I SA/Gd 1003/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi K. P., R. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2017 r. nr SKO.[...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 8 marca 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania K. P. oraz A. i R. M. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 23 sierpnia 2016 r. B. M. poinformowała organ podatkowy I instancji, że na nieruchomości od dnia 22 lipca do 17 sierpnia 2016 r. prowadzona była działalność gospodarcza (wynajem pokoi) w połowie budynku mieszkalnego bliźniaczego, na powierzchni 130 m2 i w budynku garażowym z pokojami gościnnymi na powierzchni 80 m2. Wójt Gminy [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. i decyzją z dnia 22 listopada 2016 r. zmienił pierwotną decyzję z dnia 15 marca 2016 r. poprzez ustalenie nowej kwoty podatku w wysokości 4.737,00 zł i określił terminy oraz kwoty płatności podatku. W uzasadnieniu organ wskazał, że zarówno z pisma z dnia 23 sierpnia 2016 r., jak i Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej wynika, że 22 lipca 2016 r. rozpoczęto wykonywanie działalności gospodarczej, która została wykreślona z rejestru w dniu 18 sierpnia 2016 r. Organ wskazał ponadto, że podatników ustalono zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków, a sam fakt posiadania gruntów czy budowli przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W zgodzie z tym oraz złożoną korektą podatku, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz przynależne do nich grunty, których powierzchnię ustalono na podstawie zapisów ewidencji gruntów i budynków (pomniejszoną o powierzchnię 11 m2 - powierzchnia budynku na działce nr [...]) zostały opodatkowane wg stawek właściwych dla prowadzenia działalności gospodarczej przez okres 1 miesiąca. Samorządowe Kolodium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 8 marca 2017 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. Zdaniem organu odwoławczego, kwestia rozliczeń podatku od nieruchomości między solidarnie zobowiązanymi współwłaścicielami, pozostaje poza zakresem regulacji prawa podatkowego, a należy do prawa cywilnego. Zatem, do czasu zniesienia współwłasności, o co może wystąpić każdy ze współwłaścicieli na podstawie art. 210 Kodeksu cywilnego, nie jest dopuszczalne odstąpienie od wyrażonej w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. zasady solidarnego obciążenia obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości współwłaścicieli władających nieruchomością. Wzajemne relacje współwłaścicieli oraz spory co do zakresu posiadania nieruchomości wspólnej pozostają bez znaczenia z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Konflikty pojawiające się w stosunkach między współwłaścicielami należą do materii prawa cywilnego i nie rodzą konsekwencji na gruncie podatku od nieruchomości, z uwagi na jednoznaczną treść art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Z obowiązujących regulacji jednoznacznie wynika, że dopóki podatnikowi przysługuje prawo własności/współwłasności danej nieruchomości, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości. Organ podatkowy nie ma więc obowiązku badania, w jakim zakresie dana nieruchomość jest użytkowana przez poszczególnych współwłaścicieli, ani w szczególności ustalania wysokości zobowiązań w zależności od fizycznego posiadania części nieruchomości wspólnej. Niekorzystanie z nieruchomości przez pozostałych współwłaścicieli, niepobieranie ich pożytków, jak i przyczyny tego stanu rzeczy, nie są więc istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. Z materiału dowodowego wynika, że odwołujący są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w załączonym do akt sprawy wypisie z rejestru gruntów, zgodnie z którym opodatkowana nieruchomość jest przedmiotem współposiadania w udziałach. Wypis ten ma walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p., a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. W orzecznictwie wskazuje się, że podatnicy wpisani w ewidencji gruntów i budynków jako współwłaściciele nieruchomości odpowiadają za majątek solidarnie. Oznacza to, że na ww. osobach solidarnie ciąży obowiązek podatkowy. Organ wskazał, że z przyjętej przez ustawodawcę definicji posiadacza samoistnego rzeczy (jest nim ten kto nią faktycznie włada jak właściciel) można z kolei wyprowadzić wniosek, że dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela. Powołany przepis wymaga zatem aby w takim przypadku podmiot korzystający z nieruchomości był posiadaczem samoistnym w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego, czyli faktycznie władał rzeczą jak właściciel, a więc używał jej, pobierał pożytki, dysponował rzeczą jak właściciel. Oznacza to brak potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby. W niniejszej sprawie, okoliczności ww. w ocenie kolegium nie występują. Jak wynika bowiem z akt sprawy, działalność prowadzona jest przez. B. i W. M. ½ budynku mieszkalnego, a więc na powierzchni odpowiadającej wielkości ich działu w części tegoż budynku. Organ wskazał, że posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli nie jest z reguły posiadaniem samoistnym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem zwykle wynika wyłącznie z wykonywania prawa własności przysługującego współwłaścicielom z respektowaniem prawa własności przysługującego wszystkim z nich, to jest posiadającym nieruchomość i nieposiadającym. Jedynie w wypadku posiadania nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli lub niektórych z nich z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z wyzuciem z własności innych współwłaścicieli, można mówić o posiadaniu samoistnym ponad udziały przysługujące posiadającym współwłaścicielom. Tylko w takiej sytuacji podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być równocześnie przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 1 u.p.o.l. Wówczas opodatkowaniu podlegają tylko ci spośród współwłaścicieli, którzy posiadają nieruchomość bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli. Jak natomiast wynika jednak z akt sprawy, działalność prowadzona przez B. M. dotyczyła połowy budynku mieszkalnego bliźniaczego położonego na działce nr 99/2, a więc zgodnie z posiadanymi udziałami. Organ wskazał, że podstawę wymiaru podatków stanowią zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z jego zapisów, przedmiotowy grunt oznaczony jest w ewidencji symbolem: "B". W okresie od dnia 22 lipca do 17 sierpnia prowadzona była działalność gospodarcza w połowie budynku mieszkalnego bliźniaczego, na powierzchni 130 m2, w budynku garażowym z pokojami gościnnymi na powierzchni 80 m2. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy objął stawkami opodatkowania elementy nieruchomości, uwzględniając przy tym czas zajęcia części nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Okoliczność prowadzenia działalności w ww. okresie nastąpiła po doręczeniu pierwotnej decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2016 r., stanowiąc zmianę okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tej okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji, organ podatkowy zasadnie dokonał zmiany decyzji w trybie art. 254 o.p. Organ wskazał, że postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności pozostaje bez związku z toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniem w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Bez wpływu na jego rozstrzygnięcie pozostaje złożony wniosek w przedmiocie tego przekształcenia. Bez znaczenia pozostaje także to, w jaki sposób powstała działka 472/2, ponieważ dla ustalenia przedmiotów opodatkowania istotne są zapisy ewidencji gruntów i budynków. Za niezasadne uznano także wnioski o przeprowadzenie oględzin oraz rozprawy administracyjnej. Organ wskazał, że w sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 132 § 1 o.p. okoliczności stanowiących przesłankę wyłączenia organu. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego K. P. oraz A. M. i R. M. wnieśli o jej uchylenie. Skarżący wskazali, że osią sporu jest czy zobowiązanymi solidarnie są współwłaściciele nieruchomości, czy współwłaściciele władający nieruchomością. Skarżący wskazali, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby władające nieruchomością. Okoliczność ta expressis verbis wynika z art. 3 ust. 3 oraz art. 3 ust. 4 w zw. z brzmieniem art. 3 ust. 3 u.p.o.l. Skarżący uznali za błędne rozważania organu o zachodzącej w sprawie solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli za zobowiązania podatkowe i stwierdzili, że obowiązek podatkowy posiadacza samoistnego wyprzedza obowiązek właściciela. Stwierdzili oni, że z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Prawo geodezyjne nie decyduje natomiast kto jest podatnikiem podatku związanego z daną nieruchomością. Odnośnie posiadania samoistnego, skarżący podnieśli, że okoliczność ta wynika m.in. ze złożonego wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w którym pominięto uprawnienia właścicielskie 5 osób. Pominięcia tego dokonali samoistni posiadacze nieruchomości B. i W. M.. W kwestii wyłączenia Wójta skarżący podnieśli, że W. M. jest członkiem Rady Gminy [...], a podpisujący decyzję W. W. jest Wójtem Gminy [...]. Do zadań Rady Gminy należy m.in. ustalanie wynagrodzenia Wójta. Rada Gminy jest organem stanowiącym (uchwałodawczym) oraz kontrolnym gminy. Uchwały są przedstawiane do zatwierdzenia przez Wójta. Kontrola działania Wójta może mieć wynik pozytywny lub negatywny. Pomimo tego organ odwoławczy nie stwierdził wystąpienia okoliczności uzasadniających wyłączenie organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Wskazać należy, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowił przepis art. 254 o.p. Art. 254 o.p. stanowi, że decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji, przy czym zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. Natomiast zgodnie z normą art. 6 ust. 8 u.p.o.l., jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Art. 6 ust. 3 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Upoważniając organ w art. 254 § 1 o.p. do zmiany decyzji wymiarowej, ustawodawca uprawnia do postępowania zgodnie z dyspozycją tego przepisu pod warunkiem, że zmiana taka jest unormowana przepisami prawa materialnego, określającego w szczególności warunki i okoliczności wydania decyzji zmieniającej. Przesłanką wzruszenia decyzji ostatecznej jest taka zmiana stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Zmiana stanu faktycznego musi nastąpić po doręczeniu decyzji stronie, a znaczenie prawne nowych faktów musi znajdować podstawę prawną w przepisach prawa (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 maja 2009 r., I SA/Ol 418/08). Decyzję zmieniającą decyzję ostateczną uznaje się za decyzję korygującą lub aktualizującą wymiar pierwotny zobowiązania podatkowego (B. Adamiak, J.Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa - komentarz, UNIMEX Wrocław 2008, s. 983). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 26 października 2000 r. sygn. akt I SA/Po 1939/99 i I SA/Po 2001/99, art. 254 o.p. jest przepisem wyjątkowym, który nie ma charakteru samodzielnego, jego stosowanie zależy od istnienia innych przepisów szczegółowego prawa podatkowego, w których określone są warunki (okoliczności faktyczne), od których uzależnione jest ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że podnoszone przez skarżących zarzuty wadliwości zaskarżonej decyzji dotyczyły okoliczności związanych z niewłaściwym ustaleniem kręgu osób zobowiązanych do uiszczenia podatku. Kwestie te zostały już rozstrzygnięte wydanymi decyzjami organów administracji oraz wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1744/16, oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 30 czerwca 2016 r. nr SKO.410.100.2016 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. W wyroku tym wskazano, że "zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, sporna nieruchomość w 2016 roku stanowiła współwłasność następujących osób: B. i W. M., E. C., A. M., R. M., W. M. i K. P.. Strony skarżące, kwestionując istnienie po swojej stronie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, powołały się na art. 3 ust. 3 u.p.o.l., w myśl którego jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Z przyjętej przez ustawodawcę definicji posiadacza samoistnego rzeczy (jest nim ten kto nią faktycznie włada jak właściciel) można wyprowadzić wniosek, że dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II CSK 17/11). Powołany przepis wymaga zatem aby w takim przypadku podmiot korzystający z nieruchomości był posiadaczem samoistnym w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego, czyli faktycznie władał rzeczą jak właściciel, a więc używał jej, pobierał pożytki, dysponował rzeczą jak właściciel. Oznacza to brak potrzeby liczenia się z uprawnieniami właścicielskimi innej osoby (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 29 września 2005 r., III CK 332/05, publ. Lex 255625; z 29 września 2004 r., II CK 550/03, publ. Lex 182090; z 18 września 2003r., I CK 74/02, publ. Lex 141416; z 7 kwietnia 1994 r., III CRN 18/94, publ. Lex 137701; uchwała Sądu Najwyższego z 21 września 1993 r., III CZP 72/93, pub. OSNC 1994, Nr 3, poz. 49). Zatem posiadanie samoistne przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Posiadanie nieruchomości przez jej współwłaścicieli (nawet jeżeli jest to tylko jeden z wielu współwłaścicieli) nie jest z reguły posiadaniem samoistnym, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., bowiem zwykle wynika wyłącznie z wykonywania prawa własności przysługującego współwłaścicielom z respektowaniem prawa własności przysługującego wszystkim z nich, to jest posiadającym nieruchomość i nieposiadającym. Jedynie w wypadku posiadania nieruchomości przez jednego ze współwłaścicieli lub niektórych z nich z zamiarem władania jak właściciele całą nieruchomością z wyzuciem z własności innych współwłaścicieli, można mówić o posiadaniu samoistnym ponad udziały przysługujące posiadającym współwłaścicielom. Tylko w takiej sytuacji podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być równocześnie przepisy art. 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 1 u.p.o.l. Wówczas opodatkowaniu podlegają tylko ci spośród współwłaścicieli, którzy posiadają nieruchomość bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 577/12, LEX nr 1339765). Przytoczone wyżej uwagi, w kontekście stanu faktycznego sprawy prowadzą do wniosku, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że podatnikami podatku od nieruchomości są wszyscy współwłaściciele nieruchomości. Nie można bowiem w świetle okoliczności faktycznych niniejszej sprawy orzec, że B. i W. M. wykonują uprawnienia właścicielskie w odniesieniu do całej nieruchomości tak jak właściciele bez respektowania uprawnień innych współwłaścicieli". Z okoliczności sprawy nie wynika by po wydaniu decyzji zaszły jakiekolwiek zmiany w zakresie stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, stanowiące przesłankę zmiany wydanej decyzji podatkowej. Jedyna zmiana jaka wynika z ustalonego przez organ stanu faktycznego i która miała wpływ na treść wydanej decyzji zmieniającej to zmiana polegająca na czasowym podjęciu na nieruchomości prowadzenia działalności gospodarczej. Organ nie była zatem w zobligowany do dokonywania w decyzji zmieniającej ustaleń odnośnie stosunków między właścicielami nieruchomości oraz dokonywania oceny prawnej w tym zakresie. Takie działanie prowadziłoby bowiem do naruszenia normy art. 254 o.p. oraz art. 128 o.p. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 254 o.p. nastąpić może bowiem jedynie w związku ze zmianą okoliczności faktycznych po wydaniu decyzji w zakresie podatku od nieruchomości. Podkreślić należy, że tryb przewidziany w art. 254 o.p. nie służy weryfikacji wadliwej decyzji, lecz jej zmianie wskutek zaistnienia po wydaniu decyzji określonych w przepisach prawa nowych okoliczności. Natomiast art. 128 o.p. wprowadza zasadę trwałości decyzji ostatecznych, która ma na celu ochronę praw nabytych strony i istniejącego porządku prawnego. Organ podatkowy, który wydał decyzję, jest tą decyzją związany. Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo tylko i wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut wydania decyzji organu I instancji przez osobę podlegającą wyłączeniu. Decyzja ta została wydana w imieniu Wójta Gminy [...] przez G. P.. Skarżący nie wykazali by osoba ta podlegała wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, lub pozostałych przesłanek wyłączenia wskazanych w tym przepisie, który w § 1 pkt 2-7 stanowi, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia; 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3; 5) w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne; 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W sprawie nie zaistniały także przesłanki wyłączenia organu przewidziane w art. 25 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej podlega wyłączeniu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych 1) jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3; 2) osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.