II SA/Bd 645/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I.S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. S. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...] w przedmiocie przekazania podania według właściwości postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 9 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił przyznania prawa pomocy I. S.. Po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez skarżącą na powyższe rozstrzygnięcie, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem wydanym w dniu 4 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 1046/11, oddalił zażalenie. Pismem z dnia 25 listopada 2011 r. skarżąca ponownie wniosła o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia 30 stycznia 2012 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy. Następnie, postanowieniem wydanym w dniu 19 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 302/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 30 stycznia 2012 r. W dniu 14 maja 2012 r. skarżąca ponownie wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego. Postanowieniem z dnia 11 lipca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu od powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 17 września 2012 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Następnie, postanowieniem wydanym w dniu 14 listopada 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 993/12, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 17 września 2012 r. W dniu 26 listopada 2012 r. skarżąca ponownie wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu w dniu 10 grudnia 2012 r. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego. Jak wynika z przedłożonego przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniosła o zwolnienie jej z kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika, prowadzi ona jednoosobowe gospodarstwo domowe, osiągając comiesięczny dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2300 zł, jako posiadany majątek skarżąca zadeklarowała budynek wielolokalowy. Jako konieczne wydatki skarżąca wskazała niezbędne koszty związane z utrzymaniem swoim oraz posiadanej nieruchomości. Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2012 r. Sąd wezwał skarżącą do podania, czy jej sytuacja majątkowa od czasu złożenia przez nią formularza PPF z dnia 9 lipca 2012 r. uległa zmianie oraz czy dane w nim są aktualne. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca podała, że jej sytuacja uległa zmianie gdyż musi płacić koszty przeglądów w zakresie prawa budowlanego, a lokatorzy zaprzestali płacenia czynszów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ogólną zasadą, wyrażoną w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) jest, że strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy stanowić ma wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, samotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie, są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, w całości spoczywa na wnioskodawcy, który obowiązany jest rzetelnie i rzeczowo przedstawić swoją sytuację majątkową w sposób umożliwiający jej ocenę. Jak wynika z zawartych w przedłożonym przez skarżącą formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, są one tożsame z informacjami zawartymi w uprzednio składanych przez skarżącą wnioskach o przyznanie prawa pomocy. Sytuacja skarżącej nie zmieniła się na jej niekorzyść od czasu złożenia poprzednich wniosków o przyznanie prawa pomocy do momentu rozpoznania przedmiotowego wniosku Zwrócić uwagę należy, iż stanowisko sądu pierwszej instancji trzykrotnie w niniejszej sprawie odmawiającego skarżącej przyznania prawa pomocy, podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach w w/w postanowieniach oddalających zażalenia skarżącej na wydane postanowienia tut. Sądu, wydane w przedmiocie prawa pomocy, wskazując iż zażalenia te nie mają usprawiedliwionych podstaw. Zwrócić uwagę należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy rozpatrywał wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jak i częściowym, a także kwestię zwolnienia od kosztów sądowych w połowie. Wskazać przy tym trzeba, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W związku z powyższym, przy braku istotnej zmiany sytuacji majątkowej skarżącej, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia