I SA/Gd 1225/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka – Wiśniewska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę. A sp. o. o., działając jako przedstawiciel bezpośredni w imieniu pana Z. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Z. K. Zakład Produkcyjno-Handlowy "B", zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu towar opisany w polu 31 dokumentów SAD jako "rowery dwukołowe z łożyskami tocznymi", zaklasyfikowane do kodu Taric 8712 00 30 90, sprowadzone z Tajlandii wg 4 faktur importowych z dnia 8 stycznia 2016 r. wystawionych przez C Co., Ltd. Zgłoszenia celne do wnioskowanej procedury zostały przyjęte i zarejestrowane w dniu 3 marca 2016r. Kraj pochodzenia przesyłek - Tajlandię (TH) przyjęto na podstawie przedłożonych 4 świadectw pochodzenia, zaś kwoty wynikające z długu celnego wyliczono w oparciu o zastosowaną stawkę celną erga omnes 14%. W okresie od lipca 2018r. do czerwca 2019r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego przeprowadził u podatnika kontrolę celno-skarbową w zakresie klasyfikacji taryfowej, pochodzenia towarów, wartości celnej, środków antydumpingowych i wyrównawczych w stosunku do towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie od 1 stycznia 2017r. do dnia rozpoczęcia kontroli (tj. 17 lipca 2018r.) oraz w zakresie pochodzenia towarów oraz środków antydumpingowych i wyrównawczych w stosunku do towarów o deklarowanym kodzie towarowym 8712 00 30 90 objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie od 1 stycznia 2015r. do dnia 31 grudnia 2016r. Ustalenia dokonane w trakcie kontroli zawarto w protokole kontroli z dnia 27 czerwca 2019 r., który wraz z załącznikami został przekazany przy piśmie z dnia 18 lipca 2019 r., do Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego celem przeprowadzenia dalszego postępowania. Z przekazanego materiału dowodowego wynika, iż w trakcie kontroli powzięto wątpliwości co do faktycznego pochodzenia towarów w postaci "rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi" objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi uzupełniającymi. Pismem z dnia 29 lipca 2019r. Dział Strategiczne Centrum Analiz Izby Administracji Skarbowej przekazał do Izby Administracji Skarbowej Raport z Misji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych OLAF wraz z załącznikami. Przedmiotowy raport dotyczy dochodzenia w sprawie unikania ceł antydumpingowych z tytułu importu rowerów, części rowerowych oraz rowerów elektrycznych z Chin do Unii Europejskiej, deklarowanych jako pochodzące z Tajlandii (komunikat [...]). Wobec faktu, iż przywóz rowerów z Tajlandii do krajów Unii Europejskiej znacząco wzrósł po nałożeniu cła antydumpingowego na rowery wyprodukowane w Chińskiej Republice Ludowej, Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (dalej: OLAF) uznał za konieczne zweryfikowanie, czy nie dochodzi do nielegalnego obchodzenia środków antydumpingowych, poprzez fikcyjne deklarowanie tajlandzkiego pochodzenia. W związku z powyższym w dniu 14 września 2018 r. Urząd OLAF wszczął dochodzenie w sprawie podejrzewanego niezgodnego z prawdą deklarowania pochodzenia rowerów i części do rowerów przywożonych do Unii Europejskiej z Tajlandii (sprawa [...]), które zostało później rozszerzone o dochodzenie dotyczące rowerów elektrycznych, z uwagi na obserwowany wzrost przywozu z Tajlandii do krajów Unii Europejskich rowerów elektrycznych (sprawa [...]). OLAF przeprowadził wspólne działania z władzami celnymi odpowiednich Państw Członkowskich, jak również z odpowiednimi władzami Tajlandii, tj. z przedstawicielami Departamentu Ceł, w zakresie pozyskania danych z baz importowych i eksportowych. W wyniku tych działań OLAF przeprowadził misję dochodzeniową w Tajlandii, której przebieg i ustalenia zawarto w Sprawozdaniu z Wizytacji (Mission Report) nr [...]) 16351 z dnia 19/07/2019. Przesyłki zostały dopasowane na podstawie ewidencji tajlandzkich służb celnych, potwierdzających import z Chin i eksport tychże towarów do UE. W analizowanych przez OLAF przypadkach dane dotyczące importów przedmiotowych towarów do strefy wolnego handlu w Tajlandii (m.in. ilość, waga, zakres czasu) korespondują z danymi eksportowymi z Tajlandii do UE. Szczegółowe dane z podziałem na poszczególne podmioty i państwa członkowskie znajdują się w załącznikach nr 16.1 (dot. [...]) i 16.2. (dot. [...] - rowery elektryczne) Raportu z Misji. Oba załączniki obejmują zgłoszenia przywozowe do UE, złożone w kilku państwach, m. in.: Polsce, które zostały przyporządkowane do odpowiednich danych tajlandzkich organów celnych i dla których udowodniono chińskie pochodzenie towarów. Dodatkowo w następstwie przeprowadzonej przez OLAF misji w dniach od 17 do 21 czerwca 2019 r., Tajlandzka Izba Handlowa przeprowadziła weryfikację świadectw pochodzenia wystawionych dla niektórych tajlandzkich podmiotów gospodarczych objętych dochodzeniem OLAF, w wyniku tychże weryfikacji poinformowała o unieważnieniu świadectw pochodzenia związanych z eksportem rowerów, części i rowerów elektrycznych z Tajlandii do Unii Europejskiej, dla podmiotów objętych postępowaniem OLAF w tym dla C Co. LTD (pismo Tajlandzkiej Izby Handlowej znak Co. [...] z dnia 23 lipca 2019 r). Przekazany przez OLAF materiał dowodowy stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie określenia kraju pochodzenia, stawki ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w stosunku do towarów w postaci "rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi" objętych wymienionymi wyżej zgłoszeniami celnymi uzupełniającymi. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w kończącej postępowanie decyzji z dnia 31 stycznia 2020 r., w której Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego określił dla towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi: kraj pochodzenia - Chiny, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5%, niezaksięgowana kwotę należności celnych typu (A30) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w łącznej wysokości 249.458,00 zł oraz odstąpił od poboru odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne. Decyzją z dnia 27 października 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Konsekwencją określenia stawki cła antydumpingowego dla towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi oraz wymaganej kwoty należności celnych była konieczność określenia w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu. Wobec powyższego decyzją z dnia 14 lutego 2020r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego określił ten podatek w prawidłowej wysokości odstępując jednocześnie od poboru odsetek wynikających z art. 37 ust. 1a ustawy o podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 29 października 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w ramach postępowania podatkowego organ jest zobligowany prawem do uwzględnienia w skutkach podatkowych już uprzednio rozstrzygniętych kwestii i okoliczności w postępowaniu dotyczącym sprawy celnej. Dopóki decyzja w sprawie celnej pozostaje w obrocie prawnym, dotąd ustalony w niej stan faktyczny będzie miał wiążący charakter i wpływał na treść decyzji wydanej w sprawie podatku od towarów i usług z tytułu importu. W niniejszej sprawie zasadność naliczenia i retrospektywnego zaksięgowania cła antydumpingowego zostały rozstrzygnięte w sprawie celnej. Wskazując na treść art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19a ust. 9, art. 30 b ust. 1, ust. 4 i 6, art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. ustawy o podatku od towarów i usług (t. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1106 ze zm.)- dalej określanej jako "ustawa o VAT" – Dyrektor uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi (łącznie w kwocie 194.604,00 zł). Dyrektor podkreślił, że kwestionowana decyzja wydana została w konsekwencji wcześniej przeprowadzonego postępowania celnego w związku dochodzeniem OLAF, którego wyniki zawarto w Sprawozdaniu z Wizytacji (Mission Report) [...] 16351 z dnia 19 lipca 2019r. przekazanym polskim organom celnym w wyniku, którego ustalono, że sporne towary w rzeczywistości mają niepreferencyjne pochodzenie chińskie oraz, że w związku z tym doszło do ominięcia uiszczenia płacenia środków antydumpingowych nakładanych na tego typu towary. Rozporządzeniem wykonawczym nr 990/2011 z dnia 3 października 2011 r. (Dz. Urz. UE L nr 261/2 z 6 października 2011 r.), zmienionym rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013r. (Dz. Urz. UE L nr 153/17 z dnia 5 czerwca 2013r.) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 (kodami TARIC 8712 00 70 91 i 8712 00 70 99), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. Przedsiębiorstwom innym niż wymienione w rozporządzeniu Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013r. przyporządkowano kod dodatkowy Taric B999 i ustalono dla nich stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5%. Postępowanie celne zakończyło się wydaniem przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego decyzji z dnia 31 stycznia 2020 r., w której określono kraj pochodzenia towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi - Chiny i określono ostateczne cło antydumpingowe. Kwestia pochodzenia importowanego towaru została potwierdzona w sposób wystarczający w raporcie OLAF. Dyrektor wyjaśnił także, że do podnoszonych na etapie odwołania kwestii związanych z pochodzeniem importowanych towarów czy przesłankami uzasadniającymi wydłużenie terminu na powiadomienie o długu celnym szczegółowo odniósł się w decyzji z dnia 27 października 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 31 stycznia 2020 r. w przedmiocie określenia stawki cła antydumpingowego. Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 2 w związku z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT, Dyrektor wyjaśnił, że przepis ten nie nakłada na organ celny ram czasowych do wydania podatkowej - w przedmiocie VAT z tytułu importu, a w szczególności nie uzależnienia prawa do wydania takiej decyzji (podatkowej) od ostatecznego charakteru ustaleń w zakresie celnym. Niewątpliwie są to odrębne postępowania, ale związane ustaleniami faktycznymi. Organ odwoławczy potwierdził zasadność rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji w zakresie celnym, tym samym podnoszone w tym zakresie zarzuty są nieuprawnione, gdyż nie mają ani podstaw faktycznych, ani prawnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 220 ust. 2 lit. b) w zw. z art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 kodeksu celnego (dalej "kc" ) w zw. z art. 87 kks poprzez zaakceptowanie naliczenia podatku od towarów i usług w oparciu o decyzję celną zakładającą zaksięgowanie kwoty ostatecznego długu celnego po upływie 3 lat z tego powodu, że miał powstać na skutek popełnienia czynu podlegającego wszczęciu postępowania karnego z art. 87 kodeksu karnego skarbowego mimo, że działanie eksporterów nie mogło wprowadzić w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej, zaś działanie importera było nieumyślne, co w sprawach celnych przyznał zarówno organ pierwszej, jak i organ drugiej instancji, wobec czego przesłanki art. 87 kodeksu karnego skarbowego nie są spełnione i nie zaistniał czyn podlegający wszczęciu postępowania karnego, co skutkowało określeniem podatku od towarów i usług w oparciu o wadliwe decyzje określające stawki cła antydumpingowego, art. 121, 122, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. Jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) w szczególności poprzez: nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego i niezbadanie przesłanek art. 87 kks w celu ustalenia, czy wystąpiły przesłanki czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, oparcie decyzji nie na faktach lecz na założeniach i ocenach, co skutkowało nieprawidłowymi ustaleniami co do stanu faktycznego sprawy, w oparciu o który wydano rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, art. 33 ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT poprzez powielenie błędnego twierdzenia organu I Instancji, że w rozpatrywanej sprawie występuje "cło należne" stanowiące element kalkulacyjny podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu towarów, podczas gdy decyzja celna określająca skarżącemu stawkę cła antydumpingowego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, art. 201 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 29 ust. 13 ustawy o VAT poprzez brak zawieszenia postępowania odwoławczego, mimo że rozpatrzenie sprawy i wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie wysokości podatku należnego VAT z tytułu importu towarów jest ściśle uzależnione od rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia należności celnych z tytułu importu towarów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i stanowisko, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Sformułowane w skardze zarzuty dotyczą głównie postępowania celnego, które zakończone zostało ostateczną decyzją Dyrektora IAS z dnia 27 października 2020 r. Wobec tego wyjaśnić na wstępie należy, że przedmiotem postępowania podatkowego poddanego ocenie przez Sąd było określenie w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu sprowadzanych przez skarżącego towarów. Postępowanie to zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem celnym, w ramach którego określono kraj pochodzenia towarów objętych zgłoszeniami celnymi i określono cło antydumpingowe. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że w przypadku, gdy dług celny został określony ostateczną decyzją organu celnego i decyzja ta nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej ustalenia dotyczące wartości niezbędnych do ustalenia podstawy opodatkowania, takie jak: wartość celna towaru, klasyfikacja taryfowa czy cło, nie mogą być weryfikowane w postępowaniu podatkowym dla potrzeb prawidłowego określenia należnych podatków z tytułu importu towarów (por. wyroki NSA: z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 252/11, LEX nr 1096312; czy z dnia 10 listopada 2006 r. sygn. akt I FSK 182/06, LEX nr 262185). Ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy. Są one wprawdzie ze sobą powiązane i do 19 sierpnia 2016 r. mogły być objęte jedną decyzją (art. 33 ust. 2 ustawy o VAT), niemniej każda z nich ma inny przedmiot, oparta jest na innej podstawie prawnej. Decyzja w sprawie należności celnych ma dla organów podatkowych charakter przesądzający zarówno w zakresie strony podmiotowej (adresatów obowiązku podatkowego), jak i przedmiotowej opodatkowania VAT z tytułu importu (wartości celnej, cła). Do czasu, gdy decyzja organu celnego nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wynikające z niej okoliczności, istotne dla wymiaru zobowiązania podatkowego w VAT, nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Wykluczona jest więc w postępowaniu podatkowym - odrębnym od celnego - ponowna weryfikacja zgłoszenia celnego oraz ustalanie na nowo wartości celnej i w konsekwencji wysokości należnego cła. Z powyższego wynika, że prawny byt decyzji podatkowej uzasadniony jest o tyle, o ile w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja w sprawie należności celnych, której ustalenia mają wpływ na wymiar podatku od towarów i usług. Jest to konsekwencją zdeterminowania rozstrzygnięcia podatkowego pierwotnie wydanym rozstrzygnięciem w przedmiocie długu celnego. W niniejszej sprawie organ odwoławczy trafnie stwierdził, że wiążą go ustalenia dokonane decyzją z dnia 31 stycznia 2020 r., w której Naczelnik UCS określił dla towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi kraj pochodzenia – Chiny, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5 %, niezaksięgowaną kwotę należności celnych typu (A30) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w łącznej wysokości 249.458 zł oraz odstąpił od poboru odsetek. Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora IAS z dnia 27 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nieprawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2021 r. wydanym w sprawie sygn. akt III SA/Gd 1209/20 oddalił skargę na powyższą decyzję. W dniu 31 stycznia 2020 r. tj. w momencie orzekania o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu istniała w obrocie prawnym decyzja celna. Z uwagi na zakres przedmiotowy, postępowania celne (dotyczące określenia elementów kalkulacyjnych i długu celnego) i postępowania podatkowe (dotyczące określenia podatku z tytułu importu), są to dwa niezależne, (odrębne) postępowania. Jednakże w momencie orzekania o wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu decyzja celna powoduje następstwa w zakresie związania organu podatkowego (celnego) co do podstawy opodatkowania tym podatkiem. W świetle powyższego za chybioną należy uznać argumentację skarżącego dotyczącą kwestii rozstrzygniętych w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną w sprawie celnej. Zarzuty skargi w tym zakresie wymykają się bowiem spod zakresu kognicji Sądu sprawowanej w ramach niniejszego postępowania, które dotyczy wyłącznie kontroli sądowoadministracyjnej decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. W związku z tym należy powtórzyć, że jeśli kwota długu celnego została określona ostateczną decyzją organu celnego, to decyzja ta wiązała organ podatkowy w sprawie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu. Decyzja ta wiążąco wyznaczyła elementy kalkulacyjne podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie, a pozostając w obrocie prawnym korzysta z domniemania zgodności z prawem. W przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji celnej skarżący będzie mógł skorzystać z możliwości, jaką przewiduje art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Z uregulowań zawartych w ustawie o VAT (w brzmieniu obowiązującym na dzień powstania długu celnego) wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów (art. 5 ust. 1 pkt 3) zdefiniowany jako przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej. Podatek VAT z tytułu importu jest to zatem samoistne zobowiązanie podatkowe, powstające z mocy prawa z chwilą zaistnienia zdarzenia opodatkowanego jakim jest import towarów. W myśl przepisu art. 19a ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11. Przepis art. 30 b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi, że podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Zgodnie z art. 30 b ust. 4 tejże ustawy podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 1-3a, obejmuje koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia o ile nie zostały włączone do wartości celnej - ponoszone do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju, jak również wynikające z transportu do innego miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. Do podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 1-3a, dolicza się opłaty oraz inne należności, jeżeli organy celne mają obowiązek pobierać te należności z tytułu importu towarów (art. 30 b ust. 6). Według przepisu art. 33 ust.3 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Powyższe miało miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o VAT wydał decyzję określającą w prawidłowej wysokości kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych wskazanym zgłoszeniem celnym. W ocenie Sądu organ odwoławczy prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie i podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy; uzasadnienie faktyczne i prawne jest prawidłowe i wyczerpujące, a także wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy. Końcowo, odnosząc się do zarzutów dotyczących zawieszenia postępowania odwoławczego wyjaśnić należy, że z akt sprawy wynika, iż zagadnienie to było przedmiotem odrębnej sprawy zakończonej wydaniem postanowienia z dnia 29 października 2020 r., którym Dyrektor odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku prawomocnym wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 1154/20 oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.