II SA/Bd 576/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. i A. W. o wykładnię wyroku z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 576/16 w sprawie ze skargi Z. W. i A. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia oddalić wniosek Wyrokiem z dnia 18 października 2016 r. (sygn. akt II SA/Bd 576/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, oddalił skargę Z. W. i A. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W dniu [...] listopada 2016 r. wpłynął do Sądu wniosek Z. i A. W. o wykładnię wyroku poprzez podanie: "- przepisu prawa materialnego ustawy prawo budowlane z roku 1994 powiązanego z art. 153 p.p.s.a., którym to Naczelny Sąd Administracyjny II OSK 2771/13 wyrokiem z dnia 17.06.2015 roku związał sąd oraz organy w zakresie dopuszczającym stosowanie przepisów ustawy prawo budowlane z roku 1974 dla inwestycji nie będącej samowolą budowlaną, - przepisu prawa materialnego ustawy prawo budowlane z roku 1974 który miał zastosowanie w niniejszej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z treści wskazanej regulacji wynika, że przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie. Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku. Istotą wykładni jest, zatem usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku. Podkreślić jednakże należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia użytych słów czy określeń, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (zob. w tej materii m.in.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10 oraz z dnia 21 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 191/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu treść uzasadnienia wyroku w zakresie objętym wnioskiem nie budzi żadnych wątpliwości i tym samym nie wymaga wykładni. Sformułowania zawarte w uzasadnieniu orzeczenia są jednoznaczne i nie mogą wywoływać wątpliwości, co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego. Podkreślenia wymaga, że wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśnione przez sąd w trybie wskazanego powyżej przepisu jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji samego orzeczenia. Wykładnia wyroku nie może jednak polegać na udzielaniu odpowiedzi na stawiane przez wnioskodawcę pytania, tak jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku. Oczywistym jest bowiem, że wykładnia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia lub jego poszerzeniu o inne elementy, istotne z punktu widzenia wnioskodawcy. Taka sytuacja mogłaby bowiem prowadzić do nieuprawnionego wykreowania przez Sąd nowych wskazań i ocen poza tymi wyrażonymi już w pisemnym uzasadnieniu wyroku z dnia 18 października 2016 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy działając na podstawie art. 158 p.p.s.a. odmówił dokonania wykładni uzasadnienia wydanego wyroku, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.