I SA/Gd 1049/15

Dnia 4 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1049/15 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi na czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. zwrócić z urzędu stronie skarżącej uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 zł (słownie: sto złotych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 7 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1049/15 odrzucił skargę strony skarżącej na ww. czynność Starosty z dnia 25 maja 2013 r., w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego. Na powyższe postanowienie skarżący w przewidzianym terminie złożył zażalenie wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 37 § 1 i 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), poprzez uznanie, że pełnomocnik skarżącego nie dołączył pełnomocnictwa do akt przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo zostało złożone przy pierwszej czynności w niniejszej sprawie, tj. wraz ze złożeniem skargi, które miało miejsce w dniu 6 listopada 2014 r. Z uwagi na fakt, że skarga dotyczyła trzech różnych czynności Starosty, WSA w Gdańsku na zasadzie art. 57 § 3 p.p.s.a. dokonał rozdzielenia skarg. W wyniku tego powstały trzy niezależne skargi o odrębnych sygnaturach sprawy. Rozdzielenie skarg nie stanowiło przeszkody w ich rozpatrzeniu zarówno przez WSA w Gdańsku jak i NSA. W ocenie strony w niniejszej sprawie Sąd nie zauważył faktu opisanego wyżej rozdzielenia skarg. Nie można jednak z tej sytuacji wywodzić negatywnych skutków dla skarżącego, gdyż zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnictwo zostało złożone przy pierwszej czynności, która obejmowała wszystkie, powstałe w wyniku rozdzielenia, skargi. Na potwierdzenie zasadności zarzutów przywołano postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 256/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W wypadku, gdy - jak stanowi art. 195 § 2 p.p.s.a. - zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może na posiedzeniu niejawnym, nie przysyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, eliminując mnożenie instancji sądowych, służy racjonalizacji postępowania i realizacji nakazu rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Według wskazanego powyżej przepisu art. 195 § 2 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak wypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, taki charakter miało zażalenie strony skarżącej na postanowienie tut. Sądu z dnia 7 października 2015 r., w przedmiocie odrzucenia skargi. Rozpatrując zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku aprobuje stanowisko zaprezentowane przez NSA w przytoczonym w zażaleniu postanowieniu z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 256/08. W niniejszej sprawie co prawda dokumentu pełnomocnictwa nie ma w aktach przedmiotowej sprawy, gdyż załączony on został do pierwszej z rozdzielonych spraw. Jednakże o tym, że pełnomocnictwo to zostało sporządzone w sposób prawidłowy, a jego zakres upoważniał pełnomocnika skarżącego do wniesienia skargi, świadczy fakt, że pierwszej z rozdzielonych spraw nadano prawidłowy bieg. Wnosząc więc skargę do Sądu administracyjnego pełnomocnik, załączając stosowne pełnomocnictwo, prawidłowo zastosował się do treści art. 37 § 1 p.p.s.a., jak również art. 46 § 3 tej ustawy, wskazującego na ogólne wymogi dla pism w postępowaniu sądowym. Wniesiona skarga była pierwszą czynnością procesową i pomimo tego, że skarga podlegała następnie rozdzieleniu na podstawie art. 57 § 4 p.p.s.a. oraz § 26 zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, nie można przyjmować, że pełnomocnik nie wywiązał się z obowiązku przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa, jaki nakładają na niego wymienione wyżej przepisy, skoro do skargi załączył dokument pełnomocnictwa. Uznać zatem należy, że tut. Sąd błędnie zinterpretował przepisy art. 37 § 1 oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. i niezasadnie wzywał pełnomocnika skarżącego do nadesłania pełnomocnictw do wszystkich pozostałych po rozdzieleniu spraw, skoro dokument pełnomocnictwa nadesłany wraz ze skargą obejmował swym zakresem - ogólnie rzecz ujmując - postępowanie w sprawach związanych z zaskarżeniem wskazanych (wymienionych) w skardze czynności Starosty. Wraz z rozdzieleniem skarg Sąd we własnym zakresie winien był sporządzić kserokopie przedłożonego pełnomocnictwa i uwierzytelnić je, na takiej samej zasadzie, jak zgodnie z § 26 pkt 2 zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r., sporządził uwierzytelnione odpisy skarg w celu założenia osobnych akt. Doszło więc do naruszenia przez Sąd wskazanych w zażaleniu przepisów postępowania, a uchybienie to bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy, gdyż swym rozstrzygnięciem Sąd w istocie zamknął skarżącemu drogę do zbadania zasadności skarg na ww. czynności Starosty. W związku z powyższym Sąd uznając wniesione przez skarżącego zażalenie za oczywiście uzasadnione, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. W zakresie kosztów postępowania należy podnieść, że uznając we wskazanym zakresie zażalenie za oczywiście uzasadnione Sąd uznał za celowe uwzględnienie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 374/04, w odniesieniu do zwrotu wpisu od złożonego zażalenia. Sąd miał na względzie to, że w swoim orzeczeniu NSA stwierdził, że uznanie zażalenia za oczywiście uzasadnione oznacza brak podstawy do uiszczenia opłaty - art. 220 § 1 p.p.s.a nie ma wówczas zastosowania, a opłata pobrana wcześniej podlega uchyleniu i zwrotowi (art. 225 p.p.s.a). W tej sytuacji skoro w niniejszej sprawie Sąd uznał zażalenie za oczywiście uzasadnione to na podstawie art. 225 p.p.s.a., różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W związku z powyższym w punkcie 2 niniejszego postanowienia Sąd orzekł o zwrocie wpisu od zażalenia. Jednocześnie Sąd pragnie zauważyć, że w innych przypadkach niż orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz orzeczenie, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a., Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania - art. 209 P.p.s.a. Oznacza to, że nie istnieje prawna podstawa do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w orzeczeniu wydanym na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 395/12).