I SA/Gd 1149/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.) Sędzia WSA Irena Wesołowska Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A.-B. Sp. z o. o. z siedzibą w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 29 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856) oraz art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o. o. z siedzibą w K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 7 marca 2014 r. określającą ww. wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 9.094 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Po przeprowadzeniu kontroli i postępowania podatkowego organ I instancji decyzją z dnia 7 marca 2014 r. określił Spółce zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 9.094 zł. Podatkiem objęto grunty pozostałe o powierzchni 7.566 m² oraz budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 1.158,14 m². Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie kwestionując opodatkowanie budynków pozostałych. Zdaniem Spółki budynki te podlegają zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż pełnią one wyłącznie funkcje produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa i wykorzystywane są w pełni do prowadzenia działalności rolnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 maja 2014 r. utrzymało mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy przywołując treść przepisów art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) wskazał, że aby budynek gospodarczy podlegał wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości winien spełniać dwa warunki: 1) winien być położony na gruntach gospodarstwa rolnego, 2) służyć wyłącznie działalności rolniczej. Nie spełnienie chociażby jednego powoduje, że budynek nie podlega zwolnieniu. W związku z tym należy ustalić czy budynek gospodarczy będący w posiadaniu podatnika położony jest na gruntach gospodarstwa rolnego. Organ odwoławczy kolejno wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.) – za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, w o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej. Natomiast z treści art. 1 tej ustawy wynika, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza. Budynek gospodarczy podlegający wyłączeniu musi być położony na jednym z wyżej wymienionych rodzajów gruntów bo tylko wtedy można mówić, że jest położony na gruntach gospodarstwa rolnego. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika natomiast, że budynki gospodarcze usytuowane są na działce nr [...] oznaczonej w klasyfikacji gruntów jako Bi – inne tereny zabudowane, czyli nie można tych gruntów zaliczyć w myśl przepisów o podatku rolnym do gruntów należących do gospodarstwa rolnego. Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, że nie został spełniony jeden z warunków pozwalających na zwolnienie budynku gospodarczego z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu autor skargi w pierwszej kolejności podniósł, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej a także w świetle lakoniczności zważeń a także konkluzję końcową, poddał w wątpliwość, czy organ II instancji rzeczywiście jeszcze raz rozpatrzył merytorycznie sprawę, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, o której mowa w art. 127 Ordynacji podatkowej. Ponadto w ocenie skarżącej organ nie podjął działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy a także prowadząc postępowanie ewidentnie działał na szkodę strony popełniając wiele uchybień, czym naruszył przepisy art. 6, 7 i 8 k.p.a. W szczególności, w przedmiotowej sprawie istnieje rozbieżność między danymi zawartymi w ewidencji gruntów, a istniejącym stanem faktycznym. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ obowiązany był w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego nie uczynił. Kolejno skarżąca powołując się na przepisy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, art. 55³ kodeksu cywilnego oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie ogólnych warunków obowiązkowego ubezpieczenia budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych, powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu, że sporna nieruchomość stanowi zorganizowaną całość gospodarstwa rolnego i w rzeczywistości jest gruntem rolnym i tak też jest użytkowana. Zatem winna być opodatkowana podatkiem rolnym, a nie od nieruchomości. Strona zauważyła również, że zgodnie z decyzja Wójta Gminy z dnia 22 marca 2007 r., a dokładniej z załącznikiem do tej decyzji obiekt stanowiący nieruchomość skarżącej jest zakwalifikowany, jako gospodarstwo rolne. Podobnie w postanowieniu Starosty Powiatu z dnia 27 czerwca 2006 r. pozytywnie zaopiniowano projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji skarżącej polegający na budowie budynku magazynowego w zakresie ochrony gruntów rolnych. Ponadto Spółka posiada wpis do rejestru producentów rolnych. Zdaniem skarżącej w przedmiotowej sprawie wykazano, że przedmiotowy grunt oraz budynki należące do niego, są wykorzystywane wyłącznie do działalności rolnej. Co więcej, organ znał powyższe okoliczności oraz im nie zaprzeczał. Z uwagi na to, w ocenie strony, organ wydający decyzję w sprawie winien ponownie rozpoznać sprawę w oparciu o zaistniały stan faktyczny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a" - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Spór w niniejszej sprawie zasadniczo dotyczy prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów położonych na terenie Gminy nr [...], sklasyfikowanych jako "Bi", które zdaniem skarżącej powinny zostać opodatkowane podatkiem rolnym, a posadowione na tym gruncie budynki, jako służące wyłącznie działalności rolniczej, powinny korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako "u.p.o.l."). Przy czym strona nie kwestionuje ustalonej powierzchni gruntów i budynków. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej w powyższym zakresie, bowiem nie znajduje ono oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zasadą jest opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Przy czym na mocy art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem grunty będące użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych lub lasy sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 u.p.o.l.), chyba że są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Podstawowe znaczenie dla określenia charakteru gruntu ma ewidencja gruntów i budynków. Powyższe twierdzenie znajduje potwierdzenie w przepisie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, z którego wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O tym czy dany grunt stanowi użytek rolny czy też nie decyduje zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą samodzielnie kwestionować organy podatkowe dokonując własnych ustaleń z pominięciem zapisu w ewidencji (podobnie WSA w Wrocławiu, w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 296/13). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych - w tym podatkowych - i w przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji (zob. wyroki: WSA w Poznaniu sygn. akt III SA/Po 462/10, WSA w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 1166/10). Decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma więc klasyfikacja gruntu uwidoczniona w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że sporne grunty są sklasyfikowane w ewidencji jako "Bi", czyli jako " inne tereny zabudowane" (do dnia 9 lipca 2008 r. były sklasyfikowane jako "B" – tereny mieszkaniowe i "Ba" – tereny przemysłowe). Ustalając stan faktyczny sprawy organy podatkowe, z uwagi na zasadę praworządności przewidzianą w art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "o.p."), dokonując wymiaru podatku nie mogły więc przyjąć danych odmiennych, niż wykazane w ewidencji. Brak jest też podstaw do uznania, że postępowanie w sprawie naruszało zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, czy też zasadę przekonywania stron określoną w art. 121 § 1 o.p. (skarżąca błędnie wskazywała na naruszenie przepisów k.p.a., które nie miały zastosowania w rozpatrywanej sprawie). Nie można także zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że posadowione na spornych gruntach budynki, jako służące wyłącznie działalności rolniczej, powinny korzystać ze zwolnienia z podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., który przewiduje zwolnienie od podatku od nieruchomości budynków gospodarczych lub ich części położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Budynki gospodarcze, aby mogły korzystać ze wspomnianego zwolnienia, muszą być położone na gruntach gospodarstwa rolnego. Natomiast w myśl postanowień art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969 ze zm.), za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1 tj. gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Tym samym także o tym, czy dany grunt stanowi grunt gospodarstwa rolnego przesądza jego sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu, na którym posadowione są budynki gospodarcze w ewidencji, jako "Bi" nie daje podstaw do ich zwolnienia z podatku od nieruchomości, nawet, jeżeli służą one wyłącznie działalności rolniczej. Jest to rozwiązanie spójne z ustawą o podatku rolnym, bowiem wyłącza z zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynki znajdujące się na gruntach nie podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. W związku z powyższym sporne grunty i budynki prawidłowo zakwalifikowano do kategorii gruntów i budynków pozostałych. Do wyliczenia wysokości podatku prawidłowo przyjęto stawki podatkowe określone w uchwale rady gminy. W ocenie Sądu, organ podatkowy w prawidłowy sposób ustalił wysokość podatku od nieruchomości. Pozbawione podstaw są ponadto zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego albowiem nie mają one w sprawie zastosowania. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Jednakże Sąd nie będąc związany zarzutami skargi uznał, iż organy podatkowe nie naruszyły również przepisów prawa procesowego przewidzianych w Ordynacji. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie. Pozwalał on na wyciągnięcie uzasadnionych wniosków niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocena zebranych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Skarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Kolegium wyjaśniło, które grunty i budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i od jakiej powierzchni. Powierzchnia użytkowa budynków ustalona została podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 11 grudnia 2013 r. Klasyfikację poszczególnych gruntów i budynków będących w dyspozycji skarżącej ustalono w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, na podstawie jakich dowodów organ ustalił stan faktyczny w sprawie oraz jakie przepisy prawa zostały w sprawie zastosowane. Reasumując, w ocenie Sądu organy zasadnie ustaliły skarżącej zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.