I SA/Gd 1089/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2011 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Decyzją z dnia 23 maja 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania A.K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 9 grudnia 2016 r. określającą A.K. w podatku od towarów i usług: – za miesiąc listopad 2011 r. kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości 5.331 zł oraz kwotę podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - dalej jako "ustawa o VAT", w wysokości 67.766 zł; – za miesiąc grudzień 2011 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 926 zł oraz kwotę podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w wysokości 15.749 zł. Na powyższą decyzję organu odwoławczego A.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w całości. Zdaniem strony skarżącej, za wstrzymaniem wykonania decyzji organów podatkowych obydwu instancji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano, że wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z tych decyzji przekracza możliwości płatnicze skarżącego, który znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, a zaległość podatkowa jest wysoka. Podkreślono, że sytuacja finansowa skarżącego jest znana organom podatkowym z urzędu (zeznania i informacje podatkowe). Dalej podniesiono, że zobowiązania podatkowe A.K. zostały zabezpieczone na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 19 sierpnia 2016 r., w oparciu o którą organ egzekucyjny wszczął wobec skarżącego postępowanie zabezpieczające na podstawie zarządzenia zabezpieczenia wystawionego przez wierzyciela w tym samym dniu. Reprezentujący skarżącego pełnomocnik wskazał następnie, jakie środki odwoławcze i środki zaskarżenia zostały do tej pory złożone w sprawach skarżącego (odwołanie od decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz orzekającej o zabezpieczeniu na majątku strony, zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania zabezpieczającego, skargi na czynności zabezpieczające, skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zażalenia na postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zarzutów i uznające zarzuty za nieuzasadnione). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez zainteresowanego okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie aktu administracyjnego zwykle wiąże się z dolegliwością dla jego adresata, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania jego wykonania. Należy przy tym wskazać, że inicjatywa w zakresie wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do strony skarżącej, bowiem jej rzeczą, jako strony postępowania sądowoadministracyjnego, jest wykazywanie zasadności złożonego wniosku poprzez wskazanie istnienia materialnoprawnych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 2165/13, LEX nr 1451966). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie wydanych w sprawie decyzji mogłoby spowodować wskazane wyżej następstwa, albowiem wniosek o ich wstrzymanie został uzasadniony w sposób bardzo ogólnikowy. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podając, że wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji przekracza możliwości płatnicze skarżącego, nie wskazano, jakie dochody A.K. aktualnie uzyskuje, jakimi składnikami majątkowymi dysponuje (nieruchomości, ruchomości, zasoby pieniężne, papiery wartościowe itp.), ile ich jest i jaka jest ich choćby szacunkowa wartość. Do wniosku nie załączono również żadnych dokumentów, które w sposób jednoznaczny i przekonywający wskazywałyby, że wykonanie decyzji mogłoby się wiązać ze stratami dla skarżącego. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony, gdyż zweryfikowanie tego, czy wykonanie zaskarżonego aktu odbędzie się z uszczerbkiem dla jej majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody bądź spowoduje trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnym stanie majątkowym, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych zasobach pieniężnych, obciążeniach, czy ponoszonych wydatkach. Należy podkreślić, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji sam w sobie nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem strony było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Również przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04 (LEX nr 799460), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że skarżone orzeczenie jest merytorycznie niesłuszne i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 P.p.s.a. W orzecznictwie podkreśla się, że sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 155/05, OwSS 2005/3/72). W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanej zaległości podatkowej (podatek do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT został określony przez organy łącznie na kwotę 83.515 zł), jednakże Sąd nie mógł jej odnieść do wartości posiadanego przez skarżącego majątku, środków zgromadzonych na rachunku bankowym, czy też osiąganych przez skarżącego aktualnie dochodów. Jak już wyżej podkreślono - skarżący nie dołączył do wniosków żadnych dokumentów, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na jego sytuację majątkową. Końcowo należy wskazać, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. To jednak w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami (por. postanowienie NSA z dna 20 lipca 2015 r. sygn. akt II FZ 542/15, LEX nr 1754857). Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.