II SAB/Bd 28/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. D.-L. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie wymiany dowodu rejestracyjnego oraz dokonania zmian danych w dowodzie rejestracyjnym 1. zobowiązuje Starostę [...] do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że Starosta [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Starosty [...] na rzecz M. D.-L. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. D. [...] lutego 2016r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty poprzez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy wnosząc o: 1. zobowiązanie Starosty do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, 2. dokonanie kontroli przewlekłości postępowania, którego dotyczy skarga, 3. zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 4. na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo, że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi, 5. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., 6. zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że decyzją z dnia [...] 2016r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta pismem z dnia [...] 2016r. wezwał skarżącego do przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu E. D., tym samym w sposób nieuprawniony przeciągając postępowanie mimo, że skarżący w żadnym piśmie nie nadmienił że reprezentuje E. D.. Zdaniem skarżącego organ I instancji wobec nieuzupełnienia tego pełnomocnictwa jako braku formalnego wniosku chce pozostawić jego wniosek bez rozpatrzenia mimo, że sprawa toczy się po uchyleniu decyzji przez organ II instancji zatem art. 64 § 4 K.p.a. nie może już mieć zastosowania. Wezwanie to Starosta skierował tylko do skarżącego nie przekazując go do wiadomości E. D.. Skarżący wskazał, że [...] 2016r. za pośrednictwem platformy ePUAP złożył na podstawie art. 37 K.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Niestety organ wyższej instancji pozostawił jego zażalenie dotychczas bez odpowiedzi, co nie pozbawia go prawa złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania (post. NSA z dnia 7 listopada 2013r. sygn. I OZ 1024/13). Skarżący opisał przebieg postępowania podkreślając, że Starosta z naruszeniem art. 35 § 3 K.p.a. oraz art. 8 i 12 K.p.a. nie wydał stosownego aktu administracyjnego. Jego zdaniem organ od początku prowadzi postępowanie niezgodnie z przepisami K.p.a. i bezprawnie próbuje je przedłużyć. Nie wykonał też wskazań SKO zawartych w postanowieniu z dnia [...] 2015r. oraz decyzji z [...] 2016r. Zdaniem skarżącego w sprawie zaistniały zatem, określone w orzecznictwie sądów administracyjnych, przesłanki do stwierdzenia, że organ pozostaje w bezczynności wobec jego żądania. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Organ opisał przebieg postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem M. D. oraz E. D. z dnia [...] 2015r. (wpływ do organu [...].2015r.), wskazując między innymi, iż po pierwotnym pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia w związku z nieuzupełnieniem jego braków formalnych, decyzją z dnia [...] 2015r. odmówił zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na rzecz E. D., która jest stroną postępowania. Zdaniem starosty skarżący takiego przymiotu w sprawie nie posiada. Na skutek odwołania M. D. od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzja z dnia [...] 2016r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Starosta podkreślając, że wniosek o zawieszenie postępowania złożył skarżący, który nie jest w nim stroną, wezwał go zatem do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania E. D., czego nie uczyniono. W związku z powyższym [...] 2016r. Starosta wydał decyzję o odmowie zarejestrowania pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], nr [...] na rzecz E. D.. Przy piśmie z dnia [...] 2016r. skarżący przedłożył postanowienie SKO w [...] z dnia [...] 2016r. ([...]) o uznaniu za nieuzasadnione zażalenia z dnia [...] 2016r. na przewlekłość postępowania Starosty w związku z wezwaniem go do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania E. D.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej "P.p.s.a."), Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. W myśl bowiem art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ( art. 149 § 2). Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi zarzucana przez M. D. bezczynność Starosty oraz przewlekłość w rozpatrzeniu i załatwieniu sprawy administracyjnej zainicjowanej jego wnioskiem z dnia [...] 2015r. (wspólnym z E. D.) o wymianę dowodu rejestracyjnego pojazdu motorower marki [...] nr rej. [...] z powodu zmiany danych osobowych właściciela pojazdu oraz dodanie wpisu o współwłaścicielu w przedmiotowym dokumencie. Do wniosku dołączono dowód rejestracyjny seria [...] wraz z tablicą rejestracyjną [...], kopię ubezpieczenia OC, kopie stron paszportów właściciela i współwłaściciela oraz umowę kupna-sprzedaży. Z akt sprawy wynika, że dowód rejestracyjny i tablica rejestracyjna zostały zwrócone wnioskodawcy [...] 2019r. celem umożliwienia potwierdzenia dokonania wymaganego stosownymi przepisami badania technicznego pojazdu. Analiza akt sprawy potwierdza, że przed wniesieniem niniejszej skargi skarżący wyczerpał tryb zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718, dalej jako "P.p.s.a.") w zw. z art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej "K.p.a.") bowiem [...] 2015r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez Starostę postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie. Organ wyższego stopnia uznając to zażalenie za uzasadnione, postanowieniem z dnia [...] 2015r. (znak [...]) wyznaczył Staroście termin załatwienia wniosku z [...] 2015r. do dnia [...] 2016r. Następnie jeszcze kilkukrotnie skarżący wnosił zażalenia, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa związane z niezałatwieniem w terminie, czy też w oczekiwany przez niego sposób poszczególnych czynności procesowych w ramach tego postępowania. W szczególności [...] 2016r. drogą elektroniczną wniósł do SKO w [...] zażalenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. dotyczące wezwania go przez Starostę do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony tj. E. D.. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego ostatnie z powyższych pism, nie stanowi zażalenia na niezałatwienie w terminie przedmiotowej sprawy administracyjnej co do jej istoty, w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a., lecz element polemiki skarżącego z kwestionowanymi czynnościami procesowymi Starosty. Upatrywać w nim należy raczej cech skargi na działanie organu, w rozumieniu przepisów działu VIII K.p.a. Wcześniejsze zażalenie z 27 października 2015r. stanowiło jednakże o skutecznym wyczerpaniu trybu zaskarżenia określonej w skardze bezczynności i przewlekłości w załatwieniu sprawy. Przesłanki i zasady rejestracji pojazdu oraz dopuszczenia go do ruchu zostały określone w przepisach rozdziału 2, działu III ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2012r. poz. 1137 z późn.zm.). Na tle tych przepisów utrwalił się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który orzekający Sąd w pełni podziela, że rejestracja pojazdu następuje w drodze rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w formie decyzji administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji, natomiast wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic jest jedynie czynnością materialno-techniczną o charakterze następczym w stosunku do rejestracji (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., OPS 6/01, Jur 2001, nr 12, s. 34; uchwała składu 5 sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999 r., OPK 25/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 55). Przepis art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi bowiem o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego, tj. o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Jak wielokrotnie podkreślano w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, tablic rejestracyjnych, znaku legalizacyjnego, nalepki kontrolnej jest tylko czynnością materialno-techniczną. Sama ta czynność bowiem nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być ona poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe. Takie działania organu autorytatywnie konkretyzują sytuację prawną podmiotu i noszą wszelkie znamiona procesu wydawania decyzji. Wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic może nastąpić tylko w razie pozytywnego załatwienia wniosku strony o zarejestrowanie pojazdu, co następuje na tyle jednocześnie, aby decyzja o zarejestrowaniu poprzedziła materialno-techniczną czynność wydania dowodu rejestracyjnego i tablic. Pogląd taki znajduje także potwierdzenie w przepisach art. 71 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowych. Z przepisów tych bowiem wynika, że co do zasady tylko pojazdy zarejestrowane są dopuszczane do ruchu, a dokumentem to stwierdzającym jest właśnie dowód rejestracyjny. Dowód rejestracyjny jest zatem zewnętrznym przejawem oświadczenia woli organu administracyjnego, rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu, potwierdzającym wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a jednocześnie jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Nie jest on jednak decyzją administracyjną (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., OPS 6/01, Jur. 2001, nr 12, s. 34). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1555/11, dowód rejestracyjny spełnia podwójną rolę: potwierdza wydanie decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Nie będąc decyzją administracyjną, w rozumieniu art. 104 K.p.a., jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy administracji publicznej w zakresie ich działania, stanowi jednak potwierdzenie wcześniejszego uzyskania pozytywnej decyzji o rejestracji pojazdu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ww. ustawy rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2 -5. Sama rejestracja następuje zatem w drodze decyzji administracyjnej zaś wydanie dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych jest czynnością materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wymiana dowodu rejestracyjnego związana ze zmianą zawartych w nim danych, będących pochodnymi wobec treści ostatecznej decyzji o rejestracji, nie może tym samym odbyć się w formie czynności materialno-technicznej. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnioskiem z [...] 2015r. zwrócił się do Starosty, wraz z E. D., o wymianę dowodu rejestracyjnego pojazdu marki [...] o wskazanym numerze rejestracyjnym z powodu zmiany danych osobowych właściciela pojazdu oraz dodanie wpisu o współwłaścicielu w przedmiotowym dokumencie. Do wniosku skarżący dołączył między innymi kserokopie paszportów wnioskodawców, dowód rejestracyjny seria [...] wraz z tablicą rejestracyjną [...] oraz umowę kupna- sprzedaży. Jak wynika z pisma organu z dnia [...].2015r. oryginał tej umowy zwrócono skarżącemu w związku z pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia. Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii umowy z dnia [...] 2015r. zawartej pomiędzy sprzedającym M. D. oraz kupującą E. D. (obywatelstwo niemieckie) wynika, iż skarżący będący właścicielem pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] (rok produkcji [...]) sprzedał E. D.-L. "1% udziału we własności ww. pojazdu" Z treści powyższego wniosku wynika, że skarżący domaga się od organu zarówno dokonania zmiany wskazanych w dowodzie rejestracyjnym własnych danych osobowych (jako właściciela tego zarejestrowanego pojazdu), jak również niezależnie od powyższego, dodania w tym dokumencie wpisu o współwłaścicielu, na podstawie dołączonej umowy. W takim przypadku organ winien pouczyć stronę kiedy można dokonywać zmiany w dowodzie rejestracyjnym, jakie w tym celu należy przedłożyć dokumenty, a kiedy wymaga to zmiany decyzji o rejestracji. Strona niepouczona w tym zakresie, której nadto żądanie częściowo organ pominął, a częściowo rozpoznał bez jej udziału (uznając, że nie jest stroną w postępowaniu), podtrzymuje niesprecyzowane jednoznacznie żądanie "załatwienia sprawy". Jak wynika z akt administracyjnych, w których brak jest wskazanego przez stronę dokumentu - dowodu rejestracyjnego motoroweru marki [...] seria [...], decyzją Starosty z dnia [...] 2002r. orzeczono o zarejestrowaniu na rzecz M. D. (PESEL [...]) pojazdu marki [...] nr [...], nr [...], wydając dowód rejestracyjny nr [...], tablice rejestracyjne nr [...], znaki legalizacyjne oraz nalepkę kontrolną. Z akt sprawy nie wynika, aby powyższa ostateczna decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, lub by przedmiotowy pojazd został wyrejestrowany. W tej sytuacji z uwagi na zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 K.p.a., nie budzi wątpliwości, że dopiero ewentualna zmiana decyzji Starosty o rejestracji przedmiotowego pojazdu może spowodować dokonanie czynności materialno-technicznej, tj. wnioskowanej zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Nie sposób również zaakceptować twierdzenia Starosty, że M. D. nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wnioskowanej przez niego zmiany w dokumencie urzędowym jego własnych danych osobowych (co potwierdza tożsamość numeru PESEL) oraz zmiany decyzji o rejestracji na niego pojazdu, którego nadal pozostaje współwłaścicielem. Zgodnie bowiem z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawy lub obowiązek. Z treści wniosku M. D. i E. D. wynika, iż składają go jako współwłaściciele pojazdu, zatem organ winien uwzględnić w tym zakresie stosowne regulacje ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz aktów wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2016r. poz. 1088), udzielić wnioskodawcom informacji co do koniecznych czynności oraz dokumentów dla możliwości rozpoznania sprawy zgodnie z żądaniem, zgodnie z wymogami art. 8 i 9 K.p.a. Organ winien w szczególności wobec niejednoznacznej treści wniosku wezwać skarżącego do wyjaśnienia jakich danych osobowych zmiany się domaga i ustalić, jakie dokumenty urzędowe winien przedłożyć skarżący celem wykazania zmiany tych danych. Jedynie pośrednio z zapisu na wyłącznie kserokopii 1 strony paszportu wnioskować, o zmianie nazwiska z "D. " na "D.-L." oraz dodaniu imienia. W przypadku gdy wniosek jest niejednoznaczny lub budzi wątpliwości co do rzeczywistej treści żądania oraz gdy dołączone do niego dokumenty, na podstawie obowiązujących norm prawnomaterialnych, nie są wystarczające do pozytywnego rozstrzygnięcia o żądaniu strony, organ administracji publicznej nie może samowolnie modyfikować treści wniosku, lecz obowiązany jest do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a także winien czuwać nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9 K.p.a.). Jak bowiem stanowi art. 8 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. O ile strona, która żąda od organu rozstrzygnięcia o jej prawach lub obowiązkach, mimo wypełnienia przez organ powyższych zadań, nie przedłoży koniecznych dokumentów potwierdzających zasadność żądania i uchyla się od współpracy z organem w celu szybkiego załatwienia sprawy np. podejmuje działania nie prowadzące do wyjaśnienia istniejących w sprawie wątpliwości, lecz wyłącznie do wydłużenia postępowania, nie jest rolą organu nieuzasadnione powstrzymywanie się od wydania aktu rozstrzygającego o istocie sprawy, na podstawie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. Zgodnie z art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). W myśl art. 36 § 1 i § 2 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi wyjaśnić przyjdzie, że instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania została wprowadzona do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., nr 6, poz. 18, z późn. zm.). Pojęcie przewlekłego postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. Dorobek orzecznictwa w tym zakresie wskazuje na różnice występujące między stanem bezczynności a przewlekłości organu. Pod pojęciem bezczynności należy rozumieć niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Przez sformułowanie "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3097/12, opubl. w LEX nr 1624342). Środek prawny w przypadku bezczynności organu służyć ma usunięciu stanu niezgodnego z prawem i doprowadzenia do zakończenia postępowania administracyjnego. Natomiast przewlekłe prowadzenie postępowania jest okolicznością faktyczną, która wystąpiła lub nie na gruncie rozpoznania konkretnej sprawy, a której w przeciwieństwie do stanu bezczynności, nie da się usunąć. Przewlekłość postępowania stanowi kwalifikowaną formę sprzecznego z prawem zachowania organu administracji publicznej, polegającą na nieczynieniu tego, co jest jego obowiązkiem. W takim przypadku organ podejmuje czynności w toku postępowania, ale czyni to w sposób nieefektywny lub pozorny, nie przekraczając jednocześnie terminu załatwienia sprawy, ponieważ przykładowo korzysta w sposób nieuzasadniony z możliwości wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, termin "przewlekłe prowadzenie postępowania" dotyczyć będzie okresu od upływu ustawowego terminu do załatwienia sprawy. Stosownie bowiem do treści art. 37 § 2 K.p.a., po bezskutecznym upływie terminu do załatwienia sprawy, określonym w art. 35 K.p.a., strona może podjąć przewidziane przez ustawę czynności zmierzające do usunięcia tego stanu, a następnie wnieść skargę na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Jak zostało to już wyżej zasygnalizowane, przejawem przewlekłego postępowania jest m.in. podejmowanie czynności zbędnych lub czynności pozornych, co w konsekwencji prowadzi do nieracjonalnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy, w ten sam sposób należy traktować powstrzymywanie się organu od podejmowania czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, jak również podejmowanie takich czynności w znacznych odstępach czasowych. Przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w szczególności może polegać na niezałatwieniu sprawy w terminie ustawowym przewidzianym dla danego rodzaju sprawy. Obejmować będzie także opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, kiedy postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W takiej sytuacji, pomimo niezałatwiania sprawy w terminie, organ formalnie nie pozostaje w bezczynności, jednak nie podejmuje czynności procesowych zgodnie z wyrażoną w art. 12 K.p.a. zasadą szybkości postępowania. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, Sąd podziela stanowisko wyrażone w przywołanych w skardze wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2012r. sygn. II OSK 709/12 oraz z dnia 11 października 2013r. sygn. I OSK 1495/13, zgodnie z którym zarzucenie w jednym piśmie bezczynności organu i przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania nie musi stanowić skumulowania dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność postępowania w zakończeniu tej samej sprawy administracyjnej. W takiej sytuacji dopuszczalność objęcia jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub podjęcia czynności. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w konkretnym postępowaniu może być tylko jedna decyzja, postanowienie, inny akt lub podjęta czynność. Liczba zaskarżonych aktów lub czynności determinuje zatem liczbę spraw sądowoadministracyjnych. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi zarówno na bezczynność, jak i przewlekłość organu stanowi ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, ich zastosowanie jest zaś obowiązkowe w razie stwierdzenie jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r., II OSK 709/12). W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, sprawa administracyjna zainicjowana wnioskiem z dnia [...] 2015r. z uwagi na sposób sformułowania żądań oraz treść przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów jest sprawą skomplikowaną, wymagała przed jej rozstrzygnięciem doprecyzowania rzeczywistej treści żądania skarżącego w kontekście zakresu żądanej zmiany danych osobowych, zmian stanu prawnego i obowiązujących przepisów dotyczących ważności dokumentów potwierdzających dopuszczenie do ruchu pojazdów z uwagi na obowiązek systematycznego przeprowadzania badań technicznych dla motorowerów, tego czy nie istniał uprzednio z mocy prawa obowiązek wymiany przedmiotowego dowodu, jak również w świetle stosownych przepisów prawa administracyjnego oraz prawa cywilnego możliwości dopisania do wydanego już dowodu rejestracyjnego jako współwłaściciela pojazdu E. D., na podstawie dołączonej do wniosku umowy sprzedaży 1% udziału we własności pojazdu motorower marki [...]. Wobec powyższego, aby ocenić zasadność skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) Starosty w niniejszej sprawie należy dokonać analizy podejmowanych w postępowaniu czynności oraz zaniechań zarówno organu administracji publicznej jak i stron postępowania. - [...].2015r. wpłynął do Starosty wniosek M. D. i E. D. o wymianę dowodu rejestracyjnego pojazdu (zarejestrowanego na M. D. w [...]r.) z powodu zmiany danych osobowych właściciela tego pojazdu oraz o dopisanie wpisu o współwłaścicielu w tym dokumencie, - pismami z [...].2015r. ([...]) organ, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał wnioskodawców do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez przedłożenie: potwierdzenia opłaty za wymianę dowodu rejestracyjnego w wysokości [...] zł (ze wskazaniem podstawy prawnej) oraz potwierdzenia wykonania badania technicznego pojazdu (zgodnie z art. 6 ustawy z dnia [...] maja 2009r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw oraz art. 81 ust. 7 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W załączeniu organ zwrócił dowód rejestracyjny i tablicę rejestracyjną w celu przedstawienia w stacji diagnostycznej. Odbiór wezwań [...] 2015r poświadczył dorosły domownik stron. - [...].2015r. (wpływ do organu [...].2015r.) skarżący w związku z pobytem za granicą i brakiem możliwości przedłożenia dokumentów w wymaganym 7-dniowym terminie wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. - [...].2015r. organ pismami poinformował strony, że związku z nieusunięciem braków formalnych wskazanych w powyższym wezwaniu, wniosek pozostawiono bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.). Jednocześnie poinformował, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. - [...].2015r. skarżący wniósł do SKO w [...] zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej wniosku z [...].2015r. - 17.11.2015r. - postanowienie SKO w [...] ([...]), na podst. art. 37 § 2 K.p.a. uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Staroście termin załatwienia wniosku z [...].2015r. do dnia [...] 2016r., wskazując na rozpoznanie wniosku o zawieszenie a następnie wydanie decyzji w sprawie. Postanowienie to wpłynęło do organu I instancji [...].2015r. - pismami z [...].2015r. organ zawiadomił wnioskodawców o zakończeniu postępowania w sprawie i możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie zebranych materiałów i zgłaszania zadań w terminie 7 dni. Wezwania odebrał dorosły domownik w dniu [...].2015r. - 11.12.2015r. wpłynęły do organu pisma wnioskodawców z [...]2015r. informujące o braku możliwości skorzystania z tego prawa z powodu pobytu za granicami Polski, - decyzją z dnia [...].2015r. ([...]) adresowaną do E. D., po rozpatrzeniu jej wniosku, odmówił zarejestrowania przedmiotowego pojazdu na rzecz E. D.. Decyzja została doręczona jedynie do wiadomości skarżącemu, - [...].2015r. M. D. złożył odwołanie od powyższej decyzji do SKO w [...] oraz [...].2015r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku o zawieszenia postępowania, - [...].2015r. skarżący wezwał Starostę, na podstawie art. 52 § 3 P.p.s.a. do usunięcia naruszenia prawa, w związku z nieprzekazaniem jego odwołania wraz z aktami sprawy do SKO zgodnie z art. 133 K.p.a. - [...].2016r. organ odpowiedział skarżącemu, że odwołanie ( wpływ [...].2015r.) wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 132 k.p.a. zostało przekazane organowi odwoławczemu [...].2015r. - [...].2016r. decyzja SKO w [...] ([...]) uchylająca zaskarżoną decyzję Starosty z [...].2015r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia (wpływ do organu [...].2016r.) - [...].2016r. organ I instancji wezwał M. D. do przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu E. D.-L., w terminie 7 dni od otrzymania wezwania (doręczono [...].2016r.), - [...].2016r. M. D. wniósł drogą elektroniczną do SKO w [...] zażalenie na przewlekłość postępowania z uwagi na wezwanie go do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania E. D., - [...].2016r. wpłynęła do Starosty skarga M. D. do WSA w Bydgoszczy na bezczynność przez rażące naruszenie terminów, załatwienia sprawy - [...].2016r. Starosta zawiadomił E. D. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia w trybie art. 10 § 1 K.p.a. - [...].2016r. postanowienie SKO w [...] ([...]) o uznaniu zażalenia z [...].2016r. na przewlekłość postępowania za nieuzasadnione - [...].2016r. decyzja Starosty [...], po rozpoznaniu wniosku E. D.-L. i do niej wyłącznie adresowana, o odmowie zarejestrowania na jej rzecz przedmiotowego pojazdu (doręczona [...].2016r.), - [...].2016r. E. D.-L. poinformowała organ, że występuje w sprawie samodzielnie nie udzielała pełnomocnictwa M. D., a jej stanowisko jest zbieżne z jego stanowiskiem, zatem nie widzi potrzeby dyblowania pism, - [...].2016r. M. D. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do SKO w [...] (wpływ do organu [...].2016r.). Nadto Sądowi wiadomym jest z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy: postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2016r. sygn. akt II SAB/Bd 338/16 odrzucił skargę M. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2016 r. ([...]) w przedmiocie uznania zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania za nieuzasadnione, a postanowieniem z dnia [...] 2016r. sygn. II SAB/Bd 5/16 odrzucił jako niedopuszczalną skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie wniosku o zawieszenia przedmiotowego postępowania. Ponadto w toku są sprawy ze skarg M. D. i E. D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w rozpoznaniu odwołania do decyzji organu pierwszej instancji (sygn. akt II SAB/Bd 78/16 i 79/16). Wobec powyższego, na podstawie analizy akt administracyjnych sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę stwierdzić należy, że w dacie wniesienia przez M. D. do sądu administracyjnego skargi z dnia [...] 2016r. jak również w dacie orzekania przez Sąd, Starosta pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia [...] 2015r. o wymianę dowodu rejestracyjnego pojazdu z powodu zmiany danych osobowych właściciela oraz dopisania do dowodu rejestracyjnego wpisu o współwłaścicielu. Mimo bowiem wyznaczenia przez organ wyższego stopnia (postanowieniem z dnia [...] 2015r.) terminu rozpatrzenia wniosku skarżącego do dnia [...] 2016r. – Starosta do dnia wniesienia skargi nie załatwił sprawy administracyjnej w jakikolwiek sposób ani poprzez wydanie w tej sprawie decyzji administracyjnej ani też dokonanie czynności materialno-technicznej. Jak wynika bowiem z akt sprawy organ wydał w sprawie dwukrotnie decyzję administracyjną, którą jednak nie rozstrzygał o żądaniach ani prawach skarżącego, a wprost wskazywał, że rozpoznaje wyłącznie wniosek E. D. i wyłącznie do niej kierował swe rozstrzygnięcie. W sytuacji gdy Starosta nie rozpatrzył sprawy skarżącego we wskazanym przez SKO w [...] w trybie art. 37 K.p.a. terminie, czyli nie wydał decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty, ani nie dokonał czynności materialno- technicznej, ani nie odmówił wszczęcia postępowania (art. 61a K.p.a.) winien zgodnie z dyspozycją art. 36 K.p.a. zawiadomić o tym stronę, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązkom tym organ nie sprostał, wobec czego zasadnie skarżący zarzucił Staroście bezczynność w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązał organ do wydania w określonym terminie aktu (przez co należy rozumieć także stosowne orzeczenie) lub dokonania czynności rozstrzygających o prawach skarżącego, których realizacji domagał się on wnioskiem z [...] września 2015r. jako właściciel pojazdu i adresat ostatecznej decyzji o jego rejestracji, dysponujący dowodem rejestracyjnym. W ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, że Starosta w istocie z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, przedwcześnie i bez rozpoznania oraz doprecyzowania przez stronę istoty żądania, przedwcześnie i błędnie zastosował tryb wezwania do uzupełnienia dokumentów jako braków formalnych podania strony, w konsekwencji wobec nieprzedłożenia żądanych dokumentów pozostawiając wniosek bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. W tym zakresie nie można jednakże organowi zarzucić ani bezczynności ani przewlekłości, bowiem na skutek zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie organ wyższego stopnia stwierdził i naprawił powyższą nieprawidłowość, nakazując Staroście rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy w terminie do [...] 2016r. Jako uchybienie organu należy jednakże ocenić to, iż nadal nie ustalił ze skarżącym rzeczywistej treści jego żądań, lecz w istocie samowolnie ograniczył, a w zasadzie zmienił treść wniosku, z niezrozumiałych przyczyn uznając go wyłącznie za wniosek E. D.-L. o zarejestrowanie na jej rzecz spornego motoroweru. Mimo zatem, że dwukrotne decyzje w istocie mieściły się w terminach załatwienia sprawy i były podejmowane bez zbędnej zwłoki, jednak co wynika z ich treści oraz czynności starosty nie rozstrzygały o żądaniu skarżącego. Organ bowiem wbrew treści wniosku dwukrotnie adresował rozstrzygnięcia wyłącznie do E. D.-L., po rozpatrzeniu rzekomo jej wniosku, o odmowie rejestracji na jej rzecz pojazdu. Żadna z przedłożonych przez Starostę decyzji nie rozstrzyga wniosku M. D. z dnia [...].2015r. ani w zakresie wymiany dowodu rejestracyjnego bądź określonych w nim jego danych osobowych, ani o "dopisaniu" w dowodzie rejestracyjnym w związku z przedłożoną umową jako współwłaściciela pojazdu E. D.-L.. Wobec powyższego zasadnie skarżący zarzuca organowi w niniejszej sprawie bezczynność, która miała miejsce w dacie złożenia skargi, jak i orzekania przez sąd. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się jednak w podejmowanych przez Starostę (pracowników organu) czynnościach, celowego działania zmierzającego do przedłużenia postępowania. Przeciwnie, organ poprzez brak dostatecznej wnikliwości i wezwania skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania jego żądań wyraźnie zmierzał do jak najszybszego zakończenia postępowania, aczkolwiek czynił to wadliwie. W szczególności, nie wynika z akt sprawy, aby skarżący na jakimkolwiek etapie postępowania występował jako pełnomocnik E. D., wobec czego zbędne było wzywanie do przedłożenia pełnomocnictwa. Uwzględniając terminy podejmowanych przez organ czynności i w zasadzie ich niezwłoczność po zwrocie akt, jednocześnie zwraca uwagę brak rzeczywistej współpracy wnioskodawców z organem, co mogłoby przyczynić się bez wątpienia do szybszego załatwienia wnioskowanej sprawy. W tym zakresie nie sposób pominąć tej okoliczności, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby wnioskodawcy mimo upływu wielu miesięcy przedłożyli chociażby wskazane przez organ jako niezbędne do pozytywnego załatwienia wniosku dokumenty tj. dowód aktualnego badania technicznego pojazdu oraz uiszczenia stosownej opłaty administracyjnej. Budzi to uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistych intencji skarżącego. Nie wskazuje na dążenie do szybkiego załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem również fakt składania licznych zażaleń i skarg na bezczynność, co skutkuje znacznym przedłużeniem postępowania. Podobnie jak wielomiesięczna bierna postawa w zakresie przedłożenia wskazanych dowodów, przy jednoczesnym konsekwentnym dopominaniu się rozpoznania wniosku z dnia [...].2015r. o fakultatywne zawieszenie postępowania, które wszakże motywowane było wyłącznie ówczesnym pobytem za granicą. Podkreślenia wymaga, że to skarżący zainicjował wraz z E. D. postępowanie, obie strony wskazują, że mieszkają w Polsce, zatem pobyt za granicą nie może być skuteczną przeszkodą w prowadzeniu sprawy administracyjnej i należytej dbałości o własne interesy. Nadto z analizy akt sprawy nie wynika, iżby wnioskodawcy po ustaniu wskazanej wówczas przeszkody, a w toku dalszego postępowania przedłożyli wymagane do zmiany decyzji w zakresie rejestracji i dopuszczenia do ruchu dokumenty, co pozostaje niesporne. Sąd wskazuje, że piśmie z dnia [...] 2015r. Starosta poinformował skarżącego, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, a odrębna wypowiedź w tym zakresie nie miałaby wpływu na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o zawieszenie postępowania i to z przyczyny fakultatywnej, która już minęła, z pewnością nie wpłynęłoby na sposób rozstrzygnięcia sprawy, skoro od daty wniosku w tym zakresie minęło wiele miesięcy, co z pewnością umożliwiało skarżącemu osobiście, bądź poprzez ustanowionego w tym celu pełnomocnika dopełnić niezbędnych i nieskomplikowanych czynności. Zawieszenie postępowania stanowi tylko kwestię incydentalną, która nie może służyć wyłącznie odroczeniu w czasie wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy administracyjnej. W myśl art. 101 § 1 i § 3 K.p.a. o postanowieniu w sprawie zawieszenia albo podjęcia postepowania organ zawiadamia strony. Tylko na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postepowania służy stronie zażalenie. Postanowienie, na które nie służy zażalenie strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 w zw. z art. 141 § 1 i art. K.p.a.). W ocenie Sądu analiza okoliczności niniejszej sprawy i przywołana sekwencja czynności procesowych organów administracji oraz skarżącego nie daje podstaw do uznania, że stwierdzona bezczynność Starosty miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Była ona bowiem raczej konsekwencją niewłaściwego stosowania prawa i naruszenia obowiązku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, niż celowych zaniechań i uchylania się od rozpoznania sprawy. Uwzględnić należało wszakże, że organ starał się niezwłocznie po przekazaniu mu akt przez organ wyższego stopnia podejmować czynności i realizować, niejednoznaczne często wskazówki tego organu. Dodatkowo podkreślenia wymaga, iż wniosek zawierający co najmniej dwa żądania wpłynął do organu w dniu [...] 2015r., sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nadto okazała się skomplikowaną. Skarżący [...] 2015r. złożył zażalenie na bezczynność Starosty i przewlekłe prowadzenie postępowania, a organ wyższego stopnia postanowieniem z dnia [...] 2015r. uznał zasadność tego zażalenia, w istocie z uwagi na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia i nierozpoznanie wniosku o zawieszenie oraz wyznaczył termin załatwienia sprawy do [...] 2016r. Sąd nie znalazł także podstaw do nałożenia na organ wnioskowanej w skardze grzywny, uwzględniając stopień przyczynienia się przez skarżącego do przedłużania postępowania w tej sprawie i brak współpracy z organem celem załatwienia wniosku zgodnie z żądaniem. Przykładowo trudno doszukać się uzasadnienia dlaczego skarżący, który jak wynika z treści pism i czynności posiada niezbędną wiedzę w zakresie dochodzenia swoich praw w postępowaniu administracyjnym, (po uchyleniu w trybie odwoławczym decyzji Starosty o odmowie rejestracji pojazdu na rzecz E. D. z uwagi na nieprzedłożenie przywoływanych już dokumentów) wobec wezwania z [...] 2016r. przez organ do przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu [...] pozostał nie wyjaśnił organowi wzywającemu swego stanowiska w tym zakresie – lecz wniósł wyłącznie kolejne już zażalenie do SKO na przewlekłe prowadzenie sprawy, a następnie niezwłocznie skargę na bezczynność do sądu administracyjnego. Brak jest podstawy prawnej do uwzględnienia skierowanego do sądu administracyjnego żądania ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W niniejszym postępowaniu nie podlega sądowej kontroli zgodność z prawem wydanej przez Starostę decyzji z [...] 2016r. o odmowie rejestracji spornego pojazdu na rzecz E. D.. Pobocznie jednak, z uwagi na dostrzeżoną przez Sąd co najmniej częściową zbieżność przedmiotu rozstrzygniętej tą decyzją sprawy administracyjnej (a tym bardziej wspólnego wniosku inicjującego postępowanie), z zakresem i przedmiotem sprawy administracyjnej, co do której bezczynność tego organu stwierdzono niniejszym wyrokiem, w zależności od wyników postępowania odwoławczego zainicjowanego przez skarżącego, organ winien przy ewentualnym wydaniu decyzji administracyjnej lub innego orzeczenia - podjąć niezbędne czynności procesowe, aby przyszłe rozstrzygnięcie nie było dotknięte kwalifikowaną wadą skutkującą jego nieważnością, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (res iudicata). Z tych powodów, na podstawie art. 149 § 1 i 1a P.p.s.a. orzeczono jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zgodnie z wnioskiem Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot niezbędnych kosztów postępowania w wysokości 100 zł (wpis od skargi).