II SAB/Bd 43/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] [...] w przedmiocie budowy wiaty bez wymaganej zgody organu 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] [...] do rozpoznania wniosku skarżącego T. K. z dnia [...] lutego 2016 r., w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia temu organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] [...] dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, 3. stwierdza, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] [...] na rzecz T. K. sumę pieniężną w kwocie [...]([...]) złotych, 5. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego [...] [...] grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych, 6. oddala skargę w pozostałej części, 7. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] [...] na rzecz T. K. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] maja 2019 r. T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego, wnosząc o: - zobowiązanie ww. organu do załatwienia sprawy dotyczącej budowy wiaty o wymiarach 2 x 3 m na działce ewidencyjnej nr [...], obręb [...], przy ul. R. [...] w T., bez wymaganej zgody organu architektoniczno-budowlanego (znak [...]) w terminie miesiąca od dnia doręczenia temu organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, przy czym miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 3800 zł, - zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych; - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ [...] marca 2016 r. zawiadomił strony, w tym skarżącego, o wszczęciu postępowania w sprawie dotyczącej budowy ww. wiaty bez wymaganej zgody organu architektoniczno-budowlanego. Jak wskazał, od tego czasu organ nie załatwił sprawy ani nie poinformował skarżącego o przyczynach zwłoki i nie wskazał nowego terminu. Skarżący podniósł, że pismem z [...].04.2019 r., doręczonym [...] maja 2019 r., złożył zażalenie, zarzucając bezczynność organowi, przy czym pomimo jego wniesienia organ nie załatwił sprawy ani nie poinformował o terminie jej załatwienia. W ocenie skarżącego zarzucana bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wskazany stan rzeczy trwa od 3 lat. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania przejawia się, jak wskazał skarżący, w tym, że organ przez ponad 3 lata nie dokonał niezbędnych czynności do załatwienia sprawy, przy czym nie stanowi takiej czynności wystąpienie organu pismem z [...].04.2019 r. do Prezydenta Miasta o przekazanie wypisu i wyrysu z planu miejscowego dla powyższej nieruchomości. Argumentując wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej skarżący wskazał na wyrok wydany w innej w sprawie, w którym zasądzono kwotę 500 zł przy stwierdzonej pięciomiesięcznej zwłoce organu w załatwieniu sprawy, a więc z racji na trzyletni okres zwłoki suma 3800 zł – po 100 zł za każdy miesiąc – jest w jego ocenie zasadna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie [...].02.2016 r. przeprowadził czynności kontrolne, podczas których ustalono, że na terenie wskazanej w skardze posesji znajduje się m.in. wiata o wymiarach 3 x 4 m, przy czym właściciel nie okazał pozwolenia na budowę lub zgłoszenia robót na ww. wiatę. Organ podniósł, że w sprawie podjęto czynności związane ze zgromadzeniem materiału dowodowego i ustalenia przepisów prawa materialnego, o czym świadczą dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Wskazał, że wpływ na termin załatwienia sprawy miały rotacje pracowników urzędu obsługującego organ, oddelegowanie pracowników inspektoratu do wyznaczonych powiatów dotkniętych skutkami nawałnicy z 2017 r. oraz wykonywanie przez nich czynności kontrolnych obiektów, w których prowadzone były tzw. escape roomy, co związane było z pożarem z [...].01.2019 r. w K. Organ podniósł, że sprawa, w której zarzuca mu się bezczynność, jest skomplikowana pod względem dowodowym i sam czas jej trwania nie może świadczyć o zaistniałej przewłoce organu. Organ za bezzasadny uznał nadto wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, wskazując, że skarżący nie wykazał krzywdy wywołanej zarzucaną bezczynnością lub przewlekłością postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej powoływanej jako "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej lub postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, czy też postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto, w przypadku uwzględnienia skargi, Sąd zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Górna granica wysokości grzywny, o której mowa w art. 154 § 6 P.p.s.a., została określona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Merytoryczne rozpatrzenie skargi na bezczynność organu przed wojewódzkim sądem administracyjnym uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia dopuszczalności jej wniesienia. Przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. przewiduje, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, bezczynności i przewlekłości prowadzonego postępowania, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie ponaglenia. Powyższy środek zaskarżenia wynika z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. u. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływana jako K.p.a.), w myśl którego stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność) oraz kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z akt administracyjnych wynika, że skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania. Należy wskazać, że środek ten strona była uprawniona złożyć do dnia 31 maja 2017 r., jak stanowił o tym przepis art. 37 § 1 K.p.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., tj. sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935), lecz po tej dacie wymaganym środkiem zaskarżenia stało się – w miejsce zażalenia – ponaglenie. Jakkolwiek zgodnie z art. 16 tej ustawy do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (kodeksu postępowania administracyjnego. – przyp. Sądu), w brzmieniu dotychczasowym (...), to jednak przepis art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej wprowadził obowiązek stosowania m.in. art. 52 i art. 53 P.p.s.a. – przepisów warunkujących dopuszczalność skargi - w brzmieniu nowym do aktów i czynności organów dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Skoro więc przedmiotem skargi strony nie jest ani akt, ani czynność organu, lecz jego bezczynność, to wymaganym środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a., który został złożony po dniu 1 czerwca 2017 r. winien był być środek w postaci ponaglenia - który składa się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie - a nie zażalenia. Fakt złożenia – w miejsce ponaglenia - zażalenia i to bezpośrednio do organu administracji publicznej wyższego stopnia, jak przewidywał to art. 37§ 1 K.p.a., sprzed ww. nowelizacji, nie stanowi jednak uchybienia, które winno było skutkować uznaniem braku wyczerpania trybu z art. 53 § 2b P.p.s.a. Wynika to z okoliczności, że o charakterze pisma procesowego strony (zgodnie z zasadą Falsa demonstratio non nocet), nie decyduje ani jego nazwa, ani też powołanie przez nią takiej, czy innej podstawy prawnej, lecz jego treść. Z treści zaś pisma skarżącego z dnia [...] kwietnia 2019 r., zatytułowanego: "zażalenie na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania", wynikało, że jego istotą jest osiągnięcie tych samych celów, które uzyskuje się wskutek złożenia ponaglenia. Fakt natomiast złożenia omawianego środka zaskarżenia niewłaściwemu organowi, nie ma znaczenia w kontekście wynikającego z art. 65 § 1 K.p.a., obowiązku organu badania swojej właściwości z urzędu i przekazania podania strony organowi właściwemu. Dlatego też należało uznać, że warunek wyczerpania środków zaskarżenia został spełniony i w związku z tym możliwe było merytoryczne rozpatrzenie wniesionej skargi. Zgodnie z zasadą szybkości postępowania wyrażoną w art. 12 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego wprowadzają następujące terminy załatwienia sprawy: "bez zbędnej zwłoki" (art. 35 § 1 k.p.a.), "niezwłocznie" (§ 2 tego artykułu), gdy sprawa może być rozpatrzona w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ, "w ciągu miesiąca", jeżeli załatwienie sprawy wymaga postępowania wyjaśniającego (§ 3 zd. pierwsze tego artykułu), "nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania" (§ 3 zd. drugie ww. artykułu), gdy sprawa jest szczególnie skomplikowana, zaś w postępowaniu odwoławczym – "w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania" (§ 3 zd. ostatnie). Do terminów określonych powyżej nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). W przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podać przyczyny zwłoki, wskazać nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczyć o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 K.p.a.). Stosownie do treści art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a., o stanie bezczynności można mówić, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, że sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym (wynikającym z art. 35 K.p.a. lub przepisów szczególnych) albo wyznaczonym przez organ (zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a.). Bieg któregokolwiek z ww. terminów chroni organ przed zarzutem bezczynności. Oznacza to, że przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości i ma na celu wymuszenie na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. Bez znaczenia jest natomiast przyczyna niezałatwienia sprawy, w tym twierdzenia organu o usprawiedliwionej czy nieusprawiedliwionej bierności. Swej bezczynności organ nie może tłumaczyć trudnościami kadrowymi, brakiem etatów czy też środków wynikającymi z dużej liczby spraw czy też brakiem środków pieniężnych. Oceniając, czy bezczynność miała charakter kwalifikowany, należy mieć na względzie to, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia (por. wyroki NSA z 16.09.2015 r., I OSK 722/15 LEX nr 1985970 i z 24.07.2015 r., II OSK 3237/14 LEX nr 1803268). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie to musi być nie tylko niezaprzeczalne, ale i znaczne. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ naruszył art. 35 § 3 K.p.a., albowiem przekroczył ustawowy termin na załatwienie sprawy. Bezsporną okolicznością jest to, że wszczęcie postępowania nastąpiło [...].02.2016 r. i do chwili orzekania przez Sąd nie zostało ono zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem. Nie ulega w ocenie Sądu wątpliwości, że okres ponad trzech i pół roku stanowi znaczną zwłokę w załatwieniu sprawy, zwłaszcza, że z jej akt nie wynika, by sprawa ewentualnej samowoli budowlanej na przedmiotowej nieruchomości była sprawą szczególnie skomplikowaną, a ustalenie stanu faktycznego pozwalającego na jej rozstrzygnięcie szczególnie utrudnione. Przeciwnie, z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarówno strony postępowania, jak i organ zaangażowany w sprawę (Prezydent Miasta), aktywnie brały udział w postępowaniu, udzielając wyjaśnień i dostarczając materiałów żądanych przez organ prowadzący postępowanie. Wytknąć należy organowi, że w toku prowadzonego postępowania, przez wskazany ponad trzyipółletni okres, ani razu nie poinformował stron o przyczynach zwłoki i o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, czym rażąco naruszył art. 36 § 1 K.p.a. Bez reakcji organu pozostawały nadto pismo skarżącego ponaglające PINB do zakończenia postępowania rozstrzygnięciem administracyjnym (pisma z [...].03.2019 r.). W ocenie Sądu powyższe okoliczności jako naganne i godzące w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.), należy zakwalifikować jako świadczące o rażącym naruszeniu prawa przez organ. Należy stwierdzić, że w sprawie zaistniały niczym nieuzasadnione okresy bezczynności w podejmowaniu czynności procesowych, które obejmują okres od [...].02.2016 r., tj. wpływu podania skarżącego o wszczęcie postępowania w przedmiocie przywrócenia stanu prawnego przy nieruchomości położonej w T. przy ul. R. [...]", co do obiektów pobudowanych z tyłu domu, do [...].05.2019 r., tj. wpływu do organu zażalenia skarżącego na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. W szczególności bezczynność ujawniła się w okresach: 1) od [...].02.2016 r., tj. oględzin nieruchomości przy ul. R. [...] w T., do [...].03.2016 r., tj. sporządzenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w ww. sprawie (22 dni bezczynności); 2) od [...].03.2016 r. do [...].04.2016 r., tj. zwrócenia się przez organ do Urzędu Miasta o materiały geodezyjne (26 dni bezczynności); 3) od [...].06.2016 r., tj. wpływu odpowiedzi Prezydenta Miasta z [...].05.2016 r. o braku planu miejscowego co do obszaru ul. R. [...] do [...].07.2016 r., tj. zwrócenia się przez organ do Urzędu Miasta o informację, czy zostało wydane pozwolenie na budowę dla analizowanych obiektów budowlanych (32 dni bezczynności); 4) od [...] lipca 2016 r., tj. wpływu odpowiedzi Prezydenta Miasta informującej o braku wydania pozwolenia na budowę do [...] sierpnia 2016 r., tj. zwrócenia się organu do Urzędu Miasta o informację w przedmiocie zapisów na mapie (19 dni bezczynności); 5) od [...] września 2016 r., tj. wpływu odpowiedzi Dyrektora Wydziału Geodezji i Kartografii Urzędu Miasta, wyjaśniającej zapisy na mapie, do [...].09.2018 r., tj. czynności kontrolnych dokonanych na nieruchomości przy ul. R. [...] w T. (2 lata i 25 dni bezczynności); 6) od [...].10.2018 r., tj. wpływu pisma strony wraz z załącznikami, do [...].04.2019 r., tj. zwrócenia się organu do Urzędu Miasta o wypis i wyrys z planu miejscowego (182 dni bezczynności). Ponadto, analizując celowość podejmowanych czynności procesowych przez organ należy stwierdzić, że w okresie od wszczęcia postępowania do złożenia zażalenia na bezczynność, doszło do przewlekłości postępowania poprzez brak koncentracji podejmowanych czynności procesowych, co ujawniało się m.in. tym, że zamiast zbiorczego zwrócenia się o potrzebne dla sprawy dokumenty, organ rozciągał w czasie te czynności, zwracając się o potrzebne materiały w odległych od siebie odcinkach czasu, co dotyczyło wzywania o wyrys i wypis planu miejscowego, o pozwolenie na budowę oraz o sprecyzowanie zapisów na mapie. W odniesieniu do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę wskazać należy, że nie może stanowić usprawiedliwienia dla organu niewystarczające zasoby kadrowe, techniczne czy problemy organizacyjne. Na organie ciąży obowiązek dostosowanie do skali i liczby spraw obsady kadrowej i takie zorganizowanie pracy, aby zapewnić terminową realizację zadań. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji błędów w funkcjonowaniu i organizacji urzędu administracji państwowej. Skoro zatem sprawa żądania zawartego we wniosku skarżącego z [...].02.2016 r. nie została załatwiona i na dzień rozpoznania sprawy przez Sąd stwierdzona bezczynność nie ustała, koniecznym stało się zobowiązanie organu do załatwienia ww. wniosku skarżącego, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie, Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., stwierdził, że bezczynność i przewlekłość postępowania miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co wynika ze stwierdzonych długich okresów braku podejmowania przez organ czynności procesowych i braku ich koncentracji. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a., będzie bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894), co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Mając również na uwadze powyższe okoliczności sprawy sąd uwzględnił żądanie skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej do wysokości 1000 zł, uznając ją za adekwatną do zadośćuczynienia za ignorowanie jego uzasadnionego interesu w terminowym załatwieniu sprawy, oddalając jego żądanie co do wyższej kwoty żądanej sumy. W ocenie Sądu przyznana kwota w wystarczającym stopniu rekompensuje negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia postępowania, a ze skargi nie wynika by uzasadniona była konieczność rekompensacji tych przeżyć dochodzoną kwotą. W przedstawionych okolicznościach sprawy, Sąd uznał, że zaszły przesłanki wymierzenia z urzędu organowi grzywny w wysokości 500 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania (wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego - 480 zł., opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł, wpis – 100 zł.), orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.