II SA/Bd 679/12

Dnia 8 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi M. i Cz. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Starosta [...] decyzją nr [...] r. zatwierdził projekt budowlany, ustalił lokalizację drogi i zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej nr [...] zlokalizowanej w jednostce ewidencyjnej gminy [...] na działkach o nr ewidencyjnych 751, 760/1, 175, 937/1, 173/4, 173/6, 171/6, 751/2 (obręb[...]) oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających inwestycji na terenach stanowiących działki o nr ewidencyjnych po podziale: 937/1(937), 173/4(173/2), 173/6(173/3), 171/6(171/4), 751/2(751) (obręb[...]), na rzecz Gminy[...], określając wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, linie rozgraniczające teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, dóbr kultury oraz obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, termin wydania nieruchomości oraz inne ustalenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że inwestor – Gmina[...], spełniając wymogi art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, ze zm.), wystąpił do Starosty [...] wnioskiem z dnia [...] r., uzupełnionym dnia [...] r. o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa drogi gminnej nr [...]" od km 0+004 do km 1+283 dł. 279m, przedkładając opinie poszczególnych organów administracyjnych: - decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, - opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] z dnia [...], opinię Wójta Gminy [...] z dnia [...]r., wystąpienie o opinię do Zarządu Powiatu we [...]z dnia [...](milcząca zgoda), - opinia Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w[...], Delegatury we [...] z dnia [...], uchwała Zarządu Województwa [...] z dnia [...], - opinia Wojskowej Komendy Transportu w [...] z dnia [...], oraz inne materiały zawarte w dokumentacji do wniosku o ustaleniu lokalizacji drogi dla ww. inwestycji, zawierającej dodatkowo plan sytuacyjny w skali 1:1000. Do wniosku dołączono również projekty podziału nieruchomości położonych w pasie linii rozgraniczających inwestycję, zawierające szczegółowe projekty podziału nieruchomości na terenie gminy[...]. Dalej organ podał, że wydanie niniejszej decyzji poprzedzone zostało wszczęciem postępowania administracyjnego w drodze zawiadomień Starosty [...] z dnia [...]r., zaś dokumentację załączoną do wniosku udostępniono do publicznego wglądu na okres 14 dni (tj. od dnia ukazania się obwieszczenia). W tym czasie organ otrzymał sprzeciw M. i Cz. S. w sprawie planowanej budowy na ich działkach. W związku z tym organ wystąpił do inwestora oraz projektanta projektu budowlanego o ustosunkowanie się do pisma M. i Cz. S. Z pisma projektanta z dnia [...] r. wynika, że inna lokalizacja projektowanej drogi byłaby ekonomicznie nieuzasadniona, ponieważ poszerzenie drogi w prawą stronę wiązałoby się z wykupem fragmentów działek z istniejącą zabudową. Po prawej stronie drogi znajdują się działki budowlane z istniejącą lub rozpoczętą budową, z których dwie wygrodzone są kosztownym płotem z cegły klinkierowej z kutymi bramami. Na decyzję Starosty [...],M. i Cz. S. wnieśli odwołanie, zarzucając w nim, że organ I instancji nie ustosunkował się do prośby złożonej przez odwołujących się w dniu [...] r., w której nie wyrazili zgody na budowę drogi gminnej na działkach będących ich własnością o nr 173/2 i 173/3 oraz, że nie otrzymali odpowiedzi na powyższe pismo. Dalej podali, że proponowali Urzędowi Gminy [...] przekazanie nieodpłatnie drogi, co jak wynika z ich pisma, będącej ich własnością w zamian za wydanie pozwolenia na budowę masztu antenowego dla telefonii komórkowej dla firmy[...]. Ponadto podnieśli, iż nie odpowiadają za niekompetencje Urzędu Gminy[...], że doprowadził do tego stanu, że nie ma dojazdu do posesji po przeciwnej stronie ich gospodarstwa. Ponadto wskazali, że zgodnie z planem [...] z maja 1921 r. droga jest ich własnością i nie spełnia wymogów drogi publicznej. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przytoczywszy stan faktyczny sprawy stwierdził, że Starosta [...] wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ przeprowadzone w sprawie postępowanie uwzględniało zasady określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.), a wydana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa we wskazanych przepisach. Zdaniem organu odwoławczego przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie upoważniają organów wydających przedmiotowe decyzje do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku, ani też do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. Nie mogą też proponować zmian inwestycji określonych we wniosku ani rozwiązań technicznych. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18.04.2007 r., IV SA/Wa 46/07 także wyrok WSA w Warszawie z dnia 9.11.2006 r., IV SA/Wa 638/06). Organ II instancji odnosząc się do stwierdzenia odwołujących się co do niewyrażenia zgody na budowę drogi na części ich działek tj. na działkach nr 173/2 i nr 173/3, gdyż Urząd Gminy [...] nie zezwolił na budowę masztu antenowego dla telefonii komórkowej dla firmy [...] na innej nieruchomości będącej ich własnością uznał, że nie jest kompetentny do podejmowania decyzji dotyczących wydawania pozwoleń na budowę masztu telefonii komórkowej i przedmiotowe postępowanie nie ma związku z postępowaniem w sprawie wydania pozwoleń na budowę tego typu obiektów. W ocenie Wojewody [...] zarzut, iż inwestycja drogowa prowadzona jest na działce będącej własnością odwołujących się, której dotyczyły sprawy rozpatrywane w Sądach Rejonowych i w Sądzie Okręgowym we [...] nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym i nie może być rozpatrywana w postępowaniu o wydanie przedmiotowej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z załączonych do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wypisów z rejestru gruntów wynika, iż właścicielem działki nr 175 położonej w gminie [...] w obrębie [...] jest Skarb Państwa -Urząd Gminy we[...]. Dalej organ dodał, że jeżeli chodzi o działki o numerach 173/2 i 173/3, których właścicielami są M. i Cz. S. to Starosta [...] decyzją nr [...] r. dokonał podziału: działki nr 173/2 na działki 173/4 i 173/5 oraz działki nr 173/3 na działki 173/6 i 173/7. Działki nr 173/4 i 173/6 przeznaczone są pod rozbudowę drogi gminnej, co jest zgodne z ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Poza tym organ poinformował, że zgodnie z powyższą ustawą w odrębnym postępowaniu zostanie wydana przez Starostę [...] decyzja, ustalająca wysokość odszkodowania za część działek nr 173/2 i nr 173/3 (po podziale dla działek nr 173/4 i nr 173/6), które zostały przejęte pod powyższą inwestycję drogową. Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. pismem z dnia [...]r. skarżący M. i Cz. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając decyzji: 1. naruszenie art. 11a powołanej powyżej ustawy poprzez brak przeprowadzenia analizy w zakresie wpływu inwestycji na środowisko i okolicę, jak również na sąsiadujące nieruchomości, 2. naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 kpa poprzez nierozważnie w sposób prawidłowy całego materiału dowodowego, a przede wszystkim pism M. i Cz. S., a ponadto załatwienie sprawy wbrew słusznemu interesowi strony, który nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. W związku z powyższym skarżący wnieśli o: 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji, uchylenie decyzji organu I instancji oraz stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 2. zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. 3. uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący nawiązali do argumentacji zawartej w odwołaniu oraz stwierdzili, że Gmina [...] samowolnie zajęła część gruntu z działki 173/2 i 173/3 wysypując żużel, którym poszerzono drogę oznaczoną nr 175 a Sąd Rejonowy we [...] nakazał gminie przywrócenie naruszonego posiadania. Odwołujący się nie wyrazili zgody na budowę drogi gminnej na działkach będących ich własnością tj. 173/2, 173/3 oraz na działce nr 175 stanowiącej istniejącą drogę, której właścicielem są skarżący. Błędnie Starosta podnosi, że działka nr 175 według wypisu z rejestru gruntów jest własnością Skarbu Państwa we władaniu Gminy[...]. Działka ta stanowi drogę, która wchodzi w skład gospodarstwa rolnego skarżących, co potwierdzają [...] ([...]) sporządzony na podstawie pomiaru dokonanego na gruncie w miesiącu maju 1921 r. przez ówczesnego geometrę. Grunty te były własnością ojca M. S., która odziedziczyła je po swoich rodzicach. Droga była także przedmiotem podejmowanych przez Gminę [...] działań zmierzających do skomunalizowania jej na rzecz gminy. Wyrokiem WSA w Warszawie skarga o skomunalizowanie została oddalona (sygn. I SA/Wa 162/05). Ostatecznie Sąd Rejonowy we [...] Wydział I Cywilny wydał postanowienie dokonując rozgraniczenia położonych w [...] nieruchomości, będącej własnością M. i Cz. S., mającej urządzoną w Sądzie we [...] księgę wieczysta kw[...], oznaczonej jako działki nr 173/2 o powierzchni 0.5 ha i 173/3 o powierzchni 6.26. Określono, iż granica spornych nieruchomości 173/2, 173/3 i działki 175 przebiegać winna według linii od znaku granicznego 1942 - 2430 (kamień graniczny) przez znak graniczny numer 1945 do znaku oznaczonego numerem 2418 (kamień graniczny) i taki przebieg granicy ustalono. Istnieje możliwość wybudowania drogi na innych gruntach w tej miejscowości. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie uważając, że organ I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Przedstawiwszy stan faktyczny sprawy organ odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że zgodnie z treścią art. 11 a powołanej powyżej ustawy Starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych na wniosek właściwego zarządcy drogi, po spełnieniu wymogów art. 11 b ust. 1 oraz prawidłowo złożonego wniosku zgodnie z art. 11 d w/w ustawy. Organ wydający decyzję nie może też proponować zmian przebiegu inwestycji drogowej ani rozwiązań technicznych. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno - wykonawczych inwestycji. Odpowiadając na zarzut skarżących co do braku przeprowadzenia analizy w zakresie wpływu inwestycji na środowisko i okolicę, jak również na sąsiadujące nieruchomości, skarżony organ podał, że do wniosku o zezwolenie na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej załączono ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi gminnej w miejscowości [...] dł. 285 m. Organ wyjaśnił, że przepisy w/w ustawy nie naruszają prawa własności, bowiem zgodnie z kodeksem cywilnym właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy, a przedmiotowa sprawa dotyczy inwestycji celu publicznego, dla której przepisy przewidziały ograniczenia w sposób określony przez ustawę. Ponadto przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych precyzyjnie regulują kwestie ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte pod drogę. W ocenie organu zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy, ponieważ decyzje obu organów zostały wydane zgodnie z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 11 c ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych do postępowań w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów przedmiotowej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji tzn. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Należy zatem brać pod uwagę szczególny charakter inwestycji. Zgodnie z art. 11a ust. 1 powołanej ustawy starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydaje decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na wniosek właściwego zarządcy drogi. Organ administracji nie jest uprawniony do oceny zasadności, czy celowości zamierzonej inwestycji. O przebiegu inwestycji decyduje inwestor wybierając najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno – wykonawcze. Inwestor wyznacza miejsce oraz sposób realizacji inwestycji, co obejmuje przebieg i szerokość planowanej drogi. Wydając decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej organ orzekający dokonuje jedynie oceny formalnoprawnej dopuszczalności lokalizacji tej inwestycji. Odmowa wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być oparta wyłącznie o ustalenia organu z których wynikałoby, że przebieg inwestycji zaproponowanej przez inwestora narusza obowiązujące przepisy prawa. W przeciwnym wypadku, stosownie do art. 11a ust. 1 ustawy organ zobligowany jest wydać decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Nie można bowiem uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami art. 11e ustawy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r., w sprawie sygn. akt II OSK 2416/10 – dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Organ słusznie stwierdził, że uzależnienie zgody na budowę drogi od zezwolenia na budowę masztu antenowego dla telefonii komórkowej na innej nieruchomości nie ma związku z postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia na budowę drogi. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wniosek o zgodę na realizację inwestycji drogowej odpowiada wymogom, o których mowa w art. 11d ust. 1 ustawy. Przedłożony projekt budowlany zgodny jest z przepisami ustawy – Prawo budowlane, stosownie do art. 11i ust. 1 specustawy, a wydana przez organ I instancji decyzja zawiera elementy, przewidziane w art. 11f ust. 1 tejże ustawy. Korekta wniosku w odniesieniu do uwzględnienia powstałej w wyniku podziału działki 751/2 nie wpływa na wynik postępowania, bowiem działania inwestora mieściły się w granicach prawa. Wobec powyższego zarzuty skarżących dotyczące nie zbadania przez organy administracji zasadności realizacji przedmiotowej inwestycji należy uznać za bezpodstawne. Celem ustawy jest uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie budowy dróg publicznych poprzez objęcie w jednym postępowaniu i jednej decyzji czterech postępowań: lokalizacji drogi, podziału nieruchomości, nabywania nieruchomości pod drogi i pozwolenia na jej budowę. Wprowadzenie szczególnej regulacji spowodowane było potrzebą przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych. Wyjątkowy charakter ustawy wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. Ustawa została zamierzona jako regulacja czasowa. Jej działanie jest bowiem ograniczone w czasie określonym w art. 45. Z art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach wynika, że określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w tym warunki lokalizacji i nabywania nieruchomości na ten cel oraz budowy tych dróg, a także organy właściwe w tych sprawach. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że ustawa o szczególnych zasadach jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż reguluje ona kompleksowo zasady i warunki przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w tym nabywania nieruchomości na ten cel i organy właściwe w tych sprawach. Oznacza to, że nie ma tu zastosowania administracyjny tok postępowania, wynikający z przepisów o gospodarce nieruchomościami, w tym procedury zatwierdzenia podziału nieruchomości oraz wywłaszczania nieruchomości. Wobec powyższego zarzuty odnoszące się do kwestii podziału nieruchomości nie mogą być uwzględnione Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego – m.in. postanowienia Sądu Rejonowego z 13 listopada 2008 r., sygn. akt I Ns 292/03 Gmina [...] jest samoistnym posiadaczem działki nr 175 (ten fakt nie był kwestionowany). Działkę tę stanowi droga dojazdowa do wsi [...] co potwierdza wyrys mapy ewidencyjnej sporządzony 25 lipca 1979 r. Wcześniej jak wynika z rejestru pomiarowo - klasyfikacyjnego działka nr 175 znajdowała się w posiadaniu [...] Zarządu Dróg Publicznych w [...]. Wprawdzie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r. odmówiono stwierdzenia nabycia własności nieruchomości (działka nr 175) przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. w oparciu o art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), lecz nastąpiło to z powodu braku zaliczenia owej drogi do kategorii dróg gminnych. Działka ta była zatem własnością Skarbu Państwa. Droga została jednak zakwalifikowana uchwałą Rady Gminy [...] z 5 września 2003 r. do kategorii dróg gminnych. W żadnym jednak przypadku skarżącym nie przysługiwało prawo własności działki nr 175. W księdze wieczystej uwidoczniono tylko własność działki nr 173 i nr 174. Powództwo o ustalenie prawa własności do działki nr 175 na odcinku przylegającym do działek nr 173/2 i 173/3 zostało prawomocnie oddalone. Powoływanie się przez skarżących na ,,[...]" nie miał wpływu na stan własności działki nr 175, gdyż jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego z 13 listopada 2008 r., sygn. akt I Ns 292/03 dokonano rozgraniczenia nieruchomości działki nr 173/2 i 173/3 należących do skarżących z własnością Skarbu Państwa - we władaniu Gminy [...]– działki nr 175 bez tego dokumentu, gdyż jak stwierdził Sąd nie znajduje się on w zasobie geodezyjnym i kartograficznym zatem nie może być podstawą określenia granicy działki nr 175. Rozgraniczenie natomiast odbyło się w oparciu o kryterium stanu prawnego. Decyzją organu I instancji zatwierdzono natomiast projekt podziału nieruchomości 173/2 (po podziale na działki odpowiednio 173/4 i 173/5) oraz działki 173/3 (po podziale 173/6 i 173/7), gdzie w linie rozgraniczające inwestycji włączono działki 173/4 i 173/6. Kolejnym zarzutem skargi z powołaniem się na rangę i znaczenie prawa własności było naruszenie przez organ orzekający w sprawie uzasadnionego interesu strony i wydanie decyzji, która w nadmierny sposób ograniczyła przysługujące skarżącym prawo własności. Zdaniem skarżących można było zaprojektować poszerzenie drogi po przeciwnej stronie. W ocenie Sądu zarzut ten nie znajduje uzasadnienia. Dokonywano oceny optymalnego przebiegu drogi. Po przeciwnej stronie w stosunku do nieruchomości skarżących są działki budowlane z rozpoczętą budową, ogrodzone i znacznie bardziej dolegliwe a wręcz niemożliwe byłoby zajęcie tych właśnie nieruchomości. Ponadto mocą zaskarżonej decyzji wydzielono i przejęto na własność Gminy działki 173/4 i 173/6 które najkorzystniej wpływają na realizację inwestycji drogowej służącej ogółowi mieszkańców. Niedopuszczalną ingerencją w przysługujące skarżącym prawo własności byłoby przeznaczenie przejętej nieruchomości na inwestycję nie mającą charakteru inwestycji drogowej. Kwestionowanie uprawnienia organów do badania celowości przyjętych przez inwestora rozwiązań projektowych i przebiegu trasy nie uprawniało skarżących do stawiania zarzutu niedopuszczalnej ingerencji w ich prawo własności. Wskazać należy, że wprowadzenie odrębnego trybu administracyjnego w sprawie realizacji inwestycji drogowych służy realizacji celu publicznego w postaci poprawy bezpieczeństwa układu komunikacyjnego i transportowego, a jednocześnie skutki z tym związane są rekompensowane w formie odszkodowania (art. 12 ust. 4 w zw. z ust. 4a). Zatem pomimo odjęcia własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z prowadzonym postępowaniem. Niewątpliwie prawo własności jest chronione konstytucyjnie w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP, a także przez przepis art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 do tej Konwencji. Prawo to jednak nie jest prawem chronionym bezwzględnie, gdyż Konstytucja w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczeń tego prawa, gdy następuje w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu - zdaniem Sądu - nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem jest z pewnością realizacja przedmiotowej inwestycji. W tym kontekście zarzuty o naruszenie posiadania również nie zasługują na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi analiza akt postępowania administracyjnego, jego przebiegu i treści podjętych w sprawie rozstrzygnięć nie wskazuje na naruszenie przez organy przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77 § 1, 107). Zarzuty w tym przedmiocie nie znajdują potwierdzenia w materiale sprawy. Organy obu instancji właściwie przeprowadziły postępowanie, a w wydanych decyzjach ustosunkowały się do twierdzeń i zarzutów stron. Można się zgodzić z zarzutem, że nie było to szczególnie rozbudowane i szczegółowe odniesienie się do stanowiska skarżących, to jednak rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.