II SA/Bd 780/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Mariusz Pawełczak Protokolant asystent sędziego Piotr Ziółkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2026 r. sprawy ze skargi I. M. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oddala skargę. U z a s a d n i e n i e: Wnioskiem z [...] 2024 r., I. M., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą OMME, zwana dalej: "skarżącą" lub "inwestorem", zwróciło się do Rady Miasta o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w trybie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r., o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2024 r., poz. 195 t.j.), zwanej dalej: "specustawa", polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z lokalami usługowymi na parterze w budynku nr [...] oraz mieszkaniami na parterze w budynku nr [...], a także z garażami podziemnymi na samochody osobowe w obydwu budynkach wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., co., elektryczną i teletechniczną, wentylacją mechaniczną i instalacjami zewnętrznymi: kanalizacją deszczową, wod.-kan., co., instalacją elektroenergetyczną i teletechniczną, oświetleniem terenu, stacją ładowania pojazdów elektrycznych z wewnętrzną linią zasilającą, układem komunikacji pieszej i kołowej, parkingami naziemnymi, murami oporowymi, placem gospodarczym, stacją transformatorową, placem zabaw i zjazdem na teren inwestycji, na działkach o nr ewid.[...] obręb 5 I. przy ul. [...] w I. . Rada Miasta podjęła w dniu [...] 2024 r. [...], w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji ww. inwestycji mieszkaniowej oraz lokalizacji inwestycji towarzyszącej przy ul. [...] w I. , powołując za podstawę prawną art. 7 ust. 4 i ust. 17, art. 20 specustawy, w związku z art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688), zwanej dalej: "ustawą zmieniającą" oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 i 1572), zwaną dalej: "u.s.g.". W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że braki wniosku skarżącej, który wpłynął do organu [...] 2024 r., zostały usunięte [...] 2024 r. Wyjaśniono, że dla terenu objętego wnioskiem inwestycyjnym obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (dalej również: m.p.z.p.), na terenach zarezerwowanych pod drogę łączącą ul. [...] z ul. [...] i do niej przyległych (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...], z późn. zm.), która ustaliła jego przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i drogi publiczne. W I. nie utworzono parku kulturowego, stąd zgodnie z art. 5 ust. 3 specustawy, w związku z art. 70 ust. 2 ustawy zmieniającej, analizy wymagało studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Zgodnie ze zmianą Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta I., tj. uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2008 r.. teren objęty wnioskiem jest zlokalizowany w obszarze oznaczonym jako teren zabudowy mieszkaniowej i usług z terenami zielonymi, z dopuszczeniem usług (w tym handlu i usług poligrafii) niekolidujących z zabudową mieszkaniową. Wskazano,, że planowany sposób zagospodarowania inwestycji mieszkaniowej i inwestycji towarzyszącej nie jest zatem sprzeczny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 7 ust. 12 specustawy, pismem z 5 września 2024 r. powiadomiono stosowne podmioty o możliwości przedstawienia opinii o ww. wniosku, a otrzymane opinie i uwagi oraz wynik dokonanych uzgodnień, zgodnie z art. 7 ust. 17 ww. ustawy, zostały przedłożone Radzie Miasta wraz z projektem niniejszej uchwały. Wskazano, że do wniosku w ustawowym terminie, tj. do [...] 2024 r.. wpłynęły dwie uwagi. Zdaniem Starosty I. realizacja zamierzonej inwestycji zakłóci ład przestrzenny i doprowadzi do zahamowania rozwoju budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w tym rejonie, albowiem w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, a planowana inwestycja wykazuje brak spójności z istniejącą zabudową oraz obecnym sposobem zagospodarowania, a ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 specustawy, koncepcja urbanistyczno-architektoniczna winna uwzględniać charakter zabudowy miejscowości i okolicy, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana. Przytoczono też drugą uwagę, pochodzącą od osoby fizycznej, w której wskazano, że ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, która narusza obowiązujący porządek planistyczny na terenie gminy, winno być uzasadnione nadzwyczajnymi okolicznościami konkretnej sprawy, ponieważ odejście od reguł określonych w akcie prawa powszechnie obowiązującego (m.p.z.p.), wymaga wykazania, że jest to absolutnie niezbędne w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, występujących na terenie gminy. Podniesiono, że Rada gminy, podejmując uchwałę, bierze pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 7 ust. 4 specustawy w związku z art. 70 ust. 2 ustawy zmieniającej), a analiza stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie miasta I. wskazuje, że na koniec roku 2023 w I. było [...] mieszkań (w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej), a od początku roku 2014 do końca roku 2023 na terenie miasta nastąpił wzrost liczy mieszkań o [...]. Szczegółowe dane przedstawiono w tabeli. Wskazano, że I. posiada tereny niezagospodarowane. przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową o powierzchni ok. 343 ha, objęte m.p.z.p., z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o powierzchni ok. 38 ha, a także pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o powierzchni ok. 164 ha, a w zachodniej części Osiedla [...] teren o powierzchni ok. 141 ha nieobjęty m.p.z.p., stanowi rezerwę terenów z możliwością realizacji w przyszłości zabudowy mieszkaniowej. Wyjaśniono, że w związku z powyższym, rozwój mieszkalnictwa wielorodzinnego możliwy jest przede wszystkim wpięciu rejonach miasta – które szczegółowo przedstawiono – o łącznej powierzchni 38 ha, podobnie jak rozwój budownictwa jednorodzinnego. Dodano, że na terenie miasta pozostają jeszcze inne mniejsze tereny przeznaczone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pod taki cel i należy uznać, że powierzchnia terenów przeznaczona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania jest wystarczająca dla rozwoju mieszkalnictwa. Przytoczono wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt: II OSK 3942/19, w którym stwierdzono, że uchwała rady gminy podejmowana na podstawie art. 7 ust. 4 specustawy, ma charakter uznaniowy, a punktem wyjścia jest pełne poszanowanie zasady, że władztwo planistyczne na terenie gminy należy do jej mieszkańców i organu stanowiącego gminy, której radni muszą brać pod uwagę stanowisko mieszkańców, podejmując decyzję, w formie uchwały, o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej. Stwierdzono, że wnioskowana inwestycja stanowi tymczasem przejaw kolizji interesów pomiędzy mieszkańcami, a inwestorem. Wyjaśniono, że na zachodniej stronie ul. [...] zlokalizowana jest istniejąca zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, natomiast na wschodniej stronie obserwuje się rozwój budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, gdzie inwestor planuje wybudowanie dwóch budynków wielorodzinnych, których kubatura zdominuje zlokalizowaną tam zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, co zakłóci ład przestrzenny oraz spowoduje dysharmonię w krajobrazie miejskim pod względem gabarytów. W szczególności zwrócono uwagę, że m.p.z.p. dla nowej zabudowy przewiduje pozostawienie co najmniej 40% powierzchni terenu biologicznie czynnego, niezabudowanego i nieutwardzonego z zachowaniem istniejącej zielni. Inwestor zakłada pozostawienie powierzchni biologicznie czynnej na gruncie o powierzchni 1222,45 m˛, a pozostałą część na stropie garażu oraz dachu budynków, co łącznie wyniesie 25.52% całego terenu inwestycji. Intensywność zabudowy dla całego terenu inwestycji wyniesie wówczas 1,43, bez dróg publicznych 1,79, natomiast plan miejscowy zakłada ten wskaźnik w wysokości do 0,40. Inwestor określił niezgodność z planem miejscowym, także pod względem nieprzekraczalnej linii zabudowy dla kondygnacji nadziemnych, a kondygnacje podziemne zbliżone mają być do granicy działki. Budynki zabudowy wielorodzinnej planowane są o wysokości do 14 m, natomiast plan miejscowy ustala wysokość budynków z urządzeniami na dachu i drzew do 12 m. Powyższe założenia nowej zabudowy budzą sprzeciw społeczności. Przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt: II SA/Lu 758/23, w którym powołano się na pogląd orzecznictwa, iż odejście od reguł określonych w akcie prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wymaga wykazania, że jest to absolutnie niezbędne w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych występujących na terenie gminy, w kontekście potrzeb i możliwości rozwoju gminy określonych w studium (art. 7 ust. 4 zd. 2 specustawy). Jeżeli jednak organ wykaże, że na terenie danej gminy istnieją inne tereny, które przeznaczone są pod lokalizację inwestycji mieszkaniowych określonego rodzaju, to podjęcie uchwały o odmowie uwzględnienia wniosku inwestora jest w pełni uzasadnione. Taką sytuację należy bowiem rozumieć jako sprzeczność zamiarów inwestora z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy.". Skonkludowano, że w związku z wniesionymi uwagami oraz biorąc pod uwagę stan zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeby i możliwości rozwoju gminy wynikające z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zasadnym uznaje się podjęcie uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz lokalizacji inwestycji towarzyszącej. Skargę na powyższą uchwałę, zaskarżając ją w całości, złożyła do Sądu skarżąca, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1/ prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 4 w zw. art. 17 oraz art. 20 specustawy, poprzez podjęcie uchwały odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora, pomimo że wniosek ten był kompletny, w pełni zasadny i odpowiadał interesom nie tylko inwestora, ale także społeczności lokalnej oraz Miasta I., a planowana inwestycja była zgodna ze Studium oraz spełniała pozostałe ustawowe wymogi formalne, 2/ prawa materialnego, tj. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz. U. z 2025 r., poz.1071), zwaną dalej: "k.c.", w zw. z art. 31 ust. 3, art. 37 oraz art. 75 § 1 Konstytucji RP, poprzez bezpodstawne i bezprawne ograniczenie prawa własności skarżącego, wynikającego bezpośrednio z Konstytucji, w stopniu wykraczającym poza swobodne uznanie organu, wbrew zgromadzonemu materiałowi dowodowemu i z pominięciem słusznego interesu skarżącego-inwestora oraz społeczności lokalnej, w tym prawa do swobodnego dysponowania swoją własnością oraz obowiązku władzy publicznej do prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w tym popierania działań obywateli zmierzających do uzyskania własnego mieszkania, 3/ naruszenie prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236), zwaną dalej: "Prawem przedsiębiorców", pomimo że w sytuacji, w której przedmiotem postępowania było ograniczenie lub odebranie uprawnienia polegającego na prawie zabudowy działki w trybie specustawy, a w sprawie pozostawały wątpliwości o do treści normy prawnej, wątpliwości te należało rozstrzygnąć na korzyść skarżącego przedsiębiorcy, 4/ przepisów postępowania, polegające na niedostatecznym zapoznaniu się Radnych Miejskich z projektem inwestycji, o czym świadczy w szczególności fakt rozbieżności w ocenie projektu przez Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, która wydała pozytywną opinie oraz Komisję Ładu Przestrzennego, Gospodarki Nieruchomościami i Spraw Mieszkaniowych, której przewodniczący podczas trwających 7 minut obrad nad projektem uchwały (godz. 2:11:19-2:18:47 sesji) wnioskował o podjęcie uchwały w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji, w szczególności należy mieć na uwadze, że radni nie dysponowali mapami, które wskazywałyby, że, wbrew twierdzeniom Naczelnika Gospodarki Przestrzennej i Nieruchomości podniesionym w trakcie sesji Rady Miejskiej z dnia [...] 2024 r.), 4-kondygnacyjne budynki będące przedmiotem inwestycji nie zostałyby wprowadzone w obszar zabudowy jednorodzinnej, bowiem po przeciwnej stronie ulicy znajduje się szereg budynków o tożsamej wysokości, obok których zlokalizowane są budynki jednorodzinne i wieżowce, bezpośrednio przy inwestycji znajdują się garaże "blaszaki", szklarnie oraz pola uprawne, a w szczególności planowana inwestycja nie stałaby, wbrew twierdzeniom Naczelnika Wydziału- Gospodarki Przestrzennej i Nieruchomości, w sprzeczności z obowiązującym planem, która dopuszcza na tym terenie zabudowę mieszkaniową, a samo Studium wprost wskazuje na budynki zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługi. Ponadto Radni z dużym prawdopodobieństwem nie zostali poinformowani o szczegółowej lokalizacji inwestycji, co miało niebagatelne znaczenie z uwagi na fakt, że ulica [...] jest jedną z najdłuższych ulic miasta, przebiegającą przez bardzo zróżnicowany pod względem urbanistycznym teren. W uzasadnieniu skargi stwierdzono zasadniczo, że inwestycja jest zgodna z założeniami specustawy i odpowiada na rosnące zapotrzebowanie na nowoczesne budownictwo wielorodzinne w I., a zastrzeżeń do inwestycji nie zgłosiła żadna z kluczowych instytucji opiniodawczych i ze Studium wprost wynika przeznaczenie terenu planowanej inwestycji na zabudowę mieszkaniową i usługi. Podkreślono, że Rada Miejska nie jest związana opiniami Starosty, jednak z treści uzasadnienia wynika, że oparła się w głównej mierze na podnoszonych przez niego zarzutach, pominęła pozytywną ocenę Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w I., jak też pominęła fakt, że w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej na terenie przyległym do planowanej inwestycji usytuowane są budynki wielorodzinne (4 piętrowe oraz 11-piętrowe). Wywodzono, za wyrokiem WSA w Krakowie wydanym w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 777/21, że zwrot "bierze pod uwagę" z art. 7 ust. 4 specustawy, oznacza, że rada gminy będzie mogła odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w przypadku, gdy: 1) inwestycja mieszkaniowa nie będzie zmierzała do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gminy lub gdy potrzeby te będą zaspokojone, lub 2) inwestycja będzie sprzeczna z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy wynikającymi ze studium (por. Komentarz do art. 7 specustawy pod redakcją A. Jakubowskiego, wyd. Legalis/el.). Podkreślono, że w uzasadnieniu do projektu specustawy wskazano, iż projekt ustawy stanowi krok w kierunku ograniczania barier administracyjno-prawnych w zakresie budowy mieszkań dla grup społecznych o umiarkowanych dochodach, sprzyja redukcji deficytu mieszkań i doprowadzenie do sytuacji, w której podstawowe parametry określające poziom zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych nie będą odstawały od przeciętnych wartości rozwiniętych krajów Unii Europejskiej. Jego celem jest też spełnienie współczesnych wymogów jakościowych zabudowy mieszkaniowej, jak i przyspieszenie przygotowania i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących oraz likwidacji deficytów ilościowych w segmencie mieszkań dostępnych cenowo oraz zapewnienie rozwoju budownictwa na wynajem, czemu służy redukcja barier prawnych, które ograniczają rozwój mieszkalnictwa, a czasochłonność procedur uzyskiwania warunków zabudowy lub uchwalania planów miejscowych jest zbyt czasochłonna, nadto specustawa może dokonywać "korekt" planów miejscowych, przy jednoczesnym zachowaniu zgodności danego zamierzenia inwestycyjnego ze studium, przy czym, jeżeli gmina stwierdzi, że wniosek inwestora koliduje z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy, może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji. Wskazano, że Prezydent Miasta zamieścił wniosek inwestora w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta I., zwanego dalej: "BIP", pomimo to w przewidzianym prawem okresie jedynie 1 osoba zgłosiła swoje uwagi do projektu, więc pozostali mieszkańcy nie sprzeciwiają się inwestycji, nadto w trakcie głosowania w dniu [...] 2024 r. nad uchwałą na 21 obecnych radnych aż 6 wstrzymało się od głosu. Zakwestionowano ocenę o naruszeniu ładu przestrzennego, wskazując, że planowane budynki mieszkalne mają graniczyć z jedną działką rolną, jedną działką z garażami typu "blaszaki" oraz działkami, które od terenu planowanej inwestycji oddzielone są drogami miejskimi, co oznacza, że żadna z działek, na których zlokalizowana ma zostać inwestycja nie styka się bezpośrednio z nieruchomością, na której znajduje się dom jednorodzinny. Ponadto podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miejska dopuściła się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 140 ustawy Kodeks cywilny (dalej k.c.) w zw. z art. 31 ust. 3, art. 37 oraz art. 75 § 1 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne i bezprawne ograniczenie prawa własności skarżącego, wynikającego bezpośrednio z Konstytucji, w stopniu wykraczającym poza swobodne uznanie organu. Uzasadnienie przedmiotowej uchwały wskazuje na całkowite zignorowanie zgromadzonego materiału dowodowego, jak również słusznego interesu skarżącego-inwestora oraz społeczności lokalnej, w tym prawo do swobodnego dysponowania swoją własnością. Dodatkowo Rada Miasta całkowicie pominęła, wspierany przez Lex Deweloper, obowiązek władzy publicznej do prowadzenia polityki sprzyjającej zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych obywateli, w tym popierania działań obywateli zmierzających do uzyskania własnego mieszkania. Zakwestionowano twierdzenie organu, że w I. są inne niż należące do inwestora-skarżącego tereny, na których możliwa jest realizacji inwestycji polegających na rozwoju mieszkalnictwa wielorodzinnego, ponieważ działki na wskazywanych terenach są co do zasady fizycznie niedostępne do zakupu. Poczyniono zarzut, że jeżeli Miasto faktycznie dysponuje działkami odpowiednimi pod budownictwo wielorodzinne, powinno je udostępnić inwestorom w przejrzystych procedurach. Odnosząc się do kwestii uznaniowości decyzji przytoczono pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 lipca 2022 r., sygn. akt: IISA/Gl 585/22, że rada miejska ma prawo odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, jedynie w sytuacji kolizji wniosku inwestora z potrzebami i możliwościami rozwoju gminy. Dodano, że organ Ne wykazał przekonujących przesłanek, jakimi się kierował. Wywodzono, że ograniczenie uprawnień przedsiębiorcy w rozumieniu art. 10 ust. 2 w zw. z art. 11 ust. 1 Prawa Przedsiębiorców, polega na uniemożliwieniu skarżącej zrealizowania na terenie stanowiącym jej własność inwestycji, która pozostaje zgodna ze Studium oraz potrzebami społeczności lokalnej. Zarzucono, że nie sposób uznać za racjonalne twierdzenia, iż jedna ulica stanowi barierę chroniącą przed chaosem architektonicznym, natomiast ulica do niej równoległa, nawet nowo wybudowana nie jest już w tym zakresie wystarczająca. Wytknięto również, że radni nie dysponowali mapami, które potwierdziłyby, że 4-kondygnacyjne budynki będące przedmiotem inwestycji nie zostałyby wprowadzone w obszar zabudowy jednorodzinnej, bowiem po przeciwnej stronie ulicy znajduje się szereg budynków o tożsamej wysokości, obok których zlokalizowane są budynki jednorodzinne i wieżowce. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie W uzasadnieniu swego stanowiska, organ stwierdził, że art. 7 ust. 4 specustawy zezwala radzie gminy odmówić zgody na lokalizację inwestycji w trybie ustawy, nawet gdy wniosek jest prawidłowy pod względem formalnym oraz spełnione zostały pozostałe wymagane tą ustawą warunki z uwagi na uznaniowość uchwały. Wskazano, że w myśl art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130), zwanej dalej: "u.p.z.p.", sposób wykonywania prawa własności nieruchomości kształtują, wraz z innymi przepisami, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast przyjęte w art. 5 ust. 3 specustawy rozwiązanie, pozwalające na lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej, "niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", ma charakter zupełnie wyjątkowy, uzasadniony celami tej ustawy i dlatego mając na uwadze zasady konstytucyjne, w tym zasadę demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) należy uznać, że ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, która narusza obowiązujący porządek planistyczny na terenie gminy, winno być uzasadnione nadzwyczajnymi okolicznościami konkretnej sprawy, a to wyjątkowe unormowanie nie może podlegać wykładni rozszerzającej, lecz powinno być interpretowane w sposób ścisły. Nie wolno bowiem w drodze wykładni uzupełniać bądź rozszerzać znaczenia regulacji mających charakter wyjątku (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 193) - II SA/Kr 777/21, wyrok WSA w Krakowie. Podniesiono, że odejście od reguł określonych w akcie prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest na terenie gminy m.p.z.p., wymaga wykazania, że jest to absolutnie niezbędne w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, występujących na terenie gminy, w kontekście potrzeb i możliwości rozwoju gminy określonych w studium, co wzięto pod uwagę. Wskazano, że prawo zabudowy nieruchomości gruntowej wynika z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), zwane dalej: "p.b.", które określa, iż każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tymczasem teren działek o nr ewid.[...] obręb [...] I. przy ul. [...] w I. objęty jest m.p.z.p., na terenach zarezerwowanych pod drogę łączącą ul. [...] z ul. [...] i do niej przyległych, która ustaliła jego przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i drogi publiczne. W odniesieniu do możliwości zapoznania się z projektem inwestycji przez radnych miejskich, wyjaśniono, że pismem znak: [...] z [...] 2024 r. poinformowano Przewodniczącego Rady Miejskiej I. o zamieszczeniu w BIP wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz inwestycji towarzyszącej przy ul. [...] w I. i pismem znak: [...] z [...] 2024 r. przekazano mu stosowne dokumenty: - projekt uchwały w sprawie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz lokalizacji inwestycji towarzyszącej przy ul. [...] w I. wraz z uzasadnieniem, - opinie i uwagi wraz z wynikiem dokonanych uzgodnień do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej oraz lokalizacji inwestycji towarzyszącej na nieruchomości przy ul. [...], nr działek: [...] obręb [...] I., nr ksiąg wieczystych [...] (kopie opinii, uwag i uzgodnień), - kopie opracowania ekofizjograficznego dla projektu zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto I. - uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. na terenach zarezerwowanych pod drogę łączącą ul. [...] z ul. [...] i do niej przyległych (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...], z późn. zm.), - kopie prognozy oddziaływania na środowisko projektu zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy Miasto I. - uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I. na terenach zarezerwowanych pod drogę łączącą ul. [...] z ul. [...] i do niej przyległych (Dz. Urz. Woj. [...] poz. 2150, z późn. zm.). Stwierdzono, że wobec powyższego, radni miejscy mieli możliwość zapoznania się z dokumentami w przedmiotowej sprawie, zwłaszcza, że [...] 2024 r., miała swe posiedzenie Komisja Ładu Przestrzennego, Gospodarki Nieruchomościami i Spraw Mieszkaniowych Rady Miasta podczas którego rozpatrywała sprawę dot. przedmiotowego wniosku, a więc przed wydaniem w dniu [...] 2024 r., zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) , sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Podstawę wniesienia skargi w niniejszej sprawie stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały, gdyż jest inwestorem, który wystąpił z wnioskiem o ustalenie lokalizacji dla inwestycji mieszkaniowej, zaś Rada Miasta, zwana dalej również: "organem", zaskarżoną uchwałą odmówiła ustalenia lokalizacji tej inwestycji. Tym samym interes prawny skarżącej został naruszony w związku z uniemożliwieniem realizacji planowanej inwestycji. Stosownie do art. 15 specustawy, skargę, o której mowa w art. 101 u.s.g., można wnieść w terminie 30 dni od dnia opublikowania uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w wojewódzkim dzienniku urzędowym lub przekazania tej uchwały inwestorowi. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona uchwała została doręczona pełnomocnikowi skarżącej [...].2024 r., a skarga została złożona w dniu [...].2024 r., do organu, a zatem należało stwierdzić skuteczność jej złożenia. Zaszły więc warunki do jej rozpoznania przez Sąd. Zaskarżona uchwała nie została opublikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym, lecz nie zachodziły do tego przesłanki. Z art. 8 ust. 2 specustawy wynika, że jedynie uchwała o ustaleniu lokalizacji podlega publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Skoro ustawodawca w ww. ustawie odróżnia pojęcie uchwały o ustaleniu lokalizacji od pojęcia uchwały o odmowie ustalenia lokalizacji (art. 7 ust. 4), to skoro obowiązkiem publikacji objął jedynie uchwałę o lokalizacji, to wynika z tego, że uchwała o odmowie lokalizacji nie jest objęta powyższym obowiązkiem. Ponadto zaskarżona uchwała nie stanowi aktu prawa miejscowego z uwagi na brak norm abstrakcyjnych. Stanowi ona bowiem wprost o rozpatrzeniu konkretnego wniosku inwestycyjnego (por. np. wyrok NSA z 16 lutego 2021 r., sygn. II OSK 2521/20, M. Szewczyk, Charakter prawny uchwały rady gminy w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub inwestycji towarzyszących, Specustawa mieszkaniowa samodzielność planistyczna gminy. Dylematy prawników i urbanistów, pod red. J. H. Szlachetki, Gdańsk 2019). Zaskarżoną uchwałę należy zatem kwalifikować zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w myśl, którego kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, uzasadniającego jej zastosowanie. Należy zatem odwołać się do przepisów ustawy u.s.g., w której przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). W doktrynie i w orzecznictwie za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Skarga podlega oddaleniu, ponieważ uchwalając zaskarżoną uchwałę rada miejska nie dopuściła się tego typu naruszeń. Uchwała została podjęta w trybie ustawy z 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (powoływanej wyżej jako "specustawa"). Zgodnie z art. 7 ust. 10 specustawy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta w terminie 3 dni od otrzymania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej zamieszcza ten wniosek wraz z dołączonymi do niego dokumentami na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, a jeżeli nie ma strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej na stronie internetowej - podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu wniosku w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Jednocześnie organ ten ustala 21-dniowy termin, w jakim osoby zainteresowane mogą zgłosić swoje uwagi". Ww. ustawa określa także szczegółowy katalog dokumentów, które inwestor jest zobowiązany dołączyć do wniosku o ustalenie lokalizacji, a procedura doręczeń dokumentacji szczegółowo wskazanym w ustawie podmiotom zapewnia uwzględnienie stanowiska mieszkańców (pozytywnego i negatywnego), jak i uwzględnienie stanowiska wyspecjalizowanych organów, które w zakresie swojej właściwości dokonają przedstawienia informacji o możliwych zagrożeniach czy skutkach realizacji inwestycji. Na podstawie ww. stanowisk rada gminy może podjąć uchwałę, na podstawie której ustali bądź nie, lokalizację inwestycji mieszkaniowej, której realizacja w normalnym trybie wymagałaby zmiany planu miejscowego albo nie mogłaby dojść do skutku. Zachowana zostaje więc autonomia gminy, gdyż to nadal rada jest władna mocą swej uchwały odstąpić od zapisów planu albo zdecydować, że planowana inwestycja nie powstanie. Jak podkreślono w rządowym projekcie ustawy (druk sejmowy nr 2667/VIII kadencja, s.1-2, www. sejm.gov.pl.) rada gminy ocenia wniosek inwestora pod kątem stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zakres jej uznania wyznacza stanowisko mieszkańców, niewiążące opinie wyspecjalizowanych organów lub uzgodnienia oraz informacja o nieprzedstawieniu opinii we wskazanym terminie" (...). W dalszej części podkreślono, że uchwała o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej nie ma charakteru planu miejscowego lub programu wyznaczającego ramy dla dalszej realizacji przedsięwzięć. Uchwała wyznacza ramy inwestycyjne dla konkretnej lokalizacji i oznaczonego adresata, dlatego zasadnym jest już na tym etapie objęcie jej przepisami i dokonanie indywidualnej oceny wymaganej dla przedsięwzięć. Uchwała w tej sprawie nie stanowi aktu prawa miejscowego, nie będzie automatycznie ingerować w ustalenia planu miejscowego. Jak stanowi art. 7 ust. 4 specustawy, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, rada podejmuje uchwałę o ustaleniu lokalizacji inwestycji nim objętej lub o odmowie jej ustalenia. Podkreślić trzeba, że czynności podejmowane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do czasu przekazania radzie gminy projektu uchwały w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji określają przepisy art. 7 ust. 9-17 ustawy, natomiast sposób procedowania rady gminy regulują przepisy u.s.g. oraz statut gminy, określający organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa w zakresie powyższych regulacji. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu wskazuje się, że uchwała w przedmiocie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej podejmowana na podstawie specustawy mieszkaniowej, pod względem wywoływanych przez nią skutków prawnych, wykazuje podobieństwo do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalając przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów. Wspomniana powyżej konieczność uwzględnienia przy ocenie dopuszczalności podjęcia takiej uchwały, jak przedmiotowa zapisów obowiązującego na danym obszarze studium w kontekście rozbieżności w stanowiskach stron co do zakresu tego powiązania zapisów studium z treścią inwestycyjnego zamierzenia mieszkaniowego inwestora, wymaga szczegółowego wyjaśnienia tej kwestii. Zgodnie z art. 5 ust. 3 specustawy, inwestycję mieszkaniową lub inwestycję towarzyszącą realizuje się niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pod warunkiem że jest zgodna z planem ogólnym gminy, oraz nie jest sprzeczna z uchwałą o utworzeniu parku kulturowego. Wskazana niezgodność w sprawie nie zachodzi skoro w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta I., teren objęty wnioskiem jest zlokalizowany w obszarze oznaczonym jako teren zabudowy mieszkaniowej i usług z terenami zielonymi, z dopuszczeniem usług (w tym handlu i usług poligrafii) niekolidujących z zabudową mieszkaniową, a brak jest w obrocie prawnym uchwały o utworzeniu parku kulturowego. Ustawodawca nie wskazał przesłanek uwzględnienia wniosku, ani braku jego uwzględnienia. W poprzednim stanie prawnym obowiązującym do 24 września 2023 r., art. 7 ust. 4 specustawy stanowił o obowiązku rada gminy, brania pod uwagę przy podjęciu uchwały, stanu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych na terenie gminy oraz potrzeb i możliwości rozwoju gminy wynikających z ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Na tle obowiązywania tej uchylonej obecnie regulacji, ukształtowało się bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne. Jakkolwiek ustawodawca usunął ten obowiązek, to jednak w ocenie Sądu nie oznacza to, że organ stanowiący nie ma prawa brania pod uwagę tych potrzeb, ani korzystania z dorobku ww. orzecznictwa, wszak ustawodawca tego nie zabronił, ani nie określił przesłanek, które rada gminy musi brać pod uwagę przy podjęciu uchwał, zwłaszcza, że zakres sądowej kontroli sądowej w przedmiotowej sprawie tego typu uchwał jest ograniczony, który dodatkowo zakreślony jest konstytucyjną samodzielnością gminy, gwarantowanej w art. 165 ust. 2 Konstytucji RP. Kontrola sądowa nie może wkraczać w sferę działalności, w której gmina korzysta z autonomii wyznaczonej zasadami konstytucyjnymi, w tym zasadą pomocniczości, wyrażoną w preambule Konstytucji RP i zasadą decentralizacji, określoną w art. 15 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym rozpatrując skargę na uchwałę wydaną w trybie specustawy, sąd bada w pierwszej kolejności to, czy organ gminy sporządził uzasadnienie uchwały – jakkolwiek kwestie tego wymogu były początkowo różnie oceniane, to jednak obecnie utrwalony jest już pogląd, że uchwała taka powinna zawierać uzasadnienie. Następnie sąd bada, czy wyrażona w uzasadnieniu uchwały ocena wniosku jest wyważona i uzasadniona logicznymi, wiarygodnymi argumentami. Organ w uzasadnieniu uchwały stwierdził, że realizacja zamierzonej inwestycji zakłóci ład przestrzenny i doprowadzi do zahamowania rozwoju budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego w tym rejonie, albowiem w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, a planowana inwestycja wykazuje brak spójności z istniejącą zabudową oraz obecnym sposobem zagospodarowania, a ponadto zgodnie z art. 6 ust. 1 specustawy, koncepcja urbanistyczno-architektoniczna winna uwzględniać charakter zabudowy miejscowości i okolicy, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana. Organ powołał się też na uwagę, pochodzącą od osoby fizycznej, w której wskazano, że ustalenie lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, która narusza obowiązujący porządek planistyczny na terenie gminy, winno być uzasadnione nadzwyczajnymi okolicznościami konkretnej sprawy, ponieważ odejście od reguł określonych w akcie prawa powszechnie obowiązującego (m.p.z.p.), wymaga wykazania, że jest to absolutnie niezbędne w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, występujących na terenie gminy. W ocenie Sądu powyższa argumentacji nie można zarzucić nadużycia, tak w zakresie przedstawionych faktów, jak i ich oceny. Niewątpliwie art. art. 6 ust. 1 specustawy, formułuje obowiązek zawarcia przez inwestora w koncepcji urbanistyczno-architektonicznej uwzględnienie charakteru zabudowy nie tylko miejscowości, w której inwestycja mieszkaniowa ma być zlokalizowana, ale i okolicy. To rozróżnienie miejscowości od okolicy w zakresie charakteru zabudowy upoważniało organ do podjęcia analizy w zakresie ustalenia, czy zastana koncepcja urbanistyczno – architektoniczna w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest niezgodna z nią w aspekcie charakteru zabudowy. Analizując dokumentację przedłożoną przez inwestora trudno jest zakwestionować ocenę organu, że planowana zabudowa wielorodzinna nie jest spójna z zastaną zabudową jednorodzinną. Nie sposób też zarzucić dowolności konkluzji organu, że bliskość różnej zabudowy, co do jej charakteru stanowi o zakłóceniu ładu przestrzennego. Niewątpliwie ulica [...], która przedziela tereny o różnym charakterze zabudowy jest trudnym do zakwestionowania elementem odniesienia do rozróżnienia dwóch ww. charakterów zabudowy. Sąd podtrzymuje stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z 20 kwietnia 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt: II SA/Bd 1021/20, że przyjęte w specustawie rozwiązanie, pozwalające na lokalizowanie zabudowy mieszkaniowej, "niezależnie od istnienia lub ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", ma charakter zupełnie wyjątkowy, a w sytuacji, kiedy projekt inwestycji narusza obowiązujący porządek planistyczny na terenie gminy (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie), możliwość jej realizacji winna być uzasadniona nadzwyczajnymi okolicznościami konkretnej sprawy. Odejście od reguł określonych w akcie prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest - na terenie gminy - miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wymaga wykazania, że jest to absolutnie niezbędne - w ocenie rady gminy - w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, występujących na terenie gminy, zwłaszcza w sytuacji zaistniałej w przedmiotowej sprawie w której – z jednej strony - jak wykazał organ istnieją duże możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych występujących w I. na terenach przeznaczonych pod budownictwo wielorodzinne, jak i jednorodzinne - a z drugiej strony - projektowana inwestycja w wysokim stopniu narusza obowiązujący porządek planistyczny już nie tylko poprzez zastąpienie zabudowy jednorodzinnej zabudową wielorodzinną, ale też poprzez dużą rozbieżność określonych w planie miejscowym obowiązujących wskaźników i parametrów zabudowy, co dotyczy m.in. procentowego określenia powierzchni terenu biologicznie czynnego, wysokość budynków, czy intensywności zabudowy, a teren planowanej inwestycji oddalony ma być od granic działki o zabudowie jednorodzinnej o 4 m (zabudowy z oknami), oraz 3 m ( zabudowy bez okien), co w opinii inwestora nie powoduje oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości zabudowy jednorodzinnej. Odrębnym zagadnieniem jest kwestia zmiany w dużym stopniu określonego w m.p.z.p. układu komunikacyjnego, co wiąże się z nieprzewidzianymi wydatkami gminy w zakresie zwiększeni intensywności dróg, jak i wzmożonym ruchem samochodowym przy zabudowie jednorodzinnej. W ocenie Sądu nie można zarzucić organowi, że w ślad za ugruntowanym już orzecznictwem powołał się na konieczność zaistnienia absolutnie wyjątkowych sytuacji przy proponowanym przez inwestora odejściu od reguł określonych w akcie prawa powszechnie obowiązującego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (vide wyroki: - WSA w Lublinie z dnia 14 grudnia 2023 r., o sygn. akt: II SA/Lu 758/23, - WSA w Kielcach z 24 lutego 2021 r., sygn. II SA/Ke 1043/20, - WSA w Łodzi z dnia 10 marca 2020 r., sygn. II SA/Łd 925/19, - WSA w Lublinie z dnia 6 września 2019 r., sygn. II SA/Lu 403/19). Nie można też zakwestionować oceny organu, że inwestor wskazanych wyżej okoliczności nie wykazał, zwłaszcza, że w świetle przytoczonych możliwości zagospodarowania terenów pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, nie można uznać że zawnioskowana inwestycja jest na tyle niezbędna i konieczna, by można było przyjąć jej lokalizacje niezgodnie z uchwalonym już porządkiem prawnym. Z uwagi na powyższe, należało stwierdzić, że kontrola zaskarżonego aktu, doprowadziła Sąd do wniosku, że zaskarżona uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu odparcia wymagają wszystkie zarzuty skargi. W odniesieniu do zarzutu 1/, należy stwierdzić, że kompletność wniosku, odpowiadanie inwestycji interesom inwestora oraz jej zgodność ze Studium nie przesądza w świetle przepisów specustawy o zasadności wniosku. Natomiast zagadnienie, czy inwestycja jest zgodna z interesem społeczności lokalnej oraz Miasta I., stanowi zagadnienie wieloaspektowe. Niewątpliwie bowiem inwestycja jest zgodna z interesem inwestora, jak i interesem ewentualnych nabywców planowanych mieszkań, lecz zgodność inwestycji pozostałych podmiotów nie została wykazana. Nie jest to jednak istotne z punktu widzenia przepisów specustawy, albowiem brak jest w niej przepisu wprost stanowiącego o konieczności uwzględnienia wniosku z uwagi na zgodność ww. interesów. Odnosząc się do zarzutu 2/ skargi należy stwierdzić, że brak jest podstaw by uchwałę ocenić jako "bezprawne" i "bezpodstawne" ograniczenie prawa własności, już choćby z tej przyczyny, że rada gminy korzystając ze swego uchwałodawczego uprawnienia o charakterze uznaniowym podjętą uchwałę, którą uzasadniła. Treść uzasadnienia wbrew zarzutom skargi nie wykroczyła poza uznanie organu, albowiem szczegółowo przedstawione racje organu zgodne są z faktami, a wnioskom na niech opartym nie można zarzucić wadliwości. Co zaś do wywodów o złamaniu prawa do swobodnego dysponowania swoją własnością to należy zaznaczyć, że zaskarżona uchwała nie zabrania korzystania inwestorowi ze swojego prawa własności zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym, którego wyrazem jest m.p.z.p. To zaś, że rada miejska nie uwzględniła wniosku o zmianę tego porządku na wpisujący się w zamiar inwestycyjny skarżącej nie może świadczyć o naruszeniu prawa własności. Prawo to nie jest prawem absolutnym i może doznawać ograniczeń na podstawie przepisów ustawy, zwłaszcza, że korzystanie z tego prawa oddziaływuje na prawo własności podmiotów będących właścicielami sąsiednich nieruchomości o zabudowie jednorodzinnej. Zupełnie chybionym zarzutem jest zarzut 3/ skargi. Przede wszystkim przedmiotu postępowania nie można określać jako ograniczenie lub odebranie uprawnienia przedsiębiorcy. W istocie bowiem przedmiot postępowania dotyczył zmiany obowiązującego na terenie miasta I. porządku prawnego w postaci porządku planistycznego. Ograniczenie lub odebranie uprawnienia może nastąpić jedynie w sytuacji gdy przedsiębiorcy uprawnienie takie przysługuje. Natomiast w niniejszej sprawie zachodziła sytuacja przeciwna, w której przedsiębiorca (skarżąca) wystąpiła o przyznanie jej uprawnienia, którego nie posiada – wystąpiła o umożliwienie jej realizacji inwestycji mieszkaniowej poprzez żądanie ustalenia jej lokalizacji. Nadto skarżąca nie wskazała żadnej normy prawnej, co do której wykładni zaistniały jakiekolwiek wątpliwości. Nie był również zasadny zarzut 4/ skargi naruszenia przepisów postępowania, z uwagi na brak dostatecznego zapoznania się radnych z projektem inwestycji i treścią pozytywnych uzgodnień. Jak już to wskazano wyżej organ zachował niezbędne procedury powiadomień, jak i uzyskanie opinii. Obwieszczenia o treści wniosku były zamieszczone zarówno w BIP, jak i poprzez ogłoszenia uliczne na terenie miasta, co wprost wynika z akt sprawy. Brak jest też dowodów, że radni nie znali przedmiotu obrad oraz by zgłoszono wniosek w zakresie przedłożenia dokumentów nieznanych radnym. Co się zaś tyczy treści uzgodnień, to z przepisów specustawy nie wynika ich wiążący dla rady miejskiej charakter. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.