II SAB/Bd 143/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. T. na bezczynność Wojewody w przedmiocie przewlekłości postępowania dotyczącego rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie pozwolenia na budowę 1. stwierdza, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania A. T. wniesionego od decyzji Prezydenta G. nr [...] z [...] stycznia 2024r., 2. stwierdza, że przewlekłość o jakiej mowa w punkcie I, miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Wojewody [...] do rozpatrzenia odwołania, 4. wymierza Wojewodzie [...] grzywnę w kwocie 500 zł (pięćset złotych), 5. w pozostałym zakresie oddala skargę, 6. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z [...] października 2024r. (data wpływu do organu) A. T. ("Skarżący"), reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Prezydenta M. G. uchylającej w trybie wznowieniowym decyzję własną zatwierdzającą projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. W skardze zawarto wnioski o: stwierdzenie, że Wojewoda [...] dopuścił się przewlekłości, zobowiązanie Wojewody [...] do niezwłocznego rozpatrzenia odwołania, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, wymierzenie Wojewodzie [...] grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w kwocie [...]zł, przyznanie Skarżącemu od Wojewody sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a w wysokości [...] zł oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że [...] stycznia 2024 r., po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, Prezydent G. wydał decyzję uchylającą decyzję własną nr [...] z [...] listopada 2021r. dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego dla inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie działek [...] – obręb [...] przy ul. [...] w G.". Od decyzji tej A. T. złożył odwołanie, które wpłynęło do organu I instancji i zostało przekazane Wojewodzie [...] przy piśmie z [...] lutego 2024r. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda trzykrotnie, pismami z: [...] marca 2024r., [...] czerwca 2024r. i [...] września 2024r. zawiadamiał strony o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia sprawy. Do dnia wniesienia skargi nie wydano rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze, nie wydano też żadnego postanowienia. Wskazano, że [...] września 2024 r. złożono w trybie art. 37 k.p.a. ponaglenie do organu wyższego stopnia. W uzasadnieniu żądania przyznania na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej wskazano na konieczność skorzystania z profesjonalnej pomocy prawnej oraz na negatywny wpływ przedłużającego się postępowania na zdrowie Skarżącego oraz jego rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że postępowanie odwoławcze prowadzone przez Wojewodę [...] zostało zakończone poprzez wydanie decyzji [...] listopada 2024r. (uchylono zaskarżoną decyzję i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania). Wojewoda wyjaśnił, że wniesione przez Skarżącego ponaglenie zostało uwzględnione przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego – jednakże bez stwierdzania rażącego naruszenia prawa. Nadto Wojewoda wyjaśnił powody uchybienia terminowi rozpatrzenia odwołania, wskazując na trudności kadrowe i zgon pracownika, który dotychczas zajmował się sprawami pozwoleń na budowę. Wojewoda wyjaśnił, że sprawy te wymagają wiedzy w zakresie prawa budowlanego i dlatego nie było możliwe natychmiastowe uzupełnienie składu osobowego zespołu zajmującego się prowadzeniem postępowań odwoławczych. Skarżący wniósł replikę na powyższą odpowiedź na skargę i w piśmie z [...] kwietnia 2025r. podtrzymał stanowisko oraz wnioski skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie ponadto pełnomocnik Spółki w treści skargi wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Z mocy zarządzenia z dnia [...] marca 2025 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie postępowania uproszczonego na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Sądowa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), to jest mających za przedmiot w szczególności decyzje administracyjne, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem skuteczności wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). Jak wynika z akt sprawy Skarżący dopełnił powyższego wymogu, kierując ponaglenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z [...] października 2024r. stwierdził przewlekłość Wojewody [...] i wyznaczył termin załatwienia sprawy na [...] listopada 2024r. Warunkiem wniesienia skargi jest poprzedzenie jej ponagleniem, nie zaś jego uwzględnienie przez organ wyższego stopnia, więc należy uznać, że skarga w niniejszej sprawie jest formalnie dopuszczalna. Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi należy przypomnieć, że skarga wniesiona w sprawie niniejszej zarzuca organowi – Wojewodzie [...] przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego zainicjowanego wniesieniem odwołania od decyzji Prezydenta G. z [...] stycznia 2024r. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że organy administracji publicznej zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności, stosownie do art. 12 § 1 k.p.a., powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). W sprawie Skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez organ II instancji postępowania odwoławczego. Przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację działania organu administracji publicznej w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że tylko formalnie organ nie jest bezczynny. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia czy mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Innymi słowy, z przewlekłością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy postępowanie to trwało dłużej niż to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne do rozstrzygnięcia sprawy, wykonywanie czynności w dużych odstępach czasu, bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest w bezczynności, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikająca z istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny sprawy nie jest sporny. Strony niniejszego postępowania są zgodne co do okoliczności, jakie miały miejsce od daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji. W sprawie jest poza sporem, że odwołanie wniesione przez Skarżącego [...] stycznia 2024r. (data nadania) wpłynęło do Wojewody [...] [...] lutego 2024r. Bezspornym jest także to, że powyższe odwołanie zostało rozpatrzone przez Wojewodę [...] decyzją wydaną dopiero [...] listopada 2024r. czyli po upływie 9 miesięcy od daty jego złożenia. Z akt administracyjnych nie wynika przy tym, aby w całym okresie pomiędzy złożeniem tego odwołania a wydaniem decyzji kończącym postępowanie odwoławcze Wojewoda dokonywał jakichkolwiek czynności bądź działań, zaś charakter tej sprawy nie wskazuje, aby jej załatwienie z zachowaniem wymogów i terminów określonych w art. 12 i art. 35 k.p.k. mogło wiązać się z poważnymi trudnościami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda powołał się jedynie na sam fakt, że w końcu wydał w sprawie decyzję [...] listopada 2024r. przyznając równocześnie, że uczynił to z opóźnieniem oraz uzasadniając zwłokę trudnościami kadrowymi. W ocenie Sądu w sprawie mamy do czynienia z przewlekłością postępowania administracyjnego. Przewlekłość ta przejawia się natomiast w opieszałym, niesprawnym i nieskutecznym działaniu organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona bez zbędnej zwłoki. Jak już zauważono, z akt administracyjnych nie wynika, aby w okresie pomiędzy złożeniem odwołania a wydaniem decyzji, organ odwoławczy dokonywał jakichkolwiek czynności bądź działań. Sąd dostrzega, że Wojewoda [...] trzykrotnie zawiadamiał strony o zmianie terminu załatwienia sprawy. Formalnie zatem Wojewoda zawiadamiał o niemożności załatwienia sprawy i wyznaczał nowy termin jej załatwienia – znacznie przekraczając termin maksymalny - to jest termin 2-miesięczny. Przy czym z przedłużaniem terminu rozpatrzenia sprawy w ogóle nie korespondowało uzasadnienie zmiany terminu i długość nowego terminu. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do [...] września 2024r. czyli do dnia wydania ostatniego zawiadomienia o zmianie terminu załatwienia sprawy nic się w sprawie nie działo. Stąd niezrozumiałe i nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym w sprawie jest powstrzymywanie się organu od wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie, zaś pozorność dokonywanych czynności powoduje, że postępowanie było prowadzone na granicy bezczynności i przewlekłości postępowania. Argumentacja, w ramach której organ zwrócił uwagę na trudności kadrowe nie usprawiedliwia w ocenie Sądu bierności organu prowadzącej do wydania decyzji dopiero po upływie dziewięciu miesięcy od złożenia odwołania. W złożonym odwołaniu Skarżący uzasadnił zarzuty stawiane rozstrzygnięciu pierwszoinstacyjnemu, a w toku postępowania odwoławczego nie przedstawiał już dalszych materiałów, nie formułował wniosków dowodowych wymagających działań organu. Także organ odwoławczy nie wzywał Skarżącego o nadesłanie dodatkowej dokumentacji, udzielenie wyjaśnień albo uzupełnienie innych ewentualnych braków. Z akt sprawy wynika także, że organ nie przeprowadzał żadnych czynności zmierzających do dokonania dodatkowych ustaleń faktycznych. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ dysponował pełnym materiałem dowodowym, niezbędnym do rozpoznania odwołania i wydania rozstrzygnięcia. Sygnalizowane w odpowiedzi na skargę trudności kadrowe, nie uzasadniają braku rozpatrzenia sprawy w terminie ustawowym. Podnoszone przez organ problemy organizacyjne nie oznaczają bowiem przyczyn "niezależnych od organu" w rozumieniu art. 35 § 5 k.p.a., są to bowiem okoliczności pozostające wewnątrz aparatu administracyjnego. Okoliczności te nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego trudności kadrowe i organizacyjne organu nie zwalniały organu z obowiązku respektowania terminów, określonych ustawowymi przepisami proceduralnymi (vide: wyrok NSA z 1 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2614/16, wyrok NSA 17 lipca 2017 r. sygn. akt 2542/16, wyrok NSA z 25 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1233/19, wyrok NSA z 9 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2895/16, wyrok NSA 28 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 2288/16, wyrok NSA z 28 września 2018 r. sygn. akt I OSK 458/17 i I OSK 607/17, wyrok NSA z 8 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 342/23 – dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe stanowi również podstawę stwierdzenia, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, gdyż doszło do sytuacji oczywistej zwłoki w załatwieniu sprawy, niedającej się w racjonalny sposób usprawiedliwić przyczynami niezależnymi od organu. Zauważenia wymaga, że w niniejszej sprawie już samo zestawienie terminów podejmowanych czynności, w tym braku jakichkolwiek działań w okresie od wpływu odwołania, przekonują o rażącym charakterze stwierdzonej przewlekłości. Z kolei oceniając, czy przewlekłe prowadzenie postępowania dotknięte było rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. należy mieć na uwadze, że pojęcie to oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Dokonując więc oceny, czy naruszenie prawa ma rażący charakter, nie można poprzestać wyłącznie na prostym zestawieniu terminów, ale należy uwzględnić wszelkie uwarunkowania, w tym wynikające z przepisów prawa materialnego obowiązki organu, które implikują podejmowanie czynności dla merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1802/19; z dnia 4 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 3374/18– dostępne j.w.). Jednocześnie nie można zapominać, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy spoczywa na organach administracji publicznej prowadzących postępowanie (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na mocy art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i pkt 2 sentencji wyroku. Na dzień orzekania przez Sąd, organ rozpoznał złożone odwołanie i wydał rozstrzygnięcie kończące postępowanie, tj. decyzję z 4 listopada 2024r. Wobec tego, orzeczenie o zobowiązaniu organu w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do wydania w określonym terminie stosownej decyzji, stało się bezprzedmiotowe. W rezultacie uzasadnione było umorzenie postępowania w tej części, o czym orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku. W skardze wystąpiono o zasądzenie sumy pieniężnej oraz wymierzenie organowi grzywny. Rozpoznając ten wniosek Sąd uznał za zasadne wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł. Główną funkcją grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a., jest niewątpliwie dyscyplinowanie organów, które nie wykonują nałożonych na nie obowiązków w zakresie rozpoznania sprawy administracyjnej. Grzywna służy zatem przede wszystkim zdyscyplinowaniu organu w konkretnym postępowaniu, lecz ma także służyć zapobieganiu naruszeniom prawa przez organ w przyszłości. Poza jednak funkcją prewencyjną i dyscyplinującą nałożenie grzywny realizuje także funkcję sankcyjną, związaną z ukaraniem organu. W ocenie Sądu środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a., jak wskazano wyżej, powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju sytuacja w realiach niniejszej sprawy miała miejsca - co przemawia za zasadnością wniosku strony o wymierzenia organowi grzywny. Skarżący żądał wymierzenia organowi grzywny w wysokości 71 554,80 zł. Kwota której może żądać strona skarżąca, to kwota dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2025 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2024 r. (M. P. z 2025 r. poz. 125) wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2024r. wyniosło 8181,72 zł. Oznacza to, że górna granica sumy pieniężnej, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 81 817,20 zł. Sąd uznał, że wystraczającą i adekwatną do ustalonego stanu faktycznego będzie kwota grzywny w wysokości 500 zł, o czym orzekł w pkt. 4 wyroku. Orzekając w ten sposób Sąd kierował się tymi samymi motywami, które doprowadziły do przekonania, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a jednocześnie Sąd uznał za wygórowane żądanie wymierzenia organowi grzywny w wyższej kwocie - o czym orzeczono w punkcie 5 wyroku. Grzywna w wysokości 500 zł zdyscyplinuje organ do działania zgodnie z przepisami prawa w przyszłości. Mając na natomiast na względzie to, że Skarżący nie przedstawił w skardze przekonujących okoliczności uzasadniających przyznanie żądanej sumy pieniężnej w ujęciu jej funkcji kompensacyjnej Sąd nie znalazł podstaw do przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej (pkt 5 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 597 zł odpowiadającą łącznie wysokości uiszczonego wpisu sądowego (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz ustalonemu zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) wynagrodzeniu pełnomocnika (480 zł).