II SAB/Bd 3/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Burmistrza Miasta N. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z dnia [...] października 2012 r., 2. stwierdzić, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądzić od Burmistrza Miasta N. na rzecz skarżącego [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. K. wystąpił ze skargą na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej czy z budżetu [...] w 2012 r. finansowano [...][...] SA we [...]. Wniosek o informację publiczną został złożony 15 października 2012 r. i ponowiony 5 listopada 2012 r. Pomimo upływu 14 dni organ nie udzielił żadnej odpowiedzi, nie podając też powodów opóźnienia. Skarżący zaznaczył, że dane o które wnioskował nie widnieją w Biuletynie Informacji Publicznej, stąd żądana informacja powinna być udostępniona na wniosek. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że pocztą elektroniczną 21 grudnia 2012 r. udzielono odpowiedzi na wniosek informując, że [...][...] SA we [...] nie był finansowany z budżetu gminy. Pismem z 2 kwietnia skarżący wniósł o umorzenie postępowania, zasądzenie kosztów postępowania oraz uznanie, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Udostępnienie informacji publicznej w oparciu o treść przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) następuje w drodze czynności materialno-technicznej. W przypadku, gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie udostępnia jej podmiotowi zainteresowanemu uzyskaniem tej informacji ani nie wydaje decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy, wnioskodawcy służy skarga na bezczynność tego organu do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Celem skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Z treści powyższego przepisu wynika a contrario, że wykonanie przez organ tego obowiązku wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy wydanie aktu lub dokonanie czynności nastąpiło z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (postanowienie NSA z 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99, LEX nr 54517). W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy w czasie orzekania. Jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem wydania orzeczenia w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał decyzję lub inny akt, jak również dokonał czynności materialno-technicznej, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 p.p.s.a. Sąd nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w przypadku skargi na bezczynność organu, gdy określony akt lub czynność zostały podjęte po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, oraz postanowienia NSA z 16 marca 2000 r., I SAB 201/99, LEX nr 54517; WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2004 r., II SAB/Gd 153/02, LEX nr 220349, z 29 października 2004 r., II SAB/Gd 26/03, LEX nr 299473 oraz z 13 lutego 2008 r., II SAB/Gd 38/07, LEX nr 401785; WSA w Olsztynie z 31 sierpnia 2006 r., I SAB/01 3/06, LEX nr 237485). Z akt niniejszej sprawy wynika, że informacja publiczna objęta wnioskiem skarżącego została jemu udostępniona dnia 21 grudnia 2012 r. drogą elektroniczną, zgodnie z wnioskiem. Czynność materialno - techniczna objęta rozpatrywaną skargą została więc już przez organ podjęta, co przesądza o bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie zobowiązania do dokonania czynności i skutkuje jego umorzeniem. Podstawę prawną powyższego rozstrzygnięcia stanowi art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 12 wskazanego przepisu. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 201 § 1 oraz art. 205 p.p.s.a. Na kwotę podlegającą zwrotowi tytułem poniesionych kosztów postępowania złożyła się kwota 100 zł uiszczona przez stronę skarżącą tytułem wpisu sądowego od skargi. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wydanie żądanego aktu administracyjnego przez organ administracji publicznej, już po wniesieniu skargi na bezczynność tego organu, o ile sąd uzna że taka bezczynność istniała w dacie jej wniesienia, ale umorzy postępowanie sądowe jako bezprzedmiotowe z innych przyczyn (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), uzasadnia zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania na zasadzie art. 201 § 1 p.p.s.a. (postanowienie WSA w Rzeszowie z 29 października 2008 r., II SAB/Rz 33/08, LEX nr 1058019). Z bezczynnością organu mamy do czynienia w przypadku nie wydania aktu. Aby uznać, że brak wydania aktu nastąpił z rażącym naruszeniem prawa konieczne jest ustalenie, że doszło do kwalifikowanej postaci naruszenia prawa. Wprawdzie przepisy ustawy o dostępnie do informacji publicznej w art. 13 określają, że udostępnienie informacji powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki nie później niż w trakcie 14 dni to sam fakt uchybienia tego terminu nie powoduje uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Rażąca bezczynność to kwalifikowana postać naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie wprawdzie organ uchybił temu terminowi i opóźnienie było znaczne, lecz Sąd nie ocenił go jako kwalifikowanej postaci opóźnienia, pozwalającej na uznanie, że było ono rażące. Organ przed wydaniem orzeczenia w sprawie dokonał czynności materialno - technicznej a termin jej dokonania wprawdzie uchybia przepisowi szczególnemu wynikającemu z ustawy, to jednak mieści się w granicach ogólnie dopuszczlanych dla rozpoznania sprawy administracyjnej.