II SO/Bd 1/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. D. o wymierzenie spółce A. grzywny postanawia 1. wymierzyć spółce A. grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych); 2. zasądzić od spółki A. na rzecz W. D. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 8 stycznia 2021r. W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosek o wymierzenie grzywny spółce A. z powodu nieprzekazania przez Spółkę skargi z dnia 22 grudnia 2020 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny spółce A. wniosło o oddalenie wniosku wskazując, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 listopada 2020 r. został skierowany do osoby fizycznej, pełniącego jednocześnie funkcję Przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki. Nie jest to osoba uprawniona do przyjmowania jakichkolwiek oświadczeń w imieniu Spółki, podobnie jak Rada Nadzorcza. Oba wskazane podmioty nie są również uprawnione do przyjmowania i rozpoznawania podań o udostępnienie informacji publicznej. Nie są to również podmioty, które byłyby zobowiązane do przekazania takich wniosków do właściwego organu jakim jest Zarząd Spółki. W związku z powyższym, zdaniem organu, skoro wniosek został skierowany do osoby nieuprawnionej to sam organ nie popadł w stan bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa dotyczy wniosku W. D. o wymierzenie grzywny spółce A. z powodu nieprzekazania przez Spółkę skargi z dnia 22 grudnia 2020 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej jako P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu, iż skarga W. D. dotyczyła informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Przyjdzie następnie zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący pismem z dnia 22 grudnia 2020 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem spółki A. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ obowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia skarga nie została przekazana do Sądu. Tym samym skoro wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżącego. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych, czy żądane informacje były informacją publiczną oraz czy adresat wniosku o udzielenie tych informacji zobowiązany był do rozpoznania wniosku stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Ponadto samo stwierdzenie, że spółka nie jest organem w znaczeniu ustrojowym nie przesądza jeszcze, że nie podlega ona sankcji określonej w art. 55 § 1 P.p.s.a. Decydujące znaczenie ma fakt, czy dany podmiot nie jest organem w znaczeniu funkcjonalnym, a więc czy nie jest uprawniony do wydania lub podejmowania czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a co za tym idzie czy może w tym zakresie również pozostawać bezczynny. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 4 ust. 1 bardzo szeroko określa podmioty obowiązane do udzielenia informacji publicznej, przez co nie można tej kwestii przesądzać bez merytorycznej oceny samej skargi, co nie stanowi jednakże przedmiotu niniejszego postępowania. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że spółka A. było zobligowane na podstawie art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi W. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wymaga wyjaśnienia, że grzywnę za naruszenie obowiązku przekazania skargi do sądu zgodnie z regulacją art. 154 § 6 w związku z art. 55 § 1 P.p.s.a., wymierza się w wysokości do dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wysokość grzywny wymierzanej organowi uzależniona jest od stopnia zawinienia organu w związku z nieprzekazaniem skargi. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tej materii sądowi. Sąd określając wysokość grzywny miał na uwadze stopień winy organu, brak istnienia lub przedstawienia przez organ okoliczności usprawiedliwiających ten stan rzeczy oraz charakter sprawy będącej przedmiotem skargi. Wymaga podkreślenia, że skargi na przewlekłość czy bezczynność wymagają niezwłocznego rozpoznania przez Sąd i są rozpoznawane w pierwszej kolejności, gdyż ich celem jest ewentualne doprowadzenie do podjęcia przez organ administracji określonych czynności i usunięcie stanu bezczynności. W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu organowi grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art.154 § 6 P.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy (100 zł) rozstrzygnięto po myśli art. 200 P.p.s.a.