I SA/Gd 1218/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Tomaszewska Sędziowie NSA Elżbieta Rischka /spr./ Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 9 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 14 maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od marca do maja 2000 roku oddala skargę. I SA/Gd 1218/02 U z a s a d n i e n i e Zaskarżoną do sądu decyzją Izba Skarbowa po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. w B. utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 22 listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do maja 2000 r. Podstawą rozstrzygnięcia Izby Skarbowej był następujący stan faktyczny. W dniach od 20 września 2001 r. do 6 listopada 2001 r. Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej przeprowadził w Spółce A w B. kontrolę w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. i podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień i maj 2000 r. Kontrola ujawniła, że w okresie od lutego do maja 2000 r. Spółka dokonała zakupu usług doradztwa od firmy austriackiej B, o wartości 421.524 zł, które świadczone były na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś należność została przekazana na rachunek zagranicznego podmiotu w banku w Austrii. Zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zakupione usługi z importu podlegają opodatkowaniu według stawki 22%, a spółka jako odbiorca tych usług dokonała naliczenia podatku VAT, o który obniżyła kwotę podatku należnego. W ramach kontroli prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Inspektor stwierdził, że usługi były świadczone na rzecz innego podmiotu, w związku z czym zakwestionował zaliczenie przez Spółkę wydatków na zakup usług do kosztów uzyskania przychodów. Na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Inspektor dokonał korekty (zmniejszenia) podatku naliczonego z tytułu kwestionowanego zakupu usług o łączną kwotę podatku w wys. 92.733,00 zł. Według Inspektora nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego i tym samym zawyżenie dokonanych przez Urząd Skarbowy zwrotów podatku VAT na podstawie złożonych deklaracji VAT-7: - za miesiąc marzec 2000 r. o 45.856 zł, - za miesiąc kwiecień 2000 r. o 22.817 zł, - za miesiąc maj 2000 r. o 24.060 zł. W konsekwencji Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 22 listopada 2001 r. Nr [...] określił zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w kwotach odpowiadających kwotom zawyżenia podatku naliczonego, odsetki za zwłokę od tych zaległości liczone na dzień wydania decyzji oraz na podstawie art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w łącznej kwocie 27.819,00 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając Inspektorowi naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu wskazała, iż w związku z tym, że zwiększyły się jej przychody i dochody w wyniku zastosowania efektów usług doradczych, wydatki na te usługi należy zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów i tym samym nie może mieć zastosowania przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Spółka uzupełniła odwołanie pismami z dnia 19 grudnia 2001 r. i 31 stycznia 2001 r. Izba Skarbowa rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego zważyła, iż przedmiotem sporu jest prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu zakupu usług, na które wydatki zdaniem Inspektora nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, stosownie do treści art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Izba stwierdziła, że opracowany w ramach umowy z dnia 3 stycznia 2000 r. projekt wskazujący programy naprawcze, strategię działania oraz sposoby zarządzania spółką był niezbędny firmie C w G. w Austrii jako faktycznie zobligowanej do świadczenia na rzecz Spółki usług w zakresie zarządzania nią, zarządzania i organizacji procesu produkcji, doradztwa oraz marketingu i szkolenia, za które to usługi pobierała wynagrodzenie. Toteż koszty opracowania projektu nie są związane z przychodem Spółki jak podniesiono w odwołaniu, a z przychodem Spółki C w postaci pobranego wynagrodzenia. Izba stanęła na stanowisku, że Spółka skoro nie korzystała bezpośrednio z zakupionych usług, tym samym nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku związanego z ich zakupem w myśl art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o VAT. Pośrednie odwołanie do art. 15 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. Nr 54 z 2000 r., poz. 654 ze zm.) oznacza, że tylko wtedy gdy wydatek był i jest lub będzie w przyszłości kosztem uzyskania przychodów, podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia. Nadto Izba stwierdza, iż stosownie do art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Inspektor Kontroli Skarbowej miał ustawowy obowiązek określenia kwoty zwrotów w prawidłowej wysokości oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zawyżenia zwrotów. W skardze na powyższą decyzję skarżąca A Sp. z o.o. w B. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 22 listopada 2001 r. ([...]) zarzucając jej naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację i zastosowanie przepisu art. 25 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z błędną interpretację art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie, ze względu na związek wskazanych przepisów skarżąca uczyniła integralną częścią uzasadnienia skargi argumenty podniesione w skardze z dnia 15 maja 2002 r. w sprawie I SA/Gd 1097/02. Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Jednocześnie wskazała na treść odpowiedzi na skargę do sprawy o sygn. akt I SA/Gd 1097/02 ze względu na związek merytoryczny i prawny podatku od towarów i usług i podatku dochodowego. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim na wstępie należy stwierdzić, iż wyrokiem z dnia 9 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 1097/02, oddalił skargę skarżącej Spółki na decyzję Izby Skarbowej z dnia 17 kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości straty ww. Spółki za 2000 r. W przywołanej wyżej sprawie Sąd w pełni podzielił stanowisko Izby, iż poniesione przez skarżącą Spółkę w 2000 r. wydatki za usługi doradcze w łącznej kwocie 421.524 zł nie stanowią kosztu uzyskania przychodu. Zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 pkt 3 cyt.w. ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Bezpośrednio więc z cyt. przepisu wynika wzajemny związek merytoryczny i prawny podatku od towarów i usług i podatku dochodowego, który podnosi też skarżąca. Zatem warunkiem niezbędnym dla odliczenia podatku naliczonego jest fakt uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu. Skoro skarżąca tak rozporządziła zakupionymi usługami, że nie korzystała z nich bezpośrednio – co wykazał w sposób jednoznaczny postępowanie podatkowe – to nie przysługiwało jej prawo do odliczenia podatku związanego z ich zakupem. Z tych przyczyn skarga na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), podlegała oddaleniu.