II SAB/Bd 4/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi S. C. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. zobowiązuje Dyrektora Izby Skarbowej do wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego S. C., w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego S. C. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. S. C. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej polegającą na braku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia go ze służby i o stwierdzenie bezczynności organu. Skarżący do lutego 2017 r. pełnił służbę w Izbie Celnej na stanowisku młodszego eksperta. W dniu [...] lutego 2017 r. skarżący otrzymał "informację" o przekształceniu dotychczasowego stosunku służbowego. Od [...] marca 2017 r. skarżący stał się funkcjonariuszem Służby Celno – Skarbowej. Nie otrzymał on propozycji służby i z dniem [...] sierpnia 2017 r. jego stosunek służby wygasł. W ocenie skarżącego jego stosunek służbowy opierał się na mianowaniu i miał charakter administracyjno – prawny i w konsekwencji zarówno akt powołania do służby, jak i akt zwalniający ze służby należą do kategorii decyzji administracyjnej, która podlegać powinna kontroli sądowej. Powołując się na przepisy art. 7 i 32 ust. 1 Konstytucji RP, skarżący wyraził oczekiwanie zapewnienie jemu prawa do sądu. Skarżący podkreślał bezczynność Dyrektora IAS, który do chwili wniesienia skargi nie wydał stosownej decyzji, mimo wcześniejszego wezwania organu do wydanie rozstrzygnięcia. Skarżący wyjaśnił, że otrzyma negatywną odpowiedź na ponaglanie i dlatego jego skarga stała się konieczna. Zwrócił on nadto uwagę, że normy prawa międzynarodowego (art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, rekomendacja nr R(80)2 Komitetu Ministrów Rady Europy z 11 marca 1980 r., Europejski Kodeks Dobrej Administracji, art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej) gwarantują jemu rozpatrzenie sprawy bez zbędnej zwłoki. Przedstawiając powyższą argumentację skarżący zarzucił organowi: naruszenie art. 35 § 1 – 3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. oraz obrazę przepisu art. 2, 7, 32 ust. 1 oraz art. 60 i 78 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Alternatywnie (z ostrożności procesowej) w skardze sformułowano wiosek o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę przedstawiono przebieg służby skarżącego i dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wyjaśnił między innymi, że [...] maja 2017 r. poinformowano pisemnie skarżącego, że nie składa się jemu propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby w strukturach KAS i jego stosunek służbowy wygasł z dniem [...] sierpnia 2017 r. Skarżący w piśmie z [...] maja 2018 r. wezwał Dyrektora IAS do wydania decyzji administracyjnej w sprawie zwolnienia ze służby. Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. odmówiono wszczęcia postępowania. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, a jednocześnie wystąpił z ponagleniem. Szef KAS pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. poinformował skarżącego, że ponaglenie dotyczące odmowy wydania decyzji o zwolnieniu ze służby nie może być rozpatrzone w trybie art. 37 k.p.a.. Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. Szef KAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania. Odnosząc się do zarzutów skargi Dyrektora IAS w pierwszej kolejności podniósł niedopuszczalność skargi, która wystąpiła w sprawie zarówno z powodu braku przedmiotu zaskarżenia, jak i brak właściwości sądu administracyjnego. Wskazano, że przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. przewiduje kontrolę sądową w określonym w tym przepisie zakresie. A skoro organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej o zwolnieniu skarżącego ze służby to tym samym wykluczona jest możliwość wystąpienia bezczynności organu w tym przedmiocie. W konsekwencji sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego – co powinno skutkować odrzuceniem skargi w oparciu o art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. W dalszej kolejności Dyrektor IAS wskazał, że z analizy art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej nie można wywieść, iż Dyrektor IAS był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Zgodnie z cytowanym wyżej przepisem stosunki służbowe osób pełniących służbę we wskazanych jednostkach KAS wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymały pisemnej propozycji określającej nowe warunki pełnienia służby. W ocenie organu z przytoczonych wyżej przepisów nie wynika, by organ, w przypadku nieprzedłożenia funkcjonariuszowi propozycji służby, miał obowiązek wydania jakiegokolwiek aktu lub pisemnego dokumentu potwierdzającego wygaśnięcie stosunku służbowego. Na podstawie art. 170 ust. 3 wygaśnięcie stosunku służbowego spowodowane nieprzedstawieniem propozycji służby nie jest stricte zwolnieniem ze służby, a jedynie powoduje skutek prawny "jak zwolnienie ze służby". Wygaśnięcie stosunku służbowego następuje wówczas ex lege. W powyższym zakresie nie ma podstaw prawnych do wydania decyzji deklaratoryjnej potwierdzającej fakt zakończenia stosunku służby. Ustawodawca stanowiąc, że wygaśnięcie stosunku służby i zwolnienie ze służby następuje w powyższym przypadku z mocy samego prawa, pozbawił pracodawcę możliwości złożenia jakiegokolwiek władczego oświadczenia woli. Z tych też względów, wobec braku normy ustawowej zobowiązującej i równocześnie upoważniającej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej do działania żądanego przez stronę skarżącą zarzut, iż pozostał on w bezczynności nie może się ostać. W piśmie procesowym z [...] kwietnia 2019 r. skarżący oświadczył, że nie składał skargi na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby. Wyjaśnił, że jedyną jego reakcją było wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu. Na rozprawie 24 września 2019 r. skrzący podtrzymał skargę i wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów procesu - w tym kosztów dojazdu do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika ze wskazanych powyżej przepisów, skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji jest dopuszczalna w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Inaczej mówiąc skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje bowiem wówczas, gdy organ zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę administracyjną w jednej z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4 form, a także gdy organ zobowiązany jest dokonać innej czynności lub aktu z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej, albo postępowania, do którego mają zastosowanie przepisy tychże ustaw. Sprawa sądowoadministracyjna wszczęta niniejszą skargą dotyczy bezczynności Dyrektora IAS w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej stosunku służbowego skarżącego. Zważyć należy, że istota organizacyjnej reformy służb podatkowych i celnych zajmujących się gromadzeniem dochodów budżetowych w ramach administracji rządowej realizowana przez ustawodawcę w drodze ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U z 2018 r., poz. 508) oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 dalej zwanej "u.w.KAS") sprowadza się m.in. do ograniczenia liczby funkcjonariuszy wykonujących swe obowiązki w ramach stosunku służby. Analiza regulacji przyjętych przez ustawodawcę w u.w.KAS pozwala na wskazanie, że ustawodawca przewidział następujące rozwiązania dotyczące stosunku służbowego funkcjonariuszy: - kontynuację stosunku służbowego w przypadku złożenia propozycji pełnienia służby (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 169 ust. 4 p.w.u. KAS), - przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy w przypadku złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia i jej przyjęcia (zgodnie z art. 165 ust. 7 w zw. z art. 170 ust. 2 p.w.u. KAS), - wygaśnięcie stosunku służbowego w przypadku niezłożenia funkcjonariuszowi żadnej propozycji lub w przypadku niezaakceptowania propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w.u. KAS). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym złożona funkcjonariuszowi celnemu propozycja zatrudnienia czy służby na nowych warunkach - z uwagi na jej charakter - nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (vide: postanowienia NSA z dnia 18 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 2587/17, I OSK 2645/17, I OSK 2794/17, I OSK 2800/17, I OSK 2830/17, z dnia 23 stycznia 2018 r. o sygn. akt I OSK 2798/17, I OSK 2795/17, I OSK 2799/17, I OSK 2804/17, I OSK 2772/17, I OSK 2825/17, I OSK 2805/17, I OSK 2829/17, I OSK 2823/17, I OSK 2831/17 – dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl – baza CBOSA). Dokonując oceny charakteru prawnego propozycji zatrudnienia lub pełnienia służby Naczelny Sąd Administracyjny (vide: wskazane postanowienia NSA z dnia 18 stycznia 2018 r. oraz z dnia 23 stycznia 2018 r.) wskazuje, że: 1. propozycja stanowi niewiążącą funkcjonariusza ofertę kontynuacji zatrudnienia na nowych warunkach (niekoniecznie dla niego korzystnych), 2. funkcjonariuszowi pozostawiono swobodę w zakresie przyjęcia lub odmowy przyjęcia przedłożonej propozycji, 3. propozycja nie stanowi władczej formy rozstrzygnięcia, nie kształtuje praw i obowiązków, sama nie wywołuje żadnych skutków, 4. ustawodawca nie zastrzegł dla propozycji formy decyzji administracyjnej i nie przewidział możliwości odwołania się od propozycji (poza wyjątkiem określonym w art. 169 ust. 4 ustawy przepisy wprowadzające), 5. dopiero dokonana przez funkcjonariusza odmowa przyjęcia propozycji skutkuje wygaśnięciem stosunku służbowego, które oznacza zwolnienie ze służby. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż propozycja zatrudnienia lub pełnienia służby nie stanowi aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, z czym w pełni zgadza się skład orzekający w niniejszej sprawie, że sama sprawa związana z przedstawioną propozycją pozostaje sprawą wewnętrzną z zakresu podległości służbowej - art. 5 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Mając na uwadze ogół okoliczności związanych ze stosunkiem służbowym skarżącego wskazać należy, że na mocy art. 165 ust. 3 p.w.u. KAS skarżący, będący do dnia [...] marca 2017 r. funkcjonariuszem celnym pełniącym służbę w izbie celnej, stał się z tym dniem funkcjonariuszem Służby Celno-Skarbowej pełniącym służbę w jednostkach KAS i zachował ciągłość służby. W kontrolowanej sprawie wyznaczono skarżącemu miejsce pełnienia służby w Urzędzie Celno – Skarbowym od dnia [...] marca 2017 r. Skarżący został również poinformowany, że nie stanowi to propozycji pełnienia służby w rozumieniu p.w.u. KAS, a stosunek służbowy wygasa 31 sierpnia 2017 r. Przepis art. 170 ust. 1 pkt 1 p.w.u. KAS przewidujący omawianą sytuację stanowi, że stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Ustawy regulujące kwestie związane ze stosunkiem służby przewidują dwie zasadnicze formy jego ustania: 1) zwolnienie ze służby, następujące w drodze decyzji administracyjnej oraz 2) wygaśnięcie stosunku służbowego, w przypadku wystąpienia określonych w ustawie zdarzeń. Przyjąć zatem należy, że na treść pojęcia przekształcenie stosunku służbowego w stosunek pracy składają się dwa odrębne, choć związane z sobą czasowo i przyczynowo zdarzenia prawne: po pierwsze wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza, a po drugie nawiązanie stosunku pracy. Należy przy tym podkreślić, że charakter prawny tych zdarzeń wiąże się z odrębnymi sferami prawnymi. Wygaśnięcie stosunku służbowego dotyczy sfery prawa administracyjnego. Nawiązanie stosunku pracy dotyczy z kolei sfery prawa cywilnego - prawa pracy. Zważyć należy, że zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 2 p.w.u.KAS wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. Z kolei zgodnie z art. 276 ust. 1, 2 i 6 ustawy o KAS w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, przeniesieniu na inne lub równorzędne stanowisko służbowe w związku z reorganizacją jednostki organizacyjnej KAS, określeniu warunków pełnienia służby w związku ze zniesieniem jednostki organizacyjnej KAS bądź zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby, funkcjonariusz może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, złożyć odwołanie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Od decyzji wydanej w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wydanej w wyniku odwołania przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Analiza kompetencji właściwych organów (w realiach sprawy - dyrektora izby administracji skarbowej) odnoszących się do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (w tym m.in. skarżącego) pozwala na ustalenie formy prawnej działania organu w przedmiocie stosunku służbowego funkcjonariusza, w stosunku do którego stosunek służbowy wygasł. Skoro ustawodawca przewiduje dla zwolnienia funkcjonariusza formę decyzji administracyjnej, a wygaśnięcie stosunku służbowego nakazuje traktować jak zwolnienie ze służby, to uznać należy, że pomimo braku jednoznacznej regulacji nakazującej wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego obowiązek wydania takiej decyzji obciąża organ, bowiem tylko wydanie takiej decyzji gwarantuje prawo do sądu funkcjonariuszowi służby celno-skarbowej, który przyjął propozycję zatrudnienia złożoną mu przez organ. Zatem podstawą prawną do wydania decyzji w rozważanym przypadku jest art. 170 ust. 3 p.w.u.KAS w związku z odpowiednio stosowanym art. 276 ust. 2 ustawy o KAS - interpretowany zgodnie z art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Powyższy sposób interpretacji regulacji art. 170 ust. 3 p.w.u.KAS jest ponadto uzasadniony z tej przyczyny, że reforma danej służby nie może usprawiedliwiać różnicowania ochrony stosunku służbowego w sposób niekorzystny dla tych funkcjonariuszy, którym pełnienia dalszej służby nie zaproponowano. Za rażąco niesprawiedliwe, naruszające gwarancje konstytucyjne określone w art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP należałoby bowiem uznać brak objęcia ochroną sądową tych funkcjonariuszy, którym z nieznanych im przyczyn ustawodawca przekształca (a w istocie wygasza) stosunki służbowe, nie obligując określonego organu do wydania aktu indywidualnego odnoszącego się do takiej zmiany w obrębie tych stosunków. Podsumowując powyższą część rozważań Sąd wskazuje, że powołane powyżej przepisy stanowią źródło kontroli sądowej zarzucanej przez skarżącego bezczynności organu (zob. art. 3 § 2 pkt 8 i art. 3 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ zobligowany był do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie stosunku służbowego, równoznacznej w swej istocie - jak już wcześniej wskazano - z decyzją o zwolnieniu ze służby. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stwierdził, że podstawę do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego pełniących do dnia 31 sierpnia 2017 r. funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stanowią art. 170 ust. 3 u.w.KAS w zw. z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS. Sąd kierował się przy tym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanym w uzasadnieniu uchwały podjętej 1 lipca 2019r. w sprawie I OPS 1/19 (dostępna w bazie CBOSA). NSA kategorycznie wskazał na w/w przepisy jako na podstawę wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, któremu nie przedstawiono propozycji pracy lub warunków służby w nowych strukturach organizacyjnych KAS. Reasumując - Sąd uznał, że Dyrektor IAS był zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego, co oznacza, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku, zobowiązując organ do wydania decyzji w przedmiocie stosunku służbowego skarżącego. Sąd - na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności, zobowiązując jednocześnie Dyrektora IAS - stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i § 1b p.p.s.a. - do wydania decyzji określającej stosunek służbowy skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku. Sąd ponadto stwierdził zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku) - z uwagi na niejednoznaczną, rodzącą szereg wątpliwości interpretacyjnych treść przepisów u.w. KAS. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt 3 wyroku).