II SA/Bd 940/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz [...] sp. z o.o. w [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. U z a s a d n i e n i e: Wójt Gminy Ł. decyzją z dnia [...].04.2022 r., na podstawie art. 59 ust 1, art. 60 ust 1, 4, art. 61, ust. 1, art. 63 ust. 2 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503), zwanej dalej: "u.p.z.p.", odmówił ustalenia warunków zabudowy H. W., dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie części działki nr [...] obręb ewidencyjny Papowo T., ze względu na niespełnienie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji oparł o następujące ustalenia i rozważania: W dniu [...].02.2022 r. Horizons PL4 Sp. z o.o., w W., zwana dalej: "skarżącą" lub ""stroną", wystąpiła do Wójta Gminy Ł. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla powyższej inwestycji. Inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy Ł. o środowiskowych uwarunkowaniach, z dnia [...].12.2021r., znak: [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej nr [...] o mocy do 1MW, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie części ww. działki nr [...]. Wniosek inwestora został sformułowany prawidłowo i zawierał wszystkie niezbędne elementy, które określono w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Analizując wniosek oraz ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2012 r., Wójt Gminy Ł. stwierdził, że nie zachodzi okoliczność wynikająca z art. 62 ust. 2 u.p.z.p., a dotycząca obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru objętego wnioskiem. Zgodnie z art. 61 ust.1 u.p.z.p., wydanie decyzji warunków zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, 6/ zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia [...] lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Konstrukcja powyższego przepisu wskazuje jednoznacznie, że ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w nim wymagań, a niespełnienie któregokolwiek z nich czyni zamierzenie inwestycyjne niemożliwym. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu tutejszy organ - w sposób określony w przepisach art. 61 ust. 5a u.p.z.p. - wyznaczył wokół terenu objętego wnioskiem inwestora obszar analizowany. Z uwagi na charakter planowanej inwestycji - budowa elektrowni fotowoltaicznej, w analizie odstąpiono od analizy parametrów charakterystycznych dla budynków takich jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, geometria dachu. W analizowanym sąsiedztwie terenu wnioskowanego istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zagrodowa. W sąsiedztwie terenu wnioskowanego nie istnieje zabudowa produkcyjna. Zgodnie z art. 61 ust 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia [...] lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1378), zwanej dalej: "u.o.ź.e.", Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] grudnia 2020r., sygn. akt II OSK 3705/19 stwierdził, że: "w pełni zgadza się ze stanowiskiem ukształtowanym w części wyroków sądów administracyjnych, wykluczającym kwalifikowanie urządzeń fotowoltaicznych wytwarzających energię o mocy przekraczającej 100 KW (elektrowni fotowoltaicznych) jako urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p." "Z uzasadnienia projektu ustawy z dnia [...] lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1524, projekt ustawy druk VIII.3656) wynika, że rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii powiązano z potrzebą wspierania rozwoju prosumenckiego wytwarzania energii elektrycznej, a więc przez podmioty będące odbiorcami końcowymi wytwarzającymi energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym, nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej (por. art. 1 pkt 27a ustawy). Co ważne, część uzasadnienia projektu (pkt 5), dotyczącą nowelizacji art. 61 ust. 3 zatytułowano: "Zliberalizowanie zasad budowy małych instalacji oraz mikroinstalacji OZE". Ponadto w wyroku WSA w Białymstoku, z dnia [...] kwietnia 2021 roku, sygn. II SA/Bk 146/21 stwierdzono: "...zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujący rodzaj przedsięwzięcia: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. (...) Jest to zatem kolejny argument na rzecz uznania, że farma fotowoltaiczną o parametrach wymienionych w przywołanym przepisie jest zabudową przemysłową a więc inną niż ta, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p." Zatem przedmiotową inwestycję należy zakwalifikować jako zabudowę produkcyjną, więc inną niż ta, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W wyniku przeprowadzenia analizy urbanistycznej terenu stwierdza się, że w obszarze analizowanym nie istnieje zabudowa umożliwiająca stwierdzenie kontynuacji funkcji oraz ustalenie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. W odwołaniu od ww. decyzji, skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że zachodzą podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji dotyczącej budowy instalacji fotowoltaicznej z uwagi na niespełnienie przesłanki pozytywnej wydania decyzji w sytuacji, w której skarżąca była zwolniona z jej spełnienia, gdyż w rzeczywistości planowana inwestycja jest instalacją odnawialnego źródła energii, zatem nie musi spełniać powyższych wymogów, ponieważ zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e.; 2) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na wadliwym uznaniu, że instalacja fotowoltaiczną objęta wnioskiem skarżącej nie jest instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu tego przepisu, a tym samym nie podlega wyłączeniu od stosowania wobec niej przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.; 3) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do kategorii instalacji odnawialnych źródeł energii w rozumieniu tego artykułu, podczas gdy elektrownia fotowoltaiczną niewątpliwie jest instalacją, która stanowi urządzenie służące do wytwarzania energii z niekopalnego źródła energii a dokładniej energii pochodzącej z promieniowania słonecznego; 4) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art 107 § 3 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej zwaną: "kpa", poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy mającą wyraz w oparciu decyzji o orzeczenia bazujące na nieaktualnym stanie prawnym tj. sprzed nowelizacji u.p.z.p., która weszła w życie w 2019 r. a także błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ oraz oparcie swojej decyzji wyłącznie na jednej linii orzeczniczej niekorzystnej dla skarżącej, co skutkowało brakiem wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej decyzji; 5) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa, poprzez wydanie decyzji odmawiającej wydania warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej budowy instalacji fotowoltaicznej pomimo jednoznacznego brzmienia przepisów i funkcjonującej linii orzeczniczej wskazującej, że przedmiotowa instalacja fotowoltaiczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wyłączoną od wymogu spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., która jest istotna z punktu widzenia właściwego rozpoznania niniejszej sprawy i zaniechanie przez organ podjęcia odpowiednich działań celem prawidłowego uzasadnienia niekorzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia. W związku z powyższymi zarzutami, na podstawie art 138 § 1 pkt 2 kpa, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla terenu obejmującego część działki, nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie – po przedstawieniu dotychczasowego stanu faktycznego sprawy oraz przytoczeniu brzmienia art. 4 ust. 2 pkt 2, 52 ust. 2 pkt 1a, 53 ust. 3, 59 ust. 1, 60 ust. 1, 61, 64 ust. 1, – organ odwoławczy oparł zasadniczo o następujące ustalenia i rozważania: W uzasadnieniu powyższej decyzji, przytoczono brzmienie art. 4 ust. 2 pkt 2, 52 ust. 2 pkt 1a, 53 ust. 3, 59 ust. 1, 60 ust. 1, 61, 64 ust. 1 u.p.z.p., stwierdzając, że z ww. przepisów wynika, iż organ przeprowadza analizę urbanistyczno-architektoniczną która determinuje pozytywny lub negatywny dla inwestora sposób załatwienia sprawy. Wskazano, że, jak wynika jednak z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. Z kolei z art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., wynika, że instalacja odnawialnego źródła energii - oznacza instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego. Powołano się na wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy z dnia [...] maja 2021 roku sygn. akt II SA/Bd 994/20 w którym stwierdzono, że stosowanie wykładni literalnej art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie jest prawidłowe i powołano się na przedstawione już w decyzji organu I instancji stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia [...] grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 3705/19, w którym zajęto stanowisko wykluczające kwalifikowanie urządzeń fotowoltaicznych wytwarzających energię o mocy przekraczającej 100 KW (elektrowni fotowoltaicznych) jako urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zaprezentowano stanowisko doktryny, że "regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach" (por. M. Szyrski, Rola samorządu terytorialnego w rozwoju odnawialnych źródeł energii, Wolters Kluwer, W. 2017, s. 116-117; H. Izdebski, J. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, baza LEX, art. 10). Skonkludowano, że nie sposób zatem uznać, iż lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wywodzono, że tTreść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego, co nie wyklucza możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. (vide: wyroki NSA w sprawach: II OSK 794/16, II OSK 2727/17, II OSK 2758/16- dostępne jw.). Stwierdzono, że ułatwienie realizacji inwestycji związanych z odnawialnymi źródłami energii dedykowane jest wyłącznie mikroinstalacjom o których mowa w art. 2 ust. pkt 19 u.o.ź.e. Tym samym skoro przedmiotowej inwestycji nie można zaliczyć do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 ust. 13 ww. ustawy to należało zastosować przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). Powołano się na wynik analizy urbanistyczno – architektoniczną, który wskazuje, że nie jest spełniony wymóg zabudowy działki sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej projektowanego obiektu, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W obszarze objętym analizą nie znajduje się zabudowa produkcyjna w tym ta związana z elektrowniami fotowoltaicznymi. W związku z tym nie było możliwości określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Skonkludowano, że z uwagi na powyższe zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W odniesieniu do zarzutów odwołania stwierdzono, że planowana inwestycja nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., co oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 61 ust 3 u.p.z.p. Wskazano, że organ dostrzega niejednorodne orzecznictwo sądowo- administracyjne w zakresie interpretacji przepisów u.p.z.p., w zakresie art. 61 ust. 3, niemniej przychyla się i taktuje jako aktualne orzecznictwo wskazujące na ograniczenia w stosowaniu zwolnienia konieczności stosowania art. 61 ust. 1 pkt 1-6. Takie stanowisko jest zgodne z obowiązującymi przepisami, intencją ustawodawcy jak i zasadami ochrony ładu przestrzennego. Nie zgodzono się z zarzutem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem procedury administracyjnej. Na marginesie dodano, że zgodnie z art. 64b u.p.z.p., wniosek o ustalenie warunków zabudowy składa się na formularzu wniosku o ustalenie warunków zabudowy w postaci papierowej albo formie dokumentu elektronicznego. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określił, w drodze rozporządzenia, wzór formularza wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Natomiast w kontrolowanej sprawie inwestor złożył wniosek skonstruowany samodzielnie co organ pierwszej instancji zaakceptował wszczynając postępowanie administracyjne. Tym samym doszło do naruszenia przywołanego wyżej przepisu które jednak nie miało wpływu na wynik przeprowadzonego postępowania. W skardze złożonej do Sądu strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1/ przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tj.: a) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że zachodzą podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej z uwagi na niespełnienie przesłanki pozytywnej wydania decyzji wskazanej w ww. przepisie w sytuacji, w której skarżąca była zwolniona z jej spełnienia, gdyż w rzeczywistości planowana inwestycja jest instalacją odnawialnego źródła energii, zatem nie musi spełniać powyższych wymogów, ponieważ zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e.; b) art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że instalacja fotowoltaiczną objęta wnioskiem skarżącej nie jest instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu tego artykułu, a tym samym nie podlega wyłączeniu od stosowania wobec niej przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p; c) art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do kategorii instalacji odnawialnych źródeł energii w rozumieniu tego artykułu, podczas gdy elektrownia fotowoltaiczna niewątpliwie jest instalacją, która stanowii urządzenie służące do wytwarzania energii z niekopalnego źródła energii, a dokładniej energii pochodzącej z promieniowania słonecznego; d) art. 10 ust. 2a, u.p.z.p. w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że planowana inwestycja powinna być uwzględniona w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, a następnie ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz na błędnym przyjęciu, że planowana moc wytworzona przez odnawialne źródła energii przewyższająca 500 kW, uniemożliwia ustalenie warunków zabudowy dla tego typu przedsięwzięć w sytuacji nieuwzględnienia jej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy, a następnie określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy studium wiąże jedynie organy gminy w zakresie polityki przestrzennej realizowanej w formie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zaś w decyzjach ustalających warunki zabudowy; 2/ przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tj.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a., poprzez: - brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy mający wyraz w oparciu decyzji jedynie o materiał dowodowy, wnioski i argumentację organu I instancji oraz o orzeczenia bazujące na nieaktualnym stanie prawnym, tj. sprzed nowelizacji m.in. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie w dniu [...] sierpnia 2019 r., oraz - błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co było wynikiem błędnego uznania, że inwestycja Skarżącej nie stanowi instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., która korzystałaby z wyłączenia, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., oraz - oparcie swojej decyzji wyłącznie na jednej linii orzeczniczej niekorzystnej dla skarżącej, co skutkowało wadliwym założeniem o wymogu spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i uniemożliwiło wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem Spółki; b) art. 8 kpa, poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji fotowoltaicznej pomimo jednoznacznego brzmienia przepisów i funkcjonującej linii orzeczniczej wskazującej, że przedmiotowa instalacja fotowoltaiczną stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wyłączoną od wymogu spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., która jest istotna z punktu widzenia właściwego rozpoznania niniejszej sprawy i zaniechanie przez SKO podjęcia odpowiednich działań celem prawidłowego uzasadnienia niekorzystnego dla Skarżącej rozstrzygnięcia; c) art. 138 § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2022 r. (znak sprawy: RGN.I.6730.29.2022), podczas gdy decyzja ta ze względu na swą wadliwość podlegała uchyleniu. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż właściwa wykładnia i prawidłowe zastosowanie przedmiotowych przepisów prowadziłoby do wydania decyzji uchylającej. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o: 1/ uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] kwietnia 2022 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a.; 2/ zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skarga okazała się zasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329); dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi. Przedmiot kontroli Sądu stanowi odmowna decyzja w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie części działki nr [...]. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji było uznanie przez organy obu instancji, że inwestycja nie spełnia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Rozstrzygając zawisły spór odnieść należy się najpierw do kwestii kwalifikacji zamierzonej inwestycji jako instalacji odnawialnego źródła energii, a to w kontekście treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i jego odmiennej interpretacji przez pozostające w sporze strony. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. W art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., sformułowano wymóg polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jako przesłanka "dobrego sąsiedztwa" nie obowiązuje jednak w odniesieniu do obiektów wymienionych w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zgodnie z nim przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. Instalacją odnawialnego źródła energii - zgodnie z powołanym w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisem art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. - jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 u.o.z.e. odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Planowane przedsięwzięcie sprowadza się do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Niewątpliwe więc w sprawie występuje zagadnienie realizacji urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnego źródła energii w postaci energii słonecznej, a wiec odnawialnego, niekopalnego źródła energii obejmującego energię promieniowania słonecznego. Sąd stoi na stanowisku, że taki charakter inwestycji kwalifikuje ją więc jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. To zaś oznacza, wbrew stanowisku wyrażonemu przez organ odwoławczy w objętej skargą decyzji, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie stosuje się do spornej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21; wyrok NSA z dnia [...] listopada 2022 r., sygn. akt II OSK 2130/22; wyrok NSA z dnia [...] października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21; wyrok NSA z dnia [...] stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21; wyrok WSA w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt: IV SA/Po 96/22; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go1097/21 - dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie było zatem w tym przypadku konieczne wyznaczanie obszaru analizowanego i przeprowadzenie jego analizy w celu oceny dopuszczalności realizacji przedmiotowej inwestycji w świetle zasady dobrego sąsiedztwa. Brzmienie przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest jednoznaczne. Wynika z niego wprost, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii tj. energii słonecznej, z jakim mamy do czynienia w niniejszej sprawie, stanowi zaś instalację odnawialnego źródła energii w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 w zw. z art. 2 pkt 22 u.o.ź.e. Konsekwencją powyższego jest więc brak konieczności weryfikacji czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Organ odwoławczy oparł się na stanowisku wyrażonym m.in. w zacytowanych wyrokach w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanych w sprawach o sygn. akt: o sygn. II OSK 3705/19, II OSK 794/16, II OSK 2727/17, II OSK 2758/16, w których wskazano, że ustawodawca dokonał rozróżnienia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 100 kW i ponad 100 kW, wprowadzając odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW. W orzeczeniach tych podniesiono, że treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego, co nie wyklucza możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1–5 u.p.z.p. Ze stanowiskiem tym Sąd nie zgadza się. Przytoczone wyroki pochodzą sprzed okresu, w którym obowiązywał art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w obowiązującej obecnie treści oraz okresu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny zasadniczo zmienił pogląd w zakresie kwestionowania faktu, że elektrownie fotowoltaiczne nie należą do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. Sąd podtrzymuje w pełni swoje stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia [...] kwietnia 2022 r., sygn. II SA/Bd 1591/21. Wskazać należy, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. uzupełniony został o klauzulę niestosowalności przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. na mocy art. 4 pkt 2 ustawy z dnia [...] lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1524, dalej powoływanej jako "ustawa z dnia [...] lipca 2019 r."). Z dniem wejścia w życie ww. ustawy (29 grudnia 2019 r.) instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. dodano więc do art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jako kolejne obiekty zwolnione z wymogów spełnienia warunków wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Ani z treści zmienionego przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p., ani z treści art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., do którego odwołuje się ustawodawca w art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie wynika ograniczenie instalacji odnawialnego źródła energii do instalacji o mocy do 100 kW (obecnie od [...].10.2021 r. 500 KW). Po dokonanej ustawą z dnia [...] lipca 2019 r. zmianie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., instalacje odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e., do których zaliczają się elektrownie fotowoltaiczne, zastały więc wyłączone spod wymogu spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa, a ustawodawca nie uzależnił tego wyłączenia od mocy instalacji odnawialnego źródła energii. Na marginesie należy przy tym zauważyć, że posłużenie się przez ustawodawcę w zmienionym przepisie pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii, obok pojęcia urządzeń infrastruktury technicznej, wyklucza możliwość utożsamiania tych pojęć i tym samym zdezaktualizowało zasadność posiłkowania się orzecznictwem sprzed ww. zmiany art. 61 ust. 3 u.p.z.p. odnoszącym się do kwestii zaliczenia elektrowni fotowoltaicznych do urządzeń infrastruktury technicznej. Sąd podziela nadto argumentację wyrażoną w ww. wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 1097/21, w którym trafnie wskazano, że gdyby przyjąć stanowisko, iż uzasadnieniem dla wyłączenia z możliwości zastosowania przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do instalacji o mocy przekraczającej 100 kW jest okoliczność, że zmiana wprowadzona w tym przepisie ustawą z dnia [...] lipca 2019 r. jest powiązana z potrzebą wspierania rozwoju wytwarzania energii elektrycznej przez prosumentów, czyli podmioty będące odbiorcami końcowymi wytwarzającymi energię elektryczną, wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji pod warunkiem, że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej – to poza zakresem uregulowań znalazłyby się instalacje o mocy od 50 kW do 100 kW. (obecnie od [...].10.2021 r. 500 KW). Mikroinstalacja to bowiem instalacja odnawialnego źródła energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW, przyłączoną do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV albo o mocy osiągalnej cieplnej w skojarzeniu nie większej niż 150 kW, w której łączna moc zainstalowana elektryczna jest nie większa niż 50 kW (art. 2 pkt 19 u.o.ź.e.). Natomiast przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dotyczą instalacji o mocy zainstalowanej większej niż 100 kW (obecnie 500 kW). Co więcej, w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej z dnia [...] lipca 2019 r. w części dotyczącej art. 4 wprowadzającego zmiany w art. 15 ust. 4 oraz 61 ust. 3 u.p.z.p. wskazano, że "w art. 4 wprowadzono zmiany do u.p.z.p., modyfikując dotychczasową zasadę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego i lokalizacji budynków, umożliwiając lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną". Z powyższego wynika jednoznacznie, że chodzi tu o zmianę art. 15 ust. 4, natomiast brak jest tu uzasadnienia dla zmiany wprowadzanej w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Potwierdza to dalsza argumentacja uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, gdzie wskazano, że "w zakresie zasad zagospodarowania przestrzennego doprecyzowano dotychczasową zasadę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego, który umożliwiając lokalizację budynków powinien umożliwić również lokalizowanie na nich mikroinstalacji wykorzystujących nie tylko technologię wiatrową, ale w szczególności fotowoltaiczną, którą najprościej zintegrować z budynkami mieszkalnymi". Ponadto w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej z dnia [...] lipca 2019 r. wskazano, jak podkreślono to w ww. wyroku z dnia [...] marca 2022 r., że celem tego projektu jest realizacja dodatkowych działań zmierzających do osiągnięcia celu 15 % udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto do 2020 r. Celem proponowanych rozwiązań jest również zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego, czego skutkiem powinno być w perspektywie długofalowej zapewnienie stałego dostępu do energii dla odbiorców końcowych, przy jednoczesnym utrzymaniu się cen energii na możliwie niskim poziomie. Projekt umożliwia realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Należy też zauważyć, że przytoczona przez organ argumentacja nie uwzględnia charakteru inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej, która nie może powstać w każdym dowolnym miejscu, m.in. z tego względu, że wymaga odpowiedniej wielkości terenu (którego znalezienie w obszarach zabudowanych o funkcji przemysłowej może okazać się nierealne). Ponadto, co równie istotne, wymaga ona odpowiedniego dostępu światła, co uniemożliwia jej lokalizację w miejscach zacienionych, np. przez budynki na terenach o charakterze przemysłowym. Wykładnia przepisu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w powiązaniu także z treścią i uzasadnieniem ustawy zmieniającej z dnia [...] lipca 2019 r., nie uprawnia do wyłączenia z pojęcia instalacji odnawialnego źródła energii, o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. instalacji o mocy przekraczającej 100 kW. Skoro w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia [...] lipca 2019 r. ustawodawca rozróżnia i wyszczególnia mikroinstnalację w rozumieniu art. 2 pkt 19 u.o.z.e., to nie ma uzasadnienia dla uznania, że w następnym przepisie, tj. art. 4 pkt 2 ustawy z dnia [...] lipca 2019 r. posługując się ogólnym pojęciem instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. ma na myśli jedynie instalacje o mocy poniżej 100kW. Tym bardziej, że w uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wyjaśnił także, że "ze względu na rozbieżności judykatury, interwencji ustawodawcy wymagała również kwestia kwalifikowania budowy urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych do kategorii urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p.", że "w związku z rozbieżnością orzeczniczą, z punktu widzenia potrzeb procesu inwestycyjnego w branży odnawialnych źródeł energii przeżywającej dynamiczny rozwój, zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. o instalacje odnawialnego źródła energii" i że "przy ustalaniu warunków zabudowy dla tych instalacji nie będzie wymagane spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa oraz warunku dostępu do drogi publicznej". W ramach tych zapisów w żadnym miejscu nie wskazano, że zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie ma dotyczyć wszystkich instalacje odnawialnego źródła energii, lecz jedynie tych o mocy do 100 kW. Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, w zakresie w jakim oparta została o wykładnię art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wykluczającą tę inwestycję w dyspozycji ww. przepisu, jest zatem wadliwa. Organy nie mogą powoływać się na brak spełnienia przez inwestycję warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 (lub pkt 2) u.p.z.p., skoro z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. expressis verbis wynika, że warunki te wobec instalacji odnawialnego źródła energii są pomijane. Kategoryczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p., jak słusznie zauważył NSA w wyroku z dnia [...] czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1276/21, nie daje podstaw do wprowadzenia ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających między innymi z mocy, czy innych parametrów jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii. W konsekwencji brak jest podstaw do stosowania w tych warunkach wykładni pozajęzykowych zmieniających jednoznaczną treść ww. uregulowania. Należy również zauważyć, że przedmiotowe postępowanie zawiera ponadto braki związane z niekompletnością wniosku, nad którymi organy przeszły do porządku, nie wzywając inwestora o uzupełnienie wniosku. Jak wynika z art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, wskazującą obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Mapy, które wskazują teren inwestycji i obszar jej oddziaływania są dwie. Na mapie, która wskazuje obszar oddziaływania inwestycji zaznaczono skalę 1:5000, a na drugiej mapie wskazującej teren inwestycji, skali nie zaznaczono. Wskazywanie na jednej mapie terenu inwestycji i na drugiej mapie (w innej skali) obszaru oddziaływania inwestycji jest zabiegiem utrudniającym porównanie terenu inwestycji z obszarem jej oddziaływania. Przepis art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., stanowi natomiast o jednej mapie. Analizując ww. dwie mapy, można domniemywać, że teren inwestycji pokrywa się z terenem jej oddziaływania. W ocenie Sądu, niezgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest, aby inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy do 1MW (do 3800 paneli) nie oddziaływała poza teren tej inwestycji. Dlatego też rzeczą organów było wezwanie inwestora o bardziej szczegółowe wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto analiza wniosku w zakresie określenia parametrów technicznych zamierzonej inwestycji nie pozwala na stwierdzenie, że wniosek jest w tym zakresie jednoznaczny i kompletny. We wniosku określono m.in., że inwestycja składać się będzie z zespołu paneli fotowoltaicznych (do 6000 sztuk) o mocy w zakresie od 350 do 800 W każdy, o łącznej mocy nieprzekraczającej 1 MW, na części działki [...] Wniosek nie jest jednoznaczny. Opisano w nim planowana inwestycję dość ogólnikowo, w sposób umożliwiający różną interpretację. Zauważyć jednak należy, że na planowaną inwestycję składają się wszystkie elementy farmy fotowoltaicznej i we wniosku należy wskazać ich parametry techniczne. Poza liczbą i łączną mocą paneli będzie to nie tylko moc i powierzchnia jednostkowa paneli, lecz również liczba planowanych stelaży i rzędów w jakich będą umiejscowione, liczba inwerterów i rozdzielni, powierzchnia zajęcia przez stelaże, system umiejscowienia, powierzchnia i dojazd, miejsc postojowych. Parametrów tych – określonych ściśle (sztywno) - zabrakło we wniosku skarżącej. Z wniosku wynika, że przewidziane są "obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu energetyki odnawialnej", co nie wyjaśnia bliższej ich charakterystyki, ani ich ilości. Podkreślenia wymaga, że wniosek nie określa także planowanej powierzchni zabudowy poszczególnych elementów farmy fotowoltaicznej. Skarżąca wskazuje w nim jedynie, że inwestycja będzie zajmowała 1,7 ha powierzchni działki. Nie wskazano łącznej powierzchni zabudowy obiektami budowlanymi, ani ich lokalizacji. bez określenia dokładnej powierzchni. W charakterystyce przedsięwzięcia podano jedynie powierzchnię zabudowy stacji transformatorowej). Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego w postaci art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dokonana przez organy obu instancji, miała niewątpliwy wpływ na wynik sprawy. O zwrocie kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu (500 zł) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie też pod uwagę powyższe stanowisko dotyczące koniecznych do uzupełnienia elementów samego wniosku skarżącej spółki. Ponownie, w sposób szczegółowy, przeanalizuje jego poprawność wobec wymogów art. 52 ust. 2 u.p.z.p.