II SA/Bd 979/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjne 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. U z a s a d n i e n i e: Wójt Gminy w R. decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...], na podstawie art. 17b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 111), zwanej dalej: "u.ś.r.", odmówił K. K. – skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu zaprzestania prowadzenia pracy w gospodarstwie rolnym w związku ze sprawowaniem opieki nad matką M. C.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że art. 17b. ust. 1 u.ś.r., stanowi, że "w przypadku, gdy o świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. 2. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań." Ustalono, że matka skarżącej M. C. zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa we [...] z dnia 2019-10-[...] została uznana za osobę trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji na stałe, od okresu, który nie da się ustalić. Choruje ona na nowotwór złośliwy rozsiany. Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że córka [...] od [...].10.2019r, mieszkająca około 18 kilometrów od miejscowości, gdzie mieszka jej niepełnosprawna matka, zapewnia jej stałą i bezpośrednią opiekę, przyjeżdżając do matki codziennie i spędzając z nią około 9 godzin dziennie. Skarżąca jest zamężna, a jej mąż - Z. C. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym (zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa we [...] z dnia 2019-10-[...]). Stałą i bezpośrednią opiekę nad ojcem Z. C. sprawuje nad nim syn G. C.. M. C. wspólnie z mężem Z. C. zamieszkuje w miejscowości [...]. Posiada ona następujących zstępnych, którzy z racji obowiązków zawodowych i rodzinnych, nie są w stanie partycypować w opiece nad matką: E. R., M. B., J. W., A. P., G. C. i P. C.. M. C. jest osobą leżącą i oświadczyła, że stałą i bezpośrednią opiekę sprawuje nad nią skarżąca (zamieszkała [...]), poprzez przygotowywanie dla niej posiłków, przygotowanie i zażywanie leków, zmianę opatrunków, zmianę cewnika (matka ma założoną nefrostomię), robienie zastrzyków przeciwzakrzepowych, sprzątanie, pranie, załatwianie spraw, wykupywanie leków, telefoniczne kontaktowanie się z lekarzami, jeżdżeniem z mamą na wizyty kontrolne do centrum Onkologii w B., zabezpieczanie wszelkich potrzeb. Ustalono też, że z uwagi na opiekę nad matką, skarżąca nie byłaby w stanie prowadzić gospodarstwa rolnego nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy i wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym. W dniu 08.03.202lr. (wpływ 31.03.202lr.) skarżąca oświadczyła, że jest rolnikiem lub małżonkiem albo domownikiem rolnika i od dnia 16.10.2019r. zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, potwierdzając stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Skarżąca zaprzestała prowadzenia gospodarstwa rolnego i nie ma również ustalonego prawa do świadczeń z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r. Uznano, że nie został spełniony warunek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 u.ś.r. z uwagi na to, iż niepełnosprawność u M. C. nie powstała przed 18-tym rokiem życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, nie później niż do ukończenia 25 roku życia. W odwołaniu skarżącej od powyższej decyzji wniesiono o jej uchylenie i przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1/ błędne zastosowanie art. 17 ust 1b pkt 1 i 2 u.ś.r., bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust 1 Konstytucji RP; 2/ naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez skarżącą, skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu Strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2021r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ), zwaną dalej: "kpa", w związku z art. 17 ust. 1 u.ś.r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przytoczono dotychczas ustalony przez organ I instancji stan faktyczny sprawy, przy czym w oparciu o wywiad środowiskowy z [...] kwietnia 2021r., oświadczenia wnioskodawczyni z [...] marca 2021r. i [...] kwietnia 2021r., zalecenia pielęgniarskie z [...] listopada 2020r., wskazano, że: - niepełnosprawna matka skarżącej jest samodzielna w życiu codziennym i nie wymaga pomocy czynnościach samoobsługowych; - wnioskodawczym by zapewnić opiekę dojeżdża 18km, - w gospodarstwie pracuje mąż wnioskodawczyni, - według wnioskodawczyni matka jest osobą leżącą, natomiast zgodnie z wywiadem środowiskowym matka porusza się z pomocą osoby drugiej, zdarza się, że nie jest w stanie wstać z łóżka. Podkreślono, że czynności życia codziennego (zrobienie zakupów, przygotowanie posiłków, wizyty u lekarza czy też czynności higieniczne) nie stanowią czynności zajmujących cały dzień przez siedem lub większość dni w tygodniu (- por. wyrok WSA w Bydgoszczy sygn. II SA/Bd 762/19, sygn. II SA/Ol 849/19). Wskazano, że z analizy dokumentacji sprawy i z treści decyzji wynika, iż rezygnacja z zatrudnienia czy też z pracy w gospodarstwie rolnym nie wiązała się z koniecznością sprawowania opieki. Nadto w sytuacji wnioskodawczyni wobec zakresu wykonywanej opieki, możliwości pomocy przez inne osoby zobowiązane do alimentacji (pozostałe dzieci wnioskodawczyni) w sprawowaniu tej opieki, nie zachodzi konieczność zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym. Zwrócono uwagę na okoliczność, że osoba wymagająca opieki wobec zaleceń lekarskich z dnia [...] listopada 2020r. nie wymaga opieki w czynnościach samoobsługowych. Ponadto w ramach obowiązku alimentacyjnego, poprzez zabezpieczenie odpowiednich środków, istnieje możliwość udzielenia pomocy w formie usług opiekuńczych przez osoby trzecie, co przy odpowiedniej organizacji w zapewnieniu opieki wnioskodawczyni wskazuje, że nie pozostaje zmuszona do zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Podniesiono, że w omawianej sprawie nie można stwierdzić, iż konieczność i zakres sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką przez wnioskodawczynię ma charakter, który uniemożliwia podjęcie pracy, zwłaszcza konieczność rezygnacji z pracy w gospodarstwie rolnym biorąc pod uwagę samodzielność osoby wymagającej opieki w życiu codziennym. W skardze złożonej do Sądu, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1/ naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., przez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że zakres opieki świadczony przez skarżącą nie wypełnia ww. dyspozycji podczas gdy w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia - opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej, 2/ naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką, co skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i rozpoznanie jej w trybie uproszczonym, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zaszły przesłanki do uwzględnienia skargi. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie stanowiło zagadnienie, czy skarżąca jest osobą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w gospodarstwie rolnym lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Organ odwoławczy odmiennie niż organ I instancji, uargumentował przyczynę odmowy dochodzonego świadczenia, wskazując, że stanowi ją okoliczność braku sprawowania stałej i długotrwałej opieki nad niepełnosprawną w wymiarze uniemożliwiającym podjęcie przez skarżącą zatrudnienia i jej status osoby niezatrudnionej i niepodejmującej innej pracy zarobkowej nie jest bezpośrednio związany z koniecznością sprawowania tej opieki. Powyższe zakwestionowała skarżąca, podnosząc, że jej opieka nad matką ma charakter stały i długotrwały, co uniemożliwia jej podjęcie pracy. Nadmienić w tym miejscu należy, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji pomimo braku wyjaśnienia przez ten organ występowania związku przyczynowego pomiędzy opieką skarżącej nad matką, a deklarowaną rezygnacją z pracy w gospodarstwie rolnym oraz pomimo sprzeczności orzeczenia pierwszo instancyjnego z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, w którym Trybunał za niekonstytucyjne uznał różnicowanie, na podstawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., sytuacji beneficjentów świadczenia pielęgnacyjnego, których niepełnosprawność powstała po okresach wskazanych w ww. przepisie od tych, których niepełnosprawność powstała w okresach późniejszych. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się jednak do powyższej problematyki skutków ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, słusznie wytykając organowi I instancji nieprawidłowe zastosowanie art. 17 ust. 1 b u.ś.r. Kwestia ta przestała być zatem istotna w niniejszej sprawie, co czyni zbędnym szersze odnoszenie się do niej, również i z tego względu, że oś sporu przeniosła się na problem prawidłowej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4) u.śr., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Kwestią bezsporną jest, że skarżąca - jako córka M. C. legitymującej się orzeczeniem lekarza orzecznika Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Placówka Terenowa we [...] o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji jest osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny i może ubiegać się o wyżej wymienione świadczenie. Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 3 pkt 21 u.ś.r. przez znaczny stopień niepełnosprawności rozumie się m.in. stałą albo długotrwałą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji albo trwałą lub okresową całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym i do samodzielnej egzystencji, orzeczoną na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników w celu uzyskania świadczeń określonych w tych przepisach (lit. c). Załączone do wniosku skarżącej orzeczenie jest zatem orzeczeniem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 in fine u.ś.r. Jednym z warunków koniecznych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W ocenie Sądu przedwczesne jest stanowisko organu odwoławczego, że skarżącej nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne z uwagi na zakres opieki sprawowanej nad matką. Kwestia ta nie została bowiem dostatecznie wyjaśniona. Jedynym dowodem zawartym w aktach sprawy dotyczącym zagadnienia czynności, które wykonuje skarżąca przy swej niepełnosprawnej matce jest sporządzony [...] kwietnia 2021 r. wywiad przez pracownika socjalnego, którego treść wypełniła spisana przez ww. pracownika relacja matki skarżącej. Relacja ta wskazuje, że skarżąca przebywa u swej matki codziennie 9 godzin i wyszczególnia rodzaje czynności, które skarżąca wykonuje w ramach opieki nad matką. Składa się na nie: - przygotowywanie posiłków, - pomoc w poruszaniu się po domu, - pomoc w umyciu się, - pomoc w ubraniu się, - podawanie leków, - zmiana opatrunków, - zmiana cewnika, - wykonywanie zastrzyków przeciwzakrzepowych, - sprzątanie, - pranie, - załatwianie spraw urzędowych, - wykupywanie leków, - stały kontakt telefoniczny z lekarzami, - wyjazdy z matką do lekarzy. Wyszczególnione czynności wymagają jednak weryfikacji, co do potrzeby i częstotliwości ich wykonywania, co wpływa na ocenę, czy relacja matki o bytności u niej skarżącej codziennie oraz przez 9 godzin dziennie jest wiarygodna. Dla przykładu należy zauważyć, że z karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...].08.2020 r., wynika, że okresowa wymiana cewnika nefrostomijnego winna odbywać się co 2-3 miesiące i to nie w domu pacjentki, tylko w poradni urologicznej, co przeczy relacji z wywiadu. Relację z wywiadu wskazującą na zawroty głowy matki skarżącej (co wymaga pomocy w chodzeniu) nie potwierdza dokumentacja medyczna zawarta w aktach sprawy, w której brak jest takiego wywiadu od pacjenta lub rozpoznania. Tymczasem skarżąca w piśmie z [...].04.2021 r. twierdzi, że matka jest osobą leżącą. W dokumentacji medycznej brak jest również rozpoznania stanu chorobowego w sferze psychicznej pacjentki, co budzi wątpliwości w zakresie relacji o braku zdolności samodzielnego przyjmowania przez nią leków. Brak jest też jakiegokolwiek potwierdzenia ograniczeń ruchowych pacjentki, co ma wpływ na wiarygodność relacji co do potrzeby pomocy w ubieraniu się jej i myciu. Dalszym zagadnieniem, które wymaga analizy jest konieczność osobnego przygotowywania posiłków dla matki skarżącej przez skarżącą i osobnego dla jej męża przez jego syna G. C. w sytuacji, kiedy osoby te mieszkają razem, a odrębne przygotowywanie jedzenia generuje dodatkową pracę i koszty, co w świetle zasad doświadczenia życiowego (racjonalność takiego postępowania) może budzić poważne wątpliwości. To samo dotyczy zagadnienia sprzątania i prania. Wszystkie te wątpliwości powinny były zostać szczegółowo przeanalizowane przez organy obu instancji, tak by skarżąca mogła ewentualnie zakwestionować wynik ww. analizy w administracyjnym toku instancji. W przypadku podjęcia przez organy jakichkolwiek wątpliwości w wiarygodności relacji matki skarżącej, organy dysponują możliwościami ustalenia dodatkowych okoliczności w drodze dowodów podjętych z urzędu. Wiarygodność codziennego oraz 9 godzinnego przebywania skarżącej u matki można zweryfikować wyrywkowymi wywiadami w jej miejscu zamieszkania. To samo dotyczy częstotliwości wizyt u lekarzy, co można ustalić w drodze korespondencyjnej. W drodze niezapowiedzianego wywiadu można ustalić też, czy skarżąca nie wykonuje żadnych prac w gospodarstwie rolnym. Analizy w tym zakresie nie może dokonywać Sąd, wyręczając w tym organy, albowiem pełni on rolę kontrolną, nie zaś rozstrzygającą spór administracyjnoprawny. Tymczasem organ I instancji w ogóle nie odniósł się do zagadnienia istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki skarżącej nad matką, a organ odwoławczy przytoczył, jako czynności opiekuńcze jedynie: - zrobienie zakupów, - przygotowanie posiłków, - wizyty u lekarza oraz - czynności higieniczne oraz wskazał na oświadczenia wnioskodawczyni z [...] marca 2021r. i [...] kwietnia 2021r., zalecenia pielęgniarskie z [...] listopada 2020r., których to dokumentów nie omówił i nie wskazał, jakie mają znaczenie dla sprawy. Odrębnym zagadnieniem jest ocena racjonalności a zarazem wiarygodności relacji o codziennym pokonywaniu przez skarżącą odległości 18 km (łącznie 36 km) celem dojazdów do matki i przebywania u niej codziennie po 9 godzin w sytuacji, kiedy, jak wynika z ustaleń organu I instancji matka skarżącej posiada "zstępnych": E. R., M. B., J. W., A. P., G. C. i P. C.. Co do tej okoliczności brak jest ustaleń, jaki stosunek pokrewieństwa wiąże je z matką skarżącej, gdzie mieszkają te osoby, czy odwiedzają skarżącą, czy pomagają w opiece nad nią, a jeżeli tak to w jakim zakresie, a jeżeli nie to z jakich względów z oceną, czy względy te są wiarygodne. Okoliczności te są na tyle istotne, że mogą wymagać przesłuchania tych osób. Reasumując, w sprawie nie dokonano wystarczającej analizy z zakresie ustalenia jakie czynności wykonuje przy matce skarżąca, w jakim natężeniu dziennie i w jakiej ilości czasu, czy wszystkie czynności, które deklaruje są konieczne, racjonalne w świetle dokumentacji medycznej i innych ewentualnie przeprowadzonych dowodów oraz czy relacja o wykonywaniu wszystkich wskazanych czynności przez stronę skarżącą jest wiarygodna z podaniem uzasadnienia takiej oceny. Materiał dowodowy jest wyjątkowo ubogi. Brak jest nawet zeznań skarżącej, co do podejmowanych czynności opiekuńczych. Podkreślenia też wymaga, że w świetle zasad doświadczenia życiowego mało prawdopodobną okolicznością jest zupełne zaniechanie pomocy opiekuńczej przez wszystkich bez wyjątku zstępnych matki skarżącej (poza skarżącą). W sytuacji takiej właśnie relacji przez te osoby, niezbędnym będzie potwierdzenie tego faktu przez inne dowody o charakterze obiektywnym, jeżeli organy będą takimi mogły dysponować. W ocenie Sądu organy poprzez zaniechanie podjęcia wskazanych wyżej czynności procesowych naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy weźmie pod uwagę wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.