II SA/Bd 839/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...]lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego oddala skargę. Decyzją z dnia ... 2013 r. nr ... Wójt Gminy G.-D. (dalej jako "Wójt") na podstawie art. 16a, art. 20 ust. 3, art. 23 ust. 4e-f, art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992) zwanej dalej jako "u.ś.r", art. 128 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. Nr 9, poz. 59), rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w spawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. z 2013 r., poz. 3) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej jako "k.p.a." odmówił R. K. (skarżąca) prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad ojcem – B. R. W uzasadnieniu Wójt wyjaśnił, że ojciec skarżącej orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia ... 2011 r. został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności od dnia ... 2011 r. na stałe. Ponadto wskazał, że ze złożonego przez skarżącą oświadczenia wynika, że nie pracowała ona zawodowo, od 1999 r. do 2006 r. była właścicielem gospodarstwa rolnego, a następnie zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w G.-D. od kwietnia 2006 r. do czerwca 2011 r. Wójt podkreślił, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobie rezygnującej z pracy w związku koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Skarżąca w ocenie organu nie zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i tym samym nie spełniła jednego z warunków uprawniających od otrzymania przedmiotowego zasiłku. Ponadto Wójt wskazał, że dochód na 1 osobę w rodzinie skarżącej za rok 2012 r. wyniósł 643,08 zł, czyli przekroczył kwotę uprawniającą do specjalnego zasiłku opiekuńczego o kwotę 20,08 zł na osobę, tj. kwotę niższą niż wysokość najniższego zasiłku rodzinnego (77 zł) przy czym w poprzednim okresie zasiłkowym nie miało miejsca przekroczenie kryterium dochodowego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że w decyzji z dnia ... 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że w okresie od zakończenia pobierania świadczenia pielęgnacyjnego nie podjęła ona pracy, uznając to za równoznaczne z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO) decyzją z dnia ... 2014 r. nr ... na podstawie art. 16a u.ś.r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istnieją rozbieżności w zakresie interpretacji art. 16a u.ś.r., jednakże aktualnie orzecznictwo skłania się ku literalnej wykładni ww. przepisu. SKO stanęło na stanowisku, że fakt wygaszonego ex lege uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego nie rzutuje na prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Są to bowiem dwa odrębne świadczenia opiekuńcze, rozpatrywane w odmiennych postępowaniach administracyjnych. Zdaniem SKO intencją ustawodawcy było, aby specjalny zasiłek opiekuńczy trafiał do osób, które faktycznie, celowo i trwale rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. To wymaga zbadania kiedy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz od kiedy datuje się znaczny stopień niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. SKO wskazało, że skarżąca po sprzedaży gospodarstwa rolnego w 2006 r. zarejestrowała się jako osoba bezrobotna. Od kwietnia 2006 r. do czerwca 2011 r. figurując w ewidencji osób bezrobotnych wyrażała gotowość do podjęcia zatrudnienia. Zdaniem SKO utrata statusu osoby bezrobotnej, nie jest jednak równoznaczna z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, oznacza bowiem jedynie rezygnację z gotowości do podjęcia pracy. Ustawodawca rozróżnił dwa pojęcia: rezygnacji z zatrudnienia i niepodejmowania zatrudnienia. W celu otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego wystarczy wykazać bierność zawodową powiązaną z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Natomiast w przypadku specjalnego zasiłku opiekuńczego rygoryzm jest znacznie większy, bowiem ustawodawca wymaga zakończenia trwającego stosunku pracy i pozbawienia siebie źródła dochodu na rzecz opieki nad wymagającą tego osobą najbliższą. Zdaniem SKO skarżąca nie spełniła warunku rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem i tym samym brak było podstaw do przyznania jej specjalnego zasiłki opiekuńczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy R. K. podniosła, że nie potrafi zrozumieć przesłanek dla których odmówiono jej specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdyż przed pobieraniem świadczenia pielęgnacyjnego wyrejestrowana się ona z ewidencji osób bezrobotnych. W decyzji z dnia ... 2013 r. SKO uznało, że uzyskanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego uzależnione jest od rezygnacji z zatrudnienia. Rezygnacja z zatrudnienia interpretowana była jako zrzeczenie lub zaniechanie, przez co wyrejestrowanie się z ewidencji osób bezrobotnych interpretowane było jako rezygnacja. Uważa, że zmiana interpretacji przepisów jest dla niej krzywdząca. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że odstąpiło od wcześniej zajmowanego stanowiska, iż samo nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego należy utożsamiać z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W ocenie SKO do otrzymania specjalnego zasiłku opiekuńczego niezbędna jest świadoma, celowa i trwała rezygnacja z wykonywanego zatrudnienia lub pracy zarobkowej, pozostająca w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym i czasowym z podjęciem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia ... 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy G.-D. z dnia ... 2013 r. Organ I instancji odmówił R. K. specjalnego zasiłku opiekuńczego uznając, że nie spełniła ona niezbędnej przesłanki do jego otrzymania - rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że specjalny zasiłek opiekuńczy, obok zasiłku pielęgnacyjnego i świadczenia pielęgnacyjnego, należy do grupy świadczeń opiekuńczych uregulowanych w ustawie o świadczeniach rodzinnych. Wprowadzony został ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (zwaną dalej "ustawą zmieniającą"), zgodnie z którą w ustawie o świadczeniach rodzinnych dodano art. 16a określający przesłanki uzyskania i wysokość specjalnego zasiłku opiekuńczego. Przepis wszedł w życie 1 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 16a ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2012 r., poz. 788 i 1529) ciąży obowiązek alimentacyjny, jeżeli rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Specjalny zasiłek opiekuńczy, zgodnie z art. 16a ust. 2 u.ś.r., przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.ś.r. Jednak, gdy łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę uprawniającą daną osobę do specjalnego zasiłku opiekuńczego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym (art. 16a ust. 3 u.ś.r.). W tym miejscu wskazać należy, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Po 1026/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "czy art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w zakresie jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Postanowieniem z dnia 17.07.2014 r. Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w ww. sprawie o sygn. akt P 1/14, argumentując to m.in. wydanym na siedem dni przed sformułowaniem pytania prawnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. K 27/13 (OTK ZU nr 9/A/2013, poz. 134). Trybunał Konstytucyjny orzekł w tym wyroku, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej z 2012 r., wprowadzającej m.in. zaskarżony art. 16a ust. 1 u.ś.r., narusza prawa słusznie nabyte oraz zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa w odniesieniu do tej grupy osób, które pobierały świadczenie pielęgnacyjne na podstawie u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2012 r., a jednocześnie nie spełniły przesłanek nabycia świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą z 2012 r. Jednak jak zaznaczył Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu, wyrok nie tworzy ani roszczeń o wypłatę utraconych korzyści za okres po 30 czerwca 2013 r., ani nie daje podstaw do ubiegania się o nowe świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy, które przewiduje obowiązująca ustawa o świadczeniach rodzinnych. Ponadto wskazać należy, że konsekwencją wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego w sprawie K 27/13 było uregulowanie sytuacji prawnej podmiotów, które utraciły świadczenia rodzinne w związku z wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2012 r. w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. z 2014 r., poz. 567). Przepisami ww. ustawy wprowadzono zasiłek dla opiekuna przysługujący osobie, jeżeli decyzja o przyznaniu jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasła z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. Oznacza to, że ustawodawca uregulował w innym akcie sytuację prawną osób, które przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej z 2012 r. otrzymywały świadczenie pielęgnacyjne, wprowadzając nowy rodzaj świadczenia – zasiłek dla opiekuna. Z tego też względu w ocenie Sądu wskazany powyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego pozostaje bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem decyzji odmawiającej prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego osobom, które utraciły prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Ich prawa ustawodawca zabezpieczył ww. ustawie o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów i co wymaga podkreślenia ustawodawca przewidział możliwość przyznania zasiłku dla opiekuna od dnia 1 lipca 2013 r., tj. następnego dnia po wygaśnięciu na mocy ustawy zmieniającej z 2012 r., prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Powracając do analizy art. 16a ust. 1 u.ś.r., w ocenie Sądu z jego treści jednoznacznie wynika, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, jednym z wymogów uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego była rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, przy czym rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej musi być faktyczna, pozostająca w związku przyczynowym i w związku czasowym z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Oczywistym jest, że ustawodawca zawęził krąg podmiotów uprawnionych do specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie tylko uzależniając jego przyznanie od spełnienia kryterium dochodowego, ale także ograniczył możliwość uzyskania zasiłku tylko do osób rezygnujących z zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Z kręgu podmiotów uprawnionych do zasiłku opiekuńczego wyłączono zatem osoby niepodejmujące zatrudnienia z tego powodu, o czym także świadczy redakcja art. 17 u.ś.r. dotyczącego świadczenia pielęgnacyjnego. Gdyby bowiem intencją ustawodawcy było przyznanie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego również osobom, które nie podejmują zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną, to z pewnością dałby temu wyraz tak, jak to uczynił przy ustalaniu przesłanek uprawniających do świadczenia pielęgnacyjnego w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Ustawodawca w art. 17 ust. 1 u.ś.r. jednoznacznie wskazał, że prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może być przyznane określonym osobom (po spełnieniu innych warunków przewidzianych w tym przepisie), jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wobec tego rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wymagana przez art. 16a ust. 1 u.ś.r., wiąże się z wcześniejszym zakończeniem trwającego stosunku pracy lub wykonywania innej pracy zarobkowej i powiązana musi być z celem, jakim jest sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną. Konieczne jest zatem istnienie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki. Istotne są więc okoliczności i powody rezygnacji z zatrudnienia. Osoba ubiegająca się o specjalny zasiłek opiekuńczy winna więc wykazać związek czasowy między zaprzestaniem wykonywania pracy zarobkowej, a koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W przypadku braku takiego związku można mówić jedynie o niepodejmowaniu zatrudnienia (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1100/13, WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 585/13, WSA we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 668/13 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że z materiału dowodowego zebranego przez Wójta wynika, iż skarżąca sprawuje opiekę nad ojcem, który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia ... 2011 r. wynika, że ojciec skarżącej został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności od dnia ... 2011 r. Ponadto z oświadczenia złożonego przez skarżącą wynika, że w okresie od 1999 r. do 2006 r. była ona właścicielką gospodarstwa rolnego, natomiast od kwietnia 2006 r. do czerwca 2011 r. zarejestrowana była w PUP jako osoba bezrobotna. Od lipca 2011 r. do czerwca 2013 r. pobierała świadczenie pielęgnacyjne. Decyzją SKO z dnia ... 2013 r. zostało jej przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Analiza przedstawionych powyżej okoliczności wskazuje, że organy w niniejszej sprawie prawidłowo oceniły, że skarżąca nie spełniła wymaganej przepisem art. 16 ust. 1 u.ś.r. przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności. Fakt niepodejmowania zatrudnienia, czy też tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, rezygnacji z gotowości do podjęcia pracy, w świetle regulacji art. 16a ust. 1 u.ś.r. w stanie prawnym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie może być interpretowany jako rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Jak już Sąd wskazał powyżej rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej musi być faktyczna, pozostająca w związku przyczynowym i w związku czasowym z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Tymczasem niepełnosprawność ojca skarżącej datuje się od 2011 r., natomiast skarżąca już od 2006 r. nie wykonywała żadnej pracy zarobkowej. Nie sposób uznać więc, ażeby skarżąca zrezygnowała z pracy zarobkowej celem sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Będąc osobą bezrobotną wykazywała jedynie gotowość do podjęcia zatrudnienia. Ta natomiast, inaczej niż ma to miejsce w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, nie stanowiła przesłanki do uzyskania prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Ponadto wyjaśnić należy skarżącej, że fakt otrzymywania przez nią specjalnego zasiłku opiekuńczego w poprzednim okresie zasiłkowym pozostaje bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji, bowiem ocena stanu prawnego jak i faktycznego w wydanej uprzednio decyzji o przyznaniu skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego, nie wiązała organu w przedmiotowej sprawie. Tym samym nie można uznać, że skarżąca spełniła wynikającą z art. 16a ust. 1 u.ś.r. przesłankę rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się stosownym orzeczeniem o niepełnosprawności. W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy G.-D. z dnia ... 2013 r. nie naruszają przepisów prawa w stopniu określonym w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.