I SA/Gd 1172/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi A.D., I.D., K.D., J.L., W.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 11 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 11 czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie przepisów: 233 § 1 pkt 1, art. 240 § 1 pkt 5, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p."), art. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, 3 i 6 ustawy 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. dalej jako "u.p.o.l.") i art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. D., I. D., K. D., J. L. i W. R. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 3 grudnia 2014 r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: Powołaną wyżej decyzją Prezydent Miasta uchylił wydaną przez siebie decyzję ostateczną z dnia 17 lutego 2009 r. ustalającą wysokość należnego od A. D. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2009 w kwocie 1.120 zł. Jednocześnie ustalił A. D., C. D., I. D., K. D., J. L. i W. R., wysokość podatku od nieruchomości za 2009 r w kwocie 13.068 zł, z tym że zobowiązanie I. D., K. D., W. R. oraz J. L. obejmuje okres od 1 marca do 31 grudnia 2009 r. A. D., I. D., K. D., J. L. i W. R. nie zgadzając się z wymiarem wskazanego wyżej zobowiązania podatkowego, we wniesionym odwołaniu zarzucili organowi I instancji przyjęcie, że opodatkowana nieruchomość była w 2009 r. wykorzystywana na prowadzenie działalność gospodarczej. Wskazali, że od połowy 2008 r. nieruchomość - budynek przy ul. [...] wykorzystywany był jedynie na cele mieszkalne. A. D. wynajmował okazjonalnie swoje pokoje mieszkalne, ale nigdy w tym zakresie nie prowadził działalności gospodarczej, za wynajmowane pokoje opłacał podatek zryczałtowany od uzyskiwanych z tego tytułu dochodów. Nie stanowi to jednak prowadzenia działalności gospodarczej. Odwołujący się w związku z tym zarzucili organowi I instancji błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i wydanie nieprawidłowego rozstrzygnięcia jeśli chodzi o wysokość podatku. Odwołujący się wskazali, że ustawodawca uzależnił w przepisach ustawy wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą występuje w obrocie w dwojakim charakterze - jako osoba prywatna i jako przedsiębiorca. Jako osoba prowadząca działalność gospodarczą dysponuje majątkiem służącym realizacji mieszkaniowych i poza mieszkaniowych potrzeb osobistych i rodziny. Zdaniem odwołujących się należy rozróżnić te dwie sytuacje. A. D. podkreślił, że przedmiotowa nieruchomość nie była i nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych, nie dokonywał i nie dokonuje od niej odpisów amortyzacyjnych, nie zaliczał i nie zalicza jej do kosztów uzyskania przychodów wydatków dotyczących nieruchomości. W 2008 r. przedmiotowy budynek był wykorzystywany na cele mieszkalne. W jednym pomieszczeniu na parterze był magazyn, w którym od połowy 2008 r. A. D. przechowywał narzędzia a w poprzednich latach był warsztat stolarski. Odwołujący się zarzucił organowi I instancji, że oparł on swe ustalenia zasadniczo na oświadczeniu jego żony C. D., z którą jest on w konflikcie. Jej zeznania są zdaniem odwołującego się niewiarygodne a z uzasadnień wyroków w sprawie karnej, rozwodowej i o alimenty wynika, że C. D. twierdziła, że budynek był budynkiem mieszkalnym i tak był już w 2006 r. wykorzystywany. Odwołujący się zarzucili oprócz tego, że stan faktyczny sprawy nie został wystarczająco wyjaśniony w odniesieniu do okoliczności warunkujących określenie stawki w podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego decyzją z dnia 11 czerwca 2015 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestionowaną decyzją organ I instancji działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 O.p. orzekł o uchyleniu decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2009 r. ustalonego decyzją z 17 lutego 2009 r. w kwocie 1.120 zł. Uznał, że w sprawie zaszły okoliczności wskazane w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności fatyczne lub dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ I instancji ustalił, że podatek od nieruchomości za 2009 r. wskazany wyżej został po pierwsze ustalony w nieprawidłowej wysokości, a po drugie decyzja nie została skierowana do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość - działka nr [...] o powierzchni 1.512 m² oraz budynek na niej się znajdujący. Nieruchomość położona jest przy ul. [...]. Właścicielem opodatkowanej nieruchomości jest od 10 lutego 1994 r. A. D. Współwłaścicielem działki na zasadzie wspólności ustawowej w 2009 r. była również C. D. W dniu 19 lutego 2009 r. A. D. przeniósł w drodze darowizny łącznie 15/1000 części udziałów w nieruchomości na I. D., J. L. i W. R. Po raz pierwszy postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie wszczęto w dniu 6 lutego 2012 r. Postępowanie to zostało jednak z przyczyn proceduralnych umorzone. Jednakże w jego toku organ I instancji dokonał oględzin przedmiotowego budynku. Ustalono, że budynek posiada cztery kondygnacje, jest częściowo podpiwniczony. Widnieje na nim szyld [...] oraz [...] i podany jest numer telefonu. Dokonano szczegółowych pomiarów powierzchni użytkowej tego budynku i ustalono, że ma on łącznie, jak obliczyło Kolegium, 603,12 m² powierzchni użytkowej. Powtórnie postępowanie zostało wszczęte 18 września 2014 r. Do akt sprawy tego postępowania został włączony protokół oględzin z dnia 3 grudnia 2013 r. z ustaleniami wskazanymi wyżej. Włączono do akt sprawy również akt notarialny (umowa darowizny części udziałów w nieruchomości) z dnia 19 lutego 2009 r. Rep. A nr [...] oraz oświadczenie C. D. z 8 stycznia 2014 r. Oprócz tego ustalono, że A. D. prowadził przy ul. [...] od 1 marca 1989 r. jako spółka cywilna działalność gospodarczą jako [...] (kod PKD 51.53.B). Przedmiotowy budynek na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z 2 lipca 1997 r. był budowany i dokończony z przeznaczeniem na mechaniczny zakład stolarski. Na parterze mieścić się miały hale produkcyjne w części podpiwniczonej - pomieszczenia gospodarcze i suszarnia drewna, na parterze część magazynowo- biurowa a na piętrze mieścić się miała część socjalno- dydaktyczną. Budynek został wyposażony w niezbędne media. Z oświadczenia C. D. z dnia 8 stycznia 2014 r. wynika, że A. D. przedmiotowy budynek użytkuje od 2008 r. i prowadzi w nim działalność gospodarczą - zakład stolarski. Od 2007 r. oprócz tego wynajmuje w nim pokoje gościnne. Mimo zarzutów, że oświadczenie to nie jest wiarygodne z uwagi na konflikt pomiędzy C. D. i A. D., Kolegium stwierdziło, że potwierdza ono faktyczny sposób użytkowania budynku i jest spójne ze stanem faktycznym wynikającym z orzeczeń sądowych powołanych poniżej. Potwierdza, że budynek był już przed 2009 r. użytkowany. Faktu tego odwołujący się A. D. ani pozostali współwłaściciele nie ujawnili organowi podatkowemu w 2009 r. ani w latach poprzednich. Skład orzekający Kolegium stwierdził dalej, że z ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt sprawy wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,1514 ha, położona przy ul. [...], oznaczona jako "B"- zabudowana jest budynkiem o powierzchni zabudowy 345 m². Funkcja tego budynku oznaczona została jako "inne niemieszkalne". Kolegium mając na uwadze powyższe uznało, że wyszły na jaw nowe, nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, okoliczności mające wpływ na treść orzeczenia. Okoliczności te tj. zmiana właściciela działki i użytkowanie obiektu na nim pobudowanego w 2009 r. stanowią przesłankę zmiany decyzji. W tej sytuacji uchylenie decyzji z 17 lutego 2009 r. która dotyczy zobowiązania podatkowego za 2009 r. było zasadne. Przedmiotem opodatkowania był bowiem jedynie grunt o powierzchni 1.512 m² związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W świetle zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że istniały podstawy do przyjęcia, że nie można uznać przedmiotowego budynku za budynek mieszkalny. Mimo, że współwłaściciel nieruchomości A. D., jak twierdzi, zamieszkuje w nim i jest w nim zameldowany, to ten fakt nie zmienia przeznaczenia budynku. Kolegium przyjęło, że odwołujący się jedynie na potrzeby niniejszego postępowania twierdzą, iż budynek jest budynkiem mieszkalnym, będącym w posiadaniu przedsiębiorcy - podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Stanowisko to skład orzekający uznał za nieprawidłowe. W ocenie SKO w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że odwołujący się A. D., o statusie przedsiębiorcy, posiada jednocześnie jako osoba prywatna majątek, którego część jest związana z realizacją jego osobistych i jego rodziny potrzeb mieszkaniowych i są to właśnie opodatkowane nieruchomości. Nie ma wpływu na treść orzeczenia to, że A. D. w przedmiotowym budynku zamieszkuje i jest w nim zameldowany. To, że przedmiotowa nieruchomość nie była i nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych i nie dokonywano jej amortyzacji pozostaje również bez znaczenia dla ustalenia zobowiązania podatkowego - podatku od nieruchomości. Skład orzekający Kolegium przyjął, że na rozstrzygnięcie sprawy nie mają również wpływu zebrane w aktach sprawy - przedstawione przez odwołujących, się orzeczenia Sądu Rejonowego. Z treści tych orzeczeń wynika, że C. D. twierdziła, że budynek był w części użytkowany jako mieszkalny a A. D. temu zaprzeczał wskazując, że zamieszkuje w tym budynku, ale jest to cały czas warsztat stolarski. Jedynie część pomieszczeń została przystosowana do celów mieszkaniowych. Jak wynika z treści orzeczenia Sądu Rejonowego [...] z dnia 15 lipca 2007 r. sygn. akt [...], A. D. wraz rodziną zamieszkiwał w budynku warsztatu stolarskiego ale nie występował o zmianę jego funkcji z uwagi na przyłącze wysokiego napięcia. Z tego powodu brak było możliwości dokonania zmiany funkcji budynku na mieszkalny. W tej sytuacji w ocenie SKO zastosowanie ma art. 2 ust. 1 u.p.o.l. Natomiast stosownie do dyspozycji art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatku, w tym podatku od nieruchomości. W tej sytuacji za nieistotne uznało Kolegium podnoszone przez odwołujących się w odwołaniu zarzuty. Opodatkowana nieruchomość to grunt i budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy, związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Takie dane wynikają z ewidencji gruntów i budynków jak również z ewidencji działalności gospodarczej. Zatem zastosowanie w sprawie ma przepis art. 1a pkt 3 u.p.o.l. Słusznie zatem Prezydent Miasta przyjął stawki podatku od nieruchomości w najwyższej wysokości przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. 0,74 zł/m² dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej i stawkę 19,81 zł/m² dla powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takie stawki zostały uchwalone przez Radę Miasta uchwałą [...] z dnia 30 października 2008 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie Miasta. Stawki podatku, jak ustaliło Kolegium, są zgodne z zapisem art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Niewątpliwym w sprawie jest, że od 2007 r. (również w 2009 r.) nieruchomość była użytkowana i o tym fakcie organ I instancji w dniu wydania uchylonej decyzji nie był poinformowany. Odwołujący się A. D., jak i później pozostali współwłaściciele nieruchomości mimo obowiązku, nie złożyli informacji na podatek od nieruchomości za 2009 r.( art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Zasadnie zatem organ I instancji po uchyleniu decyzji z 2009 r. orzekł o ustaleniu podatku od nieruchomości należnego od odwołujących się za 2009 r. Kwota podatku została ustalona w sposób prawidłowy. W sposób prawidłowy ustaleni zostali również współwłaściciele opodatkowanej nieruchomości. Zdaniem Kolegium ustalony w niniejszej prawie stan faktyczny w tym zakresie nie budził wątpliwości. Materiał dowodowy nie wymagał dodatkowego uzupełnienia i zezwalał na zajęcie wskazanego wyżej stanowiska. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie powyższej decyzji zarzucając naruszenie przepisów art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 68 § 1 O.p. W uzasadnieniu powtórzono argumenty i zarzuty podnoszone w odwołaniu. Ponadto wskazano, że C. D. wniosła pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości, domagając się wykreślenia prawa własności dotychczasowych współwłaścicieli wraz z przypisanymi udziałami – czyli skarżących – i wpisanie na ich miejsce A. D. i C. D. Pierwszy termin rozprawy został wyznaczony na dzień 14 lipca 2015 r. Tym samym, obecnie toczy się spór sądowy dotyczący prawa własności przedmiotowej nieruchomości a jego rezultat będzie miał istotny wpływ na niniejsze postępowanie, albowiem w przypadku uwzględnienia przez Sąd wniesionego powództwa, właścicielami przedmiotowej nieruchomości już w 2009 r. byliby A. D. i C. D., i tylko z tej przyczyny wydana decyzja w stosunku do pozostałych skarżących byłaby wadliwa, albowiem zostaliby wykreśleni jako właściciele przedmiotowej nieruchomości. Tym samym Sąd winien co najmniej zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego ustalenia właścicieli nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Ponieważ prawo wspólnotowe począwszy od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią polskiego porządku prawnego, dokonywana przez Sąd ocena legalności decyzji dotyczy jej zgodności z prawem stanowionym, tak przez polskiego ustawodawcę, jak i ustawodawcę wspólnotowego. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontrowersji w rozpatrywanej sprawie był fakt opodatkowania przez organ I instancji należących do skarżących budynków oraz gruntów położonych bezpośrednio pod nimi, podatkiem od nieruchomości stawką właściwą dla budynków i gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Oceniając przedstawione przez skarżących zarzuty w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustawy Ordynacja podatkowa, Sąd uznaje je jako bezprzedmiotowe. W pierwszej mierze należy wskazać, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca w art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. aktu prawnego wyjaśnił, że pod pojęciem “gruntów, budowli i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) (czyli gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wobec powyższego zgodzić się należy z dominującym w orzecznictwie oraz literaturze poglądem, że podstawowym kryterium decydującym o uznaniu przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako związanych z działalnością gospodarczą, jest sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, przy czym bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy przedsiębiorca grunty te, budynki bądź budowle faktycznie wykorzystuje dla celów działalności gospodarczej, czy też nie. Taki wniosek wynika również z dalszej części art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który braku faktycznego wykorzystania przedmiotów opodatkowania wpływającego na kwestie związane z ich opodatkowaniem, upatruje jedynie w sytuacji zaistnienia bieżącej, permanentnej przeszkody spowodowanej względami technicznymi. W każdym zatem przypadku, gdy przedsiębiorca nie wykorzystuje gospodarczo posiadanych gruntów, budynków czy budowli, ale z przyczyn innych aniżeli techniczne, należy uznać, że przedmioty te w dalszym ciągu pozostają w związku z prowadzoną z działalnością gospodarczą. O wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników. Podkreślenia również wymaga, że w art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawodawca wskazuje, że podstawę wymiaru podatków stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla decydującą (przesądzającą) rolę zapisów z ewidencji gruntów i budynków, między innymi do wymierzania (samoobliczania) podatków od nieruchomości, (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 3016/03; WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2006 r., sygn. akt. I SA/Gd 348/04; NSA: z dnia 15 listopada 1994 r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; z dnia 18 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1685/93). Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, służy im domniemanie prawdziwości; ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 marca 2006 r., III SA/Wa 3501/05). Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie ewidencji, nie należy do postępowania podatkowego, czy też do innego postępowania dotyczącego obowiązywania decyzji podatkowej. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów, dlatego ewidencja ta nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w kontekście i obszarze kontroli legalności wykonywania administracji publicznej w postępowaniach uregulowanych w Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1291/09 i wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10). Zatem, jak wskazano wyżej, decydujące znaczenie w klasyfikacji budynków i gruntów w odniesieniu do opodatkowania podatkiem od nieruchomości będą miały zapisy w ewidencji, ewentualnie dokumentacja architektoniczno-budowlana danego obiektu, a więc decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, projekt budowlany itp. Wynika to pośrednio z definicji zawartej w art. 1a ust. 1 u.o.p.l. Dla zmiany kwalifikacji budynku podstawowe znaczenie ma uzyskanie przekwalifikowania budynku na mieszkalny od organu, który wydał pozwolenie, ponieważ o tym czy zakwalifikować budynek do kategorii mieszkalnych czy też pozostałych przesadzają kryteria prawne, przyjęte w prawie budowlanym. Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z ewidencji gruntów i budynków załączonej do akt sprawy wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,1514 ha, położona przy ul. [...], oznaczona jako "B"- zabudowana jest budynkiem o powierzchni zabudowy 345 m². Funkcja tego budynku oznaczona została jako "inne niemieszkalne". Ustalając stan faktyczny sprawy organy podatkowe, z uwagi na zasadę praworządności przewidzianą w art. 120 O.p., dokonując wymiaru podatku nie mogły więc przyjąć danych odmiennych, niż wykazane w ewidencji. Ponadto jak wynika z akt sprawy A. D. prowadził przy ul. [...] od 1 marca 1989 r. jako spółka cywilna działalność gospodarczą jako [...] (kod PKD 51.53.B). Przedmiotowy budynek na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z 2 lipca 1997 r. był budowany i dokończony z przeznaczeniem na mechaniczny zakład stolarski. Na parterze mieścić się miały hale produkcyjne w części podpiwniczonej - pomieszczenia gospodarcze i suszarnia drewna, na parterze część magazynowo- biurowa a na piętrze mieścić się miała część socjalno- dydaktyczną. Budynek został wyposażony w niezbędne media. Z oświadczenia C. D. z dnia 8 stycznia 2014 r. wynika, że A. D. przedmiotowy budynek użytkuje od 2008 r. i prowadzi w nim działalność gospodarczą - zakład stolarski. Od 2007 r. oprócz tego wynajmuje w nim pokoje gościnne. Mimo zarzutów, że oświadczenie to nie jest wiarygodne z uwagi na konflikt pomiędzy C. D. i A. D. potwierdza ono faktyczny sposób użytkowania budynku i jest spójne ze stanem faktycznym wynikającym z orzeczeń sądowych przedłożonych przez skarżących. Potwierdza, że budynek był już przed 2009 r. użytkowany. Faktu tego odwołujący się A. D. ani pozostali współwłaściciele nie ujawnili organowi podatkowemu w 2009 r. ani w latach poprzednich. Właścicielem opodatkowanej nieruchomości jest od 10 lutego 1994 r. A. D. Współwłaścicielem działki na zasadzie wspólności ustawowej w 2009 r. była również C. D. W dniu 19 lutego 2009 r. A. D. przeniósł w drodze darowizny łącznie 15/1000 części udziałów w nieruchomości na Iwonę D., J. L. i W. R.. Zgodzić należy się zatem z Kolegium, że w sprawie wyszły na jaw nowe, nieznane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, okoliczności mające wpływ na treść orzeczenia. Okoliczności te tj. zmiana właściciela działki i użytkowanie obiektu na nim pobudowanego w 2009 r. stanowią przesłankę zmiany decyzji. W tej sytuacji uchylenie decyzji z 17 lutego 2009 r. która dotyczy zobowiązania podatkowego za 2009 r. było zasadne. Przedmiotem opodatkowania był bowiem jedynie grunt o powierzchni 1.512 m² związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wynika zatem z powyższego sporna nieruchomość była w posiadaniu przedsiębiorcy i związana była z prowadzoną działalnością gospodarczą, a z ewidencji gruntów i budynków wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,1514 ha, położona przy ul. [...], oznaczona jako "B"- zabudowana jest budynkiem o powierzchni zabudowy 345 m². Funkcja tego budynku oznaczona została jako " inne niemieszkalne". W tej sytuacji, sporny budynek i grunt nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust.1 pkt 2 lit a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka funkcja użytkowa. Zatem zasadnie uznały organy podatkowe, że nie można uznać przedmiotowego budynku za budynek mieszkalny. Mimo, że współwłaściciel nieruchomości A. D., jak twierdzi, zamieszkuje w nim i jest w nim zameldowany, to ten fakt nie zmienia przeznaczenia budynku. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości pozostaje również kwestia, że przedmiotowa nieruchomość nie była i nie jest ujęta w ewidencji środków trwałych i nie dokonywano jej amortyzacji. W kontekście powyższych rozważań, retoryka skarżących, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek pełni funkcję typowo mieszkalną, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, skoro strona skarżąca nie wykazała, że nastąpiła na jej wniosek zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na mieszkalną. W ocenie Sądu, organ podatkowy w prawidłowy sposób ustalił wysokość podatku od nieruchomości przyjmując stawkę przewidzianą w uchwale Rady Miasta. Pozbawione podstaw są ponadto zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego przewidzianych w Ordynacji. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w sprawie. Pozwalał on na wyciągnięcie uzasadnionych wniosków niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia. Ocena zebranych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów. Skarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne. Klasyfikację gruntu i budynków będących w dyspozycji skarżących ustalono w oparciu o zapisy ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia użytkowa budynku ustalona została podczas oględzin przeprowadzonych 3 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, na podstawie jakich dowodów organ ustalił stan faktyczny w sprawie oraz jakie przepisy prawa zostały w sprawie zastosowane. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 68 § 1 O.p., gdyż w przedmiotowej sprawie zastosowanie miał pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego określony w art. 70 § 1 O.p. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.