II SA/Bd 82/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant asystentka sędziego Magdalena Tambelli-Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2019 r. sprawy ze skargi F. sp.j. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody dla realizacji planowanego przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2018r. Nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz F. sp.j. w M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zwraca F. sp.j. w M. ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 1000 (tysiąc) złotych, tytułem nadpłaconego wpisu. Wójt Gminy L., decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr: [...], na podst. art. 80 ust. 2 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r, poz. 1405, ze zm.),zwanej dalej: "u.u.i.ś.", rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem" oraz upoważnienia Wójta Gminy L. - decyzja nr [...] z dnia [...].12.2010 r., po rozpatrzeniu wniosku nr rej. [...]- złożonego w dniu [...].04.2018 r., odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na "pozyskaniu, odzysku, zbieraniu, przetwarzaniu odpadów innych niż niebezpieczne o kodach ; 070213, 070514, 070599,150102 na nieruchomościach oznaczonych działkami numer [...], oraz [...] w miejscowości M. , Gmina L." - Inwestor [...] Sp. j., zwaną dalej: "skarżącą". Powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji oparł o następujące ustalenia i rozważania: Wskutek złożenia przez skarżącą ww. wniosku, organ I instancji wystąpił pismami nr [...] z dnia [...].04.2018r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni w T. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, o wydanie opinii w sprawie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego zakresu a także konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. odmówił pismem [...] z dnia [...].07.2018r.(nr [...]) wydania opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. wydał w dniu [...].06.2018 opinię syg. akt [...] (nr [...]) o konieczności przeprowadzenia oceny o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko naturalne i określił zakres raportu. Dyrektor Zarządu Zlewni w T. opinią [...] z dnia [...].06.2018 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dla przedmiotowego przedsięwzięcia oceny na stan zasobów wodnych i zagrożenia osiągnięcia przez nie celów środowiskowych. Wójt Gminy L. po zapoznaniu się z załączoną do wniosku dokumentacją, w tym kartą informacyjną przedsięwzięcia, stwierdził, że, planowane zadanie polega na zbieraniu i przetwarzaniu, a także prowadzeniu odzysku odpadów innych niż niebezpieczne o kodach: 070213, 070514, 070599, 150102 na nieruchomości oznaczonej numerem [...] oraz [...] w miejscowości M. , gmina L.. Przedmiotowy zakres dotyczy rozszerzenia prowadzonej już działalności o recykling odpadów, który będzie polegał na przetwarzaniu ich do postaci granulatów. Przedmiotowe przedsięwzięcie zakwalifikowano do § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Zamierzenie zostanie zlokalizowane na Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy, gdzie obowiązują uwarunkowania określone przez art. 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 142 ze zm.) oraz uchwałę nr XXXVIII/656/17 Sejmiku Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Drwęcy (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. poz. 4982). Dla działek nr ew. [...] oraz [...] w miejscowości M. , obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części wsi M. , zatwierdzony uchwałą nr XLVII/548/06 Rady Gminy Lubicz z dnia 31 marca 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 76, poz. 1285), zwaną dalej: "planem miejscowym". Zgodnie z ww. aktem przedmiotowe zamierzenie realizowane będzie na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "7 MN/U": przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z niezbędną zabudową gospodarczą i garażową; - przeznaczenie uzupełniające - nieuciążliwa działalność gospodarcza i usługowa w obiekcie podstawowym lub w odrębnej zabudowie. W przedmiotowym planie zapisano również, że: dla terenów oznaczonych symbolem 7MN/U obowiązuje "zakaz działalności gospodarczej, powodującej obniżenie standardu warunków mieszkaniowych, ponad dopuszczalne normy ustalone dla zabudowy mieszkaniowej" - § 26.1 pkt 3 ww. aktu prawa miejscowego; "Na terenach, dla których plan miejscowy przewiduje przeznaczenie inne od dotychczasowego, zakazuje się rozbudowy istniejących obiektów sprzecznych z funkcją przewidzianą w planie" - § 19 ww. aktu prawa miejscowego. Zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., "właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", czyli zgodność inwestycji z zapisami aktu miejscowego ocenia się przed wydaniem decyzji, w treści której zostanie dopiero zawarty wynik przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. W polskim ustawodawstwie nie ma definicji "nieuciążliwa działalność gospodarcza", jednakże w doktrynie i wyrokach sądowych (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 15.03.2010 r. (sygn. akt II SA/Kr 1812/09) przyjęto, iż działalnością nieuciążliwą nie są przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w rozporządzeniu. Skoro więc przedmiotowe przedsięwzięcie zakwalifikowano do § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia, to nie może ono zostać uznane za nieuciążliwą działalność gospodarczą i nie jest zgodne z zapisami planu w zakresie przeznaczenia uzupełniającego terenu działek [...] [...] -obręb M. . Zgodnie z art. 80 ust 2 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W orzecznictwie panuje pogląd, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Ponieważ miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony i stwierdzono niezgodność z jego zapisami, orzeczono odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżąca zarzuciła jej: 1/ naruszenie art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., w zw. z § 26 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz § 19 planu miejscowego, poprzez błędne uznanie, iż zachodzi w przedmiotowej sprawie niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynikające najprawdopodobniej (decyzja tego w ogóle nie precyzuje) z błędnego przyjęcia, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie stanowiło nieuciążliwej działalności gospodarczej, będzie połączone z rozbudową istniejących obiektów i spowoduje obniżenie standardu warunków mieszkaniowych; 2/ naruszenie art. 77 § 1 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), dalej k.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie, braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie na okoliczność czy przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi nieuciążliwą działalność gospodarczą w rozumieniu planu miejscowego, w szczególności oględzin lokalizacji przedsięwzięcia i braku dokonania oceny tego faktu na podstawie całokształtu materiału dowodowego i przez to błędnego uznania, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi nieuciążliwej działalności gospodarczej i zachodzi niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, obowiązującego w M. ; 3/ naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na braku podjęcia przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności zbadania stopnia uciążliwości przedmiotowego przedsięwzięcia, przy uwzględnieniu okoliczności, iż skarżąca posiadała w latach 2006-2015 zezwolenie Starosty [...] na jego prowadzenie w tej samej lokalizacji (zezwolenia w aktach sprawy) oraz faktu, iż w tej samej lokalizacji skarżąca od kilkudziesięciu lat prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji wyrobów z PVC a przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie działalnością nową, lecz jedynie wprowadzeniem nowej możliwości produkcji połączonej z krótkotrwałym składowaniem odpadów przed ich przetworzeniem, ponadto faktu, iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest zaliczane jedynie do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazując na powyższe zarzuty na mocy art. 138 § 2 k.p.a., skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi administracji I instancji do ponownego rozpatrzenia w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., nr: [...], na podstawie art. 71 i art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujące ustalenia i rozważania: Dla oceny przedmiotowej sprawy bez znaczenia jest, czy planowana inwestycja zaliczona jest do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do jednej z w/w kategorii oznacza, iż planowana inwestycja należy do przedsięwzięć znacząco oddziałujących na środowisko. Co do zasady wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzone powinno być postępowaniem w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w trakcie którego właściwy organ zobowiązany jest m.in. do uzyskania stanowiska organów współdziałających. Stosownie do treści art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Jak wynika z akt sprawy teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest zapisami planu miejscowego i znajduje się w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 7MN/U, dla którego zgodnie z § 26 w/w planu przewidziano przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z niezbędną zabudową gospodarczą i garażową oraz przeznaczenie uzupełniające: nieuciążliwa działalność gospodarcza i usługowa w obiekcie podstawowym lub w odrębnej zabudowie. Ponadto dla tej jednostki planistycznej plan wprowadza zakaz działalności gospodarczej, powodującej obniżenie standardu warunków mieszkaniowych, ponad dopuszczalne normy ustalone dla zabudowy mieszkaniowej. Zapisy obowiązującego planu miejscowego nie dopuszczają możliwości lokalizowania i realizowania, w jednostce planistycznej 7MN/U, inwestycji znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziałujących na środowisko. W ocenie organu odwoławczego za nieuzasadnione uznać należy podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż organ I instancji prawidłowo uznał, że realizacja inwestycji, która zaliczona jest do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, nie jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze złożonej do Sądu, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz decyzji Wójta gminy L. z dnia [...] lipca 2018 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., w zw. z § 26 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz § 19 planu miejscowego, poprzez błędne uznanie, że zachodzi w przedmiotowej sprawie niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. iż przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi uciążliwą działalność gospodarczą i przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, ponadto iż nie jest wymagane badanie przez organy administracji czy przedmiotowe przedsięwzięcie (zaliczane zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia, jedynie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) znacząco oddziałuje na środowisko czy też nie; 2/ art. 77 § 1 kpa i 80 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania i prawidłowego rozpatrzenia całego materiału dowodowego dostępnego w sprawie na okoliczność czy przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi nieuciążliwą działalność gospodarczą w rozumieniu planu miejscowego, czy znaczące oddziaływanie na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, rzeczywiście występuje czy też nie, w szczególności oględzin lokalizacji przedsięwzięcia i braku dokonania oceny tego faktu na podstawie całokształtu materiału dowodowego i przez to błędnego uznania, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi nieuciążliwej działalności gospodarczej i zachodzi niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, obowiązującego w M. ; 3/ naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na braku podjęcia przez organ administracji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności zbadania stopnia uciążliwości przedmiotowego przedsięwzięcia, przy uwzględnieniu okoliczności, iż skarżąca posiadała w latach 2006-2015 zezwolenie Starosty [...] na jego prowadzenie w tej samej lokalizacji (zezwolenia w aktach sprawy) oraz faktu, iż w tej samej lokalizacji skarżąca od kilkudziesięciu lat prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji wyrobów z PVC, a przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie działalnością nową, lecz jedynie wprowadzeniem nowej możliwości produkcji połączonej z krótkotrwałym składowaniem odpadów przed ich przetworzeniem, ponadto faktu, iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest zaliczane jedynie do kategorii przedsięwzięć mogących jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu skargi wskazano, co następuje: Skarżąca od kilkudziesięciu lat (przed przekształceniem w spółkę w formie indywidualnej działalności gospodarczej) prowadzi działalność gospodarczą opartą na produkcji wyrobów z PVC. Wytwarzanie kolejnych wyrobów, tym razem z odpadów nie wpłynie w żadnym stopniu na zwiększenie stopnia uciążliwości tej formy działalności gospodarczej. W przepisach prawa brak jest definicji legalnej pojęcia "nieuciążliwa działalność gospodarcza" zastosowanej w § 26 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego. Spełnianie lub brak spełniania tej definicji należy oceniać w związku z tym po dokonaniu szczegółowej oceny danego przypadku i przeprowadzeniu wszechstronnego postępowania dowodowego, czego organy administracji nie uczyniły. Przy ocenie czy dana działalność ma charakter uciążliwy czy też nie, należy brać pod uwagę, iż nie będzie to działalność nowa, lecz jedynie wprowadzenie nowej możliwości produkcji połączonej ze składowaniem odpadów przed ich przetworzeniem, na którą notabene M. S. (przed przekształceniem działalności w spółkę prawa handlowego) posiadał już dokładnie dla tej samej lokalizacji przedsięwzięcia w latach 2006-2015 zezwolenie Starosty [...], załączone do akt sprawy. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie połączone z rozbudową istniejących obiektów ani też w żaden sposób nie obniży także standardu warunków mieszkaniowych. Należy odróżnić - tak jak uczynił to ustawodawca w rozporządzeniu, przedsięwzięcia mogące zawsze znacznie oddziaływać na środowisko od przedsięwzięć mogących jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wniosek Skarżącej dotyczy przedsięwzięcia zaliczanego przez ustawodawcę do kategorii przedsięwzięć mogących jedynie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i jako dotyczący tej kategorii przedsięwzięć należy go rozpoznawać. W ocenie Skarżącej konieczne jest ustalenie czy dane przedsięwzięcie rzeczywiście znacznie na środowisko oddziałuje czy też nie. O ile stanowisko SKO w T., iż nie ma konieczności badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko mogłaby zostać uznane za zasadne wobec przedsięwzięć ujętych w w/w rozporządzeniu jako zawsze znacząco oddziałujących na środowisko to brak jest podstaw do tak jednoznacznego przyjęcia wobec przedsięwzięć ujętych jako jedynie potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko, wśród których w zależności od stanu faktycznego będą występować zarówno przedsięwzięcia znacząco oddziałujące na środowisko jak i te bez wpływu na nie. Sprzeczność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi być jednoznaczna i nie może budzić najmniejszych wątpliwości, (wyrok WSA w Gdańsku z 13.09.2017 r., II SA/Gd 359/17, ˇex nr 2371316} Zgodnie z wyrokiem WSA w Gdańsku (wyrok z dnia 13.09.2017 r" II SA/Gd 359/17, iex nr 2371316). Zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie (wyrok z dnia 23.12.2013 r., I! SA/Ol 984/13, lex nr 1414047) organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednozdaniowe i arbitralne stwierdzenie, że taka zgodność bądź niezgodność ma miejsce w sprawie. W żadnym razie wątpliwości w tym zakresie nie można jednak interpretować na niekorzyść podmiotu zainteresowanego realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Z powyższych stanowisk judykatury wynika, iż organ administracji jest uprawniony do zastosowania normy art. 80 ust. 2 w/w ustawy wyłącznie w wypadku, gdy sprzeczność MPZG z lokalizacją przedsięwzięcia jest jednoznaczna i nie budzi najmniejszych wątpliwości. W innym wypadku, w wypadku powstania wątpliwości co do tej okoliczności, organy administracji mają obowiązek przeprowadzić wszechstronne postępowanie dowodowe, które pozwoliłoby na rozwianie wszelkich wątpliwości w tym zakresie, zgodnie z art. 77 § 1 kpa i art. 80 k.p.a., czego w niniejszej sprawie nie uczyniły. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu i procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności podnieść należy, że organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w określonych przypadkach, a mianowicie w razie: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii przez organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 ww. ustawy; braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ww. ustawy); gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ww. ustawy); jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ww. ustawy). Ponadto, pozytywna decyzja, o jakiej mowa w art. 71 i nast. ustawy, może być wydana tylko wówczas, gdy realizacja przedsięwzięcia na danym terenie jest dopuszczalna, to znaczy nie zakazują jej przepisy odrębne, w szczególności takie, których celem - podobnie jak w przypadku postępowania uregulowanego w ustawie - jest ochrona środowiska naturalnego człowieka (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2017r., sygn. IV SA/Po 121/17, wyrok WSA w Kielcach z dnia 30 stycznia 2018r., sygn. II SA/Ke 859/17). Jeśli nie zachodzi żadna z powyższych okoliczności, organ jest zobowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Matarialnoprawną podstawą rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 80 ust. 2 zd. pierwsze u.u.i.ś. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Taka regulacja wskazuje zatem wprost, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami planu. A contrario, jeżeli przedsięwzięcie naruszałoby przepisy zawarte w planie miejscowym, organ administracji publicznej jest obligowany do odmowy wydania wnioskowanej decyzji. Ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy do organu wydającego decyzję i winna być dokonywana już na etapie wstępnym postępowania. Procedowanie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określania konkretnych warunków w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowe. Następująca w drodze decyzji odmowa ustalania środowiskowych uwarunkowania z uwagi na niezgodność przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wymaga zatem ani wyczerpania trybu wstępnego, określonego w art. 61 – 65 u.u.i.ś., ani tym bardziej sporządzania raportu oraz dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w art. 77 – 79 u.u.i.ś. Stwierdzenie jednak przez organy niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, nie może budzić wątpliwości, a zatem musi stanowić fakt niewątpliwy, co winno wynikać z przedstawionej przez organy argumentacji w tym przedmiocie. Tymczasem organ I instancji stosując przepis art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. i oceniając zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym, uznał, że nie jest ono zgodne z § 26 ust.1 pkt 2 planu miejscowego, który stanowi, że dla terenu 7 MN/U przeznaczeniem uzupełniającym jest nieuciążliwa działalność gospodarcza i usługowa w obiekcie podstawowym lub w odrębnej zabudowie. W ocenie organu za "nieuciążliwą działalność gospodarczą" nie można uznać przedsięwzięcia, które zakwalifikowano do § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia, albowiem stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla poparcia swego stanowiska, organ ten powołał wyrok WSA w Krakowie z dnia 15.03.2010 r. (sygn. akt II SA/Kr 1812/09), w którym przyjęto, iż działalnością nieuciążliwą nie są przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Odnosząc się do przytoczonej argumentacji organu, należy stwierdzić, że powyższy wyrok został wydany w odmiennym stanie faktycznym, albowiem plan miejscowy, który analizował WSA w Krakowie zawierał definicję "nieuciążliwych form działalności gospodarczej", przez które miejscowy uchwałodawca rozumiał usługi nie wymienione w przepisach odrębnych określających rodzaje przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro więc przepisy odrębne w postaci rozporządzenia, wymieniał daną działalność w swych przepisach, to oznaczało to, iż nie stanowi ona działalności nieuciążliwej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, plan miejscowy nie zdefiniował pojęcia "nieuciążliwej działalności gospodarczej" i dlatego też przytoczony wyrok, nie może stanowić argumentu za uznaniem zamierzenia inwestycyjnego skarżącej za sprzeczną z planem miejscowym tylko z tego powodu, że zostało ono ujęte w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Stanowisko organu I instancji zostało zaaprobowane przez organ odwoławczy, który również pojęcie "nieuciążliwej działalności gospodarczej" z działalnością niewymienioną w przepisach rozporządzenia. Oceny takiej nie sposób podzielić, albowiem brak jest jakiejkolwiek regulacji prawnej, która uzasadnia powziętą przez organy konkluzję. Skoro brak jest przepisów, które regulują omawiane zagadnienie, rzeczą organów było dokonanie analizy zgodności zamierzenia inwestycyjnego skarżącej z planem miejscowym w oparciu o analizę charakteru tego zamierzenia z wykorzystaniem takich dowodów, jak kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz wiążące uzgodnienia, jak i nie mające takiego charakteru opinie organów, o których mowa w art. 77 ust. 1 ww. ustawy. W świetle powyższych rozważań, należało uznać, że zasadnie zarzucono w skardze naruszenia przepisów art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. oraz 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono, jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do wskazanych rozważań.