II SA/Bd 996/15

Dnia 16 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant: asystent sędziego Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 roku sprawy ze skargi P. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [..] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014r. P. K. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie w formie kserokopii/skanu protokołów kontroli sanitarnej, przeprowadzonej przez organ od 2011r. w restauracji A., ul. T. [...], [...]-[...] R. Decyzją z dnia [...] lipca 2014r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 16 ust. 1 i 2 pkt 4 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz. 782 ze zm.) odmówił udzielenia informacji zgodnie z powyższym wnioskiem. W uzasadnieniu organ wskazał, że żądana przez wnioskodawcę informacja, kserokopie/skany protokołów kontroli sanitarnej wraz z załącznikami, m.in. arkuszem oceny stanu sanitarnego zakładu żywienia zbiorowego jest informacją o działalności organu publicznego, a zatem stanowi informację publiczną i powinna zostać udostępniona, o ile nie zaistniały podstawy do odmowy jej udostępnienia. Organ stwierdził, że ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wymienione zostały w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej a także w przepisach szczególnych. Jako przepis taki organ wymienił art. 29a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn. Dz. U. z 2011r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), zgodnie z treścią którego uzyskane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w trakcie kontroli informacje, dokumenty i inne dane zawierające tajemnicę prawnie chronioną kontrolowanego nie mogą być przekazywane innym organom ani ujawniane, jeżeli nie jest to konieczne ze względu na ochronę życia lub zdrowia człowieka, z wyłączeniem żądania sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem. Organ przywołał ponadto przepisy prawa europejskiego prezentujące podobne stanowisko. W oparciu o powyższe przepisy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, że dane objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej zawierają tajemnicę prawnie chronioną kontrolowanego i nie mogą być ujawnione. Ponadto, jak zwrócił uwagę organ, wnioskodawca nie jest stroną w sprawie dotyczącej udostępnienia akt. We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu P. K. podniósł, że dokumenty sporządzone podczas kontroli, o których mowa we wniosku wszczynającym postępowanie, czyli protokoły, nie są dokumentami prywatnymi, lecz zostały wytworzone przez urząd i w związku z czym powinny podlegać udostępnieniu. Organ udostępniając wnioskowane informacje, do czego ma, zdaniem odwołującego się, obowiązek, może ewentualnie usunąć dane osobowe oraz inne informacje, których ujawnienie naruszyłoby prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Wskazując na przywołany przez organ pierwszej instancji art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odwołujący się wskazał, że sytuacja określona w tym przepisie nie dotyczy informacji, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Decyzją z dnia [...] października 2014r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył w całości postępowanie. Organ odwoławczy, opierając się o treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 566/06, wydanego w analogicznej sprawie, wskazał że lokal gastronomiczny, którego tyczy się wniosek inicjujący postępowanie - restauracja A., ul. T. [...],[...]-[...] R jest zakładem prywatnym, nie zaś państwowym, nie mają zatem do niej zastosowania przepisy o dostępie do informacji publicznej. Żądana przez wnioskodawcę informacja nie stanowi, zdaniem organu drugiej instancji, informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ odwoławczy podzielił, chociaż z innych względów, stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące odmowy udzielenia żądanej informacji. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał na zawartą w kpa definicję strony postępowania i związany z tym pojęciem interes prawny oraz faktyczny. Organ odwoławczy stwierdził, że informacja, która nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej nie podlega udostępnianiu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Nie jest zatem możliwe wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosek załatwia się w formie pisma informacyjnego, którym zawiadamia się wnioskodawcę, że żądana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej. W związku z powyższym, zdaniem organu, należało orzec o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższą decyzję. Zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 2 w zw. art. 105 § 1, art. 8 i art. 107 § 1 i 3, art. 9, art. 11, art. 107 § 1 i 2 oraz art. 8 i art. 109 w zw. z art. 107 § 1 i 2, a także naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 61 ust. 1 – 3 i art. 31 Konstytucji RP, art. 2 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy i tiret drugi, art. 6 ust. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej a także art. 12 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Skarżący podniósł, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pozostaje, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, organem władzy publicznej, zatem obowiązany jest do udzielenia informacji publicznej w sytuacji złożenia stosownego wniosku. Wnioskowane dokumenty nie są dokumentami prywatnymi tylko, jako wytworzone przez urząd, podlegają udostępnieniu, co potwierdza przytoczone w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżący podniósł, że została doręczona mu niekompletna decyzja, brakuje drugiej strony, w związku z czym nie miał on możliwości zapoznać się ze sposobem zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego, a także poznać na jakich dowodach i przepisach organ oparł rozstrzygnięcie, co narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych. Skarżona decyzja nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Skarżący zwrócił uwagę na podstawę prawną decyzji drugiej instancji, którą stanowi art. 138 § 1 pkt 2 kpa, który to przepis nie określa przesłanek umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego, dopuszczalność umorzenia postępowania przed organem pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa należało oceniać w oparciu o art. 105 § 1 kpa, organ natomiast nie wykazał, która z przesłanek wymienionych w art. 105 kpa stanowi podstawę umorzenia postępowania. Sprawa została w WSA w Bydgoszczy zarejestrowana w Repertorium SA pod sygn. akt II SA/Bd 1372/14. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej uwzględnienie w związku z art. 54 § 3 ppsa z uwagi na wydanie w dniu [...] grudnia 2014r. decyzji nr [...]. Wyżej wskazaną decyzją nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił decyzję własną z dnia [...] października 2014r. nr [...] znak [...], stwierdzając jednocześnie że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz uchylając decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2014r. Nr [...], znak [...] L.Dz. [...] i umarzając w całości postępowanie. Organ podtrzymał w całości wywód merytoryczny i wnioski z niego wypływające zawarte w treści zaskarżonej decyzji, zwrócił jednak uwagę na błąd przy doręczeniu zaskarżonej decyzji, co spowodowało naruszenie art. 109 § 1 w zw. z art. 107 § 1 kpa, co skutkować może naruszeniem art. 8 kpa. Powyższa decyzja zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zawiesił postępowanie w sprawie II SA/Bd 1372/14 do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 89/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił ww. decyzją. Postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2015r. sprawa powyższa zarejestrowana w Repertorium SA pod sygn. akt II SA/Bd 996/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z powyższego wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając okoliczności niniejszej sprawy Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozpoznające sprawę organy, zarówno wydający decyzję w pierwszej instancji Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, jak i organ odwoławczy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, wydały swe decyzje z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz. 782 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie "U.d.i.p." Informację publiczną w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych ustawy i informacja taka podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie (art. 1 ust. 1 U.d.i.p.). Z ustawy wprost wynikają sposoby udostępniania informacji publicznej. I tak, jak wynika z art. 7 ust. 1 U.d.i.p., udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 (na wniosek) i art. 11 (udostępnienie wglądu), 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz udostępnienia materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia, 4) udostępniania w centralnym repozytorium. Przedmiot informacji publicznej określa art. 6 U.d.i.p. Co do zasady, informacja publiczna tyczy się zaistniałych już faktów. Powinna ona istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Przesłanką udzielenia informacji publicznej określonej w art. 6 ust. 1 pkt 2 komentowanej ustawy jest istnienie bezpośredniego związku łączącego żądanie udostępnienia informacji z określonym podmiotem. Z treści art. 1 i art. 6 U.d.i.p. wynika, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357, wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 10 ust. 1 U.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powoduje konieczność jego zweryfikowania pod kątem spełnienia zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienia informacji publicznej następuje, gdy ze złożonego wniosku wynika, że do udzielonej informacji zastosowanie mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej dotyczące udzielania informacji na wniosek, przy jednoczesnym braku przesłanek ograniczenia dostępu do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 U.d.i.p., a żądana informacja nie jest informacją przetworzoną. Złożenie stosownego wniosku wszczyna zatem postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej co następuje w formie czynności materialno-technicznej, bądź też w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji, które w odróżnieniu od pierwszego z postępowań toczy się w trybie kpa i zakończone winno być wydaniem decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014r. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o udostępnienie kopii protokołów z kontroli sanitarnych przeprowadzonych przez przedstawicieli tego organu w Restauracji A., ul. T. [...],[...] – [...] R., w okresie od 2011r. W pierwszej kolejności, ustalenia wymaga, czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pozostaje organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 U.d.i.p. Zdaniem składu rozpoznającego sprawę stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania – tak. Jak stanowi art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.), w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawach należących do zakresu zadań i kompetencji Państwowej Inspekcji Sanitarnej (zakres, zgodnie z art. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej obejmuje zdrowie publiczne), jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, organem właściwym jest państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, z zastrzeżeniem ust. 1a. Zgodnie z art. 12 ust. 1a ww. ustawy, Państwowy wojewódzki inspektor sanitarny jest: 1) organem właściwym w stosunku do podmiotów, dla których powiat jest organem założycielskim lub organem prowadzącym, lub w których powiat jest podmiotem dominującym; 2) organem właściwym w zakresie higieny radiacyjnej oraz 3) organem właściwym w zakresie warunków dotyczących higieny pracy w zakładach inżynierii genetycznej. Zgodnie z aktualnie obowiązującą tezą wyroku tut. Sądu z dnia 4 lutego 2015 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 1345/14, Powiatowy Inspektor Sanitarny, zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy z 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest organem publicznym wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej. Nie powinno być więc wątpliwości co do jego obowiązku udzielania informacji publicznej zgodnie z przepisami ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Możliwość żądania udzielenia informacji publicznej jest realizacją uprawnienia określonego w art. 61 Konstytucji RP. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Jak stanowi art. 61 ust. 3 ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Natomiast zgodnie z art. art. 61 ust. 4 in principio, tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy. W spawie niniejszej przedmiotem wniosku wszczynającego postępowanie jest żądanie skarżącego dotyczące udostępnienia w formie kserokopii/skanu protokołów kontroli sanitarnej, przeprowadzonej przez organ od 2011r. w restauracji A., ul. T. [...],[...]-[...] R. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) U.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: 1) treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, 2) dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Z powyższego, nieenumeratywnego katalogu dotyczącego dokumentów urzędowych wprost wynika, że dokumentacja w postaci protokołów kontroli stanowi informację publiczną i co do zasady podlega udostępnieniu w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Zwrócić uwagę należy, że o tym, czy dany protokół z kontroli ma charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, decyduje zawarta w nim informacja. Musi mieć ona zatem charakter informacji, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 ustawy, a więc dotyczyć sprawy publicznej, której pojęcie w prawnym sensie można utożsamiać ze wszystkimi działaniami lub zaniechaniem podmiotów realizujących zadania zaliczone do szeroko rozumianego interesu publicznego (wyrok NSA z 7 października 2009 r. sygn. akt , I OSK 209/09). Wskazać należy, że dokumentacja przebiegu i efektów kontroli, o jakich mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, odnosi się do kontroli zewnętrznej, a więc takiej, którą przeprowadzać będzie podmiot nienależący do wewnętrznej struktury organizacyjnej kontrolowanej jednostki. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie błędnie przyjęły, że żądana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej o której mowa w art. 1 i art. 6 U.d.i.p. Żądana informacja nie jest informacją prywatną lecz publiczną i jako taka winna zostać udzielona zgodnie z przepisami wskazanej ustawy. To Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest adresatem wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie natomiast restauracja A. Tylko w razie złożenia wniosku do tego drugiego podmiotu można by uznać, że wnioskodawca zwraca się do prywatnego zakładu gastronomicznego o udzielenie informacji, która za informację publiczną nie może zostać uznana. Inspektor Sanitarny jest organem sprawującym kontrolę nad przedmiotową restauracją, a informacja wytworzona w zakresie tej kontroli, obejmująca protokół z niej sporządzony, ponad wszelką wątpliwość nosi znamiona informacji publicznej. Biorąc pod uwagę treść art. 5 ust. 1 i 2 U.d.i.p. organ winien jest zatem udzielić informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, o ile nie zachodzą okoliczności wskazane w wyżej przytoczonym przepisie. Prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 U.d.i.p.), a także podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa, o czym stanowi art. 5 ust. 2 U.d.i.p. zwrócić uwagę należy, że odmowa udostępnienia informacji publicznej a także umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następują w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 U.d.i.p.). Zgodnie z art. 14 ust. 2 U.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Zwrócić zatem uwagę należy na kwestię, jaką jest chroniona przepisami prawa tajemnica przedsiębiorcy, u którego przeprowadzona była kontrola, z której sporządzone zostały przedmiotowe protokoły, co wynika z art. 5 ust. 1 U.d.i.p. oraz z art. 29a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z którym uzyskane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w trakcie kontroli informacje, dokumenty i inne dane zawierające tajemnicę prawnie chronioną kontrolowanego nie mogą być przekazywane innym organom ani ujawniane, jeżeli nie jest to konieczne ze względu na ochronę życia lub zdrowia człowieka, z wyłączeniem żądania sądu lub prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem. Wskazać trzeba, że protokoły, o których mowa, mogły zostać poddane swojego rodzaju anonimizacji, polegającej na usunięciu wszelkich wrażliwych danych i udostępnione w zakresie w jakim nie naruszały tajemnicy przedsiębiorcy, która chroniona jest prawem. Organ ograniczył się jedynie do powołania się na istnienie "tajemnicy przedsiębiorcy", nie analizując aspektów ani formalnych, ani materialnych tej tajemnicy. Zwrócić w tym miejscu należy na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 10 stycznia 2014r., wydanym w sprawie o sygn. akt OSK 2112/13, gdzie NSA dokonał oceny tajemnicy przedsiębiorcy w kontekście art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 115, poz. 150), dalej "u.z.n.k.", wskazując, że "aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto jak wspomniano wyżej musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą, ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa". W sprawie niniejszej natomiast organ nie przywołał żadnych argumentów przemawiających za istnieniem czy to formalnych, czy to materialnych przesłanek uzasadniających tajemnicę przedsiębiorcy w niniejszej sprawie. Nie wskazał które z informacji zawartych w protokole objęte są tajemnicą przedsiębiorcy, jaki charakter mają te informacje i czy jakieś informacje zostały przez przedsiębiorcę zastrzeżone. Powyższe stanowi naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa. Zanegowania wymaga również stanowisko organu, którym odmawia on skarżącemu, powołując się na art. 28 kpa, przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Zdaniem Sądu, zastosowanie będzie mieć w niniejszym przypadku art. 2 U.d.i.p., zgodnie z ust. 1 którego prawo dostępu do informacji publicznej, z zastrzeżeniem art. 5, przysługuje każdemu przy czym, jak stanowi art. 2 ust. 2 U.d.i.p. od realizującego to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, a także przywoływany już art. 61 Konstytucji RP. Przepis art. 28 kpa nie ma z kolei w sprawach dotyczących udostępniania informacji publicznej zastosowania. Sąd, po przeanalizowaniu zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznał, że błędnie organy obu instancji przyjęły, iż żądana przez skarżącego informacja nie ma cech informacji publicznej, że wnioskowany zakres udzielenia informacji objęty jest tajemnicą przedsiębiorstwa – co nie zostało przez organy przeanalizowane i wreszcie, że skarżący nie jest stroną postępowania, w związku z czym zaskarżoną decyzję należało uchylić. Ponownie rozpoznając sprawę, organ weźmie pod uwagę wytyczne wynikające wprost z uzasadnienia powyższego wyroku. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji. Natomiast o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.