II SA/Bd 616/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta W., Dyrektor Wydziału Spraw Obywatelskich, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) po przeprowadzeniu na wniosek W. G. postępowania wyjaśniającego o wymeldowanie J. G. orzekł o wymeldowaniu J. G. z pobytu stałego z lokalu położonego we W. przy ul. P. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 2 ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Jednocześnie art. 6 ust. 1 określa, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Nie wystarczy sama wola strony, wola bowiem musi występować łącznie z faktycznym przebywaniem w miejscu zameldowania. Tu powinny być skoncentrowane wszystkie codzienne sprawy, gdzie osoba przebywa, nocuje, wypoczywa i prowadzi gospodarstwo domowe. Ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkiwania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli legalności zamieszkiwania i pobytu. Postępowanie dowodowe zatem ogranicza się wyłącznie do ustalenia faktu zamieszkiwania. Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych, istnieje obowiązek meldunkowy i osoba posiadająca obywatelstwo polskie, przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego. Osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Organ podał, że w dniu [...] lipca 2013 r. W. G. będąca właścicielką nieruchomości położonej we W. przy ul. P. wystąpiła o wymeldowanie byłego męża J. G. z pobytu stałego. Wnioskodawczyni poinformowała, że ww. w dniu [...] czerwca 2011 r. opuścił adres stałego zameldowania i zamieszkał pod adresem W., ul. J. Jako dowód wnioskodawczyni załączyła do wniosku protokół przesłuchania J. G. przez inspektora kontroli ZUS we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zeznając pod odpowiedzialnością karną J. G. stwierdził wówczas "od miesiąca lutego tego roku przeprowadziłem się do siedziby firmy, gdzie do dnia dzisiejszego przebywam tj. zamieszkuję, nocuję. Posiadam takie możliwości, gdyż w firmie znajduje się pomieszczenie, w którym mogę spać, jeść czy też się umyć. W zaistniałej sytuacji zaszła okoliczność rozdziału prowadzenia gospodarstwa domowego." Organ w toku postępowania ustalił, że J. G. faktycznie nie mieszka pod adresem W., ul. P. od czerwca 2011 r., jako dowody wskazując protokół przesłuchania J. G. przez inspektora kontroli ZUS we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w G., zeznania świadków przesłuchanych na rozprawie administracyjnej przeprowadzone w dniu [...] sierpnia 2013 r., wypowiedzenie przez J. G. umowy sprzedaży ciepła do budynku położonego we W. przy ul. P., co wynika z pisma Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej z [...] czerwca 2012 r., wyjaśniania stron składane w trakcie prowadzonego postępowania. Zarówno wyjaśnienia składane przez W. G., jak i J. G. wskazują jednoznacznie, że J. G. nie mieszka pod adresem stałego zameldowania. Organ wskazał ponadto, że W. G. wymieniła zamki w drzwiach przedmiotowego mieszkania. Jak wynika z wcześniejszych ustaleń wymiana zamków nastąpiła dużo później niż opuszczenie mieszkania przez J. G. Ww. nie zamieszkiwał więc już w omawianej nieruchomości. Działania co do przywrócenia naruszonego wg J. G. posiadania przedmiotowej nieruchomości ww. podjął dopiero po wszczęciu postępowaniu administracyjnego o wymeldowanie. W dniu [...] sierpnia 2013 r. J. G. zawiadomił Komendę Miejską Policji we W., że w dniu [...] sierpnia nie mógł wejść do domu. Jednocześnie w tym samym piśmie stwierdził, że cyt. "Informuję jednocześnie, że w przypadku udostępnienia mi możliwości przebywania w moim własnym domu obawiam się o moje zdrowie i życie, ponieważ moja żona jest typem awanturnika i choleryka." Jak wynika z pisma z dnia [...] września 2013 r. Policja nie prowadziła czynności dot. uniemożliwiania korzystania J. G. z nieruchomości położonej przy ul. [...]. W dniu [...] sierpnia 2013 r. J. G. zwrócił się ponownie do Komendy Miejskiej Policji we W. o pomoc w wejściu do omawianej posesji. Na pytanie organu prowadzącego postępowanie meldunkowe Policja odpowiedziała, że nie jest prowadzone postępowanie dotyczące uniemożliwiania zamieszkiwania J. G. poprzez wymianę zamków w drzwiach. W dniu [...] października 2013 r. J. G. zawiadomił organ, że sam dokonał wymiany zamków w drzwiach i obecnie mieszka pod adresem stałego zameldowania. W związku z powyższym organ zarządził oględziny mieszkania, o czym zawiadomił strony. W. G. w dniu [...] września 2013 r. zawiadomiła organ, że wejście byłego męża do mieszkania uznała za włamanie, o czym zawiadomiła Policję i ponownie wymieniła zamki w drzwiach. Natomiast J. G. złożył zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej we W. o popełnieniu przez byłą żonę przestępstwa z art. 191 § 1 k.k. Organ podał, że w trakcie wizji lokalnej ustalono, że J. G. nadal nie mieszka pod adresem stałego zameldowania, co sam przyznał. Fakt jego nie zamieszkiwania w tym mieszkaniu potwierdził także E. G. - syn stron. O tym, że ww. na co dzień nie bywa w omawianym mieszkaniu i z niego nie korzysta może świadczyć także fakt, że J. G. w trakcie wizji nie wiedział, iż w szafie nie ma już Jego rzeczy osobistych. Organ podniósł, że za trwałością opuszczenia przez osobę dotychczasowego miejsca stałego zameldowania i dobrowolnością tego opuszczenia w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przemawia fakt skoncentrowania swojego życia w innym miejscu. Za opuszczenie dobrowolne przyjmuje się także sytuację, gdy osoba opuszcza miejsce zameldowania na skutek konfliktu rodzinnego i nie podejmuje działań mających na celu powrót do dotychczasowego mieszkania. Godzi się na opuszczenie miejsca zameldowania, by uniknąć konfliktów w przyszłości, nie podejmując przy tym żadnych kroków zmierzających do powrotu do spornego lokalu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Zamieszkiwanie w danym lokalu polega na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu w nim, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspokajaniu swoich funkcji życiowych i potrzeb socjalnych. Materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że mieszkanie położone we W. przy ul. P. nie stanowi centrum życiowego J. G. Zameldowanie J. G. stanowi więc fikcję meldunkową. W czerwcu 2011 r. ww. przeniósł swoje centrum życiowe pod adres W., ul. J. Wg organu prowadzącego postępowanie meldunkowe opuszczenie stałego adresu zameldowania było spowodowane konfliktem małżeńskim, a działania J. G. co do przywrócenia naruszonego posiadania mieszkania zostały podjęte dopiero w związku z wnioskiem byłej żony o wymeldowanie. W konsekwencji organ wskazał, że utrzymywanie zameldowania na pobyt stały w lokalu, w którym faktycznie osoba nie przebywa byłoby tylko potwierdzeniem fikcji meldunkowej, na co przepisy z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych nie pozwalają. J. G. nie zgadzając się z dokonanym rozstrzygnięciem organu I instancji złożył odwołanie, kwestionując ustalenia dokonane przez organ. Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że utrzymując w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. uwzględnił dowody zebrane przez organ I instancji, uznając je za przekonujące. Strony postępowania nie złożyły do organu odwoławczego istotnych nowych dowodów, które podważyłyby ustalenia organu I instancji w niniejszej sprawie. Organ podał, że w toku postępowania odwoławczego J. G. wniósł o przesłuchanie kolejnych świadków i o sprawdzenie w prokuraturze i policji przesłanek wskazujących na brak dobrowolności opuszczenia lokalu. Wszystkie wnioski dowodowe strony zostały uwzględnione przez organ. Przesłuchano świadków, w tym funkcjonariusza policji oraz wysłano zapytanie do prokuratury. Z zeznań przesłuchanych osób wynikało jednoznacznie, że pomiędzy wnioskodawczynią i odwołującym istnieje konflikt polegający między innymi na nie wpuszczaniu J. G. do mieszkania. Funkcjonariusz policji potwierdził, że odbywały się interwencje, podczas których wnioskodawczyni była pouczana, że powinna umożliwić zamieszkiwanie J. G. Inni świadkowie zeznali, że odwołujący chciał wejść do lokalu, ale nie był wpuszczany, zastawał zmieniane zamki w drzwiach. Prokuratura poinformowała natomiast, że nie odnotowano postępowania z wniosku J. G. dotyczącego zmuszania go do opuszczenia miejsca stałego pobytu. W toku postępowania J. G. nie twierdził, że zamieszkuje w lokalu, lecz, że nie jest wpuszczany do lokalu, do którego posiada tytuł prawny. Podjął pewne kroki prawne w celu odzyskania utraconego posiadania lokalu. Można za nie uznać składane doniesienia do policji, jednak nie zakończyły się one wejściem do lokalu. Żadnych skutecznych działań nie podjęto. Organ wskazał, że nie skorzystanie z dostępnych środków prawnych w celu utrzymania posiadania lokalu bądź, w wyniku skorzystania z tych środków, uzyskanie rozstrzygnięcia nie pozwalającego na powrót do miejsca zameldowania należy uznać za równoważne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. Opuszczenie lokalu nawet w słusznym celu unikania konfliktu rodzinnego także uznać trzeba za opuszczenie dobrowolne. Wobec sprzecznych stanowisk stron zwłaszcza w zakresie interpretacji faktów oraz pewnych różnic w zeznaniach świadków wzrasta waga dowodów obiektywnych, nie powstałych na użytek postępowania meldunkowego. Takim dowodem jest na przykład protokół przesłuchania w ZUS, w którym J. G. stwierdza, że wyprowadził się z adresu pobytu stałego. Należy zaaprobować więc zawartą w decyzji I instancji ocenę dotyczącą dobrowolności i trwałości opuszczenia przez stronę miejsca stałego zameldowania. W obecnym stanie prawnym ewidencja ludności jest instytucją służącą odzwierciedleniu stanu faktycznego i nie wiąże się ze sferą praw do lokalu. W tym stanie faktycznym i prawnym opuszczenie lokalu przez stronę traktować należy jako dobrowolne i trwałe. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zasadnie orzekł o wymeldowaniu J. G. z miejsca pobytu stałego. Nie zgadzając się z decyzją organu II instancji J. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] grudnia 2013 r., ewentualnie o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy o podział majątku wspólnego. Organom I i II instancji zarzucił naruszenie prawa, poprzez naruszenie art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego niesłuszne zastosowanie, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że skarżący powziął zamiar stałej zmiany miejsca zamieszkania z dotychczasowego przy ul. [...] we W., na inne. Zarzucił naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokonanie przez organ II instancji wyczerpującego zebrania materiału dowodowego sprawy i jego całościowego rozpatrzenia oraz nieuwzględnienie, że tego samego uchybienia dopuścił się organ I instancji. Ponadto zarzucił naruszenie art. 86 w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a., przez nie powiadomienie skarżącego przez organ II instancji o przesłuchaniu W. G. w charakterze strony co pozbawiło go możliwości udziału w tym przesłuchaniu i zadawania jej pytań. Skarżący podniósł, że w związku z tym, że materiał dowodowy nie został w sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosi o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów: zdjęć dokumentujących pobyt skarżącego w mieszkaniu przy ulicy [...] we W., protokółu kontroli ZUS z dnia [...] września 2011 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kierując się przesłanką legalności prawa nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów prawa, w tym przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Organy orzekające w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego. Podstawę materialnoprawną do wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993), który stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący w czerwcu 2011 r. wyprowadził się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego we W. przy ul. [...]. Akta administracyjne sprawy potwierdzają powyższe zdarzenie. Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy natomiast oceny, czy opuszczenie przez skarżącego miejsca stałego pobytu było dobrowolne. Z treści art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wynika, że jedyną przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Przez opuszczenie lokalu rozumie się fizyczne nieprzebywanie w nim połączone z zamiarem opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i skoncentrowanie swoich interesów osobistych i majątkowych w nowym miejscu, przy czym w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęty został pogląd, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić jedynie wówczas, jeżeli ma ono charakter dobrowolny i trwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3169/00). W orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady opuszczenie miejsca pobytu powinno być dobrowolne, a o dobrowolności opuszczenia można mówić wtedy, gdy było ono wynikiem realizacji uprzednio powziętego zamiaru zmiany miejsca pobytu i przeniesienia centrum swych spraw życiowych w inne miejsce. Przejaw woli osoby opuszczającej lokal powinien być oceniany na podstawie obiektywnych okoliczności, a nie tylko na podstawie treści oświadczenia zainteresowanej osoby. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywanie związków z miejscem stałego pobytu, jak również pogodzenie się z dalszym niezamieszkiwaniem w nim (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lutego 2011 r. II SA/Gl 802/2010, Lex Polonica nr 2592125). W wyroku z dnia 13 czerwca 2012 r. III SA/Kr 1410/11, LEX Nr 1230669, WSA w Krakowie wskazał, że przymusowe opuszczenie lokalu może stanowić przesłankę wymeldowania jedynie wówczas, gdy było wynikiem bezprawnych działań innych osób, a nie wtedy, gdy osoba jest zmuszona opuścić lokal wskutek zawinionych przez nią samą działań. Oznacza to, że wymeldowaniu z pobytu stałego może podlegać nie tylko ten, kto opuścił lokal na skutek tego, że nie chce z miejscem zameldowania wiązać swych dalszych spraw życiowych. Na równi z dobrowolnym opuszczeniem lokalu muszą być traktowane wszystkie te przypadki, kiedy osoba podlegająca wymeldowaniu nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana i swoje centrum życiowe skoncentrowała w innym miejscu. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji skarżący nie przebywał w ww. lokalu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący nie mieszka pod ww. adresem od czerwca 2011 r. Zamiar powrotu do lokalu uaktywnił dopiero po złożeniu wniosku o wymeldowanie. W ocenie Sądu, prowadzenie postępowania rozwodowego, nie ma wpływu na wynik przedmiotowej sprawy, która dotyczy wyłącznie zagadnienia ewidencyjnego w przedmiocie wymeldowania, a więc faktycznego potwierdzenia pobytu skarżącego pod wskazanym wyżej adresem. Materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza okoliczność opuszczenia lokalu przez skarżącego. W aktach sprawy brak jest dowodów na to, że skarżący został przymuszony w jakikolwiek sposób do opuszczenia miejsca pobytu stałego. Dlatego w ocenie Sądu, bez względu na pobudki, którymi skarżący się kierował opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Należy wyjaśnić, że w obecnym stanie prawnym ewidencja ludności dostarcza organom jedynie wiedzy o rzeczywistym miejscu pobytu obywatela i w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2006r. o sygn. akt II OSK 561/05, Lex nr 194344). Natomiast dokonanie wymeldowania nie może być traktowane jako podstawa do ustania jakichkolwiek praw majątkowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2005 r. o sygn. akt IV SA/Wa 627/05, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Zarzuty skargi są bezpodstawne. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż wbrew zarzutom skargi nie dopatrzył się w prowadzonym postępowaniu uchybień, jak również braku obiektywizmu w ocenie dowodów dokonanej przez organy obu instancji. Dysponując materiałem dowodowym w postaci wyjaśnień wnioskodawcy i skarżącego oraz dokumentów: -protokołu przesłuchania J. G. przez inspektora kontroli ZUS we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r., z którego wynika, że J. G. w lutym przeprowadził się do siedziby firmy, -uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w G., -wypowiedzenia przez J. G. umowy sprzedaży ciepła do budynku położonego we W. przy ul. [...] (pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej z [...] czerwca 2012 r.), organy dokonały prawidłowej oceny tego materiału zgodnie z przepisami art. 77 i art. 80 k.p.a., czemu dały wyraz w uzasadnieniach podjętych decyzji. W wyniku tej oceny właściwie przyjęły, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy skutkujące wymeldowaniem strony z pobytu stałego. W wyroku z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 1760/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "Istotny wpływ na wynik sprawy oznacza prawdopodobieństwo takiego oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść aktu administracyjnego, które prowadziłyby do innego, niż w rozstrzyganej sprawie, ukształtowania stosunku administracyjnoprawnego. Stawiając zarzut tego rodzaju należy zatem wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Naruszenie przepisów postępowania nie zawsze bowiem musi prowadzić do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy". W ocenie Sądu, fakt opuszczenia lokalu w czerwcu 2011 r. jest bezsporny. Z tych wszystkich powodów zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie okazały się usprawiedliwione. Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, to z treści tego przepisu nie wynika wprost, że podstawą do wymeldowania jest dobrowolne i trwałe opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się natomiast, iż wymeldowanie uzasadnia opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe. Brak cechy dobrowolności nie zawsze jednak stanowi przeszkodę do wymeldowania. Ocena dobrowolności opuszczenia lokalu ma znaczenie, kiedy osoba jest zmuszona opuścić lokal na skutek działań bezprawnych innych osób. Skarżący w spornym lokalu nie koncentrował swoich interesów życiowych związanych z zamieszkiwaniem, w tych zaś warunkach okoliczności i przyczyny, dla których skarżący wyprowadził się z miejsca, w którym był zameldowany uznać należy za pozostające bez wpływu na istotę sprawy. Wskazać w tym miejscu należy na podjęte przez skarżącego w toku postępowania czynności, a mianowicie: wejście skarżącego do spornego lokalu w obecności funkcjonariuszy policji, wymiana zamków w drzwiach oraz przedłożone przez skarżącego zdjęcia mające dokumentować jego zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu. Wszystkie powyżej opisane czynności ze strony skarżącego zostały podjęte już po trwałym opuszczeniu lokalu i stanowiły wyraźną reakcję na złożony wniosek o wymeldowanie. Stwierdzić zatem należy, że chociaż skarżący skorzystał z przysługujących mu środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, to jednak podjęte środki okazały się nieskuteczne. W takim stanie rzeczy podstawy zarzutów naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nie mogły być ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jako usprawiedliwione. Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.