II SA/Bd 817/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. Ś. i E. Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w sprawie ze skargi W. Ś. i E. Ś. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] W. Ś. i E. Ś. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż użyte w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 p.p.s.a, regulujących zakres sądowej kontroli. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga. W związku z powyższym, treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, który w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99 stwierdził, że zwrot normatywny "w granicach danej sprawy" odnosi się do postępowania, którego przedmiotem jest sprawa wykazująca tożsamość przedmiotową i podmiotową (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX, Wydanie 5, Warszawa 2013, s. 245-246). Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (vide: postanowienia NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. II FZ 511/14, opubl. LEX nr 1460131; z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1651/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący wnioskiem o wstrzymanie wykonania próbują objąć akt administracyjny, który – w ocenie Sądu – znajduje się poza granicami tej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. O odrębności powyżej wskazanych aktów świadczy ich odmienność przedmiotowa. Pomiędzy postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] a zaskarżonym postanowieniem Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 roku, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. W sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2018r. nr [...] wydano zezwolenie na realizację inwestycji drogowej. Z kolei zakres przedmiotowy zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie granice kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, wyznacza rozstrzygnięcie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018r. nr [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wzmiankowaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii proceduralnej i tego dotyczy sprawa administracyjna, natomiast decyzja organu I instancji dotycząca zezwolenia na realizację inwestycji drogowej i jest odrębną sprawą administracyjną. Ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ogranicza się wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów dotyczących podstaw stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, której wstrzymania domaga się strona skarżąca. Postanowienie tego typu nie rozstrzyga o prawidłowości decyzji objętej odwołaniem, zamykając jednocześnie drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Brak jest zatem tożsamości spraw w znaczeniu materialnym pomiędzy zaskarżonym postanowieniem o charakterze formalnym a decyzją organu I instancji. To natomiast uzasadnia stwierdzenie, że decyzja organu I instancji nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania w postępowaniu dotyczącym postanowienia o znaczeniu procesowym (por. postanowienia NSA: z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12, Lex nr 1121276; z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. II OZ 685/11, Lex nr 896415; z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 Lex nr 1069479). Dodatkowo podkreślenia wymaga, że istota "wstrzymania wykonania decyzji" w postępowaniu sądowoadministracyjnym sprowadza się do zapewnienia ochrony strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody wywołanej aktem przed zbadaniem jego prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny. W sprawie wszczętej skargą W. Ś. i E. Ś. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, kontrola sądowoadministracyjna nie będzie obejmować decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] z uwagi na to, że nie została ona wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczy przedmiotowa skarga. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] nie mógł być uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.