II SO/Bd 16/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. K. o wymierzenie Przedsiębiorstwu [...] grzywny postanawia 1. wymierzyć Przedsiębiorstwu [...] grzywnę w wysokości [...] zł ([...] złotych); 2. zasądzić od Przedsiębiorstwa [...] w [...] na rzecz A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 8 listopada 2012r. A. K. zwrócił się do Przedsiębiorstwa [...] w [...] o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej organizacji kontroli biletów w autobusach [...][...]. Dnia 17 września 2014r. wpłynęła do Przedsiębiorstwa [...] w [...], kierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skarga A. K. z dnia 12 września 2014r. na bezczynność Przedsiębiorstwa [...] w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W związku z nieprzekazaniem tejże skargi do Sądu, A. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W wyniku rozpoznania tego wniosku, postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt II SO/Bd 2/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł o wymierzeniu Przedsiębiorstwu [...]. w [...] grzywny w kwocie [...] zł i zasądził od Przedsiębiorstwa [...]. w [...] na rzecz A. K. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi Przedsiębiorstwa [...] w [...] w dniu [...] kwietnia 2015r. Dnia 21 kwietnia 2015 r. Przedsiębiorstwo [...] w [...] uiściło na rachunek Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wymierzoną grzywnę. W dniu 16 września 2015r. wpłynął do Sądu wniosek A. K. z dnia 11 września 2015 r. o wymierzenie Przedsiębiorstwu [...] w [...] ponownej grzywny z uwagi na nieprzekazanie Sądowi skargi na bezczynność tego organu z dnia 12 września 2014r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. A. K. stwierdził, że pomimo ukarania organu grzywną, jak również upływu przeszło pięciu miesięcy od wydania ww. postanowienia organ w dalszym ciągu nie przekazał skargi do rozpatrzenia przez Sąd, co biorąc pod uwagę ustawowy, 15-dniowy termin przekazania tejże skargi, uzasadnia ponowne ukaranie organu grzywną. Dnia 15 maja 2015r. doręczono Przedsiębiorstwu [...]. w [...] odpis prawomocnego od dnia 22 kwietnia 2015 r. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt II SO/Bd 2/15. W dniu 12 października 2015r. Przedsiębiorstwo [...]. w [...] otrzymało od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy odpis wniosku A. K. z dnia 11 września 2015r. o wymierzenie grzywny. Pismem z dnia 5 listopada 2015r. Przedsiębiorstwo [...] w [...], ustosunkowując się do kolejnego wniosku o wymierzenie grzywny wyjaśniło, że pełnomocnik działający w imieniu przedsiębiorstwa w sprawie II SO/Bd 2/15 poinformował jedynie o konieczności wykonania postanowienia Sądy w zakresie uiszczenia nałożonej grzywny i zwrotu kosztów sądowych. Nie wspomniał o konieczności przesłania skargi A. K. na bezczynność do sądu administracyjnego. Spółka wniosła o niewymierzanie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocenie Sądu poddany został wniosek o ponowne wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem przez organ do Sądu skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Ponowne wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. DZ.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), jest dopuszczalne i nie stoją temu na przeszkodzie obowiązujące przepisy prawa (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., I OZ 418/12 – dostępne na stronie www.nsa.orzeczenia.gov.pl). Za uznaniem dopuszczalności złożenia kolejnego wniosku o wymierzenie organowi grzywny przemawia to, iż mimo nałożenia już na organ grzywny, nie zrealizował on nadal swojego ustawowego obowiązku przekazania skargi do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ponownie wymierzona grzywna stanowić powinna środek dyscyplinujący bezczynny organ (podmiot zobowiązany) i zmierzający do zwalczenia dalszej bezczynności organu,. Stan faktyczny sprawy jest niesporny. Wynika z niego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wymierzył Przedsiębiorstwu [...]. w [...] grzywnę w kwocie [...] zł postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt II SO/Bd 2/15, uznając, że organ ten nie wypełnił powinności przekazania skargi A. K. z [...] września 2014 r. na bezczynność Przedsiębiorstwa [...]. w [...]. Postanowienie to zostało doręczone wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi Przedsiębiorstwa [...] w [...] dnia 10 kwietnia 2015 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jego odbioru, znajdujące się w aktach sądowych sprawy II SO/Bd 2/15 (karta 30). W sprawie organ był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Postanowienie uzyskało przymiot prawomocności 22 kwietnia 2015r., a podmiot zobowiązany uiścił grzywnę. Pomimo to Przedsiębiorstwo[...]. w [...] nadal nie przekazało do tut. Sądu skargi A. K. na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej z dnia 12 września 2014 r. Organ w żaden sposób nie wyjaśnił też przyczyn takiego stanu rzeczy. Uzasadnieniem takim nie mogło być oczekiwanie na uzyskanie odpisu prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 30 marca 2015 r., skoro organ co najmniej od dnia doręczenia mu odpisu tego postanowienia wraz uzasadnieniem miał świadomość ciągłego trwania w bezczynności w przedmiocie przekazania do Sądu skargi na bezczynność z dnia 12 września 2015 r., co wynikało wprost z przedstawionego w tymże postanowieniu stanowiska Sądu. Przedsiębiorstwo[...]. w [...], pomimo że nie zakwestionowało ww. orzeczenia i mając świadomość, że zaprezentowana w nim wykładnia prawa jest dlań wiążąca, nadal nie realizowało obowiązku wynikającego z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), określającego 15-dniowy termin na przekazanie sądowi skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę. Przedsiębiorstwo [...] w [...] uczyniło to dopiero po upływie 28 dni od uzyskania z Sądu kolejnego wniosku A. K. o wymierzenie mu grzywny, tj. dnia 10 listopada 2015r. W istocie Przedsiębiorstwo [...]w [...] pozostawało w bezczynności od 2 października 2014 r., kiedy to upłynął już 15 dniowy termin na przekazanie skargi A. K. z dnia 12 września 2015 r. do tut. Sądu. Nawet uwzględniając ówczesne błędne przekonanie organu o bezprzedmiotowości przekazania skargi wobec rozpoznania wniosku A. K. o udostępnienie informacji publicznej, co wynika z odpowiedzi organu na wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 12 stycznia 2015 r., to najpóźniej z chwilą uprawomocnienia się postanowienia z dnia 30 marca 2015 r., sygn. II SO/Bd 2/15, czyli z dniem 22 kwietnia 2015 r. Przedsiębiorstwo [...] w [...] winno niezwłocznie przekazać skargę A. K. na bezczynność z dnia 12 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wymierzenie grzywny określonej w art. 55 § 1 P.p.s.a., może nastąpić w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Powołany przepis stanowi natomiast, że grzywnę taką wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że grzywna wymierzana na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter zarówno dyscyplinujący jak i represyjny (por. postanowienie NSA z dnia 5 lipca 2006 r., II OSK 1024/06, uchwała NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., II FPS 1/08, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13). Również fakt przekazania już skargi przez Przedsiębiorstwo [...]. w [...] przed rozpoznaniem wniosku o nałożenie grzywny nie przesądza o braku przesłanek do jej wymierzenia (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13). Przy ustaleniu jej wysokości Sąd wziął pod uwagę przedmiot skargi na bezczynność, fakt przekazania skargi na bezczynność do Sądu dopiero w dniu 10 listopada 2015r. ale przede wszystkim okoliczność, iż było to ponowne i nieuzasadnione zaniechanie ze strony Przedsiębiorstwa [...] w [...] wypełnienia obowiązku ustawowego, od którego należy oczekiwać i wymagać znajomości oraz poszanowania obowiązujących przepisów prawa. Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy mimo nałożenia grzywny prawomocnym postanowieniem Sądu, podmiot zobowiązany do przekazania skargi na swoją bezczynność sądowi, zignorował ponownie ten obowiązek, czym uniemożliwił dochodzenie przez skarżącego jego konstytucyjnego prawa do informacji publicznej i rozpoznanie skargi przez sąd. O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez A. K. w wys. [...] zł, obejmujących uiszczony wpis od skargi, Sąd orzekł na mocy art. 200 P.p.s.a.