II SA/Bd 730/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych oddala skargę. II SA/Bd 730/21 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] 2020 r., nr [...] Starosta B. , działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 . - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110), zwanej dalej: "u.p.r.d." cofnął diagnoście G. C. zwanemu dalej: "skarżącym" uprawnienie o numerze [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów, udzielone stronie decyzją z dnia [...] 2004 o sygn. [...]. Organ I instancji powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania: W dniu [...] 2012 r. do Starosty B. wpłynął, zatrzymany przez Komendę Powiatową Policji w B. , dowód rejestracyjny serii [...] nr [...]. Jako powód zatrzymania wskazano brak adnotacji o aktualnym badaniu technicznym motoroweru marki [...], oznaczonego numerem VIN: [...]. W dniu [...] 2012 r. właściciel pojazdu złożył wniosek o jego zwrot. Do wniosku dołączył pokwitowanie serii [...] oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...] 2012 r. nr [...] potwierdzające spełnienie wymagań technicznych określonych w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Treść obydwu dokumentów była zgodna co do treści numeru VIN przedmiotowego motoroweru i wskazywała numer: [...]. Właściciel pojazdu wyjaśnił, że w trakcie badania technicznego w stacji diagnostycznej ujawniono niezgodność numeru na ramie pojazdu z numerem wskazanym w dowodzie rejestracyjnym. Udał się więc na następną stację diagnostyczną, gdzie diagnosta nie sprawdził osobiście cech identyfikacyjnych motoroweru i poprzestał na ich wskazaniu przez właściciela pojazdu, który podał te dane, które widniały w dowodzie rejestracyjnym, to jest numer [...]. Tymczasem właściwy numer na ramie i tabliczce znamionowej to [...]. W ocenie organu, G. C., wykonując w dniu [...] 2012 r. badanie techniczne nr [...] naruszył przepisy § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach oraz pkt 1.1. działu I załącznika nr 1 tego rozporządzenia. Nie dokonał bowiem identyfikacji pojazdu, tzn. nie sprawdził i nie porównał numeru indentyfikacyjnego badanego motoroweru marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] - tak jak tego wymagał wskazany pkt. 1.1. działu I załącznika nr [...] do rozporządzenia. Nie dostrzegł niezgodności pomiędzy zapisami zamieszczonymi w pokwitowaniu serii [...] a faktycznym numerem znajdującym się na ramie pojazdu. W konsekwencji skarżący nie wypełnił obowiązku określenia wyniku badania technicznego jako negatywnego. Niewykonanie badania zgodnie z wymogami przepisów prawa dyskwalifikuje takie badanie w zakresie jego legalności, co uzasadnia cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Odwołanie od tej decyzji wniósł G. C. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i zarzucając: a)naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 7 kpa, gdyż w postępowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji nie zostały podjęte wszelkie niezbędne działania konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. b)naruszenie przepisu pkt. 0.2 lit c działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 776) przez zastosowanie tego przepisu, podczas gdy badanie techniczne przeprowadzono w dniu [...] 2012 roku i w/w nie obowiązywał; c)naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 ustawy w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy, co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy); d)naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 8, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat. Rozpoznając wniesione odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d., art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), zwanej dalej: "k.p.a.", utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na prawidłowość decyzji organu I instancji i podkreślił, że decyzja o cofnięciu uprawnień ma charakter związany, oraz że o wydaniu tej decyzji decydują obiektywne okoliczności zaistniałe w stanie faktycznym sprawy (wydanie zaświadczania albo dokonanie wpisu do dowodu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami). Dalej organ odwoławczy przywołał treść § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a obowiązującego w dacie przeprowadzenia badania technicznego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 155, poz. 1232), który stanowi, że zakres okresowego badania technicznego obejmuje: 1) identyfikację pojazdu, w tym: a) sprawdzenie cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Przepisy powyższego rozporządzenia w załączniku nr 1 wskazują, w jaki sposób (w oparciu o jakie czynności i metody oceny) diagnosta winien dokonać sprawdzenia cech identyfikacyjnych oraz ustalenia i porównania zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym, stanowiąc, iż w tym zakresie diagnosta winien dokonać oględzin organoleptycznie poprzez porównanie zapisów w dowodzie rejestracyjnym ze stanem faktycznym lub dokonać ustalenia faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań. Powyższe oznacza, że obowiązkiem diagnosty było osobiste sprawdzenie zgodności oznaczeń pojazdu znajdujących się na ramie pojazdu (tabliczce znamionowej) z danymi znajdującymi się w dowodzie rejestracyjnym. Tym samym-jak podkreśliło SKO-zasady przeprowadzania identyfikacji pojazdu określone w załączniku do rozporządzenia wykluczają możliwość posługiwania się osobami trzecimi przy dokonywaniu tego rodzaju czynności. Brak zgodności zapisów numeru identyfikacyjnego (VIN) lub numeru nadwozia (podwozia-ramy) oraz numeru rejestracyjnego ze stanem faktycznym, zgodnie z pkt. 1.1 załącznika nr 1 do przywołanego rozporządzenia należy do kryteriów uznania stanu technicznego za niezgodny z warunkami technicznymi. W konsekwencji powyższych regulacji niewykrycie istniejącej rozbieżności w sposób jednoznaczny wskazuje, iż badanie techniczne przeprowadzone przez skarżącego odbyło się niezgodnie z określonym w przepisach prawa zakresem i sposobem jego wykonania. Ustalenie, dlaczego powyższa rozbieżność nie została przez skarżącego wykryta, a w szczególności zbadanie okoliczności jej niewykrycia organ odwoławczy uznał za zbędne, a nadto wskazał, że pomijając owe okoliczności o subiektywnym charakterze organ I instancji nie naruszył przepisów regulujących kwestie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł skarżący, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, względnie jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art.7,art.77§1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niewyjaśnieniu , czy popełnione przez skarżącego uchybienie mogło być spowodowane podstępem; 2) naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 ustawy w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy, co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 ustawy); 3) naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 8, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję ją poprzedzającą, doprowadziła do uznania, że decyzja ta odpowiada prawu, co przesądziło o oddaleniu skargi. W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty B. , orzekającą o cofnięciu G. C. uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym – art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2. Zgodnie z treścią tego przepisu, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: - przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania (pkt 1); - wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami (pkt 2). Wyjaśnić należy, że decyzja o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów ma charakter związany, a jej podjęcie uzależnione jest od ziszczenia się przesłanek, o których mowa w treści przepisu. Cofnięcie uprawnień nie jest zatem zależne od uznania organu ani od stopnia zawinienia diagnosty. Przytoczony przepis nie przewiduje gradacji uchybień w pracy diagnosty i takiego ich rozróżnienia, które mogłoby skutkować odstąpieniem przez organ od stosowania przewidzianej w nim sankcji, która niewątpliwie ma charakter bardzo dotkliwy. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, iż stopień zawinienia diagnosty nie ma wpływu na orzeczenie o cofnięciu uprawnień. Podkreśla się również, że art. 83 ust. 3 u.p.r.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie określonych uchybień w pracy diagnosty musi skutkować jego zastosowaniem (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 56/19; WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 235/19, WSA w Poznaniu z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt III SA/Po 249/18, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Internecie). Szczegółowy zakres i sposób przeprowadzania badań technicznych w dacie zaistnienia deliktu określało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 18 września 2009r.w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U. nr 155, poz.1232). W § 2 ust. 1 tego aktu określono zakres okresowego badania technicznego pojazdu, wskazując jednocześnie w ust. 3, że wykaz czynności kontrolnych oraz metody i kryteria oceny stanu technicznego pojazdu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. W dziale I punkcie 1.1 tego załącznika wskazano, że okresowe badanie techniczne obejmuje m.in. identyfikację pojazdu, w tym sprawdzenie cech identyfikacyjnych i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Badanie to powinno opierać się na oględzinach organoleptycznych poprzez porównanie zapisów w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) ze stanem faktycznym lub ustalenie faktycznych danych pojazdu na podstawie oględzin i badań. Z kolei kryterium uznania stanu technicznego pojazdu za niezgodne z warunkami technicznymi stanowi stwierdzenie niezgodności zapisów numeru identyfikacyjnego (VIN) lub numeru nadwozia(podwozia-ramy) oraz numeru rejestracyjnego ze stanem faktycznym. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika niezbicie, że w toku przeprowadzonego w dniu [...] 2012 r. badania techniczne pojazdu -motoroweru marki [...] -skarżący wydał zaświadczenie nr [...] z pozytywnym wynikiem z badania w sytuacji braku zgodności numeru ramy z numerem rejestracyjnym. W toku prowadzonego postępowania skarżący nie zaprzeczał tej bezspornej okoliczności. Sporna jest natomiast ocena konsekwencji ww. naruszenia. Usprawiedliwieniem naruszenia procedury była w ocenie skarżącego okoliczność podstępnego działania właściciela motoroweru bądź też wadliwego działania organu dokonującego pierwszej rejestracji pojazdu. Skarżący nie wyjaśnił jednakże, jakie to podstępne działania osób trzecich bądź działania organów właściwych dla rejestracji pojazdu spowodowały odstąpienie przez niego od wypełnienia obowiązków sprawdzenia cech identyfikacyjnych pojazdu, a w efekcie uznania stanu technicznego pojazdu za niezgodny z jego warunkami technicznymi. Ponadto należy zauważyć, że stanowiąc jednoznacznie jakie pojazdy, w jakich okolicznościach i w jakim zakresie podlegają obowiązkowi badań technicznych ustawodawca wyraźnie wskazał osobę, która ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za należyte przeprowadzenie kontroli danego pojazdu, w tym za prawidłową jego identyfikację, a mianowicie upoważnionego diagnostę. Z uzasadnienia niniejszej skargi wynika również, że skarżący kwestionuje w istocie dokonaną przez organ wykładnię przepisu art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że stan faktyczny sprawy w zakresie stanowiącym podstawę do zastosowania przez organ przepisu art. 84 ust. 3 pkt. 2 u. p.r.d. sprawy nie budzi wątpliwości i stanowił wystarczający materiał dowodowy do wydania orzeczenia o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty. Jak wyżej podano, norma zawarta w tym przepisie nie pozostawia wyboru organowi, który zobowiązany jest cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Kluczowe jest bowiem dokonanie bezspornego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Przypomnieć należy, że z konstrukcji ww. przepisu, a w szczególności ze zwrotu "starosta cofa" wynika, że starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu, a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d., czy też przyczyn takiego stanu rzeczy, co w sprawie niniejszej ma istotne znaczenie biorąc pod uwagę wyjaśnienia skarżącego. O delikcie skutkującym z mocy prawa cofnięciem uprawnień diagnosty, decyduje bowiem obiektywny stan rzeczy, jakim jest fakt poświadczenia przez diagnostę nieprawdy w okolicznościach wskazanych w przepisie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (zob. w tej materii także m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1395/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, organ nie ma przy tym obowiązku badania, czy nieprawidłowości popełnione przy sporządzaniu te są istotne czy też nie. Przepis art. 84 ust. 3 u.p.r.d. nie daje organowi prawa do miarkowania konsekwencji, co oznacza, że uchybienia o mniejszych skutkach są traktowane na równi z uchybieniami o dużym ciężarze gatunkowym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 10 lipca 2015 r., III SA/Wr274/15, Lex nr 1784407). Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy orzekające art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez poprzestanie na pisemnych wyjaśnieniach właściciela pojazdu i zaniechaniu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy należy przyznać, że istotnie z treści przywołanych powyżej przepisów wynika, że organ powinien w ramach prowadzanego postępowania dowodowego przeprowadzić wszelkie dowody służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy i ocenić je w świetle całokształtu materiału dowodowego. Nie dotyczy to jednak dowodów, których przedmiotem mają być okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy, albowiem organ z mocy art. 78 k.p.a. zwolniony został z obowiązku przeprowadzania tego rodzaju dowodów. Zdaniem Sądu taki charakter miałyby powoływane przez skarżącego informacje o okolicznościach przeprowadzania kontroli technicznej i przyczynienia się właściciela pojazdu do naruszenia przez skarżącego przepisów regulujących zakres i sposób przeprowadzania badań technicznych pojazdów. W związku z czym nie było w sprawie potrzeby pozyskania takich dowodów. Sformułowanie, że uprawniony organ "cofa" diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych w razie stwierdzenia okoliczności określonych w pkt 1 i 2 wskazanego powyżej przepisu jest oczywiste i jednoznaczne, że żadne inne okoliczności nie mogą być brane w tym wypadku pod uwagę. Co do zarzutów naruszenia naruszyły przepisów k.p.a. powołanych w punkcie 1 i 3 skargi Sąd uznał, że organy wskazały i szczegółowo omówiły naruszenia, jakich dopuścił się skarżący, przytaczając poszczególne przepisy prawa i oceniając te naruszenia w świetle brzmienia przepisów. Również treść przepisów, które naruszył skarżący nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w sposób rzetelny, zgromadzono w nim dowody świadczące o naruszeniu przez skarżącego wskazanych przez organy przepisów prawa. Nieuzasadniony jest też zarzut, że cofnięcie uprawnienia diagnosty stanowi w przypadku skarżącego naruszenie zasady proporcjonalności wyprowadzanej z art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nie budzi wątpliwości, że wydanie przez diagnostę zaświadczenia, czy też dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Skarżący jako diagnosta pełni funkcję publiczną, w związku z czym wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Skoro zatem od pracy skarżącego zależy bezpieczeństwo w ruchu drogowym to w sytuacji gdy dopuścił się on uchybień, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d., oczywistym było zastosowanie sankcji przewidzianej tym przepisem. Odnośnie zarzutu zastosowania w sprawie przepisów, które nie miały w niej zastosowania Sąd wskazuje, że wydanie przez skarżącego pozytywnego wyniku badania kontrolnego motoroweru nastąpiło w dniu [...] 2012r. , a zatem jest ono objęte zakresem zastosowania norm zawartych w akcie obowiązującym w dniu zaistnienia deliktu. Oznacza to, że organy prawidłowo rozstrzygały w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz.U.2009 roku, nr 155, poz. 1232). Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie zaistniała podstawa do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. Skarżący wystawił zaświadczenie w sposób niezgodny ze wskazanymi powyżej przepisami w zakresie identyfikacji pojazdu. Zastosowana przez organy sankcja jest prawidłowym następstwem oceny treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym skarżący uchybił wykonując powierzone mu zadania. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.