I SA/Gd 1088/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi O.B-R. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia 11 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 maja 2010 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznaniu odwołania O.R. (dalej: skarżąca) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 23 lutego 2010 r. w sprawie przyznania płatności z tytułu przedsięwzięć rolno środowiskowych w pomniejszonej wysokości, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na rok 2009 na działkach o powierzchni 92,99 ha. W dniu 19.08.2009 r. w gospodarstwie skarżącej została przeprowadzona kontrola na miejscu, o której skarżąca nie została powiadomiona. Powierzchnia działek stwierdzona podczas kontroli wyniosła 90,03 ha. Z przeprowadzonych czynności sporządzono raport, który został doręczony skarżącej. Skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w raporcie. Organ odwoławczy stwierdził, że uwzględnienie raportu z kontroli na miejscu powoduje konieczność nałożenie sankcji z tytułu różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowana a stwierdzoną, zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18, ze zm.), który stanowi, iż jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru. Odnosząc się do zarzutu odwołania Dyrektor ARMiR zgodził się ze skarżącą, że organ I instancji błędnie wpisał w decyzji powierzchnię działki rolnej [...], gdzie zamiast obszaru 10,68 ha wpisano 9,10 ha, a w konsekwencji niewłaściwie obliczył różnicę procentową pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną. Obliczona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła w rzeczywistości 3,29%, a nie 5,13%. Powyższa omyłka nie ma jednak wpływu na wymiar przyznanej kwoty płatności rolnośrodowiskowej, gdyż stwierdzona różnica jest większa niż 3% oraz większa niż 2 ha, lecz mniejsza niż 20%, a wyliczona przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa powierzchnia uwzględniona w płatności, tj. 84,11 ha, wynikająca z wyliczenia: powierzchnia stwierdzona, tj. 90,03 ha minus dwukrotna różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, tj. 92,99 ha a powierzchnią stwierdzoną, tj. 90,03 ha, jest zgodna ze stanem rzeczywistym Organ odwoławczy przywołał także wyjaśnienia Kierownika Biura Kontroli na Miejscu zawarte w piśmie z dnia 04.03.2009 r., z których wynika, że czynności kontrolne wykonane w dniu 19.08.2009 r. przez pracowników firmy "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. zostały wykonane zgodnie z obowiązującą książką procedur i w oparciu o obowiązujące przepisy prawne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie skarżonej decyzji, wobec naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) w związku z art. 140 k.p.a. oraz w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm. – dalej: u.p.s.w.b.) poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów odwołania, a dotyczących tolerancji błędu urządzeń pomiarowych, który przy różnicy pomiędzy zadeklarowaną powierzchnią a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli wynoszącą 2,96 ha (tj. 3,2%) mógłby mieć wpływ na stwierdzenie nieprzekroczenia minimalnej różnicy, która ma wpływ na wysokość płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W skardze tej zarzucono ponadto naruszenie art. 23a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r. w związku z art. 3 ust. 1 u.p.s.w.b. poprzez brak wyjaśnienia przyczyn niezawiadomienia strony o przeprowadzeniu kontroli, w szczególności tych dla których uznał, że w okolicznościach danej sprawy to zawiadomienie zagroziłoby celowi kontroli. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu odwołania w zakresie tolerancji błędu w urządzeniach pomiarowych GPS wykorzystywanych do przeprowadzenia przedmiotowej kontroli. Ponadto wskazano, że kontrola została przeprowadzona bez obecności rolnika, jednak w uzasadnieniu każdej wydanej decyzji po przeprowadzeniu niezapowiedzianej kontroli na miejscu, a kwestionowanej przez stronę, organ ARiMR winien wyjaśnić konkretne przyczyny niezawiadomienia strony o przeprowadzonej kontroli, w szczególności te dla których uznał, że w okolicznościach danej sporawy zagrażałoby to celowi kontroli (przywołano wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 listopada 2009r., w sprawie II SA/Go 757/09). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie. W sprawie zostały wydane postanowienia incydentalne dotyczące kwestii terminu wniesienia skargi. Kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 703/12. W piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2012 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, przedkładając wyjaśnienia uprzednio uzyskane z Departamentu Kontroli na Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 września 2012r. w sprawie dotyczącej kontroli na miejscu w dniu 19 sierpnia 2009r. w gospodarstwie skarżącej przeprowadzonej przez "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. Pomiar kontrolny w zakresie kwalifikowalności powierzchni zgłoszonej do przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2009 został przeprowadzony odbiornikiem [...]. Odbiornik ten, zgodnie z treścią zaświadczenia wystawionego w "B" w dniu 22 marca 2010r. po przeprowadzonej walidacji, spełnił wymagania dokładnościowe dla kontroli obszarów IACS i uzyskał bufor tolerancji W= 0,50 m. Organ przy tym podkreślił, że w toku czynności kontrolnych zastosowano współczynnik do wyliczenia tolerancji pomiaru wynoszący 1,25 m (kolumna 78 protokołu z czynności kontrolnych w aktach postępowania podatkowego) – zgodnie z wytycznymi "C" w I., tj. współczynnik wyższy, niż zakładają to przeprowadzone po kontroli na miejscu testy (0,50m). Zastosowanie w toku czynności kontrolnych takiego współczynnika zwiększa tolerancję pomiaru, a więc jest korzystniejsze dla kontrolowanego, bowiem w przypadku, gdy różnica pomiędzy zmierzonym, a zadeklarowanym polem powierzchni działki rolnej mieści się w granicach tolerancji pomiaru (czyli jest mniejsza lub równa tolerancji pomiaru), jako pole powierzchni stwierdzonej należy przyjąć zadeklarowane pole powierzchni. Organ podkreślił, że w związku z powyższym należy uznać, że kontrola zrealizowana w dniu 19 sierpnia 2009r. z wykorzystaniem odbiornika [...] i przy zastosowaniu współczynnika 1,25 m do wyliczenia tolerancji pomiaru – przeprowadzona została poprawnie. Do pisma dołączono pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Kontroli na Miejscu ARiMR z dnia 19 września 2012r., pismo z 12 czerwca 2012r. prezesa zarządu "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz zaświadczenie wydane przez "B" w O. z 22 marca 2010r. Z zaświadczenia tego wynika, że katedra przeprowadziła walidację odbiornika w opcji post-processing w marcu 2010r. zgodnie z Dokumentem Technicznym "Area measurement validation scheme" (Kay S., Sima A.) z 2009r. wydanym przez "C" Komisji Europejskiej. Przeprowadzone testy oraz obliczenia statystyczne, zgodne z PN-ISO 5725 wykazały, że odbiornik [...] w opcji post-processing uzyskał bufor tolerancji W=0,50m. Bufor tolerancji – wskaźnik W (zależny od bufora odtwarzalności) jest stosowany do obliczenia tolerancji pomiaru powierzchni działek rolnych w kontrolach obszarowych IACS. Biorąc pod uwagę Rozporządzenie Komisji Europejskiej nr 796/2004, art. 30 ust. 1, wyniki przeprowadzonej walidacji wykazują, zdaniem organu, że testowane urządzenie spełnia wymagania dokładnościowe dla kontroli obszarowych IACS. Na potwierdzenie tego dołączono Świadectwo Walidacji nr 12/2010 z dnia 22 marca 2010r., w którym wskazuje się, że walidację przeprowadzono zgodnie z Dokumentem Technicznym Wspólnotowego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej "Program walidacji pomiarów obszarowych" (2009) (ISBN 978-92-79-08714-1) oraz normy PN-ISO 5725:2002. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa przez organy podatkowe, dających podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważność w całości lub w części zaskarżonej decyzji. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ – na dzień wydania skarżonej decyzji - Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. Postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wszczyna się na żądanie strony, która składa wniosek o przyznanie płatności (art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego; Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.; dalej jako u.p.s.w.b.). Wysokość płatności obszarowych w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnościami obszarowymi i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności (art. 7 ust. 4 u.p.s.w.b.). Ciężar udowodnienia okoliczności, z których strona wywodzi uprawnienia do uzyskania świadczeń, spoczywa na stronie. Rolą organu rozpatrującego wniosek nie jest aktywne poszukiwanie dowodów. Nie oznacza to bierności organu, gdyż zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 u.p.s.w.b. spoczywa na nim obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Wspomniany obowiązek realizowany jest między innymi poprzez podejmowanie przez organ czynności kontrolnych. Kontrolę administracyjną wniosków o przyznanie płatności przewiduje art. 30 ust. 1 pkt 1 u.p.s.w.b. Kontrole te dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Weryfikację informacji podanych przez wnioskodawcę przeprowadza się stosownie do przepisów unijnych (prawa wspólnotowego), w tym między innymi rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE.L. z 2009 r. Nr 30, poz. 16). Rozporządzenie to określa w art. 17, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładność kartografii w skali 1:10000). Weryfikację wniosków ze strony organu przewidują unormowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 (Dz.U. UE.L z 2004 r. Nr 141 , poz. 18). Postępowanie w sprawie przyznania płatności jest szczególnym postępowaniem administracyjnym. Do postępowań w sprawach indywidualnych o przyznanie płatności do gruntów rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy samej ustawy stanowią inaczej (art. 3 ust. 1 u.p.s.w.b.). Podkreślić przy tym należy, że wystąpienie z wnioskiem o płatności obszarowe obliguje organ do przeprowadzenia kontroli wniosku i zawartych w nim informacji przez wnioskodawcę. Szczególny tryb postępowania w tego rodzaju sprawach wyłącza obowiązek organu powiadamiania wnioskodawcy o czasie i miejscu przeprowadzania czynności kontrolnych, nie wyłączając kontroli gospodarstwa rolnego i działek rolnych wchodzących w jego skład. Kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli (art. 23a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). Toteż zasada czynnego udziału strony w omawianym postępowaniu doznaje swoistych ograniczeń. Niemniej, jak wynika z akt sprawy, skarżąca otrzymała raport pokontrolny, nie pozbawiono więc strony prawa czynnego udziału w postępowaniu. W świetle dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym raportów z kontroli, istnieją rozbieżności w powierzchni deklarowanej we wniosku i stwierdzonej przez organ. Szczegółowe zestawienie tych rozbieżności - mające uzasadnienie w materiale dowodowym - zawiera zaskarżona decyzja. Za miarodajny uznał Sąd zebrany w sprawie materiał dowodowy na okoliczność zawyżonej przez skarżącą wielkości zadeklarowanych gruntów na potrzeby przyznania jej płatności rolnych. Prawidłowości ustaleń organu nie podważa stanowisko strony skarżącej prezentowane na etapie odwołania; twierdzenia strony o nierzetelności kontroli są zbyt ogólnikowe i nie poparte dowodami. Stanowisko skarżącej na etapie odwołania skupia się bowiem na kwestii nie uwzględnienia możliwości (...) błędów urządzeń pomiarowych. Suma tolerancji pomiaru dla całej powierzchni powinna wynosić 1,46 ha, co nie zostało uwzględnione. Dodatkowo kontrola przeprowadzona bez mojej obecności spowodowała złe wskazania w przypadku działki [...] (A). Granica działki dochodzi do drogi własności Skarbu Państwa nr [...], która nie jest wytyczona w terenie (...). Na etapie skargi podkreślono naruszenie zasad postępowania wobec nie ustosunkowania się organu odwoławczego do kwestii poruszonych w odwołaniu jakim było wskazanie na występowanie tolerancji błędu w urządzeniach pomiarowych GPS wykorzystanych do przeprowadzenia kontroli. Zarzucono ponadto, że kontrola została przeprowadzona w gospodarstwie rolnym skarżącej – bez jej obecności. Wskazując na art. 23a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004r., organ odwoławczy jedynie ograniczył się do przytoczenia tego przepisu, gdy tymczasem działanie organu w tym zakresie nie może być dowolne. Jednak stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji odnosi się, wbrew stanowisku strony, do kwestii poruszanych w odwołaniu. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu na zlecenie organu potwierdził, że czynności kontrolne wykonywane w dniu 19 sierpnia 2009r. przez pracowników firmy "A" spółka z o.o. z siedzibą w G. zostały wykonane zgodnie z obowiązującą książką procedur i w oparciu o obowiązujące przepisy prawne; stwierdził ponadto, do czego zasadnie odniósł się w swych ocenach organ odwoławczy, że ponowna analiza dokumentacji pokontrolnej wykazała brak podstaw do uznania zastrzeżeń strony. Podczas kontroli na miejscu została zmierzona powierzchnia działek rolnych faktycznie użytkowana rolniczo przez producenta rolnego w dniu kontroli. Odnośnie zastrzeżeń strony dot. działki rolnej (A), po przeanalizowaniu pomiarów wykonanych przez inspektorów odbiornikiem GPS i nałożeniu ich na wektorowy obraz obrębu wraz z ortofotomapą stwierdzono, że pomiar został wykonany prawidłowo, po granicy lasu i sąsiednich działek ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. W przypadku działek rolnych [...] i [...] położonych na działce ewidencyjnej nr [...] stwierdzono, że zostały one pomierzone zgodnie z granicami użytkowania widocznymi w terenie. Organ odwoławczy podkreślił, że w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych nie uwzględniono podziału działki ewidencyjnej nr [...] na działki [...], [...] i [...]; w dniu kontroli inspektorzy nie posiadali informacji o podziale działki ewidencyjnej nr [...] i w związku z tym działki rolne [...] i [...] zostały zmierzone zgodnie ze złożonym wnioskiem. Jednak podział ten, jak zasadnie podkreślił organ drugiej instancji, nie miał wpływu na wynik kontroli na miejscu działek [...] i [...], bowiem podczas kontroli w dniu 19 sierpnia 2009r. została zmierzona cała powierzchnia działek ewidencyjnych kwalifikująca się do płatności bezpośrednich. Jak wynika z akt postępowania działki rolne [...] oraz [...] położone na działce ewidencyjne [...] zostały pomierzone zgodnie z granicami użytkowania widocznymi w terenie; w przypadku działki rolnej [...] uwagi skarżącej zawarte w odwołaniu, iż powierzchnia stwierdzona to 9,10 ha nie pokrywają się z raportem z kontroli (w kolumnie 80), jako powierzchnia stwierdzona jest bowiem wpisana powierzchnia 10,68 ha, co odpowiada powierzchni zmierzonej, zostały uwzględnione przez organ odwoławczy. Sąd tym samym nie podziela zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 107 § 3 K.p.a, art. 140 K.p.a. w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie skarżonej decyzji z prawnego obiegu. Faktem jest, że bardziej obszerne wyjaśnienia co do rodzaju użytego urządzenia pomiarowego znajdują się dopiero w piśmie procesowym pełnomocnika organu z dnia 13 listopada 2012r. przedkładającym Sądowi m.in. wyjaśnienia uprzednio uzyskane z Departamentu Kontroli na Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 września 2012r. w sprawie dotyczącej kontroli na miejscu w dniu 19 sierpnia 2009r. w gospodarstwie skarżącej, a przeprowadzonej przez "A" sp. z o.o. z siedzibą w G., co powinno mieć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia skarżonej decyzji, a to wobec zakresu wniesionych zarzutów odwołania. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy wobec prawidłowości przeprowadzonej kontroli i przyjęcie przez kontrolujący podmiot korzystniejszego dla strony wskaźnika tolerancji błędu dokonanego pomiaru - również na miejscu w gospodarstwie rolnym skarżącej (zastosowano bowiem wskaźnik 1,25 m do wyliczenia tolerancji pomiaru; na marginesie sprawy wskazać należy, że od 1 stycznia 2010r. bufor tolerancji wynosi dla użytego w tej sprawie urządzenia - 0,50m, co wynika z dołączonego do akt sądowych świadectwa walidacji nr [...]). Organ odwoławczy prawidłowo przy tym zauważył, że na podstawie art. 86 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 112212009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina ( Dz. U L 316 z 2.12.2009 ze zm.), w niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Komisji WE Nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. WE L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm Dz. U. WE L 42 z 12.02.2005 r., str. 3, Dz. U. WE L 72 z 18.03.2005 r., str. 4, Dz. U. WE L 314 z 30.11.2005 r., str. 10, Dz. U. WE L 347 z 30.12.2005 r., str. 61, Dz. U. WE L 46 z 16.02.2006 . r., str. 24, Dz. U. WE L 88 z 25.3.2006 r., str. 7, Dz. U. WE L 116 z 29.4.2006 r., str. 20). Działając zatem na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 oraz § 11 ust. l i § 17 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolno środowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, ze zm.) zasadnie przyznano skarżącej płatności rolnośrodowiskowe w pomniejszonej wysokości. Zgodnie z § 2. ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia: Płatność rolnośrodowiskowa jest udzielana producentowi rolnemu, który prowadzi działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym o powierzchni wynoszącej co najmniej 1 ha użytków rolnych i zobowiąże się do: 1) przestrzegania wymagań, o których mowa wart. 23 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, z późno zm.) oraz art. 13 i 20 rozporządzenia 817/2004/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia 1257/1999/WE (Dz. Urz. UE L 153 z 30.04.2004); 2) realizacji pakietów, o których mowa w § 1 ust. 2, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej; 3) w przypadku realizacji pakietów, o których mowa w § 1 ust. 2 pkt 1 i 3-6 - prowadzenia rejestru działań realizowanych w ramach programu rolnośrodowiskowego (rejestr działalności rolnośrodowiskowej), zawierającego wykaz wypasów zwierząt oraz działań agrotechnicznych, w tym zastosowania nawozów i wykonania zabiegów przy użyciu środków ochrony roślin; rejestr prowadzi się na formularzu udostępnionym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zwaną dalej "Agencją". W myśl trafnie zastosowanego przez orzekające w sprawie organy przepisu art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18, ze zm.), jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany przekracza obszar ustalony zgodnie z art. 50 ust. 3-5 tego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru ustalonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% ustalonego obszaru. Uzyskanie płatności bezpośrednich, oprócz spełnienia warunków określonych w u.p.s.w.b., uzależnione jest również od pozytywnego wyniku kontroli administracyjnej, której każdorazowo poddawany jest wniosek obszarowy, a która została przewidziana przepisami prawa unijnego. W tym miejscy należy odnieść się do art. 12 ust. 3 akapit 1 rozporządzenia Komisji 796/2004. Wnioski o płatność są sprawdzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację przestrzegania warunków przyznawania wsparcia. W tym celu państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla potrzeb którego wykorzystuje się m.in. system informacji geograficznej (GIS), o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003. Organ przeprowadzając kontrolę w związku z błędem przekroczenia dopuszczalnej powierzchni uprawnionej do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej dla działek rolnych zadeklarowanych na działkach ewidencyjnych na podstawie ortofotomapy i kontroli na miejscu dokonał ich pomiaru. W wyniku czynności kontrolnych organu pierwszej instancji ustalono, że maksymalna powierzchnia użytkowana rolniczo dla działek rolnych zadeklarowanych we wniosku skarżącej płatności rolnośrodowiskowej wyniosła 90,03 ha, co musiało skutkować przyznaniem płatności w pomniejszonej wysokości. Nie sposób zaakceptować stanowiska strony, jakie wynika zarówno z treści uzasadnienia odwołania jak i uzasadnienia skargi, że skoro we wniosku o przyznanie płatności skarżąca wskazała wielkość powierzchni poszczególnych działek, to tym samym udokumentowała wielkość ich rolniczego wykorzystania. O tym, czy powierzchnia deklarowana działek zgodna jest z powierzchnią rolniczo wykorzystaną, decyduje wynik kontroli przeprowadzonej przez organ. Toteż, istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy dowody zebrane przez organ w powyższej kwestii, podważają, czy też nie deklaracje skarżącej zawarte we wniosku o przyznanie płatności rolnych. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, akceptujące ustalenia organu pierwszej instancji, wskazujące na zawyżenie przez skarżącą wielkości działek rolniczo wykorzystanych na potrzeby przyznania płatności rolnych. Istotne dla sprawy ustalenia zostały oparte na miarodajnych dowodach, a w szczególności na pomiarach geodezyjnych przeprowadzonych przez "A" sp. z o.o. Nie sposób racjonalnie założyć, aby pracownicy tego wysoce specjalistycznego przedsiębiorstwa, działającego na zlecenie organu kontrolnego, tj. Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, nie mieli kwalifikacji dla przeprowadzenia czynności kontrolnych, a w szczególności dokonania stosownych pomiarów w zakresie wielkości powierzchni rolniczego wykorzystania działek. Zarzuty skarżącej są wysoce ogólnikowe, bez możliwości ich racjonalnego zweryfikowania. Skarżąca nie przedłożyła żadnego konkretnego dowodu, który w istotnym stopniu podważałby zgodność ze stanem rzeczywistym prawidłowość pomiarów dokonanych przez wspomniane przedsiębiorstwo. Natomiast, co wymaga podkreślenia, a co wynika z przepisu art. 3 ust. 3 u.p.s.w.b., to na niej, nie zaś na organie administracji publicznej, spoczywał obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie jej stanowiska, w sytuacji, gdy skarżąca kwestionowała materiał dowodowy zgromadzony przez organ. Takich zaś dowodów, o czym była już mowa, skarżąca nie przedstawiła, ograniczając się jedynie do generalnego negowania wiarygodności dowodów zebranych w sprawie przez organ. Skarżąca, co wymaga ponownego podkreślenia, wbrew temu co twierdziła, nie była pozbawiona możliwości uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony. Protokół z kontroli został jej doręczony, a nie akceptując tam zawartych danych, miała możliwość szczegółowego odniesienia się do nich; fakt, że tego nie uczyniła samo przez się nie oznacza wadliwości działań osób wykonujących czynności kontrolne w imieniu organu. Organ prawidłowo bowiem wzywał skarżącą do wniesienia ewentualnych uwag i zastrzeżeń do wyników kontroli, z którego to uprawnienia skarżąca nie skorzystała. W tym stanie sprawy, skoro w decydującej dla wyniku sprawy kwestii, jaką jest rzeczywista wielkość powierzchni rolniczego wykorzystania działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności, skarżąca nie podważyła zgodności ze stanem rzeczywistym wyników kontroli, jaką przeprowadził organ, stwierdzając omawiane nieprawidłowości skarżącej, skarga podlega oddaleniu, jako oparta na nieusprawiedliwionej podstawie. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.