenia.