II SA/Bd 701/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium") decyzją z [...] grudnia 2020 r. stwierdziło, że decyzja Prezydenta M. T. (zwanego dalej "Prezydentem") z [...] czerwca 2019 r. [...] DK KZ w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej [...] [...] S.A. nr [...] T. Z. na terenie położonym przy ul. [...] w T. (działka nr [...], obręb 29) – wydana została z naruszeniem prawa i odstąpiło od stwierdzenia jej nieważności z uwagi na upływ 12 miesięcy od jej doręczenia. Kolegium stwierdziło, że Prezydent przy ocenie wniosku o lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej, zakończonej ww. decyzją z [...] czerwca 2019 r., w sposób rażący naruszył przepisy art. 7, 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., zwanej w skrócie "k.p.a."). Przy ocenie, czy planowana inwestycja powinna być zaliczona do przedsięwzięć znacząco oddziaływać na środowisko pominął bowiem jakiekolwiek własne ustalenia oraz ocenę przedłożonej przy wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Ponadto decyzja Prezydenta pomija zupełnie ilość planowanych do zamontowania anten, ich moc oraz kierunek ustawienia, co mogłoby prowadzić do realizacji inwestycji o dowolnych parametrach technicznych. Doszło zatem także do rażącego naruszenia art. 52 ust. 2, art. 54 pkt 2 i art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., zwanej w skrócie "u.p.z.p."). Kolegium, na podstawie art. 53 ust. 7 u.p.z.p. odstąpiło jednakże od stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z uwagi na to, że od jej doręczenia upłynęło 12 miesięcy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...] utrzymało swoją decyzję z [...] grudnia 2020 r. podzielając stanowisko w niej zawarte. Odnośnie upływu okresu uniemożliwiającego w świetle art. 53 ust. 7 u.p.z.p. orzeczenie o nieważności decyzji Prezydenta [...] wskazało, że wskazany w tym przepisie okres 12 miesięcy upłynął wobec faktu, że decyzja Prezydenta została ogłoszona [...] czerwca 2019 r. W skardze do sądu M. P. wniósł o uchylenie decyzji Kolegium zarzucając jej: 1) rażące naruszenie art. 53 ust. 7 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej T. [...] stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 2 pkt 5 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, że inwestycja ta nie stanowi inwestycji celu publicznego, gdyż nie służy realizacji celów określonych w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65, zwanej w skrócie "u.g.n."); 2) rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. oraz art. 157 § 1 k.p.a. wskutek odstąpienia przez Kolegium od stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia doręczenia tj. zgodnie z art. 53 ust. 7. u.p.z.p., podczas gdy Kolegium było zobligowane do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta wskutek rażącego naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Przy czym Kolegium w sposób całkowicie błędny odstąpił od stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta, albowiem inwestycją stanowiącą przedmiot decyzji Prezydenta nie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. W uzasadnieniu Skarżący podniówsł, że zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) oraz metropolitarnym (obejmujące obszar metropolitarny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Natomiast przepis art. 6 u.g.n. nie przewiduje swym zakresem inwestycji na wzór tej stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podkreślając, że kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako inwestycji celu publicznego dokonało mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 15 lipca 2019 r. sygn.. II OSK 2338/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy inwestycja w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. W tym względzie Sąd w niniejszym składzie podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że ww. inwestycja jest inwestycją celu publicznego. W szczególności Sąd podziela niżej przytoczone stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2019 r. sygn.. II OSK 2338/17: Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym jest m.in. budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów i urządzeń łączności publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243 z późn. zm. ) urządzenie telekomunikacyjne to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjne wykorzystywane do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników. Posiada zatem status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n., którego realizacja stanowi działania o znaczeniu ponadlokalnym. Stanowi więc inwestycję celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Stanowisko to jest powszechnie akceptowane zarówno w orzecznictwie, jak w literaturze przedmiotu. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2173/16, z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 1598/15, z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2189/14, z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2106/14, z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II OSK 44/14, z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 2057/13, z dnia 13 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 447/13, z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1829/12, z dnia 10 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 59/12 - niepublikowane, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; T. Grossmann, "Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności", Państwo i Prawo z 2005 r. nr 9, str. 81-92; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2016, str. 476 i n.). Wbrew zarzutom Skarżącej Kolegium prawidłowo zatem zakwalifikowało przedmiotową inwestycję do inwestycji celu publicznego. W konsekwencji oceniając, że dotycząca tej inwestycji decyzja Prezydenta z [...] czerwca 2019 r. w sposób rażący narusza prawo, było związane art. 53 ust. 7 u.p.z.p. zgodnie z którym "Nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio." Z akt sprawy (k. 126 akt Prezydenta) wynika, że obwieszczenie o wydaniu przedmiotowej decyzji Prezydenta miało miejsce [...] czerwca 2019 r. Zasadnie w takiej sytuacji Kolegium przyjęło, że w momencie orzekania w przedmiocie nieważności decyzji Prezydenta upłynął okres 12 miesięczny, o którym mowa w art. 53 ust. 7 u.p.z.p., co wyłączało możliwość orzeczenia o nieważności decyzji Prezydenta. Zgodnie z odpowiednio stosowanym art. 158 § 2 k.p.a. wobec braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium było zobowiązane ograniczyć się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji Prezydenta z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji. Także w tym zakresie Kolegium nie naruszyło przepisów prawa. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329), Sąd oddalił skargę.