II SA/Bd 882/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżona decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]2016 r., nr [...] przyznającą K. B. pomoc pieniężną na zakup artykułów żywnościowych od dnia [...] 2016 r. do [...] 2016 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że poza świadczeniem przyznanym kwestionowaną decyzją skarżący otrzymał jeszcze odrębnymi decyzjami z dnia [...] 2016 r. zasiłek okresowy z powodu bezrobocie w [...] 2016 w wysokości [...] zł oraz zasiłek celowy w wysokości [...] zł na dofinansowanie do rachunku za gaz, dofinansowanie do czynszu, zakup środków czystości, higieny, chemii gospodarczej, na zakup obuwia domowego, odzieży wiosennej, leków i wyrobów medycznych. Z powyższego wynika, że skarżący jest objęty systematycznie opieką organu I instancji, dostosowującego rodzaj pomocy do celów i możliwości finansowych pomocy społecznej oraz zgłaszanych potrzeb. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję skarżący wskazał, że przyznana mu pomoc finansowa jest zbyt skromna i nie dostosowana do jego potrzeb. Zwrócił tez uwagę na to, że jest bezrobotny, a prace społecznie użyteczne wykonuje za niskie wynagrodzenie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż Sąd nie stwierdził aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą oceny działania organów administracji publicznej w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj.Dz. U z 2016 r., poz. 930). Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, podstawowym celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zgodnie zaś z ust. 3 tegoż przepisu rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Natomiast w myśl ust. 4 omawianego przepisu, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Skarżący ubiegał się o przyznanie świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych. Ten rodzaj świadczenia został uregulowany w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Podkreślić trzeba, że pomoc społeczna jest instytucją stosowaną wyjątkowo i to w sytuacjach, w których obywatel nie jest w stanie sam podołać okolicznościom życiowym. Jednym z podstawowych warunków przyznania zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jest spełnienie kryterium dochodowego, które w przypadku skarżącego, jako osoby samotnie gospodarującej, wynosiło [...] zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 ustawy o pomocy społecznej. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym ustalono, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Od [...] 2016 r. jest zatrudniony w ramach prac społecznie użytecznych, a jego dochód, na który składa się dodatek mieszkaniowy i dodatek energetyczny wynosi [...] zł miesięcznie. Nie budzi zatem wątpliwość, że skarżący spełniał przesłanki do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Nie oznacza to jednak, że organ był zobligowany do przyznania skarżącemu świadczenia. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania zasiłku celowego ma bowiem charakter decyzji uznaniowej. Taki charakter decyzji oznacza, że organ administracji ma swobodę decyzyjną, co do ustalenia treści decyzji uznaniowej, związaną z realizowaniem określonej w zakresie przedmiotu decydowania, polityki państwa. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują bowiem ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Dodać należy, że organ administracji, działając w ramach uznania administracyjnego, odmawiając przyznania świadczenia w żądanej wysokości m.in. z uwagi na ograniczone środki pieniężne, nie jest zobowiązany do precyzyjnego przedstawiania w uzasadnieniu decyzji swoich możliwości finansowych (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. I OSK 1353/09, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 116/10 oraz wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. I OSK 107/11). Obowiązek taki nie wynika bowiem ani z przepisów ustawy o pomocy społecznej, ani też z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych w przedmiocie pomocy społecznej nie może bowiem sięgać do okoliczności z zakresu celowości wydatkowania świadczeń z pomocy społecznej, gdyż byłaby sprzeczna z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, iż sądowa kontrola uznania administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do oceny tego, czy w sprawie zachodzą warunki materialnoprawne, uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej Należy również podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując decyzję wydaną w ramach uznania administracyjnego, zwłaszcza korzystną dla strony, nie może wykraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji organów orzekających i określać wysokości przyznawanej pomocy w tych przypadkach, które ustawodawca pozostawił uznaniu organów. Tylko one dysponują środkami finansowymi i w zależności od ich wielkości mogą udzielać świadczeń (por. NSA wyrok z dnia 21,12.2001 r. spr. o sygn. I SA 1547/01 Lex nr 80662) W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy administracji przekonująco uzasadniły potrzebę udzielenia pomocy skarżącemu w rozmiarze zaspokajającym jedynie w części jego potrzeby. Tym bardziej, że skarżący nie określił, na żadnym etapie postępowania, jaka kwota by w pełni zaspakajała w pełni jego potrzeby. Istotna jest również okoliczność, na którą zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że skarżący objęty jest stałą opieka pomocy społecznej i poza wnioskowanym świadczeniem przyznano mu w tym samym miesiącu, w którym wydana została decyzja I instancyjna inne świadczenia pieniężne – zasiłek okresowy w wysokości [...] zł oraz zasiłek celowy w wysokości [...] zł. W tych okolicznościach stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby skutkować jej uchyleniem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.